Haagsche Correspondentie. Is er een kentering op komst bij de socialistische voorstanders van het veelgepropageerdc instituut van de Piaa – seüjke Keuze? Men weet. dat do Eerste lvamer opnieuw liet wetsontwerp-Rutgers C.s„ dat ons land met de plaatselijke keuze wilde gelukkig maken, verworpen heeft. Men zal zich herinneren, dat deze afstemming alleen een gevolg was van liet feit. dal ook eonige christelijkhistorische senatoren het „tégen” lieten hooren, wijl zij het ongepast oordeelden. dal mr. Rutgers en de zijnen reeds oen jaar na de eerste verwerping door de Eerste Kamer hun wetsvoorstel wederom bij de Tweede Kamer hadden ingediend. Hierover is in vele christelijk-historische kiesverenigingen tumult ontstaan; men vindt het daar ongepast, dal de bewuste senatoren tegen den eisch van het christ. historische program ingingen. De heeren mogen dit onder elkaar uitvechten. Wij zouden dan ook op dit vraagstuk niet teruggekomen zijn. indien er niet stemmen waren opgegaan. die blijkbaar een anderen kant uitwillcn en daar- de .plaatselijke keuze den tweeden keer slechts op een bijkomstig motief is afgewezen, interesseert hel ons. die van deze uitvinding niets willen weten, of men in het kamp der plaatselijke keuze-voorstanders aan het zwenken is. Reeds aanstonds na liet votum van de Eerste Kamer schreef het hoofdorgaan van de S. D A. P. een merkwaardig artikeltje, waarin de Eerste Kamer weliswaar onvriendelijkheden te hooren kreeg, doch waarin niettemin werd aanbevolen een anderen weg in te slaan „die minder aanstoot geeft dan de plaalseiijkc keuze blijkbaar doet”. De socialistische redactie beval dit mede aan ter wille van de zuiverheid der stemming, omdat het namelijk bekend is gelijk ook uit do zonderlinge redevoering van senator Wibaut bleek „dat er onder de voorstemmers zijn, die ernstige slaatsrechtelijke bezwaren hebben tegen het consultatieve plaatselijke referendum waarop het wetsontwerp berust”. Dat was bet eerste sein. Do tweede wenk kwam van ’ eender bekwaamste socialistische Tweede Kamerleden, dr. Vander Waerden die „Een gemoedelijk woord” tot zijn partijgénooten richtte (Populair Wetenschappelijk Bijvoegsel van „Rel Volk” van 3 dezer) liet is méér dan een gemoedelijk woord. De heer Vander W'nerclen begint al aanstonds mot het cunstalecren vaneen merkwaardig feit: de S.D.A.P is „officieel vóór het referendum en vóór de plaatselijke keuze” Is dit „officieel” niet kostelijk? En dan merkt de schr op. dat de groote meerderheid van de S.D.A.P. tegen het referendum is en er bij de. Grondwetsherziening tegen stemde. Zoo is het inderdaad: "in 1914 werd het recht van het volk om belangrijke maatregelen van hel wetgevende lichaam goed of af le keuren (referendum) op ligt „strijdprogram” der socialisten gebracht, hetgeen de groote meerderheid der Kamerfractie niet belette liet referendum te bestrijden inplaats van er voor te strijden Of dit geoorloofd was is nimmer gevraagd merkt dr. Vander Waerden op en geen congres heeft er zich mee bemoeid. Er zijn ook tegenstanders van plaalselijko keuze in do S.D.A.P., gaat dr. Vander Waerden voort, „ook inde Kamerfraetie(s)”. Zoo zool Wij hebben het vermoed bij de jongste behandeling inde Eerste Kamer, waar de sociatis-' lisehe fractie voltallig was opgekomen en allen vóór P. IC, stemden, maar nu een socialistisch collega-Kamerlid het openlijk zegt, zal het. zeker zoo zijn. Waarom socialisten, die legen P. K. zijn, er vóór stemmen, of gelijk in de i weede Kamer op de vlucht sloegen? Dr. Vander Waerden geeft het antwoord: „Indien een meerderheid tegen had gestemd of ook maar een minderheid, of