BINNENLAND. ZUTPHEN, 28 November. Verkiezing van gemachtigden. Voor de verkiezing van 13 gemachtigden in het kiescollege werden bij den kerkbrand 2 candidatenlijsfen ingediend. Op lijst A., gesteld door de Vrijzinnige Kiezers Vereeniging werden uitgebracht op : O. J. Bannink 1059, H. Berenpas – Nijland 1058, D. Bruins 1065, C. Bijl 1064, G. Dommerholt 1062, A. Dieperink 1061, G. J. Klaassen 1061, W. Meijorink 1062, R. Renssen 1062, mej. E. P. Snelhlage 1061, G. Starink Fzn. 1060, mej. M. S. Stolp 1060. W. Teerink 1064 stemmen. Op lijst 8., gesteld door „Evangelie en Belijdenis” waren uitgebrachl op: 11. Koerselinan 1123, G. W. Ormal 1126, H. Mulderije 1126, H. van Zeben Dzn. 1125, B. Kuijk 1125, E. J. Arends 1121, G. J. Gerrits 1120, i'h. \V. Hoonings 1120, .1. de Jong 1122, Joh. Kreij.enbroek 1125, ,1. v.d. Linde 1121, B. W. Roelofs 1125, D. J. Schoenmaker Jr. 1123 stemmen. De candidaten der rechtzinnigen zijn aldus gekozen. Ditmaal maakten de vrouwen voor het eerst gebruik van haar kerkelijk kiesrecht. Birgit Engell, Hoe duidelijk en met welk een frappant onderscheid, teekenden de typen der verschillende componisten op het program .van gisteravond zich voor ons af. Dit is ook gezegd als een compliment voor de zangeres, die zich in dc verscheidene sferen heeft ingeleefd. Vergelijken wij eens, bij herinnering, aan het gehoorde, haar beide toegiften vaiT Richard Strauss en de liederen van Schubert, die zij het eerst zong: welk een verschil in uitdrukkingswijze, inde muzikale behandeling der teksten. Er ligt lusschen beide componisten bijna een eeuw: zooals alles verandert, zoo verandert ook inde kunst de manier van scheppen en de wijze van zich te uiten; eoo neemt men ook daar de groote cn intensieve evolutie waar. Men ziet ock weer dat het werkelijk groote en goede onomstootelijk is, dat Schubert blijft boeien, de kunstenaars en het publiek. Hoe zou het ook mogelijk zijn, bovendien, dat de «romantiek» inde kunst de menschen niet meer zou bekoren; dat die muziek, welker kern' is liefde cn vriendschap en de sfeer is van zacht en fijn gevoel, de lyriek, de romantische sfeer, de menschen niet meer zou treffen! Welke muziek uit alle tijden, van de vroegste muzikale uitingen tot op heden, tot het aller-modernste toe, kan missen de aanraking, de strceling, (le innigheid en den hartstocht der romantiek; kan missen het gevoelsleven dat opwelt uit het zieleleven. uit het hart der menschen der kunstenaars ! .Van Schubert zijn we gisteravond geleid over Robert Franz en Cornelius naar Brahms en weer verder naar Strauss, onzen tijdgenoot: overal was de lyriek, overal het romantische, overal het verlangen naar en het uitzingen van de innigste en warmste gewaarwordingen van het hart; ieder componist doet het op zijn wijze en als kind van zijn tijd; ook wel als baanbreker voor het nieuwe, dat in wording is inde wereld; dus weer als kind van den tijd, al is het dan soms als wegwijzer en wegbereider. Zijn wij -gisteravond geroerd door Schubert of Strauss, of door hen. die daar tusshen liggen, het is altijd weer die innige of vurige romantiek inde muzikale uitingen, die hetzelfde meegevoelen, dezelfde aandoeningen bij ons opwekken, al zijnde wijzen van zich te uiten nóg zoo verscheiden. De muziek is in zich zelf «romantisch», zij is de romantische kunst bij uitnemendheid; dat gevoelt men steeds weer. De echte inspiratie voor muzikale uiting is en Wij ft het muzikale hart, de muzikale ziel der scheppende en herscheppende kunstenaars. Birgit Engell heeft gisteren voor een volle zaal vele liederen gezongen van de genoemde componisten. Zij deed dat met haar hier reeds