Haagsche Correspondentie, Do Eerste Kamer is thans volgens evenredige vertegenwoordiging samengesteld. Het dwaze 42 tegen 8 heeft thans uit. De verschillende partijen hebben door de invoering van E. V. vrijwel gekregen wat haar toekomt. Vrijwel! Want laat reeds ieder stelsel van E. V. eenige onzuiverheid inde evenredigheid bestaan, een onzuiverheid, welke toeneemt naar gelang het aantal te vergeven zetels geringer is, de Eerste Kamer heeft het door de verwerping van het eerste voorstel tot Grondwetsherziening willens en wetens erger gemaakt. De Eerste Kamer weigerde namelijk het provinciaal verband tusschen kiezers voor- en gekozenen inde Eerste Kamer los te laten en het resultaat is geweest, dat do Regeering hiervoor bukte, een gekunsteld ontwerp indiende, waarbij vier provinciegroepen in het leven werden geroepen en de Tweede Kamer voor de onaangename noodzakelijkheid geplaatst werd om dit knutselwerk te aanvaarden, ten einde de invoering van E. V. voor do Eerste Kamer niet geheel onmogelijk te maken. De Eerste Kamer heeft de nieuwe regeling zelfs zonder stemming aanvaard, er was niemand tegen en, gelijk een antirevolutionnair senator het in zijn orgaan uitdrukte, niemand voor. „Wat de totstandkoming van het ontwerp het meest bevorderde was de gedachte: eindelijk moet toch na al het gehaspel bij de grondwetsherziening een eind komen aan het geharrewar over de samenstelling van den Senaat. Men was het beu en in die stemming van verzadigdheid werd afgezien van het breed uitspinnen van allerlei eritiek.” En de antirevoiutionnaire afgevaardigde sprak toen uit, dat het te voorschijn gekomen gekunstelde stelsel sterken twijfel doet rijzen of bij het e e r s tvoorgedragen stelsel, dat heel Nederland tot één kiesdistrict verklaarde, niet bevredigender oplossing zou zijn verkregen.. Wij gelooven, dat de uitslag niet twijfelachtig kan heeten. Een „evenredige” verdeeling tusschen socialisten, vrijzinnig-democraten, liberalen, r. katholieken, antirevolutionnairen en christelijk-historiscben (om van de kleinere groepjes te zwijgen) van 12 ö. 13 zetels moet al zeer onvolmaakt zijn. Een zeer klein aantal Statenleden krijgt op die manier de macht om een bepaalde candidatuur door te drijven, welke volstrekt niet de beste behoeft te zijn en wat nog erger is: zulk een „evenredige” vertegenwoordiging lokt uit tot het toepassen van rekenkunstige speculaties, om voor zichzelf of voor een andere partij een zeteltje méér inde wacht te sleepen. Bij de Tweede Kamerverkiezing hebben verleden jaar r. katholieken en antirevolutionnairen met succes de politieke gokkerij van nietverbonden candidatenlijsten toegepast. Fraai was ook dit niet, maar men kon daarbij als verzachtende omstandigheid aanvoeren, dat aan één zetel de rechtscho meerderheid kon hangen en dan: men werkte destijds ten minste alleen voor eigen overtuiging Voor de Eerste Kamer stond het heel anders. Een sterke rechtsche meerderheid stond hier tevoren vast. Het toepassen van kunstgrepen had hier dus geen ander doel dan voor eigen groep, op een zetel meer, dan waarop men kon rekenen, beslag te leggen. De r. katholieken hebben dit middel niet versmaad en daarmee het slechte voorbeeld gegeven; anderen zullen allicht een volgenden keer volgen, ten einde zich door anderer slimheid niet een zetel te zien ontgaan, waarop men naar den geest der wet recht kan doen gelden. Erger nog is, dat het systeem der wet verlokt tot een stemmenruil, welke geheel in strijd is met het denkbeeld van e\enredige vertegenwoordiging. E. V. veronderstelt, dat iedere richting streeft naar een zoo hoog mogelijk stemmencijfer en dat naar die cijfers het aantal vertegenwoordigers van elke partij bepaald wordt. Bij dit systeem van E. V. voor de Eerste Kamer is echter stemmenruil mogelijk. De sociaal-demoeraten dio in theorie o zoo gaarne voor zuivere