ook maar één. dan was er heibel van gekomen.... ” Aldus letlerlijk liet socialistische Kamerlid. Angst voor heibel met fanatieke partijgenoolcndrankbestrijders had ons dus bijna aan P K, geholpen. Welk een helden, deze wereldhervormers! Door heel het artikel van dr. Vander Waerden loopt deze, wij zouden haast zoggen roode draad: de fanatici tyranniseeren de andersdenkenden, althans deze laatstcn slaan voor de P. K.’ers op de vlucht. Men kan lezen van Tweede Kamerleden, die vóór stemmen inde verwachting, dat de leden van de Eerste Kamer hun plicht zullen doen (door do P. K. te verwerpen). De schr. spot mot degenen die „mordicus tegen zijn en dolblij als het verworpen wordt, doch van harte Voorstemmen”. Er zou, zegt dr. Vander Waerden, eèn kolossaFe moed toe behooren om op het congres van de S.D.A.P. tegen P. K. te spreken. „Wie zal beginnen met zich in al zijn geestelijke en zedelijke naaktheid te ontbloolen?” roept dr. Vander Waerden uit. Wie zou verdacht willen worden van verwantschap met het drankkapilaall En dan komt de uitroep, dat het een keer zal moeten en bij voorbaat pleit de schr. clementie voor den verstokten zondaar, die zich niet beteren wil en beweren durft moreel niet lager le slaan dan de gemiddelde drankbestrijder. Het ijs moet gebroken worden,' vindt deze schrijver terecht; een nieuwe oriënteering is noorlia. Met kostelijke ironie vraagt hij of niet een tactiek mogclijk zou zijn. „waar de groote massa van de S.D.A.P. tegelijk voor kon zijn en voor kon stommen”. Zóó ver is het dus al gekomen I De schr. gevoelt zeif, dat de tegenwoordige toestand in zijn partij op dit stuk uil moreel oogpunt met deugt. Hij wij ecn strijd tegen het drankmisbruik. die minder gevoeld wordt als dwang, „dwang door zooveel bctüic monschnn clnii do «ïndcrcn zijn (sic), maar dwang.” Wie gevoelt niet in deze ironie de stemming van den man. die lang genoeg geringeloord is dooreen leuze, waarmede bij niet kan instemmen, „doch die nu eenmaal een plaats op zijn partijprogram heeft veroverd en waartegen velen uit vrees voor „heibel” niet durven oplorncn?. Daarom begroeten we deze stem met blijdschap. De S.D.A.P. heeft het op allerlei terrein in dwang gezocht, met de beste bedoelingen voorwaar, maar nimmer terugdeinzend voor dwang om de mcnschen beter te maken of de maal schappij te vervormen naar wat men een beier model acht. En klinkt het ons niet als een liberale gedachte tegemoet wanneer men een socialistisch Kamerlid, wien de knellende band der plaatselijke keuze te machtig is geworden, hoort uitroepen: „De weg van dwang moet men slechts gaan als die der vrijhfeid.versperd is; zelfs in maatschappelijke zaken mogen we slechts dan onze toevlucht tot dwang nomen, indien de vrijwillige weg niet open is of zeer veel le lang zou zijn cn do klassentegenstellingen er ons toe dwingen. Dat geldt Zooveel temeer, wanneer het betreft de levenshouding en levensgewoonten van de individuen”. Men begrijpe ons wel. Ook in deze uitlating, welke wij opzettelijk volledig citeerden, ontbreekt het socialistische addertje va.n de klassentegenstellingen niet. Dit behoort zoo tot de socialistische terminologie. Wij passeeren dit gaarne, le eer waar men inde praclijk van socialistische regeerders zoo bitter weinig bemerkt van dezen klassenstrijd. Men denke slechts aan de landen, waar do vrienden van ir. Vander Waerden regeeringspartij zijn of geweest zijn. Zulke socialistische stoplappen neme men dus op den koop toe; een man als dr. Vander Waerden mag ook niet den schijn op zich laden dat hij in liberaal vaarwater zou verzeild zijn geraakt. Dit zou hem in do S.D.A.P. zijn politieke leven kunnen kosten 1 Daarom zijn wij voor ons reeds ruim tevreden mot zijn bestrijding van de P. K. en met zijn uiting, die wij hierboven spatieerden. Wij verblijden ons hierover, gelijk wij er voldoening in zien. wanneer de rechtsche coalitie er niet in slaagt om anti-,liberale wenschen in ops zoo gemengde Nederland door te voeren. De liberale gedachte blijkt ook hier ■weer haar goede werking te doen.... zelfs bij wie vierkant tegenover het liberalisme partij gekozen hebben. --- BINNENLAND. ZUTPHEN. 