MODE. Men heeft ons een kouden winter voorspeld, en daarom geloof ik goed te doen als ik nu het een en ander over het wintersport-toilet ga vertellen. Immers, behalve de weerkundige voorspellingen, wijst ook de vroege vorst op een strengen winter. Het overkomt ons heusch niet ieder jaar, dat er op Sinterklaas al schaatsen gereden kan worden! En bovendien: zij, die het seizoen in Zwitserland willen meemaken, vertrekken ook pas na Nieuwjaar. .Het is mij opgevallen in dat eene weekje in December, dat Holland een St.-Morritz bui had, zoo alleraardigst en practisch als de jonge meisjes gekleed waren. Er werd in die dagen heel wat afgebobbed, geski-ed en schaatsen gereden. De beste en leukste dracht voor vlotte, slanke jonge meisjes is de pull-over met een gladde korte rok, een wollen muts en een scarf. Gelukkig wordt nu ook in ons land de liefde voor levendige, vroolijke kleuren wakker. Op de ijsbaan zag ik heel wat oranje en blauw dragen naast de vele witte eostuums, met gekleurde mouw- en boord-omslagen. Een witte complet is alleraardigst, maar vrij kostbaar en 't wordt heel gauw vuil! Wit, dat niet meer wit ziet, is leelijk! Bovendien blijkt het moeilijk met het oog op het schoeisel en de kousen. Bijna iedereen draagt op schaatsen weer de hooge laars; maar je kon merken, dat die al sinds jaren niet meer werden gebruikt, want slechts zeer enkelen hadden bijpassende kousen. Het stond werkelijk heel leelijk onder elkaar: eerst een bruine of blauwe of zwarte rok, dan een klein .eindje vleeschkleurige of beige kous .en eindelijk een zwarte kaplaars! Sommige dames, die op kunstschaatsen reden, hadden er dan nog bovendien de aardige bergsportsokken bij aan: die dikke wollen dingen met een fel gekleurden rand over de laarskap ; op 2.ichzelf zijn die sokken heel geestig, maar bij deze combinatie werd 't wat al te veel kermis van kleuren en Eoorten.. Het blijkt altijd een moeilijk geval voor de vrouw, die zich met weinig geld moet kleeden. Het is verkwistend om voor de paar weken ijs (hoogstens!), die wij hier in een jaar krijgen, een geheel apart ijscostuum aan te schaffen; terwijl men dan bovendien riskeert er het volgende jaar „vreeselijk ouderwetsch" mee uit te zien! Ik zou di e dames daarom liever aanraden: wees heel eenvoudig_ in uw keus; koop géén ijs-modesnufje ál schaf u een wollen mantelpak of fluweelen costuum aan met een aardige baret of tammy, voorts een paar stevige rijglaarzen en hooge slobkousen; daar kunt u jarenlang plezier van hebben, als u naar de ijsbaan gaat of een tcohtje wilt maken en 't is ook buiten ijstijd te dragen. Voor de heel jonge meisjes en voor haar, die over een ruime beurs beschikken en naar Zwitserland willen gaan, is de pull-over de aangewezen dracht. In St.-Moritz dragen zeer veel vrouwen een mannen-sportcostuum; breeches, pull-over en puttees of in rond-Flollandsch: een broek, een trui en beenwindsels. Er zijn meisjes, die het snoezig staat, maar ik vind het geen dracht voor allen. Sommige vrouwenfiguren maakt het bepaald leelijk; bovendien is de moderne rok zóo practisch en zoo kort, dat niemand er bij het uitoefenen der sport eenigen last van kan onder-' vinden. Een paar geschikte ijssport-costuimis noteerde ik op de club: een licht oranje-pull-over niet mutsje in dezelfde tint, waarop bleekblauwe pompoto. Een rokje van kaneelstof: óf in blauw (zelfde kleur als de pompom). Lichtbruine kousen en laarzen en zandkleurige handschoenen. Of: witte jumper met boord en manchetten met staande strepen in alle kleuren van den regenboog. Donkere rok (bruin of blauw, dat hangt van die gekleurde strepen af) kousen inde tint van de rok; gekleurde wollen bergsport-sokken, waarvan de kap ook weer gelijk is aan de boord en de manchetten. Muts wit. Desnoods kan hier een witte scarf bij gedragen worden, die, als ’t koud is, borst ,keel en I mond kan beschermen en anders met een losse knoop als ccn éeharpe om de heupen wordt gedragen. Met die sjaals zijn allerlei aardige variaties te bedenken. Sommige beginnende rijdsters houden haar scarf inde hand; als ze wat bang zijn aangelegd, wapperen ze er dan onder het rijden mee als met een vlag! U moet er bij wintersport-costuums goed aan denken, dat u al uw dingen van waarde thuis laat. Kettinkjes, broches, borstspelden, armbanden 't is alles taboe op de baan; ook moet u geen gewone spelden aan uw kleeren steken. Hoe gemakkelijker uw rok en pull-over om uw lichaam zitten, des te gracieuzer zullen uw bewegingen