verkiezingszeden opkomen hebben hier het kwade voorbeeld gegeven. Zij hebben vooraf berekend, wddr zij stemmen over hielden, welke geen restzetel .zonden opleveren en deze stemmen uitgeruild tegen vrijzinnigdemocratische stemmen, die in hetzelfde geval verkeerden. Zoo heeft de vrijzinnig-demoeratische partij aan de S. D. A. P. een derden zetel te danken en de S. D. A. P. een of zelfs twee aan de vrijzinnig-democraten. Het leelijke hiervan is, dat zelfbehoud andere groepen inde toekomst er toe zal brengen, hetzelfde kunstje toe te passen, kunstjes, die contra-kunstjes van ande- ren uitlokken, waardoor de verkiezing .van den Senaat door de Provinciale Staten tot een weerzinwekkend gemarchandeer wordt van groepen, die elkaar door verzwijging van de door hen getroffen afspraken trachten een hak te zotten. Wij hadden eenige hoop dat de groote partijen zich voor dit gedoe te hoog zouden achten, doeh hierin zijn we ten zeerste bedrogen. En waar de grootsten r. katholieken en socialisten het voorbeeld gaven, staat te vreezen, dat dit geknoei meer en meer in toepassing zal worden gebracht, tot schade van de goede politieke zeden en van den eerbied voor onze .Volksvertegenwoordigers. AVij vragen ons af, of een wet, die hiertoe als ’t ware uitlokt, ongewijzigt kan worden gehandhaafd, • * U Met een enkel woord willen we nog even terugkomen op het financieel bezwaar tegen de Vlootwet, in verband met de véél gehoorde bewering van voorstanders, dat deze wet althans aan het moederland zoo weinig kost. Deze Vlootwet zou namelijk het moederlandsche budget slechts met één millioen drukken. En aldus de voorstanders wat is nu één millioentje op het groote tekort van 100 millioen of méér? Deze redeneering nu is foutief. Primo verwaarloost zij de vraag, of deze Vlootwet n o od i g is en of zij het beste brengt voor de Indische defensie, in verband met de mogelijkheid van andere verdedigingsmiddelen. En wat het financieele motief betreft, wordt inde eerste plaats vergeten, dat de Indische financiën, die evenmin als de Nederlandsche reeds op orde zijn, zéér zwaar door de Vlootwet gedrukt worden. Voor het Nederlandsche budget staat de zaak zoo: zelfs als de Vlootwet bij haar uitvoering „slechts” één millioen extra op het hoofdstuk Marine legt, is dit een zeer aanzienlijke belasting, wijl er ook van Marine een aantal millicenen geschrapt moeten worden. Zelfs „De Nederlander”, vurióe verdedigster van do Vlootwet, stelde de mogelijkheid, om zonder Vlootwet 15 pet. van het begrootingsbedrag, d i. 6 millioen, te bezuinigen. De Vlootwet legt dus voor lange jaren op zijn minst 7 millioen ’s jaars voor Marine vast die zonder Vlootwet niet zouden behoeven te worden uitgegeven. Welnu 7 millioen voor één Departement van 40 millioen is een zeer belangrijk bedrag, dat zelfs bij een tekort van 100 of 120 millioen niet zonder beteekenis is. Doch erger is, dat deze „veiligstelling” van Marine lijnrecht ingaat tegen het beginsel, zonder hetwelk de koorden nimmer aaneen zullen komen: ingrijpende bezuiniging over de geheele 1 inie. Waar onmiddellijke noodzaak niet dreigt immers eerst over zes jaar zullen we m.et de Vlootwet een minimum gereed hebben zal nóch op do andere” Departementen, nóch inde Volksvertegenwoordiging, nóch _ onder het volk de hoognoodige geneigdheid bestaan om zware offers te brengen, indien de Regeering alleen Marine buiten de bezuiniging houdt. Op dezen „rond zijn wij mét minister de Geer van meening, dat er op dit oogenblik geen sprake mag zijn van invoering vaneen Vlootwet, die niéuwe lasten oplegt en in afzienbaren tijd inkrimping tegenhoudt. --- ALGEMEENE BERICHTEN adellijke titels of kwalificaties. Baron de Vos van Steenwijk, lid van de Eerste Kamer, heeft den minister van binnenlandsche zaken en landbouw de volgende vraag gesteld: In het proces-verbaal van de zitting