23 Februari. Bal masqué van Olympia. Ook ditmaal is het bal masqué van „Olympia” in elk opzicht eerg succes geworden. Ter gelegenheid van haar gouden I'eest bad de vereeniging er iets extra s van gemaakt. Zij had moeiten noch kosten gespaard om de zaal van de Buitonsocielcit aardig le versieren, om schier zonder ophouden muziek te laten: hooren, om de feestgangers door het vooruitzicht op een prijs te prikkelen met iets aparts of iets moois te komen, en om als van ouds te zorgen voor fraaie cn lachwekkende intermezzo’s. De talrijke schare van bezoekers, eenige honderden, die Zaterdagavond lusschea 8 cn 9 naar de zaal stroomden, hebben dat streven blijkbaar bijzonder gewaardeerd. Want de stemming was voortdurend vaneen aard als den feestganger past en in Zutphen ook eigen is. Zoo bij ’t licht maakte de wandversiering, die wij Zaterdag reeds mep een enkel \?oord gekarakteriseerd hebben, een recht vroolijken indruk. Dat bonte en dat kleurige, het behoort nu eenmaal bij een gemaskerd bal; daarbij maakten de vele brefede lichtkleurige linten, die naar dc centra der verlichting voerden, een prachtig effect. Behalve het strijkorkest van den heer Van Haaren, met dein dezen tijd en in deze omgeving onmisbare, maar soms wel wat erg rumoerige jazz-band, was er een modern orkestrion, een draaiorgel in ’t groot, dat Verkelijk ook aardige muziek liet hooren. natuurlijk meest om bij te dansen. Van hun costuums hadden inderdaad zeer velen iets origineels of iets moois gemaakt. Dat bleek al dadelijk toen de gemaskerden van acht uur af langzaam de zaal kwamen vullen. Het was weer het gewone schouwspel: eerst loopen die vele hij’s en zij’s, met het masker voor dc oogen, in hun bonte plunje, in een luchtige dracht dan wel ineen pak dat voor een bal-atmosfeer wel ■ wat erg verwarmend werkt, ietwat onwennig te drentelen. Zij nemen elkaar op, om te zien of zij ook kennissen bespeuren. Doch' aldra komt er, wanneer dc muziek maar inzet, drukker beweging in dc mhssa. En zoo zag men al vóór het bal onder leiding van den heer Verhoeks een aanvang nam. nu en dan een rondedans uitvoeren. Het gaat hier altijd even gemoedelijk cn prettig. Of men elkaar nu kent of 111 ~ en vóór „de maskers zijn afgerukt weet men toch inden regel niet wie die vreemde domino of die vroc>- li.jke pierrette is men danst met elkaar, men zingt mee als de populaire Olympia-marsch klinkt of als „het vaandel verschijnt.” Men danst en springt en host, onvermoeid door, uren aaneen; men voelt zich onder het masker al maar warmer worden, maar vermoeidheid schenen de gemaskerden Zaterdagavond niet le kennen. Het was bepaald alleraardigst om het aan te zien maar het moet toch nog veel prettiger wezen om zelf mee te doen, jong van hart en blij van zin. Het lijkt ons vrijwel onmogelijk een karakteristiek verzamelwoord te bedenken voor den aard der costuums. Want er was inderdaad van alles. Toch was het opmerkelijk dat cr onder do gemaskerden, allicht een paar honderd, zoo velen waren die ditmaal mot iets origineels waren gekomen. Was bijv. die wandelende boerenkool met