zijn. Maar ik raad het u niet alleen om de ijdelheid; het is ook een veiligheidsmaatregel : vallen met de bob of op bet ij 8 is niets erg, doch wanneer u u bij dien val aan een broche of armband schaaft of krabt, kan het er leelijker uitzien en ook is de kans op verliezen groot en op terugvinden gering bij sneeuw- en ijspret. Een armbandhorloge met onbreekbaar glas, zooals er tegenwoordig veel verkocht worden, is het eenige sieraad dat gepermitteerd is bij deze sport. Gelukkig zag ik op het ijs geen bloote halzen. De aardige, door de inspanning en beweging gezond blozende gezichtjes komen veel leuker uit boven een hooge, wollen boord. Ze worden dan (met de muts er bij) omlijst door wol en krulletjes. Bij een sleepartij hadden een paar meisjes de boord, die haar benauwde losgemaakt; dat stond ook vlot, maar toch moet men daar heel voorzichtig mee zijn, en, zoOdra men stilstaat te wachten in de kou, de boord gauw sluiten. De rokjes kunnen reiken tot de knie, of even er onder. De directoire, die er onder gedragen wordt, moet inde kleur der kousen zijn; dan hindert 't niet als de rok wat opwaait. Goed wollen ondergoed, niet te dik en propperig, maar van prima kwaliteit is het allerbeste. De bergsportsokken hebben soms geen voet; ze drukken dus niet in de schoen, maar houden onderbeen en enkels en daardoor den ganschen voet warm. Als de sokken effen zijn, e.v. paars of bruin of blauw, dan wordt er door de kap een wollen koord ineen contrasteerende kleur (hier dus: geel, paars of oranje) geregen; aan de uiteinden van het koord hangen kwastjes. Voor de heeren is, als ze jong zijn, een witte trui heel geschikt; voor iets ouderen prefereer ik een pull-over in kleuren met blokjes geweven; b.v. levertint met dof paarse blokjes; of bruin met geel. Daaronder, als de trui geen boord heeft, een sportoverhemd met slappen boord; voorts plus-fours, de wijde pofbroek met veel ruimte om heupen, een nauwe band onder de knie en wijd overvallende broekspijpen: Daarbij kousen met blokjes, ruiten of strepen, precies inde tint van de trui, en brogues. Een pet maakt van zoo'n mijnheer een goedrond sporttype! Ik vergat bij het damestoilet nog te zeggen, dat zij, die liever niet met laarzen rijden het ook op lage schoenen kunnen doen met puttees of met een flinke, flanellen zwachtel onder de kous tot steun van den enkel. ANNEMARIE. --- BINNENLAND, ZUTPHEN, 2 Januari„ Raad van Wisch. VARSSEVELD, 30 Dec. Gisteren vergaderde de Raad der gemeente Wisch. Aanwezig alle leden. Ingewilligd werd een verzoek van het bestuur der vereeniging voor Christelijk Nationaal Schoolonderwijs te Westendorp, om beschikbaarstelling van de benoodigde gelden voor de aanschaffing van een nieuwe schoolkast. Op voorstel van B. en W. werd besloten tot het verleenen van eervol ontslag ingaande 1 Jan. 1926 aan de onderwijzers W. Bitter te Heelweg en E. Looman te Westendorp, wegens opheffing hunner betrekking, in verband met het leerlingen aantal. B. en W. werden gemachtigd tot aankoop van rentegevend goed tot een bedrag van f 9101.59. De voorzitter stelde aan de orde de' benoeming van leden van de vaste commissién van bijstand. Na gehouden stemming bleek, dat waren benoemd, tot leden van de commissie van bijstand voor de Volkshuisvesting de heeren: D. J. Gussinklo, W. R. te Mebel en G. Wolters; tot leden der plantsoencommissie de heeren: Colenbrander, Kranen en Verheijen; tot leden van de Wegencommissie alle raadsleden behalve de voorzitter en• wethouder Berkhoff. De benoemden verklaarden hun benoeming aan te nemen. Tot leden der Waterleidingcommissie werden benoemd de heeiren Ten Bosch, Van Ditzhuyzen en Te Mebel. Tot leden der commissiën tot wering van schoolverzuim werden benoemd: te Varsseveld de heeren G. J. van Oijen, D. W.. Colenbrander, D. H. Broens, G. Visser, W. Seinhorst, J. W. Nijhoff en W. Rutgers; te Terborg-Silvolde de heeren J. Pierik, J. Jansen, L. Becker, 6. J. Bongers, J. Miedema, G. E. Vriezelaar en N. A. Dekker. Op zijn verzoek werd eervol ontslag verleend, ingaande 17 Maart 1926, aan het hoofd der openbare school te Silvolde, wegens zijn benoeming tot hoofd der gemeenschappelijke openbare school van de gemeenten Zoetermeer en Zegwaard. In verband daarmede werd overgeplaatst de heer J. Entrop, hoofd der openbare lagere school te Sinderen, naar de openbare school te Silvolde. Een verzoek van het bestuur der Gymnastiekvereeniging „Prinses Juliana" te Terborg om ter beschikking der vereeniging te willen