bekende schoone stem en prachtige stembeheersching Dat is toch wel zeer mooi. dat timbre en de manier, waarop zij zingt! Zij bezit de gave om hel geluid te nuanceeren naar de expressie der tekstwoorden en de muziek. Elet is alsof zij alles kan zingen met haar mooie stem, wat zij aan voordracht en gevoelsleven wil laten hooren. Het is alles soepel en los en vrij ; steeds hetzelfde elastische geluid, tot bij de fijnste toontjes. Wanneer zij een geruimen tijd niet schijnt te nuanceeren naar den tekst, vibreert er toch in haar klankenstroom een rijke afwisseling, eventjes, alsof zij geniet van haar geluidgeving. Innigheid cn vurigheid, overgave aan de muziek cn de tekstdichters, zijn den gehcelen avond blijven boeien. «Fischcrweise» van Schubert en zijn «Sprache der Liebe»: men had ze nog niet vergeten, toen Brahms’ en Strauss’ liederen ons fonkelend van geest werden voorgehouden. Wat is dat toch een treffend lied «für musik» van Robert Franz; welk een innigheid en troostrijkheid ligt daarin; en dan zijn «Wasserfahrt»; welkeen fijn, tintelend stukje! Vijf Kerstliederen («Weihnachtslieder») van Cornelius werden achtereen door gezongen, als in cén stemming; zij bereikten hun hoogtepunt in «Christus der Kinderfreund». Het is overbodig uitte wijden over de liederen van Brahms, den genialen grootmeester der kleinkunst; wie treft als hij zoo diep door zijn manier van zeggen, klanken cn innigheid, die zijn groote, warme hart verraden, zijn oprechte, trouwe, diepe innigheid. Van R. Strauss zong zij toe «Freundliche Vision» en «Standchen». Prachtig was dat! Strauss’ liederen zijn altijd een extra genot; klanken als van edel metaal; een schildering der stemmingen, zóó klaar en tintelend van geest leeft het muzikale beeld fijn, maar vast en helder, voor ons op; teere, doorzichtige, verheven stemming. .Wij hopen, dat de groote zangeres hier terug zal komen. Hartelijk applaus dankte haar voor het rijke en prachtig uitgevoerdc programma. Haar begeleider, de- heer Louis Schilitzler deelde terecht in deze hulde. * Door den Keuringsdienst van Waren in liet gebied Zutphen is proces-verbaa! opgemaakt tegen G. J. v. 0., bakker te Hulshorst gemeente Ermelo wegens het verkoopen van witbrood. dat niet voldoet aan den eisch, gesteld in art. 11a van het Broodbesluit, omdat het te weinig droge stof bevatte. Overeenkomstig de W ar enwet is door B. en W. aan den Raad de begrooting van den Keuringsdienst voor 1924 aangeboden. Zij sluit in inkomsten en uitgaven op ƒ 73.000. De politie heeft procesverbaal opgemaakt tegen R. alhier die op een rijwiel ongeveer 100 K.G. rookvleesch vervoerde, zonder in het bezit te zijn van de vereischte vergunning tot vervoer van vleesch. Bij onderzoek in het Keuringslokaal bleek dat een gedeelte van het rookvleesch ongeschikt was voor de consumptie. Naar R. verklaarde, was het vleesch bestemd voor den slager T. alhier. Gisteravond om 10 uur bracht de politie een in kennelijken staat van dronkenschap verhoerend Arnhemmer naar het bureau Deze man was hier den heelen dag bezig geweest om de ingezetenen met behulp van circulaires op te wekken om steun te verleenen „aan de werklooze schoonmakers.” Mejuffrouw E. Oosterloo alhier is te Deventer geslaagd voor het verpleegsters-examen van den Ned. Bond voor ziekenverpleging. Zooals bekend is, heeft het Centraal Genootschap voor Kinderherstellings- en Vacantiekolonies reeds sedert jaren gestreefd naar differentiatie van het kindermateriaal, waarvoor telkenjare in zoo grooten getale verpleging ineen der koloniehuizen van het Genootschap wordt gevraagd. Het Genootschap begreep, dat kinderen, lijdende aan