BINNENLAND, Begrafenis mr. dr. W. F. M. Schutte. ZUTPHEN, 25 Februari. Op de algemeene begraafplaats had heden de teraardebestelling plaate 'van net stoffelijk overschot van mr. dr. M. Schutte, in leven pontierechter te Haarlem. Familieleden en vrienden, w.o. leden'i van de rechterlijke macht te Haarlem, volgden de baar, die met enkele bloemstukken bedekt. was. Daar waren om. de president van de rechtbank le Haarlem, mr. J. D. Pasteur, de oincier van jusatie L. H. Roeters van Lennep, de griiiier mr. Tj. Dijkstra en ae suest.-officier Andriuga, ds. H. E. Beker en ds. Postma, oeiden predikant te Haarlem, notaris J. Windemuller, uit Zwolle. Achter den stoet sloten zich o.m. de kamonrechter te Zutphen, air. B. P. J. Plantenga en mr. H, .31uijterman, rechter alhier, alsmede een paar vrienden uit Utrecht aan. Aan de groeve werd het eerst het woord gevoerd door ds. H. E. Beker, die uit .ttomeinen 8 voorlas het woord: „Wie zal ons scheiden van de liefde van Unristus". De president van de rechtbank te Haarlem sprak een troostwoord tot het , gezin, naar wien in de eerste plaats cie gedachten uitgingen. Slechte korten tijd had de Haarlemsche rechtbank liet voorrecht gehad van de gaven van den overledene gebruik te kunnen maken. I Met waardcering zou men zijn arbeid olijven gedenken. Een vriend van den overledene, de heer J. Windemuller te Zwolle, sprak een woord van afscheid, waarbij hi,j herinnerde aan de 35-jarige trouwe vriendschap. Schutte was geen allemansvriend; een man van karakter, sterk karakter. Zijn grootste deugd was de trouw. Trouw was hij in zijn plichtsopvattingen, in de , vervuiling van zijn ambt, trouw ook in zijn vriendschap. Een oud-collega van het secretariepersoneel te Utrecht, de heer A. van Geelen, getuigde dat het verscheiden van den overledene met diepe ontroering onder zijn oud-collega's en vroeger personeel was vernomen. Hij getuigde van groote smart maar ook van oprechten dank. De heer Schutte was een koninklijk vooroeeld van plichtsbetrachting en trouw. Spr. eindigde met de woorden: „Rust zacht hooggeachte onvergetelijke chef en vriend". Namens het bestuur van de Volksbond afdeeling Utrecht, sprak de heer Rochat woorden van dank voor wat de overledene voor den bond had gedaan. Met groote liefde en dankbaarheid zou men hem, met zijn gloeiend enthousiasme en zijn groote scheppende kracht, blijven gedenken. Als oud-vriend sprak vervolgens de heer J. Ileskes te Apeldoorn een kort woord. Ds. I-1. E. Beker heeft daarna den overledene geschetst als een man, die de waarheid wilde zien. Deze waarheidsliefde kenmerkte hem. En wie de waarheid liefheeft, heeft God lief. Met het ilcht van Zijn troost In het harte zou men van den overledene scheiden. Tenslotte dankte de weduwe allen, die van hun deelneming aan de groeve deden blijken; zij stelde daarbij in het iicht welk een hooge opvatting Schutte steeds betoonde van zijn ambt als rechter. --- Haagsche Correspondentie, Vrijheid.... • Hoort men onze tegenotandelsdan zouer geen reden zijn om waakzaam te wezen, dat onze oude vrijheid niet wordt aangerand. Merkwa,ardigerwijze blijkt telkens liet tegendeel, En naarmate het maatschappelijk leven meer gecompliceerd wordt, wordt het vraagstuk van onze en anderer vrijheid interessanter. Wat ne pas in de hoofdstad is afge,-,Peeld was al bijzonder leerzaam. ook -radat daar bi j het gemeentebestuur (aletreene.,.lls het Dagelijksch Bestuur) in het wijl het bedrijf, waar liet om -- 'leid van werken ging, een gemeentebeeehf Het `l"n--ania speelde in het abattoir. Daar waren loonslachters om een