stellen twee schoollokalen der openbare school te Terborg voor het houden van oefeningen, werd gesteld in handen van B. en W. om advies. De vo or zitter bracht ter tafel een schrijven van de marktcommissie te Terborg, waarbij werd verzocht in de vacature G. Doornink te willen benoemen tot lid dier commissie de heer G. J. Chevalking aldaar. Na stemming bleek met 8 van de 13 uitgebrachte stemmen te zijn benoemd de heer 1. Herschel, veekoopman te Ter. borg. Op voorstel van B. en W. werd besloten ingaande 1 Juli 1926 voor den tijd van 5 achtereenvolgende jaren tegen een jaarlijkschen huurprijs van 1126 aan het Rijk te verhuren het postkantoor met directeurswoning te Varsseveld. In verband met de Wegenverharding Terborg-Westendorp-Hallei bracht de voor z itt e r ter tafel een schrijven van den Minister van Waterstaat, waarbij werd opgemerkt, dat de sterke bochten bij verschillende profielen verflauwd moeten worden en vervangen door bochten met minstens 200 Meter straal, tenzij er blijvend voor wordt gewaakt, dat het uitzicht in de as van de verharding dier bochten over ten minste 50 Meter blijft. Naar aanleiding daarvan werden enkele artikelen van de bouwverordening en politieverordening gewijzigd. De Voorz. merkte op, dat door den heer A. Wolters in een der vorige vergaderingen was beweerd, dat in de gemeente Doesburg zou bestaan een verordening, als bedoeld bij art. 7, 2e lid der Locaal Spoor- en Tramwegwet. Op een desbetreffende vraag aan die gemeente om toezending van een exemplaar dier verordening, werd geantwoord, dat een verordening als bedoeld aldaar niet bestaat. De mededeeling van den Voorz. werd voor kennisgeving aangenomen. In verband met de mededeeling van den heer Klanderman in de vorige vergadering, dat de landbouwonderwijzers bijna niets meer zouden verdienen of in 't geheel niets met hun landbouwlessen en om hen naar aanleiding daarvan een gem. vergoeding toe te kennen, merkte de Voorz. op, dat B. en W. terzake inlichtingen hadden ingewonnen. Er bleek, dat de landbouwonderwijzers f 2.75 per lesuur verdienden. De mededeeling van den Voorz. werd voor kennisgeving aangenomen. Op voorstel van B. en W. werd besloten voor den tijd van één jaar tot betaling eener recognitie aan de Ned. Spoorwegen groot f 15.75. Op voorstel van B. en W. werd besloten eervol ontslag te verleenen met ingang van 1 Januari 1926 aan den heer H. Wensink als hoofd van den cursus voor vervolgonderwijs aan de openbare school te Westendorp. In zijn plaats werd benoemd de heer J. Bakkei', 'n:fent-ben-Oei:ra liedd det 'Openbare school aldaar. Besloten werd aan H. M. de Koningin te verzoeken, ingaande 1 Januari 1920, het maximum aantal vergunningen voor den verkoop van sterken drank in het klein voor de gemeente Misch te bepalen op 34, zijnde het tegenwoordige aantal. Door de heeren ten Bosch, van Ditzhuyzen, A. Wolters en Klanderman werd een verzoek ingediend om de openbare zitting voor een kwartier te schorsen, waaraan door den Voorz. werd voldaan. Na heropening der vergadering stelde de Voorz. de rondvraag aan de orde. De heer Kranen vroeg inlichtingen, omtrent den prijs van gemeentelijk bouwterrein te Varsseveld, waarop de Voor z. mededeelde, dat B. en W. in de volgende vergadering hierop zullen antwoorden. De heer D. Gussinklo vroeg of ten opzichte van de verharding van den weg Varsseveld—Silvolde reeds was ingekomen een lijst van bijdragen van belanghebbenden, waarop de. Yoor z. ontkennend antwoordde. De Voorz. deelde verder mede, dat zoolang deze lijst niet is ingekomen van verharding geen sprake is. De heer V er h e ij en merkte in verband daarmede op, dat hij gehoord heeft, dat binnenkort de 10 % bijdragen van het kostenbedrag zullen volteekend zijn. De heer te Meb el klaagde over onvoldoende afwatering van de Keizerstraat te Silvolde, tengevolge van de verstopping van verschillende duikers in particuliere uitwegen langs dien weg. De Voor z. deelde mede, dat B. en W. zoo spoedig mogelijk daarin zullen yoorzien. Ten slotte . besprak de heer Wo 1- t er s nog de rioleering van de Staringstraat en de verbetering van de sloot langs den Mosterddijk., Hierna sluiting. _ Raad van Zelhein. ZELHEM, 31 Dec. In de gisteren gehouden raadsvergadering waren de heeren G. H. Hebbink en J. Abrahams afwezig. Verschillende goedkeuringsbesluiten van Ged. Staten werden voor kennisgeving aangenomen. Afwijzend werd beschikt op het verzoek van de Ned. afd. van den Intern. Bond tegen vallende ziekte te Amsterdam