zwaardere anaemie, rachitis, zwaarder nervosisme, klierachtigheid, asthma, chronische bronchitis, niet-tuberculeuze longaandoeningen, lymphatisme e. d., niet thuis behooren ineen gewone vacantiekolonie, doch een aparte verpleging behoeven ineen daartoe speciaal ingericht kinderherstellingsoord. Toen nu in 1912 een commissie een rapport uitbracht in denzelfden geest, besloot het Genootschap de gelden bijeen te brengen, welke tot den bouw vaneen dergelijk huis konden leiden. Yoorloopig achtte de commissie het voldoende één gebouw aan zee en éen gebouw ineen boschstreek voor deze verpleging te bestemmen. Bij het verschijnen van dit rapport was het Genootschap reeds in het bezit vaneen 15 H. A. groot boschterrein te Nunspeet, dat reeds vroeger voor het beoogde doel was aangekocht. In de jaren ISI3 en 1914 gelukte het aan het Genootschap een vrij aanzienlijk bedrag voor het bouwfonds vaneen dergelijk Kinderherstellingshuis bijeen te brengen. De afdeeling Zutphen van het Genootschap organiseerde toen een kunstavond, waarvan de opbrengst aan het bouwfonds ten goede kwam. Door het uitbreken van den oorlog kon evenwel aan de bouwplannen geen uitvoering worden gegeven, zoodat de zaak bleef rusten. Op dein dit jaar gehouden jaarvergadering van het Genootschap is evenwel het bouwplan opnieuw ter sprake gebracht, hetgeen ten gevolge heeft gehad, flat door het Genootschap op den 22 September te Utrecht 25 personen zijn bijeengeroepen, die aldaar de opdracht ontvingen, elk minstens f 1000 van de aan het bouwfonds ontbrekende j 30.000 bijeen te brengen. Voor Zutphen en omstrekenwas tot deze bijeenkomst uitgenoodigd de heer O. L. Fahro, secretaris der afdeeling Zutphen van het Genootschap. De heer Fahro kan ons thans tot zijn genoegen mededeelen, dat het hem door persoonlijk bezoek en met de gewaardeerde hulp van enkele dames en heeren gelukt is in Zutphen en omstreken aan giften een som van f 1080 voor het bouwfonds in te zamelen. De heer Fahro heeft hiermede aan zijn opdracht voldaan. Het voornemen bestaat in het voorjaar van 1924 met den bouw aan te vangen. Het nieuwe kinderherstellingsoord zal te Nunspeet verrijzen. : Prov. Stalen van Gelderland. Bij de Provinciale Staten van Gelderland is door Gedeputeerde Staten een voórstel ingediend om de voor het jaar 1923 vastgestelde regeling voor het aan plaatselijke en daarmee gelijkgestelde tuberculose- vereeniging e n in Gelderland uil te keuren subsidie ook voor 1924 en volgende jaren ie bestendigen. De regeling heeft geen bezwaar bij de toepassing gevonden, zoodat het continueeren daarvan wordt voorgesteld, zonder haar aan een termijn te hinden. Alleen wordt een aanvulling voorgesteld. Het is Ged blaten gebleken, dat het uitgekeerde subsidie niet geheel voor het doel waarvoor het gegeven wordt, n.i. verpleging van luberculose-patiënten wordt besteed. Daarom wordt voorgosteld inde regeling duidelijker dan tot dusver te kennen te geven, dat het. provinciaal subsidie uitsluitend ’ wordt verleend ler bestrijding van de kosten van ver-P eging van Geldersche tuberculosepatiënten. Voorts wordt aan de voorwaardén tc.egevoegd, dat het gedeelte van het over eenig jaar ontvangen provinciaal subsidie dat na afloop van dat jaar blijkt niet voor verpleging te. zijn besteed,zal moeten worden gerestitueerd. Hot subsidie bedraagt een vierde der som welke het Rijk over het afgeloopen dienstjaar aan de vereeniging heeft tcegekend. Ged. Staten stollen voor aan d.e gemeente Zutphen ten behoeve van hare Iloogere Handelsschool over de jaren 1923, 1924 en 1925, en zoolang deze school haar voorloopig karakter behoudt, een subsidie uit de provinciale fondsen te verleenen van ƒ 10.