de., ontzagwekkende Geldcrsche metworst om den schouder gehangen, niet typisch? Lang., is zijn metworst anders niet ongerept gebleven want de alomtegenwoordige Walt en half Watt met hun koffertje cn reuzensigaar hadden blijkbaar trek, althans de kleine Watt 'iep al ras ïtfet een stuk worst inde hand. En daar was zoowaar ook onze oude vriend Gail Vreeman. Hij had met den „broenen” de reis gemaakt en hij had volgens belofte ook zijn „vrouwe” meegebracht. Het .echtpaar kwam ons dadelijk do hand drukken en betuigen, dat het hier toch zoo aardig en zoo vroolijk was; Gait was al overal inde wereld geweest, vertelde hij ons, in Borculo. in Winterswijk cn in Geesteren, maar zóó iets moois als op dit bal had hij nog nooit bijgewoond. Alleen het lawaai, daar moest hij nog aan wennen. Gait had het druk; hij ging allerwege zijn opwachting maken, natuurlijk allereerst bij onzen burgemeester. die een groot deel van den avond het feest bijwoonde. Later heeft Gait van het podium af, met zijn vrouw, nog een toespraak op rijm gehouden, waarin liet echtpaar de beste wenschen uitsprak voor Zutphen en Ólympia; Gaetruu was anders niet best te spreken over de moderne vrouwenkleeding, „de luu wilt zoo nao bedde gaon” vond zij. Gait dacht daar blijkbaar minder puriteinsch over. zijn vrouw mocht hem wel „in do kiste stoppen” als hij „neet meer naor de vrouwluu” kijken mocht. Den oud-direeteur Heskes bracht Gait een hartelijken groet en zij beiden besloten met de beste wenschen voor Olympia. Even over tienen hielden Prins en Prinses Carnaval in hoogst eigen persoon hun intocht. Voorafgegaan door klaroenblazers werden zij in draagstoelen rondgevoerd, gevolgd dooreen heele schare zingende en huppelende gemaskerden, waarbij een groep was met een eigen muziekcorps. Die verhoogde,. natuurlijk het lawaai, maar ook de feeststemming. Doch zoodra werd er niet om wat. „medewerkende stilte” verzocht of allerwogo schaarden de gemaskerden zich op den grond, op de bankjes rondom en de achterstaanden hadden, alweer naar oud gebruik, de stoelen beklommen. ... Met forsehe, duidelijke slem hield Prins Carnaval toen tot de verzamelde, kleurige cn vroolijke menigte zijn toespraak, waarin natuurlijk weer enkele recenlo gebeurtenissen werden herdacht. Van zorg had dc Prins zich ontdaan: hij had die „voor een jaartje naar oome Jan gebracht.” Ilij was hier graag bij Olympia; daar is altijd zoo’n vroolijke geest zei hij. Verder had hij het overeen bijzondere eigenschap van onze „natte Nederlanders”: wij kunnen wat stug maar toch. blijkens de opbrengst der accijnsen, „ook innemend zijn.” Dan spotte hij wat met den vluchtheuvel bij den overweg, cn onder Uitbundig gejuich huldigde hy de kranige vliegers, die per vliegtuig Batavia hadden bereikt. Ook informeerde bij naar het overdekte zwembad inde manege, hij had het over het rijwielplaatje cn het pagehaar. over de „ronkende elevator met een hartkwaal”, over de „radioneezen” waarbij hij be.weerde dat draadloos heelemaal niet oorspronkelijk is want het echte spercieboontje is al sedert eeuwen draadloos. Natuurlijk hield hij den „Zutpheneurs en Zutphcneuses” de bezuiniging en derzelver werking voor oogen, hij bezwoer hun niet te bezuinigen op de politie want „veiligheid gaal bovenal, denkt cens aan Haarmann en Van Muyïwij.k.” Ook spotte hij' goedig met onze waterleiding „do schrik van allo brouwerijen, toen ze nog prima bockbier gaf.” Dan een lof aan den dans: hier hebben we nog geen dansverbod: „cr wordt hier lustig fox-getrott, maar absoluut geen trots gefokl.” Hij loofde de vernieuwing van den schouwburg, hij watertandde blijkbaar al