van het Centraal Stembureau tot het vaststellen van den uitslag der verkiezing van de leden van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, ingevolge dé stemming gehouden op Vrijdag 27 Juli 1923 zooals dit is gepubliceerd in het Wivoèffsel tot de Nederlandsche Staatscourant van Maandag 30 Juli 1923, n0 146, zijn alle „adellijke titels of kwalificatiën” weggelaten. Kan de minister mededeelen, waarom dit is geschied; en is Zijne Excellentie niet van oordeel, dat hier in strijd met het bepaalde in art. 1 van het Koninklijk besluit van 26 Januari 1822 (St.bl. no. l) is géhandeld? MET RIJKSVOORSCHOT GEBOUWDE WONINGEN. In verband met de financieele moeilijkheden, die gemeenten, woningböuwvereenigingen en -stichtingen bij de exploitatie van met rijksvoorschot gebouwde woningen ondervinden, hééft zich een commissie gevormd, bestaande uit vertegenwoordigers van den Nationalen Woningraad, den Bond van Arbeiderswoningbouwvereenigingen, den ■ R.-K. Bond van Woningbouwvereenigin- < gen en de Arereéniging van Nederland- : sche Gemeenten. Deze commissie zal, 1 zoo mogeiijk, gvrrmenlijke stappen der s vier genoemde instellingen bij de regee- i ring voorbéreiden. Met dit doel stelt zij i bij de leden der vier organisaties thans < een enquête in. c Presidium en secretariaat der com- ( missie berusten bij de directie der Ver- c eenminc van Nederlandsche Gémeenten. 1 — t --- Rottumeroog. Er zijn nog heel wat menschen, die ( inde veronderstelling verkeeren, dat Rotlumeroog een eiland is met een j dorp, dus met «en school en kerk er op. Nu is dat vroeger in het begin der 17e eeuw wel zoo geweest. Er was * vroeger op Rottumeroog zooals uit oude . kronieken blijkt, een schoolmeester, die zooiets als ƒ 40 of f 50 per jaar ( verdiende. Dat was misschien in dat j heel ver verleden heel wat en hij kon er meé rondkomen ook. Daarbij kwamen dan nog wellicht wat inkomsten uit ander© baantjes, maar dat wordt niet vermeld. Ook niet, dat hij schapenherder geweest is. Schapen waren er, eveneens koeien en paarden maar vooral ; schapen, enkele honderden jaren terug , op Rottumeroog heel veel. De weinige menschen, die er toen leefden, kwamen nogal heel gemoedelijk hun dagen door, want ze waren zoo goed als afgesloten van de rest der wereld en waren dus op elkaar aangewezen. Zoo leefde de kleine bevolking van Rottumeroog maar van datgeen, wat eigen grond, jacht en vischvangst gaven en dat was voldoende om gezond en sterk te blijven. Enkele avonturiers, die er altijd op het AVad geweest zijn en nog altijd worden aangetroffen, zullen nu en dan wel eens een klein beetje aan zeeroof hebben gedaan, want dat kwam in die dagen nogal eens voor. Er gaan daar langs de Waddenkusten nog heel interessante verhalen, waarop ik nog wel eens nader hoop terug te komen. Rottumeroog heeft eens prachtige klaverweiden en ook struikgewas gekend. Bij de toenmalige, nu allang afgebroken voogdwoningen kwamen boomgaarden voor, die een respectabelen omvang moeten hebben gehad. Er is nu echter zoo goed als niets meer van dien rijkdom over. Sedert vele jaren staat op de (N.) Westzijdö van het eilandje een sterke stroom, die den duinvoet ondermijnt en zoodoende al meer duinzand meesleept en over de banken doet verdwijnen. Vooral bij stormen en springtijen moeten de AAtesterduintjes het ontgelden! Zoo is er in den beruchten stornnvinter van 1921/22' een strook duingebied ter breedte van ongeveer 100 Meter in zee verdwenen. Ook bij andere eilanden is deze stroom op gelijke wijze werkzaam. Daarbij behoeft men maar aan Schiermonnikoog te denken, waar het Strandhotel op instorten staat en wellicht inden a.s. komenden kwaden tijd geheel zal verdwijnen. Het is bekend, dat onze Noordzee-: eilanden zich naar het Oosten verplaatsen. De hooge westzijde slaat af, de lage Oostzijde groeit steeds verder aan en kan zoo