IN DE RECHTZAAL. Niet verschenen is Ma. v. G. 34 j., te Deven t e f, die 8 Oct. aldaar Wa. v.d. Pieterman in ’t publiek iets heel ergs toegevoegd zou hebben. Na getuigenverhoor eischt de O. v. J. ƒ 25 of 25 d. h. P. V. 26 j., chauffeur te Terwolde (Voorst) staat terecht wegens het onttrekken vaneen hem toebehoorend motorrijwiel aan zijn faillieten boedel. Verd. zegt aan zijn curator verklaard te hebben, dat hij het motorrijwiel reeds verkocht had. De curator, mr. B. H. D. Hermesdorf, zet uiteen hoe van verkoop noch betaling van den motor sprake bleek te zijn. De schulden in bet faillissement bedroegen ongeveer ƒ 1400, de baten ongeveer ƒ 200. .Get. Ph. van Vught, rijwielhersteller te Bathmen, wien het bewuste motorrijwiel verkocht heette te zijn, verklaart, dat verdachte voor en tijdens het faillissement eenige malen bij hem was, om hem zijn Indian-motor te verkoopen, maar getuige bad daar geen idee in. Eisch, terzake van bedriegelijke bankbreuk, één maand gevangenisstraf. A. A. S. de 43 j., geschorst adjunct-eommies der directe belastingen te Apeldoorn, staat terecht wegens diefstal, ten nadeele van den Staat der Nederlanden, van ƒ 74.11, welk geld hij ontvreemd zou hebben uit de kas van den ontvanger der directe belastingen te Apeldoorn, te wiens kantore hij kassier was. Hiermede zou gepaard gegaan zijn do vervalsching vaneen kwitantie, welke hij met den naam „Ai J. v.d. Hoek” onderteekend zou hebben. Verdachte zegt, dat de ƒ74.11, in een afzonderlijke enveloppe, in ’s Rijks kas gebleven zijn;" hij heeft in zenuwachtigheid de bewuste kwitantie geschreven, tijdens een verificatie. Verdachte heeft ergen spijt van het gebeurde. Inspecteur M. J. Th, Bos te Apeldoorn zet uiteen, op welke wijze de fraude ontdekt werd; verd. bestrijdt diens verklaringen. De officier van justitie acht beide feiten bewezen; verdachte heeft een verkeerde boeking gedaan, die spr. als verduistering qualificeert. Men kan uit de feiten destilleeren, dat hij zich hét geld heeft' willen toeëigenen. Verdachte heeft nog iets gedaan, n.l. een jongen jongen gelasten een valschen naam onder een andere kwitantie te zetten. Weliswaar is hij hiervoor- niet vervolgbaar, maar het bewijst toch dat verdachte iemand is die voortdurend niet deugt. Met het door spr. zelf aangevraagde rtclasseeringsrapport is spr. het niet eens; er valt aan dezen verdachte weinig te reclasseeren. Spr. wil echter clement zijn en vraagt vier weken gevangenisstraf. Do verdediger, mr. .C. €. de Jonge, is het tot zijn genoegen in alle opzichten met het requisitoir oneens. Het laatstaangehaalde feit ware beter niet publiek gemaakt, aldus pleiter. Het is niet bewijsbaar en door verd. steeds ontkend. Pleiter protesteert er tegen dat de officier van justitie dit te berde bracht. Pleiter zet vervolgeifs uiteen, hoe verdachte, door grooten dienstijver, een overschot van ruim ƒ 1300 in ’s Rijks kas terecht heeft gebracht. Had hij dit niet gedaan,’ dan ware dat geld mogelijk voor hemzelf geweest. Verdachte heeft een onjuiste boeking, geheel bij vergissing, gedaan en toen bet betreffende geld ineen enveloppe gedaan en inde kluis gelegd. Aan ’s Rijks kas onttrokken was dit geld, naar pl.’s meening, stellig niet. Aan de hand vaneen privé-dagboek van verd. zet pl. dan uiteen hoe het bewuste bedrag daarin dien dag verantwoord werd; van opzet tot, toeëigening of verduistering geeft dit toch waarlijk geen blijk. De perfide persoon als geschetst is verdachte dus in rle eerste plaats niet. Hoe wil men, vervolgt pleiter, wegens verduistering veroordeelen, als verd. de civiel-rechterlijke verplichting, zoowel als het rec h t, heeft, een eventueel tekort bij te passen, en dit tekort, als de ontvanger hem erop wijst, betaalt uiteen enveloppe, ineen kluis op het ontvangerskantoor aanwezig? Verd. loopt al vele maanden, door huiselijk verdriet en ziekte gekweld, in eenigszins verdoofden toestand rond. Pleiter schetst vervolgens hoe verd. om de interne oneffenheid inde administratie op te heffen, heel dom de kwitantie met „Vander Hoek, gemachtigde”, teekende. Dit was