— per leerling, wiens ouders of verzorgers inde provincie Gelderland woonachtig zijn, tot een maximum van ƒ 500. per jaar. Nabootsing vaneen fabrieksmerk. Door de fabriek van Erdal-schoenerême is een proces gevoerd over het merkenrecht. De fabriek had haar directeur ontslagen en deze ging voor eigen rekening schoenerême vervaardigen, ineen verpakking welke overeenkomst vertoonde met die van hel Erdalfabrikaat. De doosjes vertoonden evenwel in plaats van het opschrift „Erdal” het woord „Mico” en voorts stond' er een giraffo op afgebeeld in plaats van de Erdal pelikaan. De Erdalfabriek vorderde voor de rechtbank te Zutphen, dat aan haar ex-directeur zou worden verboden om het Mico-erême inden handel te brengen, aangezien zij haar merk nagebootst achtte. De rechtbank heeft deze vordering toegewezen, doch in hooger beroep werd het- vonnis vernietigd. Het gerechtshof besliste, dat de rechtbank de oplettendheid van het koopend publiek bad onderschat, daar de namen Erdal en Mico. met groote duidelijke letters op de doosjes voorkomen, welk verschil nog wordt versterkt door do verschillende afbeeldingen van pelikaan en giraffe, zoodat niet mag worden aangenomen, dat hij die bepaald Erdal wil koopen, zich gemakkelijk Mico inde hand zou laten stoppen. Het Ilof kon daarom niet inzien, dat hier sprake was van nabootsing van het Erdal fabrikaat en evenmin van deloya'e concurrentie. GORSSEL, 27 Nov. Met ingang van 1 Januari is benoemd tot Rijksveldwachter brigadier majoor de heer J. Have, Rijksveldw.-brigadier alhier. Hedenmiddag en avond gaf de heer W. Hagenbeek hier twee voorstellingen met zijn gedresseerde olifanten „Telly” en ~Tina”. Het is onbegrijpelijk wat de dresseur zijn beesten heeft geleerd: op een ton ronddraaien, orgeldraaien, dansen, opzitten enz. Voor de rondritten op olifant of kameel waren weinig liefhebbers. DOETINCHEM, 27 Nov. Inde jaarvergadering van het Nutsdepartement werden de aftredende bestuursleden herkozen. Aan den huisvlijthandenarbeid cursus werd een subsidie van ƒ 25 verleend. Het denkbeeld om de afdeeling op te heffen kon geen instemming vinden. Besloten werd in tegendeel het ledental op te voeren en het departement tot nieuw leven te brengen. APELDOORN, 27 Nov. Gisteren in den vooravond onstond, vermoedelijk dooreen defect inden schoorsteen in de woning van Ch. Dammers inde buurtschap Engeland (Beekbergen) een felle brand. In korten tijd was de woning afgebrand. Eenige meubels en de levende have werden gered, terwijl met moeite een hooiberg door de brandweer werd beschermd. AALTEN, 27 Nov. Inde vergadering der Herv. Ziekenverpleging is thans een definitief bestuur gekozen, bestaande uit de hoeren: ds. Stegeman, P. G. Vaags, G. W. Visser, B. Kalf en G. J. Prinsen. Inde vergadering werd de wenschelijkheid geuit, om het Rusthuis, dat prachtige ziekenzalen, operatiekamer met operatietafel enz. bevat, tot ziekenhuis in te richten, zoodat een operatie, niet-elders,, maar plaatselijk kan geschieden. Besloten werd met kracht deze zaak ter hand te nemen. AALTEN, 27 Nov. Gisteravond gaf de Zangvereeniging „Svmphonia” alhier een openbare uitvoering inde Sociëteit „Op ’t Blik”, onder directie van den heer H. Veldkamp. Het was een „Mendelssohn-avond”, zooals het programma vermeldde, welke zeer drukwas bezocht. Medewerking werd verleend door den heer H. Pusch, (piano) en door het strijkkwartet Langheinrich uit Boeholt. Verder traden als solisten op mej. A. Baehr, van Frankfurt a/M. en de dames J. de Brouwer en M. Blom, leden van Symphonia. Vóór de pauze werd gezongen ”Hyn)ni” voor alt, koor en