mettertijd gelegenheid geven tot het aanstuwen van duintjes, die echter pas na vele jaren voldoende hoogte bezitten om béstand te zijn tegen een stormvloed. Bij al onze eilanden is dan ook waarschijnlijk het verlies aan de AVestzijde grooter dan de aanwinst aan die in het Oosten. Rottumeroog heeft inde laatste paar tientallen jaren sterk in grootte verloren. Het is ook al eens kleiner geweest dan thans het geval is, maar over ’t geheel was het grooter en veel grooter. Waar nu een diep vaarwater, het Schild ligt. lagen vroeger vruchtbare klaverweiden, dié soms een half uur gaans in lengte en breedte waren. Het geheele eiland buiten den rand van strand en platen is thans niet grooter. Men is best in staat in ruim een uur het duingedeelle om te wandelen, terwijl men er ineen kwartier, twintig minuten door heen is. Heesters zijn er niet meer, behalve een groepje duindoorns vlak bij het voogdhuis, die het nog goed uithouden en waarin alerlei vogels, lijsters, roodborstjes en andere kleine zangvogeltjes inden trektijd verblijf houden. Ook zijn er wel enkele vruchtboompjes, maar die zijn dooreen hooge wand van rijshout tegen wind en stuifzand. beschut. Als het dus brandend heet is, zooals b.v. inde eerste Juliheift van dit jaar, dan is er geen andere plaats voor beschutting dan het voogdhuis, de boerderij, die eigenlijk van alles tegelijk is, woonhuis, café in den tijd als er badgasten van het naburige Borkum en van den vasten wat , komen uitkijkpost voor schepen, iheleoTOaogisch station en wat niet al. 1 De voogd en strandvonder, de heer H, Toxopeus, heeft het oppertoezicht over alles. Hij moet er voor zorg dragen, dat het vuurtorenlicht op tijd brandt, de duinen met helm worden beplant en zooveel andere bezigheden meer worden verricht. Hij is ook boer. Er zijn koeien, paarden, schapen, ganzen, eenaen, kippen en diö vragen allemaal om eten om hun diensten als voedselverzorgers of trekkrachten te vervullen. Als de kachel eens kapot gaat of een krat van den wagen breekt, moet men op het eiland zeil maar zien het weer voor elkaar te krijgen. Dc Oudste trouwe knecht van den voogd kan van alles, hij is smid, timmerman, schipper, schilder al naar dat te pas komt. Het eiland is telefonisch met den vasten wal verbonden. Dat doet de eentonigheid van het leven op het eiland geen kwaad en is van veel nut, vooral wanneer een schip ergens ’s avonds of ’s nachts ineen storm op eender banken schipbreuk lijdt en zoo noodig, wanneer men op Rottumeroog te ver af is om seinen te zien of te hooren en nabij ö.e plaats van den ramp geen of onvoldoende hulp. aanwezig is, telefonisch om assistentie gevraagd, wordt. Rottumeroog is n.l. ook reddingsstation en heeft de beschikking overeen motorreddingsboot de ~Hiida”, waarop een neef van den strandvoogd. Mees Toxopeus, schipper is. (Wordt vervolgd). F. K. --- VOOR DE JEUGD. KINDERBLAD VAN DE ZUTPHENSCHE COURANT EEN TROUWE VRIEND. No. 29. 4 Augustus. 1923 Vrij bewerkt door C. H. Naar het Engelsch van F. COOMBE, (Vervolg). HOOFDSTUK IX. De zon stond nu al laag en nergens zag hij nog lets, wat op een dorp geleek. Geen vriendelijke, gastvrije wagen, waarvan de voerman hem een plaatsje zou aanbieden, kwam hem achterop. Victor wilde niet rusten, al was hij nagenoeg geheel uitgeput. Toen hij het zachte, malsche gras aan den kant van den weg zag, kon hij de verleiding echter geen weerstand bieden en strekte hij zich er op uit. Het gras trok echter vochtig op en hij kon er dus niet blijven liggen. Zijn schoenen o, waarom had hij daar niet eerder aan gedacht 1 zijn schoenen en kousen trok hij uit. Dat was een verlichting! Victor stond nu op en hing zijn laarzen, met de veters aan elkaar vastgeknoopt, om zijn nek. Met zijn kousen deed hij hetzelfde. Het was een vreemde gewaarwording, zonder kousen en schoenen te loopen eigenlijk een heel onplezierige