naar het feest bij de inwijding van ons carillon, plengde een (wel wal voorbarigon) traan op het graf van de Staatsloterij, herinnerde aan het Koninklijk bezoek, bracht een hoera uit op onzen burgemeester. Het slot was een kreet voor het „lieve oude Zutphen. lang leve haar Olympia.” Ook dit nummer voldeed bijzonder. De hoorderessen en hoorders, die alweer naar den dans hunkerden, juichten luide, evenzeer als toen jen aantal smaakvol uitgedoschle vruuweüjke ülympianen een eieganten klokkendans uitvoerden onder leiding van mevrouw Verhoeks. Aardig was het om al die meiskes onder hooge klokken te zien opduiken. Inmiddels was do jury begonnen om de lijst der bekroningen vast te stellen. De heer mr \V. F. Tromp Meesters deelde den uitslag mede Die was: Mooiste costuums: dames; 1 zwarte, poes; 2 haremdame; heeren: 1 Oostersche prins; 2 de „dambordrechter”; paren; 1 Oostersche prins met haremdame; 2 50-jarig jubileum van „Olympia”; groepen: 1 gelukspoppcn;’2 crinoline-datnes. O r i g i n e e 1 e costuums: dames: 1 Twink; 2 het rijwielplaatje; heeren: 1 boerenkool met Gelderscho metworst; 2 Chartie Chaplin met de slappe boenen; paren: 1 Watt en Half Wall; 2 Musica; groepen: 1 cowboys; 2 kaartspel. . Mot het kapwerk voor de eerste prijswinsters legde -de firma Bellinck alle eer in. Een grappig intermezzo was de verschijning vaneen aantal turners inde meest wonderlijke kleedij, dio allemaal het aangezicht op het achterhoofd droegen. Om de zotte vertooning hadden de mcnschen braaf schik. Toen begon de balpret weer. Onverpoosd bleef men inde genoegelijksle stemming vele uren bijeen. Oik gisteravond was het naar ouden trant weer slampvol. druk cn gezellig.’ Daar was weer groote verscheidenheid inde keuze der eostuums. Prijzen werden toegekend voor: Mooiste eostuums: dames: 1. poederdons; 2, zwarte vlinder; he eren: 1. neger; 2. de blauwe prins; 3. kamerheer; paren: 1. witte pierrede cn'pierrot; 2. Gd. met electrisch lampje; groepen: 1. witte pierrettcs; 2. jagers. Origineel o eostuums: dames: 1. Kniertje met haar pannetje; 2. de vrouw in het kaartspel; hoeren: 1. Hulstkamp-reclame; 2. clown; paren: 1, klaverblad; 2. rood-witte clowns; groepen: 1. Ku-klux-klan. De neger ontpopte zich later als een vaardig kunstwielrijdcr, die ongelooflijke staaltjes van behendigheid op en hoven den grond uitvoerde. B ij de ZutphcnsehcPcttenfabriek firma M. Krukziener en Co, inde Beekstraat is een staking uitgebroken. 55 arbeiders on arbeidsters hebben het werk neergelegd, omdat een gevraagde loonsverhooging was afgewezen. --- Wie een mensch wil beter waken, JJieeenmenschzvilbeterwaken, moet beginnen met hem lief te hebben. CEORCIi TAVLOR. --- feuilleton. De terugkeer van Klompvoet. door V ALENTIN E WILLIAMS. Geautoriseerde vertaling van YV. E. Pont. .13) J „Het eiland is bergachtig”, las Garth voor met zijn prettige, diepe stem, „en geheel vulkanisch en verheft zich in sommige puntige toppen tot 2856 voet. Deze pieken zijn waarschijnlijk vulkanen, maar het binnenland is nog niet onderzocht en bijna ontoegankelijk, omdat het zoo steil en ruw is en er veel afgronden zijn, veel snelle stroomen en een zeer dichte plantengroei. ly zijn enkele gedeelten, waar de bodem betrekkelijk vlak is inde omgeving van de Sturt- en Horseshoe baai...” Hij sloeg de bladzijde om en sloeg een massa bijzonderheden over. „Er zijn slechts twee havens”, las hij, „de Sturt- en de Horseshoc baai. De Horschoe baai is.grooter dan de Sturt baai, maar is minder beschut, omdat hij open ligt naar het westen en er daardoor veel deining is gedurende de eerste maanden van het jaar. Bovendien