om toe te treden als lid. Met algemeene stemmen werd de heer A. J. Radstake herbenoemd als lid der commissie van plaatselijk toezicht op het lager onderwijs uit de groep -„meerderjarige onderwijzers' der bijz. lag. scholen in de gemeente". Besloten werd tot het aangaan van een ruiling van gronden met de erven W. B. Termaat. Inzake de verbetering van den keiweg naar de boterfabriek werd het besluit genomen om de bermen te verlagen en te zorgen voor een beteren waterafvoer. Een gedeelte van den Kruisbergschen weg zal weder van een nieuwe deklaag worden voorzien. Bij de behandeling van de gemeentebegrooting voor 1926 werden de volgende besluiten genomen: a. de jaarwedde van den gemeenteveldwachter H. W. Berendsen te verhoogen met f 25 (waardoor deze gelijk wordt aan de jaarwedde van den veldwachter J. J. Jansen); b, een onderzoek in te stellen naar de jaarwedde van den keuringsveearts; c. de Kerkvoogdij der Ned. Herv. Gemeente te Zelhem te verzoeken de luidklokken in den toren in zoodanigen staat te brengen, dat Zo alle drie kunnen worden gebruikt; – d. een onderzoek in te stellen naar de belooning van den wegwerker J. Weij ers ; e. enk-Me gedeelten van den straatweg naar Halle te verbeteren. De begrooting werd vervolgens vastgesteld, terwijl aan B. en W. machtiging werd verleend tot het aangaan van kasgeldleeningen tot een maximum van f 50.000. Nadat bij de rondvraag de aandacht was gevestigd op den slechten toestand van verschillende zandwegen, ging de Raad over in geheime vergadering. STEENDEREN, 31 Dec. Gisteravond werd in „de Zwaan" de jaarlijksche ledenvergadering gehouden van het Leesgezelschap, Uit de raededeelingen van den penningmeester bleek, dat de inkomsten over dit jaar hadden bedragen f 314.40 en de uitgaven f 213,71, zoodat een batig slot was verkregen van f 100.69. De bestuursleden werden bij acclamatie herkozen verklaard. In de door het overlijden van den heer Jaarsma opengevallen plaats werd niet voorzien; een aanvraag tot dat doel werd van de hand gewezen. De lectuur over 1926 werd daarna vastgesteld. De portefeuille zal bevatten: Haagsche Post, Panorama., Jonge volkje, Prins, Het Leven, Stuiversblad, de Groene Amsterdammer, Voor de Jeugd, Wereldkroniek, Astra en Gelderland in woord en beeld, De leesbeurten werden daarna verpacht, met een opbrengst van f 149.50. De gelezen lectuur kon slechts f 3.20 besommen,. Op een aanvraag vn de bibliotheekcommissie werd gunstig beschikt, een bedrag van f 25. werd als subsidie toegestaan. De rondvraag gaf niets bijzonders. De vergadering werd daarna door den Voorzitter gesloten met de beste wenschen voer het nieuwe jaar. --- VOOR DE JEUGD. KINDERBLAD VAN DE ZUTPHENSCHE COURANT No. 1. 2 Januari. 1926 AARDBEIEN IN DE SNEEUW I – – Tegen het eind van December, in de dagen als Kerstmis voorbij is, wordt het stil in 't groote dennenwoud. De dennen en sparren staan weer vredig en ongestoord, geen houthakkers verontrusten hen met hun groote, scherpe bijlen, geen sleden, met zware paarden bespannen, komen aangegleden over den hard bevroren grond, om straks hoog opgeladen met dennen, die voor Kerstboomen zullen dienen, stadwaarts te trekken. Er gaat als 't ware een zucht van verlichting door 't bosch. Zachtkens bewegen zich de forsche takken en fijn als poeder stuift de sneeuw er af. Ja, zoo stil, zoo rustig is het in 't bosch voor den oppervlakkigen wandelaar. De kinderen echter, die in deze streek thuis behooren, weten het je wel anders te vertellen; zij hebben 't in de lange winteravonden, bij 't lustig knappend vuurtje van dennenappels, wel van grootvader of grootmoeder gehoord, dat diep verscholen in de rotsspleten en weggekropen in 't zachte, warme mos, tal van kaboutertjes wonen, de goede kabouters van 't woud, die zich verbergen voor de menschen, omdat deze te groot en te grof voor hen zijn, maar zich bij groote uitzondering soms aan kinderen wel eens willen vertoonen. Dat is daar een bedrijvig gedoe, een vlijtig, aanhoudend arbeiden in de rotsen en onder den grond, van 't kleine, rustelooze volkje! Wie scherp van gehoor en stil van gemoed is, kan soms wel het zachte tikken en kloppen en hameren hooren en ook 't fijne gezoem van ontelbare stemmetjes waarnemen. Liesje's grootmoeder vertelde, dat zij de kabouters meermalen had gehoord. Gezien had zij die kleine wezentjes nooit, of ja, toch 6éns, toen ze als klein meisje in 't bosch dwaalde om -rdbeien te zoeken, had zij 't tipje van een mosgroen pu.