en heel iets anders dan op bloote voeten in zee of langs het strand te loopen. De modder was wel zacht, maar vreeselijk vuil en —• wat nog erger was verraderlijk, want er lagen scherpe steenen onder, die zijn onbeschermde voeten kwetsten. Bovendien zou Victor het vreeselijk gevonden hebben, als hij in dezen toestand iemand tegengekomen was. Gescheurde en bemodderde kleeren vond hij niet erg, maar op vuile, bloote voeten rond te loopen, kwam hem vreeselijk voor. Hij probeerde een eindje bard te loopen ten einde Staverden eerder te bereiken, maarde modder spatte hem in het gezicht en hij. gaf zijn poging al heel spoedig op. En nu zijn voeten minder pijnlijk waren, kwelde de honger hem des te erger. Steeds meer ontzonk hem de moed en hij vroeg zich af, of Staverden eigenlijk wel bestond of niet. Eigenlijk kostte elke stap hem nieuwe inspanning. Hij lette nu niet meer op bochten inden weg en het was met een flauwen uitroep van vreugde, dat hij eindelijk een huisje zag. Hot stond links van den weg; er was daar waarschijnlijk ’n tol geweest. Wat verder rechts was ’n vijver en stonden meer huisjes. Staverden eindelijk! Maar Victor waste uitgeput om vlugger te loopen. Ook schaamde hij zich over zijn bloote voeten en toch had hij den moed niet om zijn kousen en schoenen weer aan te trekken. Hij sleepte zich voort inde hoop in het kleine huisje rust en voedsel te zullen vinden.- Zonder zmh ook maar één oogenblik te bedenken opte hij aan de deur. Deze werd open gedaan door een knorrig uitziende vrouw. „Wat moet je V' vroeg zij kortaf. Victor eten 6n 6en St°el alstublieft” antwoordde Het kwam heelemaal niet in hem op, dat ziin verzoek hem wel eens geweigerd zou kunnen worden En terwijl de vrouw hem de deur voor den neus wilde dichtdoen, zei hij nog: „O, maar ik wil er wel voor werken, als ik uitgerust ben; heusch, dat wil ik wel!” 8 „Zoo, zoo!” zei de vrouw. „Maar wij herbergen hier geen landloopers!” fa En de deur ging weer dicht. „Nu ben ik dus ’n echte landlooper”, dacht Victor. Met moeite strompelde hij verder. Het begon al donker te worden en er kwam wind opzetteu. Het blies koud door zijn dunne, vochtige kleeren en om zijn bloote beenen heen. Hij voelde zich diep, diep ongelukkig. Een groot meisje met een kind van ongeveer twee jaar aan de hand kwam hem tegen. Hij zag haar nauwelijks, vóór hij haar met een vriendelijke stem Legen het kleintje hoorde zeggen: „Groote zus zal je naar huis dragen.” Vic keek haar smeekend aan en vroeg„Wil je mij meenemen 1 Ik ben zoo vreeselijk moe en heb zoo’n honger. Ik heb heelemaal geen geld. Toe, doe het maar!” Maar het meisje keek hem aarzelend aan, schudde het hooid en antwoordde: „Dat durf ik niet. Vader en Moeder zouden het zeker niet goed vinden.” Victor waste uitgeput om nog verder aan to dringen. Hij moest dus ergens anders om een rustplaats en een stukje brood vragen. Hij had een gevoel, alsof hij elk oogenblik in elkaar zou zakken, misschien wel om nooit weer op to staan. Nu was hij bij een snoepwinkeltje gekomen. r was een stoep van zes of zeven treden voor en ïctor kon den moed niet vinden deze op te strompmen om misschien niets anders dan een hard woord te niet, hoeveel huisjes hij nu voorbijging zonder er om hulp te vragen. Het scheen minder inspannend te zijn maarte blijven doorloopen dan stil te staan en zich daarna opnieuw in beweging to zetten. Hij herinnerde zich eens gehoord te hebben dat dit met trekpaarden ook het geval was en zij er soms dood bij neervielen. Zou dat ook hem bove hot hoofd hangen ? Eens bleef hij bij een deur stilstaan, waar een vrouw de kruimels uiteen taf schudde. Hoewel hij niets vroeg, zei zij, dat ze niets gaf. Hij moest dus weer verder. Toen liep hij regelrecht inden muil van den leeuw. En dit was eigenlijk nog een geluk voor hem. Het was zoo’n vriendelijk, aardig huisje, dat het