orkest, terwijl mej. Baehr een vijftal soli ten beste gaf, alsmede het strijkkwartet een viertal nummers ter afwisseling. Met groote aandacht en voldoening werden zang en spel gevolgd. Zij verwierven een welverdiend hartelijk applaus. De lioofdschotel van den avond ~Athalia” oratorium voor 3 solostemmen, koor en orkest volgde na de pauze. De uitvoering van dit stuk was schitterend en verdiende allen lof. De begeleiding was mooi, vooral de Priestermarsch was uitermate schoon. Het valt moeilijk in bijzonderheden te treden. Het geheel is als een schitterend geslaagde avond te beschouwen. De voorzitter, de heer J. Peters kon dan ook met recht getuigen van den grooten vooruitgang op het gebied van muziek en zang in ons dorp, ’t geen voornamelijk te danken is aan de voortreffelijke leiding van den heer Veldkamp. Aan mej. Baehr werd een bouquet aangeboden. m LOCEEM, 27 N'ov. Eet was voor de muziekliefhebbers gisteren een buitengewoon genotvolle avond. Het Budapester Strijkkwartet „Hauser Sogany po yi en Son , dat den vorigen winter reeds zulk een goeden naam hier verdorven had, gaf inden schouwburg weder een concert, Het programma vei-meldde; Kwartet op. 116 E van o" Jana’ Kwartet OP- 59 no. 3 vad -«.oiuoven en Kwartet no. 6 A van I Dittersdorf; vooral het laatste nummer maakte diepen indruk. Zeker zal dit strijkkwartet hier, evenals gisteravond, als het weder hier komt, een flink bezette zaal trekken. WINTERSWIJK, 27 Nov. Bij ministeneele beschikking van 6 Juli 1920 werd toegezegd de vestiging vaneen hulptelegraaf- en hulptelefoonkantoor te Kotten, Mediio, Miste en het Woold. Op een nader schrijven van de afdeeling Winterswijk G.-O. M. van Landbouw d.d. 4 April 1921, ontving het bestuur bericht, dat het in verband met andere nog meer dringende voorzieningen niet mogelijk is thans, d.w.z. 20 Juni 1921, reeds met zekerheid te zeggen, tegen wanneer ongeveer de openstelling van genoemde hulpkantoren kan worden tegemoet gezien. liet bestuur der afdeeling liet echter niet los en daardoor is bereikt, dat Maandag het hulpkantoor voor telefoon en telegraaf te Kotten is geopend. Voor dit kantoor zijn nu reeds tien aansluitingen en spoedig zal dit getal wel grooter worden, gezien het gemak en het nut van de telefoon en telegraaf, inzonderheid voor de buurtbewoners. --- FEUILLETON. DE ONZICHTBARE HAND. door DOUGLAS VALENTINE. (Schrijver van: De man met den Klompvoet). Geautoriseerde vertaling van W. E. P. ■ (Nadruk verboden). Zijn stem was nu ernstig en hard, geheel verschillende van den gewonen rustigcn, diepen klank. Maar hij glimlachte. Marcello wierp een blik over haar schouder achter zich. Barbara, die de kamer eens rondkeek ving de weerkaatsing van het gelaat der danseres op ineen van de spiegels aan den wand. Tot haar groote verbazing zag zij een blik van wanhoop, bijna van angst, in Nur-el-Din’s donkere oogen. In dien blik lag iets van den doodsangst vaneen opgejaagd hert. Barbara was er zoo door getroffen, dat zij instinctmatig over haar schouder naar de deur keek, inde meening, dat de danseres daar iets moest gezien hebben, dat haar had doen schrikken. Maarde deur was ges oten. oen Barbara weer inden spiegel _\cc • 2,d alleen de weerkaatsing van nUr e 111 s mooicn hals en schouders. De danseres sprak nu . , toon met Strangwlsë r °P gedemPten Maar Barbara dacht al gauw niet meer aan dien blik van de danseres inden sni-» gel. Want zij was overgelukkig. Geluk iV evenals vroolijkheid, zeer aanstekelijk de twee mannen naast haar waren uiterst vergenoegd. Haar vader’s oogen glinsterden door zijn kleine succes van dien avond; onder het naar boven gaan had