loonquae.stie in staking gegaan. De quaestie liep tusschen deze stakers en grn6siers. De slagers stonden er buiten en voor hen werd doorgewerkt, Tee zoover gaat alles goed. De overheid staat daarbuiten. Nu komt echter het gewone verschijn., eel. Er zijn werkwilligen, »onderkruipen» volgens de stakers en hun Politieke Vrienden. En die werkwilligen melden zich aan, gelijk van werkwilligen 2 te ten, om te werken. Du aan h hen gesloten. Maar de deur osengereditoonno.o.lrz et abattoir. ,Klinkt het u z .se Ij 2 Och ja, gij oudt denken: een laten werken, e erkgever die wil en Werknemer die wil .werken; wat wij 111 • :en Meer? Er Is echter ,sZar' deze in t) ettl v,erx gen slechts één plaats Is een gemeegneteteut werken, die eene plaats f en ene gemeente (VoOrgelicht door " een maden wethouder) g 'at j- nu re,eleneeren: In het abattoirreglement staat, dat B. en W. orde-maatregelen kunnen vaststellen. Natuurlijk, orde moet er zijn en nu vreest men, dat er als die werkwilligen toegelaten worden, die orde wel eens verstoord zou kunnen worden. Nu moet gij de oorzaak van die wanorde natuurlijk niet bij die werkwilligen zoeken. Het zijn de stakers, die dank .sij cle bekende opvattingen over een bij zo soort stakersrecht, die werkwilligen wel eens konden molesteeren, En d u s let nu op de logica e_ worden verwijderd degenen die zeker °.-* n kwaad zouden doen! Zoo ver is het in ons goede land reeds gekornere men waarschuwt niet tegen molestaties, men dreigt niet, dat wie zich daaraai schuldig maken niet meer worden toegelaten (cl t zon zijn de orde in 2,3,t bedrijf handhaven), neen men gaat voorbaat voor de stakers op de vlucht. ivien erkent dit openlijk, op grond dat deze stakers gewapend zijn. Daarvoor Wordt den werkwilligen het werken door de gemeente belet. De gemeente berokkent hierdoor schade aan de grossier en aan hun werkwilligen. Daarvan trekt dj zich niets aan. En door het terrein voor de stakers te reserveeren, stelt de gemeente zich wij nemen aan niet opettelijk, maar zij doet het niettteinin aan de zijde der stakers. Een overheid, die gedurende een staking het werken tegenhoudt.... De consequentie hiervan is, dat zulk een staking niet meer een zaakje tusschen werkgevers en arbeiden. De gemeente beslist feitelijk naar de eene zijde, op grond van een bepaling, welke zeker niet gemaakt is om uit den weg te gaan voor lieden, die misschien wel eens een bijl of mes tegen hun medemensch zouden kunnen gebruiken. Natuurlijk gaf de houding van B. en W. en de verpolitiekte meerderheid van den hoofdstedelijken gemeenteraad stof tot juichen in den socialistischen beeng. Alleen vrees voor stakersdictatuur had hier immers het gemeentebestuur van de hoofdstad op de vlucht gejaagd. Opende dit geen vergezichten? Eilacy, het is anders geloopen. Een grossiersfirma liet het er niet bij zitten. Zij vroeg den president der rechtbank in kort geding een uitspraak. En die uitspraak is in het nadeel der gemeente uitgevallen Zij is veroordeeld om de werkwilligen in het abattoir toe te laten. En nu is Leiden, pardon rood Amsterdam, in last. „Het Volk" brult harder dan ooit over klasse-justitie en een screeuwende kop over de geheele breedte der pagina moet aan kracht bijzetten wat aan argumentatie ontbreekt. Het blad jammert, dat het arme gemeentebestuur nu niet meer op zijn „eigenst" terrein naar eigen inzicht de oi.do kan handhaven. Och och, wat een teedere zorg voor die gemeentelijke vrijheid! Maar..., er is ook nog zoo lets ais zorg voor de rech ten ,envdroijheden der burgerij en die 914n or dit gemeentebestuur schromelijk verw