ongelooflijk dom, maar nog niet slecht. Wat sterk spreekt: nadeel kon op geenerlei wijze ontstaan, want het geld, de ƒ74.11, was er en bleef er. Inden grootsten ellende-lijd van zijn leven heeft de man zich financieel overeind en eerlijk gehouden; spr. zou het verschrikkelijk vinden, indien hij nu veroordeeld en ontslagen werd. Voor een anderen tak van dienst is hij uitstekend geschikt. Pleiter vraagt evenmin als de officier een voonvaardelijke veroordeeling, doch integendeel vrijspraak. Do. officier van justitie, repliceerende, zegt dat z.i. de valsche kwitantie erop wijst., dat het geld. wél verduisterd was. Er is niet bewezen, dat het geld inde kluis was. De verdediger, mr. C. C. de Jonge, antwoordt hierop, dat de officier te bewijzen heeft, flat het geld er niet was, en niet omgekeerd. De ontvanger heeft bovendien gezien, dat de enveloppe met bet geld uit de kluis kwam. Dit is niet een man, die met schande uit z’n vak weggejaagd moet worden, aldus pleiter. B. S. 54 j., landbouwer te Malle m, gem. Eibergen, zou 20 Oct. aldaar in gesloten jachttijd op 4 patrijzen geschoten hebben. De kantonrechter in Groenln sprak hem vrij, doch het O. M. ging in hooger beroep. De* rijksveldwachter J. B. v. Albeslo zet, uiteen hoe hel gebeurd is: verd. schoot z.i. op de patrijzen. Verd., aangehouden, zeirte: ik heb er toch geen dóódgesehoten! Toen verbalisant zeide. je mag er ook niet op schieten, .zeide verd.: ik schoot ook niet. Get. G. A. Versteeg zegt, dat de kruitdamp van het schot naar beneden gericht was. Verd. zegt, dat de patrijzen opvlogen na ziin schot op een konijntje; getuige v. Albeslo ontkent dit. De officier van justitie zegt; we zullen de motieven van het vonnis van den Groenlosehen kantonrechter nu wel evenmin leeren kennen als met zTi andere vonnissen het geval is, maar niettemin moet naar spr.’s meening veroordeeling volgen. Spr. eischt ƒ 30 of 30 d. h. en uitlevering van het niet in beslag genomen geweer. De verdediger, mr. C. C. dé Jonge, wijst erop, dat verd., zonder hond jagende, niet op patrijzen uitwas. De rook van ’t schot ging naar beneden; bovendien schoot verd. slechts eens. En tenslotte: Albeslo verklaart, dat het schot onmiddellijk viel na het opvliegen der patrijzen; dat klopt: het geluid -van het vóórdien gevallen schot had juist dien tijd noodig, den verbalisant te bereiken. Ph vraagt vrijspraak. J. H. 29 j., vrachtrijder en E. lI.—G. 25 j., beiden te Klarenbeek, gem. Voorst, staan terecht; hij moest voor een huurcontract, dat hij wilde afsluiten, twee borgen hebben. Hij en z’n vrouw hebben toen echter twee valsche handteekeningen onder dit contract gezet, nl. van G. J. Holleman, landbouwer te Vorden en van J. W. Bargeman, directeur der Melkinrichting De Sierkan te Apeldoorn. Verd. zegt, dat er wel met deze personen over gesproken is. Get. Bargeman bevestigt dit, maar zegt tevens dadelijk geweigerd te hebben, zich borg te stellen. Toen hem later gevraagd werd, of hij wel wist borg te zijn voor verd., heeft hij dit direct stellig ontkend. Getuige G. J.. Holleman zegt, indertijd wel gezegd te hebben, dat hij borg wilde zijn. Later, toen hij van de valsche handteekening hoorde, was hij zeer verontwaardigd. De officier van justitie leest nu een proces-verbaal van de politie voor, waarin staat, dat verd. aan getuige nooit zelfs gevraagd bad om borg te willen zijn. Wat is nu waar? Getuige Holleman: er is wel over ’t nlaatsje gesproken, maar niet over de borgstelling. De verdediger, mr. Wildervanck de Rlécourt: waarom heb je dan aan de dochter van Kleverwal, den' verhuurder, verklaard wel borg te willen zijn? Getuige: dat heb ik eigenlijk niet gezegd. Getuige G. M. Klevenval zegt. op een vraag van den verdediger, dat zijn dochter verklaarde, dat G. J. Holleman wel borg had willen zijn. De officier acht het feit zeer ernstig en eischt voor J. H. 3 mnd. gevangenisstraf en voor E. H.