Fletcher hem zoo iets voorgespiegeld van een langer engagement bij het Palaceum; en de ander, wel die was stralend van opwinding zijn eersten avond inde stad na lange maanden van velddienst. Plij vond, dat hij zijn verlof uitstekend had ingezet. Wanneer een man maandenlang inde loopgraven niets anders heeft gezien dan modderige manspersonen, zal zijn oog met welgevallen rusten op elk vrouwelijk gelaat, al is het nog zoo gewoon. En op geen van deze beide vrouwen, in wier nabijheid hij zich onverwachts bevond binnen enkele uren nadat hij in Engeland aan w.al gestapt was, kon het epitheton «gewoon» toegepast worden. Elk vertegenwoordigde een bepaald type van schoonheid en terwijl hij met Barbara stond te praten, vergeleek Desmond in gedachten de beide vrouwen. lang en slank, met haar gezonde tint, zware, bruine gevlochten haar, de blanke huid en grijze oogen, was geheel hét type vaneen Engelsche vrouw, uit het land van breede, groene dalen, golvende duinen en in het geboomte verscholen dorpjes, het land van de witte rotsen, bespoeld door den rusteloozen oceaan. De andere was even volkomen het type van een zuidelijk ras. Haar donkere oogen, de bovenlip, die even de sterke, witte tanden vrij liet, verrieden dat zij warm zuidelijk of zigeunerbloed inde aderen moest hebben. Haar schoonheid was die van het Oosten, tot de zinnen sprekend, dwingend. oproepend visioenen van warme, geurende nachten, van guitaarspel, van een heldere maan, laaig aan den hemel tussen palmbootnen door schijnend. i «Barbara!» riep Nur-el-Din vanaf haar toitettafel. Mackwayte stond bij haar en sprak met Strangwisc. «je blijft wat bij mij praten, terwijl ik mij verkleed, n’est-ce pas? Je vader en deze beide eeren gaan een whisky-soda drinken met dat beest van ten Fletcher – —* quel honime terrible en dan ga jij later wel weer naar hen toe.» De heeren verlieten de kamer en Barbara bleef alleen met. de danseres. Het viel haar op. zoo moe als Nur-el-Din eruit zag. Haar aardige, kinderlijke manieren schenen met haar opgewondenheid verdwenen te zijn. Haar gelaat was slap en lusteloos. Zij had kringen onder de oogen en om haar mond lag een harde, strakke trek. «Kind,» zei ze, «geef mij alsjeblieft even mijn peignoir aan ’angt achter die deur dan zal ik al die verf van mijn gezicht af zien te krijgen!» Barbara kreag het gevraagde en ging naast de danseres zitten. Maar Nur-el-Din bewoog zich niet. Zij scheen in gedachten verdiept. Barbara z.ag weer dien opgejaagden blik, dien zij denzelfden avond al eens had opgemerkt. «’t Is een moeilijk leven, dat leven van ons, een leven van verandering, ma petite! Een groot kunstenaar ’eeft geen vaderland, geen tehuis, geen eigen ’aard! De laatste vijf jaren ’eb ik de wereld door gezworven! Dikwijls denk ik, dat ik ergens voorgoed zal blijven, tnaar het leven sleept mij voort!» Zij nam van haar toilettafel een ovaal, glad zilveren doosje. «Ik wou je iets vragen, ma petite Barbara!» zei ze, «Djt doosje is een famijie-Stllk; >eb >et aj >eel lang_ De wcre]d ;s cgenwoordig in zoo’n verwarring, dat het even niet veilig is voor iemand, die zoovet‘l reist als ik! Jij hebt een thuis, een veilig- thuis mét je lieven vader! Hij ’èeit miJ ervan verteld! Wil je dit doosje meenemen cn het veilig voor mij bewaren, totdat totdat de oorlog voorbij is " totdat ik je ernaar vraag?» *Ja, natuurlijk,» zei Barbara, «als u dat graag heeft, hoewel met deze luchtaanval-Cri • ik weet niet of Londen ook wel heel veilig is.» *Ja, dat is een verstandige opmerking Jan je,» riep Nur-el-Din, «in ieder geval het doosje veiliger bij jou dan bij mij. Zie, ik zal bet inpakken en