loosd. De roode heeren w‘ud aaren dit onmiddellijk gevoelen, indien, om eens een voorbeeld te stellen, stakers die Zich behoorlijk gedroegen door de overheid geringeloord werden uit vrees voor aanvallen van elementen, dzouie fel tegen hen gekant t waren. Dan recht op besclierinering terecht eischen. Welnu, op Precies hetzelfde stè il andpuit staan wij tegen°ver stakers ,werkwiltligen. De oor overheid mag haar h dvi-Ue Ohveeirelheeidnen de stakers Palen door ha_. niet laten bear sympathie of antipathie tegenover een staking en evenmin door de vraag of stakers door hun bedrijfs- of andere wapens wel eens tot ernst!ge mishandelingen zouden kunnen overgaan. Alles wat rood is raast nu tegen den President der Amsterdaresche rechtbank en toch.... Is zijn standpunt juist. Terecht overweegt hij, dat het ,tot de natuurlijke taak van de overheid behoort, om bij werkstaking de persoonlijke vrijheid te doen eerbiedigen en dat het allerminst tot de taak der overheid behoort, om een werkgever het in dienst nemen van werkwilligen onmogelijk te maken en aan de laatsten den toegang tot de eenige plaats, waar zij in hun beroep zouden mogen werkzaam zijn, te beletten, zulks zonder dat de openbare orde op eenige wijze is verstoord", terwijl de overheid „in.stede van een neutrale houding aan te nemen tegenover het arbeidsconflict tusschen grossiers en loonslachters, de positie van eerstgenoemde tegenover hun wederpartij heeft verzwakt". Dus: onrechtmatige overheidsdaad. Ons rechtsgevoel en ons gevoel voor vrijheid, d.i. voor het recht van lederen burger om te doen wat geen inbreuk maakt op het recht van een ander, is hierdoor bevredigd. Over het conflict-zelf, dat inmiddels is biigeleexl. spreken wij niet. Of die looneisch billijk of onbillijk was, kunnen en willen wij niet beoordoelen. Aan den kijk op de staatkundige zijde van deze quaestie doet dit immers niet af. Onze eisch aan de overheid staat geheel los van de vraag, of de reden waarom men staakte, bespottelijk dan wel de redelijkheid zelve is. Wil men weten hoe cie geesten der arbeiders vergiftigd worden? Dan leze men wat het Kamerlid de heer Kleerekoper, nauwelijks van een ernstige ziekte hersteld, hierover 'Ui de roode pers ten beste gaf. Als hij burgemeester van Amsterdam was de veronderstelling is lichtelijk ridicuul dan zou hij, ten minste dit schrijft hij, zeggen: „geen van mij n agenten is beschikbaar voor de uitvoering van dezen maatregel" (de toelating van werkwilligen). Dat zou de heer eerekoper doen tegenover den egrooten mond" (wie al niet over een grooten mond durft praten!) van den „rechtbank-dictator". Wat een gevaarlijke nonsens! Maar wij begrijpen de teleurstelling. De oproerige krabbelaar in de roode pers geeft zelf aan waar de schoen wringt Hem en zijn vrienden zit dwars, ~dat één man (do president van de rechtbank) over den afloop van stakingen kan beslissen". Dit is natuurlijk in 't algemeen onjuist. Over een arbeidsconflict, met behoorl ij k e middelen gestreden, heeft de rechter niets' te zeggen. Gebruikt echter een der partijen (of in ons geval de overheid) een onrechtmatig geacht middel, dan is het een zegen, dat over dit al-dan-niet onrechtmatige beslist een onpartijdig, rech, ter en niet, zooals in ons geval, een politiek college, dat door zijn verkiezing en taak niet ongevoelig is voor de sympathie en de macht van de belanghebbenden bij den strijd. --- Alexander Schniuller. Met een vicx)lavond van Alexander Schmuller is gisteren de serie abonnementsconcerten van dr. G. de Koos besloten. Een stijlvol programma, dat voor de pauze