[ •itsje om den hoek van een rotsblok gezien en even iaLer 'iad zij de prachtigste aardbeien gevonden, die ze toen voor veel geld in de stad 'had kunnen verkoopen. Dat was geweest toen haar vader zoo ziek was en niets verdiende en haar moeder geen raad wist met ra haar kleine kleuters, die altijd honger hadden en haast geen kleertjes bezaten om aan te trekken. Grootmoeder was de oudste van dat troepje geweest en had haar moeder geholpen, waar ze maar kon. Zouden daarom de kabouters háár óók bijgestaan hebben? Liesj-3 dacht van wel! Ons Liesje heette net als grootmoeder en was ook precies zco'n klein meisje als grootmoeder was geweest; een handig hulpje voor moeder in het groote gezin, waarvan zij 't oudste kind was. Liesje's moeder ' was een arme weduwe, die erg te tobben had en hard Imoest werken om 't brood voor haar kinderen te verdienen. Vooral den laatsten tijd had zij 't door allerlei tegenspoed heel moeilijk gehad. Zijzelf had een leelijken val gedaan, die haar veel pijn veroorzaakte en belette uit werken te gaan; haar beste melkgeit was plotseling gestorven en wat nog het ergste van alles was de oude boer, aan wien haar huisje toebehoorde en die altijd heel goed voor haar was geweest, was ongeneeslijk ziek naar een inrichting in de stad gebracht en nu wilde zijn zoon, die 't bestuur der zaken op zich genomen had, een hardvochtig man, dat zij hem dadelijk al de achterstallige huur zou betalen, iets wat de arme weduwe onmogelijk kon doen. Hij dreigde, indien zij niet spoedig betaalde, haar uit 't huisje te zullen laten zetten. Dat waren treurige Kerstdagen geweest. Als zij grootmoeder niet hadden gehad, zou 't er al heel zielig voor de vrouw en haar troepje hebben uitgezien. Grootmoeder was zelf arm en kon dus niet veel doen, maar toch had zij voor elk kind een paar wantjes als Kerstgeschenk gebreid en voor moeder had zij een onsje koffie en een klein zakje suiker gebracht; bovendien had zij Liesje geholpen 't huisje netjes in orde te maken voor de feestdagen. Nu waren er weer eenige dagen verloopen, sombere, donkere dagen, al schitterde de sneeuw buiten nog zoo helder en vroolijk. De onbarmhartige huisheer was weer gekomen om zijn geld en zoo had hij gezegd nu wild, inj niet meer van uitstel hooren. Voordat het jaar ten einde was, moest hij al het achterstallige hebben, zoo niet, dan zon hij de vrouw met haar kinderen door het gerecht uit 't huisje laten zetten en dan moest ze maar zien, waar ze met haar troepje terechtkwam; 't zou hem een zorg wezen! Op voorspraak van zijn vader behoefde zij in 't geheel niet meer te rekenen; de oude man was zóó ziek, dat hij van niets afwist en de dokters in de stad hadden gezegd, dat hij nooit weer beter zou worden. Dit en nog veel meer had de man onder vloeken en bedreigingen gesproken, ten aanhoore van de arme, verschrikte kinderen, die achter Liesje, 't dappere, oudste zusje, weggekropen waren, terwijl moeder zachtjes schreide in de bedsteé en vond, dat zulke harde woorden nog veel meer pijn deden dan de val haar veroorzaakt had. Liesje was niet alleen flink en handig, ze was ook verstandig en had een liefdevol hartje. Als de broertjes en zusjes al lang sliepen, lag zij nog klaar wakker onder haar dun dekentje op 't tochtige zoldervertrekje en dacht er over na, hoc 't dreigende afgewendgevaar vo . toch r d vean. ~ n moeJer en de kinderea zou kunnen -- 2 – Zoo brak de angstig door' de weduwe verwachte Oudejaarsdag aan. Al b het geld er vóór den avond niet was en hoe zou 't er kunnen zijn ? zou de hardvochtige man haar en haar troepje uit het huisje laten zetten! Hoe treurig zou 't nieuwe jaar dan voor haar beginnen! Zuchtend en van pijn steunend, trachtte zij 's morgens op te staan. „Moeder", zei Liesje, zoo gauw zij de kleintjes gewasschen en gekleed en van 't laatste stukje brood met water een dun papje gekookt had, „zou ik niet eens naar grootmoeder loopen ? Misschien weet grootmoeder raad, net als met Kerstmis, toen werd 't toch nog wel een heel klein beetje prettig, weet u nog wel 2" ',Och kind',' antwoordde moeder, „je mag gerust naar grootmoeder gaan, maar wat zal 't geven? Je maakt 't oude mensch maar naar en helpen kan ze ons toch niet. Waar zou grootmoeder zooveel geld .op eens vandaan moeten halen ?" „Ik wou toch zoo graag gaan", zei Liesje zacht, maar beslist „ik kan 'lansje en Bartje wel meenemen, dan hebt u 't wat rustiger". „In de slee, hè Lies ?" vroeg Hansje blij en Bartje juichte: „ja, in de slee mee naar grootmoeder!" ,Best, hoor", antwoordde hun zusje opgewekt: „ik zal jullie wel sleden": En vroolijk ging zij 't sleetje ;uit 't schuurtje halen. Moeder dacht bij zichzelf, dat 't toch wel gelukkig was, dat kinderen zoo gauw weer de zorgen vergaten en van alles een pleiziertje wisten te maken. Maar, wat Liesje betrof, had zij 't hierin nu toch mis. Liesje was de groote zorg heelemaal niet vergeten, maar ze had hoop moeder nog te kunnen helpen en daarom kon ze nu vroolijk zijn met de broertjes. 