verzegelen, en dan wil jij het mee naar ’uis nemen, 11 est-ce pas?» Zij opende een lade. rommelde snel even !tl den inhoud, haalde een stuk wit papier pn lak voor den dag. Zij pakte het doosje in en verzegelde het pakje met een eenvoudigen zegelring, dien zij van haar vinger trok. Toen overhandigde zij het pakje aan Barbara. Er werd op de deur geklopt. De kamenier die zacht ineen hoek van de kamer met Madamc’s japonnen bezig was, deed open. «Je zult er goed op passen, niet?» zei de danseres tot Barbara en haar stem trilde van plotselingen hartstocht, «je zult het zorgvuldig bewaren, totdat ik erom vraag » Zy lachte en voegde er achteloos bij: «Omdat het een familiestuk is, een soort van talisman, hé?» Toen klonk buiten de deur Strangwise’s diepe stem. Nur-el-Din sprong op, * – • . , «Le capitaine is daar, Madame,» zei de Fransche kamenier, «en zegt dat Monsieur Mackwayte vraagt of Mademoiselle komt!» De danseres stak een klein handje te voorschijn vanuit de plooien van haar zijden kimono. «Au revoir, ma petite,» zeide zij, «we zien elkaar nog wel pens. Je komt mij eens opzoeken, n’est-ce pas? En zeg vooral niets van...» en zij wees op Barbara's taschjc, waarin deze het kleine pakje had geborgen, «dat blijft ’n ge’eimpje tusschen ons, hé? Beloof mij dat, mon enfant !» «Natuurlijk, ik beloof het u, als u dat wilt!» zei Barbara verwonderd. Half negen den volgenden ochtend zat Desmond Okewood inde spreekkamer van den chef van den geheimen Spionnagedienst. Hij wist niet hoe hij het had. De telefoon naast zijn bed had hem om 8 uur gewekt uit den eersten slaap dien hij sinds twee maanden ineen werkelijk bed had genoten. Met slaperige stem had hij geprotesteerd dat hij om 10 uur op het Departement van Oorlog ontboden was, maar een stem had hem kortaf gevraagd zich te kleeden en dadelijk bij den chef te komen. En daar zat hij nu, zonder ontbeten te hebben, met eendoor het haastige scheren pijnlijke kin. Wat ter wereld wou die chef nu van hem? Hij was toch niet bij den spionnagedienst, al was zijn broer Francis dat wel. Een stem schrikte hem op uit zijn nijdige overpeinzingen: «Kom binnen, Okewood!» De chef stond inde deur van zijn kamer, een breedgeschouderde gestalte in eea eenvoudig col.bertcostuura. Desmond had hem al eerder ontmoet. Hij kende hem als een man van veel vragen, maar van weinig mededeelen, toch had hij de herinnering aan een vriéndelijke, onverstoorbaar kalme persoonlijkheid. Vandaag scheen de chef echter iets te hebben dat hem geheel in beslag nam. Er lag een diepe rimpel tusschen zijn borstelige wenkbrauwen, toen hij zich tot Desmond wendde en hem een stoel aanwees. Toen hij sprak was het zeer kortaf. «Hoe laat heeft 11 van de Mackwaytcs afscheid genomen bij het theater, gisterenavond ?» Desmond stond paf. Hoe ter wereld wist de chef, dat hij gisterenavond in het Palaceum geweest was? Maar toch gewend als hij was aan de alwetendheid van den Engelschen spionnagedienst, antwoordde hy dadelijk: «Het was vrij laat. ik geloof, zoo om ett bij twaalf uur!» «Gingen zij alleen naar huis, naar Seven Kings?» «Ja, mijnheer, ineen taxi!» antwoordde Desmond met onthutste stem. Het feit, dat de. chef zoo volkomen op de hoogte was van zijn onderwerp, verbaasde hem steeds meer. De chef staarde somber op zijn vloeidrukker. Desmond wist, dat dit een vaste gewoonte van hem was, wanneer hij over iets piekerde. «Hebt u een goeden nacht gehad?» vroeg hij plotseling aan Desmond. «Ja,» antwoordde deze, het doe! van deze vraag in het minst niet begrijpend... «hoewel ik niet van planwas zoo vroeg op te staan!» De chef negeerde deze opmerking. i Wordt vervolgd).. ---