klassiek was, en na de pauze was samengesteld uit werken van latere componisten, heeft den aanwezigen een paar uur van rein kunstgenot gebracht. Schmuller's vioolspel is van een perfectie, die maar door enkelen bereikt kan worden. Er gaat een suggestieve kracht van uit. Het is alsof het instrument onder zijn handen een levend wezen is geworden, dat klagen kan en smeken, maar ook zingen en juichen. Krachtig kan het zich uiten, zooals in de I' aria van Max Reger; teeder en gevoelvol izooals in Mendelssohn's andante. Maar ook bezit het dat geraffineerde, eigen aan de virtuositeit, waarmee bijv. een rondo capriccioso van Saint Saëns wordt uitgevoerd. In de snelste tempi zal geen nootje de linkerhand van den kunstenaar ontglippen, terwijl de moeilijkste dubbelgrepen voor hem de eenvoudigste zaak van de wereld schijnen. Althans, zuiver en zeker geeft de viool ze te hooren. In George van Renesse had Schmuller een waardig accompagnateur, die den Bachstein-concertvleugel eer aandeed. Men begon met een sonate g. kl. t. van J. B. Senaille. Daarop volgde „praludium en allegro" van G. Pugnani en Kreisler en als slot voor de pauze een concert van F. Mendelssohn. Het tweede gedeelte bracht een „aria, een andantino en scherzando" van M. Reger, de „serenade mélancholique" van P. Tschaikowsky en ,introduction et rondo capriccioso" van Saint Saëns. Ook Schmuller bezweek voor den aandrang van de bezoekers, die hem aan het slot staande een ovatie brachten; hij toonde in een gavotte van Bach als toegift nog eens zijn meesterlijke kwaliteiten. In het begin van den avond werd den violist een krans aangeboden met een lint in de stadskleuren. Ook nu weer heeft het poorteklokje een onverwachte rustpoos in het concert teweeggebracht... Op verzoek van den commissaris van politie te Zutphen heeft de politie te Utrecht aangehouden den advertentiereiziger S., die zich hier ter stede aan oplichting had schuldig gemaakt. Hij is ter beschikking van de justitie gesteld. Op Zaterdag 8 Maart wordt in den schouwburg de kinderoperette „Rosa. de schoone slaapster" opgevoerd door 37 kinderen, onder leiding van den heer F. Engelsma, met welwillende medewerking van eenige leden der „Zutphensche Orkestvereeniging. Het strijkje van „Utile Dulci" zal de pauzes aanvullen. Het batig saldo komt aan een voortreffelijk doel ten goede: het consultatiebureau voor zuigelingen der. Zutphensche Wijkverpleging, waar geldelijke steun zeer welkom is. De minister van onderwijs, kunsten en wetenschappen, heeft een lange lijst bijzondere hoogereburgerscholen (B) aangewezen als bevoegd om in 1930 aan hare leerlingen, de het onderwijs in de hoogste klasse tot het einde van den cursus hebben gevolgd, gelegenheid te geven op dezelfde voorwaarden en OP dezelfde wijze als de leerlingen der Openbare hoogereburgerscholen met vijfjarigen cursus, na afgelegd eindexamen, het getuigschrift, bedoeld in artikel 55 der middelbaar-onderwijswet, te verkrijgen. OP die lijst komt ook voor de afdeehng H.B.S. van het Christelijk Lyceum te Zutphen. Onder het landgoed „De Voorst" te Eefde werd gisteren door den Jachtopziener Mekers een prachtige vischotter gevangen ter lengte van 1.20 M. EEFDE, 24 Febr. De afd. Eefde der Nat. Chr. Geheelonth. Ver. hield haar iaarlijksehen filmavond in 't Gebouw van Hervormden. Om 5 uur was er samenkomst voor de kinderen en te half acht voor de grootere belangstellenden; beide keeren was de zaal goed bezet. In de avoridsamenkorast werd vertoond cie film „De voerman des doods" naar het beroemde boek van dien naam. Beide samenkomsten stonden onder