't Was Liesje namelijk in den afgeloopen nacht in den zin gekomen, dat grootmoeder als klein meisje ook zoo'n zorgvollen tijd had doorgemaakt en toen had zij op een keer in 't bosch bij 't aardbeien zoeken immers een kabouter gezien? Nu ja, een kabouter eigenlijk niet, maar dan toch het puntje van zijn mosgroen mutsje, en daarna was alles goed geworden; ze had buitengewoon prachtige aardbeien bij massa's gevonden en er toen later in de stad veel geld voor gekregen. Zoo was haar moeder uit de ergste -:^TY gekomen en verder was alles ook van lieverlede beter gegaan. Als grootmoeder zoo dacht Liesje haar nu eens kon beduiden op welk plekje in 't bosch dit was geweest, dan kon zij daar 66k heen gaan en dan dan zag ze misschien ook wel een heel klein tipje van een kaboutertje, al was 't maar net als grootmoeder indertijd, 't puntje van zijn mosgroen mutsje! En hoe 't dan wel verder zou toegaan? Aardbeien waren er nu toch niet in de sneeuw, zooals op dien zomerschen dag, toen grootmoeder die kabouterontmoeting gehad had? Neen, natuurlijk niet! Maar daar wou Liesje nu -niet over tobben. Als zij eerst maar precies 't plekje ;wist, dan zou ze er alléén heengaan, zonder de broertjes. Een beetje griezelig vond Liesje het wel, maar, als ze dan weer aan moeder dacht., werd ze weer Hink en dapper. Wat grootmoeder opkeek, toen ze de drie kinderen zag, op dezen vroegen, donkeren wintermorgen! Liesje kwam maar dadelijk met haar vraag voor den dag, terwijl Hansje en Baatje met grootmoeders poes gingen spelen. Grootmoeder zette haar grooten bril op om Liesje eens goed aan te zien en knikte goedkeurend. „je bent een verstandig, klein 'ding en flink dok,l dat is zeker! Ik zal je zoo precies mogelijk uitleggen, waar het geweest is, maar zie je, het is al zeventig jaar geleden! Ik was toen tien jaar, net als )ij nu bent, en nu ben ik al tachtig '1 Maar ik weet 't daarom nog wel, hoor? Je moet in het diepst van 't bosch wezen, bij de groote rotsblokken, waar 's avonds dat mooie purperen vingerhoedskruid tusschen groeit en de blauwe klokkebloemen overheen wuiven; aan den voet van de rotsen staan groote varens en in de spleten groeien tal van wilde aardbeiplanten, maar mi in den winter zal je er wel niets anders dan sneeuw zien. 't Is toch een heele onderneming voor. zoo'n klein ding als jij bent, Lies, om daar in 't donkerst van de dagen alleen heen te gaan want alleen moet je wezen de kabouters houden niet van drukte. Zie je er niet tegen op 1” „Ik doe 't voor moeder", sprak Liesje eenvoudig. Grootmoeder knikte weer. „Je hebt een lief hartje, dat meer aan anderen denkt dan aan zichzelf; zulke kinderen behoeven nooit ergens bang voor te zijn. Ga dan maar. De broertjes blijven wel zoo lang hier". Grootmoeder gaf Liesje een zoen en bracht haar toen een einde den weg op, tot daar waar het groote woud begon. Hoe klein leek ons Liesje bij die hooge, statige boomen, hoe nietig bij de kolossale rotsblokken, die hier zoo grillig verspreid lagen, of reuzen er mee aan 't kaatsen waren geweest. Haar hartje klopte luid; zij dacht, dat, als er kabouters in de rotsspleten verscholen zaten, die 't wel zouden kunnen hooren. Haar voetjes zonken diep in de blanke, reine sneeuw weg., Overal, waar Liesje geloopen had, zag je de afdruksels van haar met spijkers beslagen, grof schoeisel., Haar oogjes deden pijn van 't schitterend wit der sneeuwwereld. Dapper stapte zij echter voort, steeds aan moeder denkend, en dit was maar goed; nu had ze geen tijd voor angstige overleggingen of tobberijen. Recht ging ze op haar doel af. „Tjip, tjip, tjiep, tjiep", klonk 't plotseling en opkijkend zag Liesje een paar roodborstjes op een dennetakje zitten die, met hun kopjes op zij, haar vertrouwelijk aankeken. Liesje lachte blij. „Ik ken jullie wel", zei ze; „je woont vlak bij ons, is 't niet ? En je komt altijd kruimeltjes bij ons oppikken. Maar och, als wij uit ons huisje gezet worden", vervolgde zij droevig, „dan kan ik ook niets meer voor je