—G. 1 mnd. gevangenisstraf. De verdediger, mr. Wildervanck de Rlécourt, kan zich voorstellen, dat het O. M. meent, dat hier een zeer ernstig misdrijf gepleegd is, maarde rechtbank dient er anders tegenover te staan. Verd. heeft, naar pl.’s meening, de draagwijdte van zijn handelingen niet volkomen beseft. Hij heeft, eén vaste betrekking hebbende destijds, gemeend steeds de huur wel te kunnen betalen; hij heeft, als niet-juridisch geschoold man, niet beseft welk een ernstige functie de borg heeft. Zoodoende heeft hij zich zelf den borg verschaft. Deze man, die goed aangeschreven staat en overigens een blanco strafregister heeft, zou, naar pleiters meening, eerder voor oen voorwaardelijke veroordeeling dan voor gevangenisstraf in aanmerking komen. Verdachte heeft de portée van zijn handelwijze allerminst gevoeld; hij heeft den schrik nu beet en zal zeker zoo’n subjectiefdomme streek niet weer uithalen. Pleiter zet vervolgens uiteen, hoe z. .i de tweede getuige G. J. Holleman, wel degelijk verklaard heeft borg te willen zijn; het is inde mentaliteit van de landbouwende bevolking een volkomen logisch feit dat hij, eens aangesproken wordende om te betalen, dan ineens zegt: ik weet nergens van. Pleiter vraagt voor man en vrouw een, desnoods lange, voorwaardelijke gevangenisstraf. Mocht de rechtbank hiervoor direct onvoldoende termen aanwezig achten, dan zou spr. gaarne een rapport van den reclasseeringsraad willen doen vragen. Verd. zegt de achterstallige pacht dezer dagen te zullen betalen. Na repliek van den officier van justitie en den verdediger begeeft de rechtbank zich in raadkamer, waarna gelast wordt het uitbrengen vaneen reclasseeringsrapport. De zaak wordt in April verder behandeld. A. v. Z. 68 j., arbeider te Apeldoorn, zou zich in dronkenschap op den openbaren weg bevonden hebben. De kantonrechter te Apeldoorn veroordeelde hem tot ƒ 5 of 5 d. h. Eisch: bevestiging van het vonnis. R. C. 48 j., arbeider te Beekbergen (Apeldoorn) zou op „Het Witte Kruis’’ een konijn gestrikt hebben zonder schriftelijke vergunning van den eigaenar van het land, de wed. G. EI. Jochems. De kantonrechter veroordeelde hem hiervoor tot ƒ 50 of 50 d. h. Verd. heeft slechts een konijn uit een strik, dien hij niet gezet had, genomen, zogl hij. Hij vindt de straf te hoog, hij is werkloos on arm. Eisch: handhaving van de boete. We. A.—K. 55 j. en Ta. Ja. B.—R. 48 j., beiden te Deventer, hebben daar samen kool en aardappelen gestolen, staande op land van W. J. te Riele. De oogst was al binnen, toen hebben ze nog een emmer kleine aardappeltjes op dat tand bijeen gelezen en uit armoede gebruikt. De mannen van verdachten verdienen weinig of niets en steun krijgen ze ook vrijwel niet. Eisch: ƒ200f20 d. h. elk. . Ca. A. D.-—B. 5S j., te Deventer, heeft in Oct. aldaar kool gekocht van voorgaande verdachte We. A.—K., wetende dat deze gestolen waren. Eisch: ƒ 20 of 20 d. li. --- DE SPIJBELAARS. Op zeek’ren dag op weg naar school Zegt Anton tegen Fred: "Wij gaan vandaag eens spijb’len hoor! Wo hebben stellig pret! Op sommen was ik nooit erg dol, Nog minder dan op taal. —• En ik vind 'schrijven toch zoo’n kruis, Steeds op en neer een. haal! Kom dan maar mee, de bosschen in! Do broertjes loopen vlug. Geen van hun beiden heeft er spijt . En wil naar school terug. In het begin gaat alles goed; Zij spelen in het zand En loopen steeds maar verder door, Heel vroolijk hand aan hand. Maar eind’Üjk toch wordt ’t tweetal moe, De voeten doen hun pijn En Anton zucht: Zou het nog ver Van hier naar huis toe zijn? Het rommelt inde vert’ er breekt Op eens een onweer los! . Och waren wij nu maar op school! —- Zucht Fred, cn niet in ’t bosoh! Drijfnat komt ’t tweetal eind’lijk thuis, Half ziek van schrik en angst, Zij biechten Moeder alles op, Want eerlijk duurt het langst! Maar als de dag daarop de school Weer aangaat, zijn er twee, Die mogen niet naar school voor straf ? Och, was het dat maar! Nee! Ze werden beiden ernstig ziek En bleven in bed, Zoo eindigde die spijbeldag Voor hen in lang geen pret! door C. E. DE LXLLE HOGERWAARD. En toeu hij eind’lijk beter was, i Zei Anton tegen Fred: Het is op school toch prett’ger, hoor! Dan heel den dag in bed! |~ tan spijb’ien heb ’k al lang genoeg, I Dat doe ik vast nooit