leiding van den heer Snel. Naar wij vernemen is het ledental dezer afdeeling thans de 60 gepasseerd. VORDEN, 24 Febr. Onder voorzitterschap van baron Van der Heijden had heden een algemeene vergadering plaats van de vereeniging „Voor Vreemdelingenverkeer". Uit het jaarverslag van den secretaris, den heer W. F. v. Mourik, bleek dat het ledental met 7 verminderd I . zoodat thans de vereeniging 81 leden telt. Aan subsidie werd van de gemeente ƒ 150 en van de marktcommissie eveneens ƒ 150 ontvangen. De ontvangsten voor de rijwielpadenvereeniging bedroegen ƒ 287. In het af geloopen jaar werd ons dorp weer door veel vreemdelingen bezocht; ook de tocht langs de acht kasteelen trok veel belangsteling. De nieuwe „Gids van Vorden" vond veel aftrek, evenals de foto's van de acht kasteelen en de wandelkaartjes. Nieuwe gewijzigde wandelkaarten zullen besteld worden. De rekening en verantwoording nagezien door de heeren H v. Lunzen en H. J. Tjoonk werd in orde bevonden. Ere kas sluit met een saldo van ƒ 67. De voorzitter bracht den penningmeester, den heer H. B. Emsbroek, dank voor zijn uitstekend beheer. De aftredende bestuursleden, de heeren Thate en Van der Heijden, werden met bijna algemeene stemmen herkozen. Bij een schrijven van baron Van der Borch, (dat door den vooorzitter werd voorgelezen) berichtte deze, dat hij wegens vertrek uit de gemeente, als bestuurslid bedankte. De voorzitter merkte op dat baron Van der Borch 25 jaren bestuurslid is geweest en steeds voor de vereeniging zijn beste krachten heeft gegeven. In diens plaats werd gekozen de heer H. J. Gotink, directeur der esedp. Lanclbouwvereeniging „De Eendracht". De oude molen ~de Stendermolen" destijds door de vereeniging aangekocht is zee) vervallen, dat men besloot el ezen molen publiek te verknopen. De grond waar de molen op staat grcot 460 vierkante meter zal eveneens verkocht worden. De kas is niet bij machte om den molen te laten repareeren; dit zou eenige honderden guldens bedragen. De nieuwe gidsen zulen voortaan voor 40 cent per stuk worden verkocht; wederverkoopers kunnen deze voor 25 cent per stuk ontvangen. Als afgevaardigde naar de algemeene vergadering te Baarn is aangewezen de heer Thate. Door de vereeniging zal nabij het tramstation een mooie bank geplaatst worden. HENGELO (G.), 24 Febr. Hedenmiddag Is hier M allen eenvoud het stoffelijk overschot van wijlen den heer Hermanus Wesselink ter aarde besteld. De overledene was een persoonlijkheid, die zich nimmer op den voorgrond plaatste. Hij was de eenvoud zelf, doch hij beschikte over een scherpzinnig en gezond oordeel ten opzichte van de belangen, welke hij in 't vereenigingsleven zoowel als in het boerenbedrijf had te behartigen. Hij was voorzitter van de Coöp. Stoomzuivelfabriek, bestuurslid der Boerenleenbank „Landbouwbelang" en lid van de plaatselijke commissie voor oprichting der N.V. Exportslachterij. Gedurende een reeks van jaren was hij rentmeester van een uitgestrekt grondgebied binnen de gemeente en wist de belangen der pachters zoowel als die der eigenares op voorbeeldige wijze te behartigen, tot volle tevredenheid van beide. Wesselink was een der weinigen, die het volle vertrouwen genoot van heel de bevolking, wat heden duidelijk bleek uit de enorme belangstelling bij zijn begrafenis HARFSEN, 24 Febr. De tooneelvereeniging „Ons Genoegen" alhier gaf Vrijdag- en Zaterdagavond in ht café Nijenhuis naar tweede openoare uitvoering, was reeds den eersten avond de zaai goed gevuld, tien tweeaen was dit met ~tier net geval. Wel een bewijs, dat „Ons ci-e-noegen" in het