neerstrooien ! Arme roodborstjes! Hoe kom je dan door den winter 1" „Tjip, tjip" gaf 't eene vogeltje bemoedigend ten antwoord. „Wees niet bezorgd, Liesje !" wilde dit zeggen. andere spreidde zijn vlerkjes uit met een doordringend: ,tjiep, tjiep!" en vloog voor haar uit. Ook 't ,eerste vloog nu op en had zijn kameraadje spoedig ingehaald. Dat was aardig!! Nu had Liesje gezelschap op haar tocht, De roodborstjes wisten goed den weg in 't groote bosch. Hoe gemakkelijk ,dat 't kind hun nu maar kon volgen. Haar hartje klopte rustiger en ze kon nu ook veel sneller voortkomen. Eindelijk zag Liesje de groote rotsen, waar 's zomers zoo welig op hooge stengels 't purperen vingerhoedskruid tussehen groeide en de sierlijke, blauwe klokkebloemen bevallig over heen wuifden. Ja, dit was de plek, die grootmoeder bedoelde. Aan den voet der rotsen echter zag ze nu de sneeuw evenals op de steenmassa's zelf. Sneeuw, niets dan sneeuw. Alle, planten waren boven den grond geheel afgestorven,: maar daar in de diepte, beschermd door 't verwarmende sneeuwkleed, was leven, nieuw leven, dat alleen maar op krachtige, warme zonnestralen wachtte -om weer te voorschijn te komen. Nu evenwel zag 't er hier recht troosteloos en verlaten uit. Het schrale winterzonnetje was. schuil 'gegaan achter dikke wolken, die hoe langer hoe -meer naar omlaag kwamen. Vochtige, kille nevelen streken als reusachtige sluiers langs de rotsen en maakten, dat Liesje de dennen nog maar vaag kon onderscheiden. Besluiteloos bleef zij staan. Wat nu ? De roodborstjes echter streken op het grootste rotsblok neer en begonnen in den harden steen te pikken. ,Tik, tik tik, tik", zoo klonk het aanhoudend. Het kleine meisje huiverde in haar dunne kleertjes en stond daar maar en wachtte. Als de trouwe roodborstjes er niet waren geweest, zou zij zich wel heel eenzaam hebben gevoeld. Deze hielden echter niet op met in den rotssteen te pikken. „Tik, tik, tik, tik!" zoo klonk het Liesje bemoedigend in de ooren. Daar plotseling zag Liesje een klein lichtje hoog op de rotsen, door de nevelen heen schemeren. Het geleek wel een dwaallichtje. Nu zag ze 't hier, dan daar, steeds lager en lager tegen den rotswand aan. De roodborstjes hielden nu op met pikken. Met groot° oogen keek Liesje naar het flikkerende lichtje, dat steeds dichterbij kwam. De nevelslniers scheurden en ja, waarlijk, daar zag Liesje niet maar 't tipje van een kaboutermutsje, zooals grootmoeder indertijd, doch een kabouter, ten voeten uit, die een lantaarntje in de hand hield, op 't dichtstbijzijnde rotsblok staan. 't Kereltje zag er echter niets vriendelijk uit: zijn grijze, borstelige wenkbrauwen waren gefronst. Klaarblijkelijk was de kabouter boos over de stoornis. „Wie waagt het ons op dezen laatsten dag van- het jaar te komen storen 1" klonk zijn fijn steminetjt-, gestreng. Liesje durfde niet antwoorden; dikke tranen sprongen haar in de oogen. Arme moeder! zij zou zeker niet geholpen worden, nu de kabouter zoo gebelgd was over haar vrijpostigheid. 't Arme kind stond roerloos in de sneeuw en liet haar tranen den vrijen loop; zij gleden langs haar wangetjes en drupten in de kille, blanke sneeuw aan den voet der rotsen. „Tjip, tjip, tjiep, tjiep", klonk het vrijmoedig en daar vlogen de roodborstjes naderbij, om n op hun manier 't geval uit te leggen. De grijze kabouter schuilde nu eens met het hoofd, en knikte dan weer, waarbij zijn lange baard de steenen, waarop hij stond, haast aanraakte. 't Kereltje hief zijn lantarentje wat op om Liesje te bekijken en knikte toen weer. „Lang, lang geleden heb ik precies zeo'n meisje hier op deze plek aangetroffen, maar zij -wts niet zoo vermetel om ons te storen", sprak 't fijn stemmetje wel ernstig, maar toch niet onvriendelijk meer. Nu kreeg Liesje moed. „Dat wis grootmoeder, meneer Kabouter; 't is zeventig jaa geleden en toen heeft grootmoeder zulke prachtige aardbeien gevonden en en dm. „Ik heel kabouter Woltelman en mijn taak is het voor de planten te zorgen, die gedurende den kouden tijd, diep in den grond, veilig slapen. Zij mogen niet worden gestoord. Maar komaan, ik zal je je vrijpostigheid vergeven. Vertel mij alles eens”. „Tjie-ie-iep!" riepen de roodborstjes en weg vlogen ze, 't bosch in, alsof ze zeggen wilden, dat hun taak nu was afgedaan en dat ze heel tevreden waren over hun werk. Liesje vond 't wel een °ogenblik naar, dat haar kameraadjes haar nu alleen lieten, maar .weldra vergat zij 't in haar ijver om Kabouter Wortelman toch maar goed alles te vertellen van moeder en moeders • zorgen. 