zijnde hellingen rondom die baai veel steiler en het gedeelte vlak land inde nabijheid is veel kleiner.” Ik herinnerde mij, dat Adams er van had gesproken, dat hij en Dutchey bij het graf gekomen waren bij een open plek in het struikgewas dicht bij de kust. Hij had ook gezegd, dat hun sloep een weg' et heen had moeten vinden door de ’ zandbank. Het leek mij daarom waarschijnlijk, dat zij geland waren inde Horseshoc baai, waar de hellingen dichter bij de. kust begonnen dan inde Sturt baai. YVij lazen verder. Het eilïmd scheen nooit eenige blijvende bevolking gehad te lebben. Het was „het verblijf van zeeroo\ ers inde zeventiende eeuw, en later een p nats, waar walvischvaardcrs water kwa-111 en innemen." De fauna was „niet uitgere< , wat er voorkwam, waren wilde vai vens, het nakroost van.de varkens, die Martin, de kapitein van het fregat „Rover , er in 1774 had achtergelaten en ratten, dm er gekomen waren door schepen, die het eiland aandeden. Verder werd nogezegd, dat verschillende onderzoekers melding hadden gemaakt van .reusachtige gesneden houten beelden, die in het binnenland gezien zouden zijn, ongeveer zooals die waarvoor Easter Island beroemd is; maar met zekerheid was van hun bestaan niets bekend. Er waren tal van bijzonderheden omtrent pogingen om het eiland te koloniseeren, door zwervende troepjes zeelieden, die er geland waren met de bedoeling zich daar te vestigen, maar die waren binnen een tweetal jaren met een voorbijgaand schip teruggegaan of waren er gestorven. En er was een heele reeks van namen, Britsche en vreemde, van zeelui of ontdekkingsreizigers, die na geland te zijn om water in te nemen of om den voorraad wild aan te vullen een paar opmer-j kingen over het eiland hadden neergeschreven en toen weer weg waren gezeild over den eindeloozcn Oceaan. „En nu weet u, meneer Okewood”, zei Garth op vriendelijk-gemoedelijken toon, „dat u en ik en wij allemaal passagiers van kapitein Lawless hier zijn, en met uw permissie stel ik voor dat wij hem vertellen, wie u is en wat u mij juist heeft toevertrouwd. U heeft er zeker geen bezwaar tegen ?” „Hoegenaamd niet”, zei ik. „Vertelt u het hem dan maar zelf!” drong Garth aan, neervallend op de lederen canapé. Dus vertelde ik, zittend tusschen de beide mannen, mijn geheele plan, terwijl het jacht zacht deinde op de golven en de dekzeilen buiten klapten als een zweep inden bries. Toi-n ik alles verteld had, zei Garth: „Je zult mij toegeven, dat weet ik zeker, dat we wel een week den tijd er voor hebben!” „ik hang geheel van u af, Sir Alexander!” antwoordde de kapitein. „Maar ik zou graag één voorwaarde willen maken en dat is, dat deze zaak geheel tusscheu ons drieën blijft. Ik heb ccn uitstekende bemanning, Sir Alexander, kerels die hard werken en betrouwbaar zijn cn die ik persoonlijk al ja,ren ken. Ik zou wel durven zeggen, dat u het puikje van het puike heeft op de „Naomi”. Maar dit is geen oorlogsschip heeren, of zelfs maar een koopvaardijschip. Op een pleziervaartuig zooals dit heerscln natuurlijk niet die discipline die men op die groote schepen vindt en ronduit gezegd zou ik niet graag zien, dat de majoor den mannen het hoofd op hol bracht met zijn verhaal van begraven schatten. Legt u aan bij Cock Island, ga m ieder geval aan land om daar „eens een kijkje te nemen”, maar praat er in s hemelsnaam niet over, of u bederft de beste bemanning, die ooit op een schip diende! Laten we deze zaak voor ons zelf houden; ik wil zelfs liever nog verder gaan. Laat mij er buiten! Dan kunnen de mannen, wanneer hun iets ter oore mocht komen, niet zeggen,.dat ik er deel aanheb gebad