middelpunt • der belangstelling staat. Het gruotate gedeelte van oen avond werd in beslag genomen door, cie opvoering van „Hun naad", een tooneelspel in drie bedrijven van Joh. van Hekelen. De allettanten hebben werkelijk goed spel te zien gegeven; de vert,uung der noofdrollen viel te loven, terwijl de spelers der kleinere rollen eveneens knap spel te zien gaven Kortom, een uitstekende ullsoering. Het kracntige apptaus, na iedere akte was voor het tanige groepje een bewijs, hoezeer de aanwezigen genoten. Na cie pauze werd nog een blijspel in één bearni vertolkt, nl.: „Dolle Dries", waarvan de rollen ook in goede handen waren. Ze hebben het publiek meermalen doen lachen. Toen het doek dan voor de laatste maal was gevallen, werden banken, tafels enz. vlug terzijde gezet en volgde onder begeleiding van de goede muziek van den heer Dolleman te Gorssel een gezellig bal. Dadelijk zat de goede stemming er in. < NEEDE, 24 Febr. De muziekvereen. „Crescendo" gaf een tweetal goed geslaagde uitvoeringen, Donderdagavond voor donateurs en genoodigden en gisteravond toegankelijk voor 't publiek. Onder leiding van den directeur, den heer M. Bijnevelt te LocheM, werd 't prJgramma zeer vlot afgewerkt. De aanwezigen konden genieten van een zeer goed concert. Het applaus ne elk nummer bewees, dat het- gebodene zeer in den smaak viel. Beide avonden 'was er flinke belangstelling. Tot besluit volgde een gezellig bal. • GENDRINGEN, 24 Febr. De Burgemeester dezer gemeente, de heer J. J. A. M. Beaumont, is gerechtigd geworden tot het dragen van het eereteeken met de gesp voor belangrijke krijgsbedrijven, verricht in Atjeh en onderhoorigheclen in de jaren 1911-1914. Deze onderscheiding wordt hij zeer hooge uitzondering aan burgerlijke personen verleend. EIBERGEN, 23 Febr. Twee achtereenvolgende avonden gaf de muziekvereeniging „Crescendo" in de zaal van „De Prins" te Rekken een paar welgeslaagde uitvoeringen. Onder leiding van den heer H. Menkhorst, directeur, werd een niet al te groot programma op verdienstelijke wijze ten gehoore gebracht, waarvan het , publiek genoot blijkens het hartelijk applaus. Een aardige afwisseling was het optreden van den -humorist Leon Bonne uit Rotterdam, de medewerking van den heer B. Ch. Ledeboer als pianist en een gezellig bal wat alles medewerkte tot het welslagen van een paar genoeglijke avonden. • DINXPERLO, 24 Febr. Door den vorst van Salm-Salm te Anholt wordt thans een aantal hem toebehoorende gronden in Bredenbroek gelegen aan.particulleren vertoont, zoodat de gelegenheid om woningen aldaar te bouwen, gemakkelijker Is gemaakt. --- Advertentie Gelukkig, wie veerkracht bezit én het verstand om in te zien, dat leed natuurlijk en plaatselijk is en de wereld daarom niet slecht is, de menschen daarom niet allen verdorven rijn, de natuur niet van haar schoonheid beroofd is. --- FEUILLETON, ZIJN LAATSTE WENSCH. („üeber den Tod hliians’). Roman Van ANNY VON PANHD'ï'S. Dit het Dultsch door W. S. C. Boellaard. 18) „Elsc heeft gelijk”, zei Berner, met de smalle rechterhand langs zijn puntbaard strijkend, „tegenover ons behoef je voortaan geen plichtplegingen acbt te nemen, Walter." Mevrouw Bemer vond dit van haar oian vel wat overijld, maar dit openlijk 'dt te spreken zou voor Walter Zernikow krenkend ziin geweest en daarom zweeg * liever. I professor liet een ilescli champagne ‘engen, „Een enkel glaasje zal mij geen oen en ÜP zoo’n gewiohtigen dag r,. 