9.erwijl zij sprak, .klaarden de nevelen hoe langer hoe meer op. Het winterzonnetje kwam weer te voorschijn, en de sneeuw schitterde weer op de rotsen en op den grond. Wortelman doofde nu zijn lantarentje uit. Een vonkje viel daarbij op de sneeuw. Onwillekeurig volgde Liesje 't met haar blik en een kreet van overgroote verrassing ontsnapte haar in de sneeuw aan haar voeten ontdekte ze eenige frischtroene, krachtige aardbeienplanten, vol groote, rijpe, gonkerroode vruchten! Zij wist niet, of zij waakte, dan wel droomde. Vol errukking knielde Liesje neer om ze goed te bekijken. „Waar de tranen, die je uit liefde voor je moeder seschreid hebt, zijn neergedruppeld, is de grond week gew&e; die tranen zijn er in doorgedrongen; diep, heel dien tot daar waar de planten slapen en zij .hebben vermocht wat anders slechts de warme, krachtige zonnestralen kunnen doen, zij hebben het nieuwe leven gewekt en zie kind, zie hier de vrucht: aardbeien in de sneeuw!" zoo sprak Kabouter Wortelmanr plechtig. Liesje wilde haar dank stamelen maar toen zij opkeek, was hij reèds verdwenen. kog even onderscheidde zij het tipje van zijn mosgroen mutsje in de rotsspleet. Meer dan verheugd verzamelde 't kind al de vruchten in haar schortje. Maar wat waren 't er veel! Hoe zij ook plukte, steeds zag zij weer meerdere rijpe, prachtige aardbeien in de sneeuw. Men kon niet zien, dat er van geplukt was. Dindelijk had zij er zooveel als zij maar bij mogelijkheid kon dragen. Zoo-licht en blij als een vogeltje liep *ij met haar kostbaren schat door 't bosch. Liesje wilde klaar meteen naar de stad gaan om de zeldzame vruchten te verkoopen. En morgen wilde ze weer aardbeien in de sneeuw plukken en overmorgen e, er waren er nog zooveel! Nog vebrdat de korte Decemberdag ten einde was, verkocht Tdesje haar aardbeien voor hoogen prijs aan voornaamht.en fruithandelaar in de stad. Hij bestelde dadelijk een nog veel grootere bezending voor het N ieuwjaarskner van den koning en beloofde Liesje een zak v°l )eendstukken, als zij hem die prompt op tijd nog zou \kinnen leveren. N, was er Sn einde aan allen nood; Moeder kon haar schuld baaien, zij kon met haar kinderen in 't huisje blijven ‘rnien en niemand van hen had meer gebrek aan voe'sel of kleeding of wat ook. -'t Spreekt vam..t.if, dat grootmoeder ruimschoots in dezen zegen dee-to en ook de goede roodborstjes, die op Nieuwjaarlorgen al weer vroolijk tjilpend in 'le vensterbank za, kregen een leventje, zoo heerlijk 1 – als roodborstJ: ''t maar kunnen wenschen, Oudejaars-sprookje door HERMANNA. --- RAADSELHOEKJE. Oplossingen der raadsels uit 't vorige nummer, Voor grooteren, P Purmerend. put • gerst trommel Purmerend moerbei vlerk eng d 2. Nijl, pijl, bijl, mijl, zijl, 3. Roer. Voor kleineren. 1. Kom je vandaag bijtijds? Ja Co, om drie uur kan ik bij je zijn. (oom). Laat An tegen vijf uur naar huis gaan. (tante). Je gaat precies in mijn licht staan, Eef. (neef). Heeft Jacob Roermond in de zomervacantie bezocht? (broer). 2. Ze(e), Bra(m), zebra. 3. Schommel, hommel. OM OP TE LOSSEN.: Voor grooteren. Verborgen rivieren in ons land. Wat is die zebra mooi gestreept. Vader zal as nichtje, Annie Braams, telefoneeren. Dit is de grootste kamer in het geheele huis. Moeder had sprot te weinig besteld. 2. Op de zig-zag-kruisjeslijn komt de naam van een visch. x . . le rij een ander woord voor volksover„ x . . levering. ▪. x . 2e rij een getal. •. . x 3e rij het tegenovergestelde van valsch.: • . x . 4e rij een lichaamsdeel. •x . . 5e rij een jong viervoetig dier. x . 6e rij een stookplaats. • x . ie rij een nuttige vloeistof, . x . 8e rij een toevluchtsoord. • . x 9e rij een boom. 10e rij iets dat ontstaat bij verbinding. 3. Welk blaas-instrument wordt, als men de eerste letter wegneemt, een snaren-instrument? 4. Mijn eerste beteekent bijna, mijn tweede en derde vormen samen een geestelijke, mijn vierde is een deel van je gezicht en mijn geheel een Nederlandsch eiland. Voor kleineren. 1. Welke ringen zijn nooit rond? 2. Maak eens een meisjesnaam van: adam angel. 3. Ik kan heel zwierig zijn. Onthoofd men mij, dan word ik een gril; onthoofdt men mij ten tweede male en neemt men bovendien mijn staart weg, dan word ik een bolgewas. Welk? 4. Met G ben ik een stad in Zeeland, met p een huisdier, met h dien ik om iets te bedekken en met kr om uit te drinken, terwijl ik met L een, yorkorte meisjesvaam beu,. ---