weer! Ik ook niet! zegt zijn broertje nu I Niet éénen enk’len keer! --- LEGPLAATIA. Dit legplaatje kun je van lucifers en knoopen van > verschillende grootte maken. Natuurlijk mogen er I geen koppen meer aan de lucifers zitten. Sommige | moeten, zooals de teekening aangeeft, in tweeën gebogen worden. --- ALGEMEENE BERICHTEN. MOTIES ZONDER EFFECT. In een mededeeling aan het secretariaat-generaal van den Volkenbond wijst de Nederlandsche Regeering er op, dat Nederland en Spanje tot nu toe de eenige landen zijn, die gevolg hebben gegeven aan de motie, aangenomen door de vergadering van den Volkenbond, op 22 September 1925, waarin den regeeringen aanbevolen wordt, om statistische opgaven omtrent den handel in wapenen, munitie en oorlogsmateriaal to publiceeren. * De Nederlandsche regeering geeft kennis, dat zij deze publicatie zal staken, indien haar voorbeeld niet door andere landen gevolgd wordt. KLEERMAKERSBEDRIJF. Het collectieve contract in het kleermakersbedrijt tusschen den Bond van Kleermakerspatroons in Nederland (werkgevers in het maatbedrijf) en de organisaties van werknemers loopt '15 Februari af. Voor do vernieuwing van dit contract hebben de samenwerkende vakvereenigingen van werknemers een aantal eischen gesteld, o.a. verhooging van het uurloon met 5 cent, bepaling van de toelage aan huiswerkers op 10 pet. in plaats van de. 3 cent, die ze thans ontvangen. Naar hét oordeel der patroons komen deze eischen neer op een loonsverhooging van 15 pet. Zij wenschen daarin niet te treden en hebben vernieuwing van het collectieve contract op den bestaanden grondslag aangeboden. Dit is niet aanvaard, met het gevolg, dat de bij den bond aangesloten patroons in het heele land heden met den opzeggingstermijn van 1 week, dus tegen 18 Februari, hun personeel ontslaan. De besturen der patroons en werkliedenorganisaties zijn nu opgeroepen voor een conferentie op het departement vtin arbeid, op heden, met den rijksbemiddelaar mr. S. do Vries Cz. --- HET REIZIGER-SPEL. Bij dit spelletje komt eenige aardrijkskunde en ook eenige algemeene kennis te pas. Het gezelschap geeft zich uit voor een groep reizigers, die naar vreemde landen trekken. De plaats van vertrek, vanwaar de eerste speler die door het lot aangewezen is zijn reis aanvangt, wordt met meerderheid van stemmen bepaald. Het is daarbij niet verboden, een atlas vóór zich te hebben liggen en dien zoo noodig te raadplegen. De eerste speler deelt het gezelschap nu mede, welke plaats hij wenscht te bezoeken en in welk vervoermiddel hij wenscht te reizen, wat hij bij aankomst wenscht te doen en te koopen en wat hij bij zijn thuiskomst voor geschenken wil meebrengen voor zijn familie en kennissen. Dit alles op te noemen, is niet zoo gemakkelijk, als het misschien wel lijkt. Inde eerste plaats behoort de speler eenige kennis te bezitten van het land, waarheen hij gaat. Hij moet ook de voortbrengselen er van kennen en weten, wat de menschen er vervaardigen, ten einde geen geschenken op te noemen, die hij zich onmogelijk in dat land zou kunnen aanschaffen of welke voor de ontvangers ongeschikt zouden zijn. Zoo moet men b.v. uit Noord-Amerika geen druiven willen meebrengen of bij zijn terugkomst ineen warm land zijn familie en kennissen bont aanbieden. Een Japansche waaier is geen geschikt geschenk voor voor een vroolijken schooljongen of een kersenhouten pijp voor een oude dame. Tekortkomingen op dit gebied met meerderheid van stemmen kan uitgemaakt worden, of het werkelijk een tekortkoming is moeten met een pand beboet worden. De tweede speler begint zijn reis vanuit de plaats,, die door zijn voorganger het laatst bezocht werd en mag óf vlug inkoopen doen en naar huis terugkeeren, of de reis zoo ver, als hij dat zelf wil, uitbreiden. Hij mag ook vertellen, Waarmee hij zich in het vreemde land bezighoudt, wat voor menschen hij ontmoet en vooral, welke avonturen hij beleeft. Degenen, die over veel verbeeldingskracht beschikken, kunnen het gezelschap op die manier alleraardigst onderhouden. Op het einde van het spel worden de panden verbeurd. ---