hem scheen uitte noodigen. Er hing een koperen klopper aan de deur en Victor besloot een laatste poging aan te wenden. Toen een vrouw de deur open deed, nam hij beleefd zijn pet af en vroeg: „•Hebt u alstublieft iets voor mij te eten ? En mag ik hier even komen uitrusten 1 ik heb wel geen geld, maar —” De vrouw, die den jongen verbaasd aankeek, viel hem inde rede en zei: „Nee, nee, daar kan niets van inkomen! Je klopt bij het verkeerde adres aan, jongen. Je bent hier bij den veldwachter. Maar je schijnt nette manieren te hebben en je zult er misschien genadig afkomen. Hier Jan, Ja-an! Kom eens!” Victor was met stomheid geslagen. De ernstige gevolgen, welke zijn vergissing had, drongen slechts langzaam tot hem door. Het denkbeeld van te ontvluchten waste dwaas om ook maar één oogenblik overwogen te worden. Eerder dacht hij: „Het ergste, wat mij overkomen kan is dat ze mij opsluiten en dat beteekent ten minste rust en eten.” Hij waste uitgeput om er verder over na te denken. „Ja, Dina, wat is er 1” klonk er nu een mannen-Btem uit de verte en terwijl deze dichtbij kwam: „Hallo, wat heeft deze kleine deugniet op zijn geweten 1 Zeker iets, waarvoor hij achter slot en grendel moet!” ~'t Is een landlooper, Jan, een kleine bedelaar. Eigenlijk heb ik medelijden met hem. Zie eens, hoe zijn handen en voeten op verscheiden plaatsen gewond zijn. Hij is er al heel treurig aan toe!” De veldwachter keek Victor onderzoekend aan en vroeg: „Hoe heet je, kleine deugniet 1” (Wordt vervolgd). 114 --- RAADSELHOEKJE. Oplossingen der raadsel, uit ’t vorige nummer. Voor grooteren. 1. A, mand, el; amandel. 2. Bril, slang; brilslang. 8. Inden nood leert men zUn vründen kennen. 4. Leersum. Mes, leus, uur, reus. Voor kleinoren, *• Trompetten, karpetten, gewei , Woerden. Ploeg Tle r k merel zadel jGr o t a linde! 3. Dijk, breuk; dijkbreuk. 4. Zalm, palm, galm, walm, halm. Om op te lossen. Voor grooteren. 1. Plaats in deze 16 vakjes 4EIT3SIM2LID2G2A zóó, dat je van links naar rechts en van boven naar beneden leest: 1. een ander woord voor overlevering. 2. een hooge stand. 3. een vlug dier dat inde Alpen voorkomt. 4. een dorp in Gelderland. 2. Mijn geheel wordt met 9 letters geschreven en noemt een brandbare vloeistof. 1,7, 3,2, 4 is een jongensnaam. 3,8, 6, 1 is een bloem. 3,4, 5,9, 1 was een Hollandsch zeeheld, 1, Schuifraadsel. Schrijf onderstaande woorden elk op een apart smal strookje papier, maar schrijf alle letters afzonderlijk. Leg nu deze strookjes in volgorde onder elkaar en verschuif ze zóó lang naar rechts of links, dat twee op elkaar volgende verticale rijen, van boven naar beneden gelezen, een bekend spreekwoord vormen: potdicht Iwan salamander Anton Piet spier eetbaar staal slib palingnet stookplaats put. 4. Welke Spaansche rivier kan je in Patagonlö vinden ? Voor kleineren. 1, Ik heb twee oogen, kan niet zien, Verdeelen kan ik wel; Ook vind ik bij je thuis mijn plaats En doe mijn werk heel snel. Het meest ben ’k in der vrouwen dienst Met bei’ mijn oogenpaar, Daar steken zij twee vingers door; ’t Klinkt wreed en toch is ’t waar. 2. Met d als eindletter draai ik rond, met f als eindletter ben ik een knaagdier en met p als eindletter beteeken ik vlug. 3. Op de kruisjeslijnen komt de naam vaneen stad in Friesland. XXXXXXXXX 10 rU ’t gevraagde woord. X 2e rij een dorp in N.-Holland, X bekend om zijn kweekersen. X • .... 3e rjj’n ander woord voor afdeeling X • . . , 4e ry een groote stad in Engeland. X . . . bo ry een rivier in Voor-Indiö. X • . 6e ry iets, wat we allen dragen. X • 7a ry een bitter vocht, X 8e ry een lengtemaat. 9e ry een medeklinker, 4, Verborgen plaatsen in Nederland. Of deze artseny me genezen heeit? Ja zeker. Kom maar hier Go, Esther zal je zeker willen' helpen. Ik hoorde allerlei stemmen door elkaar. Ik baik eiken dag onzen tuin op in don, zomejj. ---