't er maar op wagen”. •loc-i0 herinnerde hij zich die twee r1^6* champagne, die hij op het hofbal >■o.l tfclronken en die hem volstrekt, niet ?oeCi waj’-u bekomen. Wie weet, ai n{j, indien hij die niet had gedronken, zich wel zoo zou hebben opgewonden over de mededeeling van Von Weiden betreffende den ouden Thomas en later over de verschijning zelf. Neen, dacht hij, die champagne heeft er part noch deel aan, ook zonder een druppel te hebben gedronken, zou hem de aanblik van die oude, kleine gestalte aan den ingang van het museum hebben dcen schrikken. Zijn blik dwaalde naar den flinken gezonden man, die aan de overzijde van de tafel naast zijn vrouw zat den jongen man, van laden een str3om van kracht en frischheid uitging en Plotseling nam hij het besluit, dien in 't vertrouwen te nemen. Walter Zernik.m, die de incarnatie was van de gezonle jeugd met krachtige, stalen zenuwen en gezonden haitslag, dien zou hij vertellen. wat hij onlangs bij het huiswaarts keeren van het hofbal had beleefd, die zou hem misschien van den last der kwellende narinnering aan het sp3ok kunnen bevrijden. Reeds de gedachte, da`, hij iemand in het vertrouwen kon nemen, zou hem verlichting kunnen schenken. Juist bracht Maurer in een ijskoel?,r de champagne binnen, waarna de professor de glazen inschonk. „Prosit, Walter!" klonk 't toen door elkaar, terwijl men hem toedronk. Kort dagrop stond men Van Wiel op en begaf zich naar de kamer, die mast de eetkamer lag, en waar likeur en :igaretten gereed stonden. Else plaatste zich naast Walter. „Dat verschrikkelijke tegenover elkaar zitten is nu gedaan, Walter; zoo is 't toch veel genoeglijker". De witte japon, dien ze vandaag droeg, stond haar prachtig en Walter keek met een gelukkigen glimlach naar het bekoorlijke schepseltje, dat naast hem zat. „Nu is, geloof ik, 't goede °ogenblik aangebroken", begon de professor, „om nader het een en ander omtrent jullie engagement af te spreken". „Voor de kennsgevngen en de verzending er van, zorg ik", stelde mevrouw Berner voor, „daar de publek-makng Zaterdag, tegelijk met het jubileum plaats vindt behoeven de kennisgevingen eerst Zondag te voren te worden verzonden." ,Zeker, Magda", knikte haar man, „zulke dingen regel jij 't best, tijd is er genoeg-. _ _ „Nog een volle week". riep Else uit, „.andaag precies over acht dagen. Lieve hemel, wat een tijd nog! Ik verheug er me ontzaglijk op, tegelijk met vader feestnummer te zijn", jubelde zij. Een zacht vermanend „Else" van baar moeLer had de bedoeling haar er aan te herinneren, dat men zien niet 20Q tem- peramentvol mocht verheugen. Zemikow was van planden volgenden avond weer te vertrekken, om dan niet vóór den voormiddag van den grooteu dag terug te keeren. Ook hierover sprak men en daar er voor het oogenblik niets meer te bespreken was, stond de jonge ingenieur op om heen te gaan, ook omdat het tamelijk laat geworden was. Morgen, hen ganschen Zondag zou men nog bij elkaar zijn, zoodat er nog tijd genoeg was om iets te bespreken, in geval dat noodig was, Berner zou zijn toekomstigen schoonzoon naar het hotel brengen en van deze gelegenheid gebruik maken hem in het vertrouwen te nemen. Hij had niemand anders met wien hij kon spreken over hetgeen hij dag en nacht als een zware last, die hem dreigde dood te drukkm, droeg. De spookgestalte van den ouden Thomas liep op klaarlichten dag naast hem en zat als een booze geest op zijn borst als hij laat ging slapen. En zijn zenuwen worstelden met het spook van den waanzin, die de armen naar hem uitstrekte hij moest en zou met iemand over dat alles spreken. Aanvankelijk zeiden de beide heerea weinig tot elkaar, ieder waste veel met zijn eigen gedachten bezig. De hemel was geheel donker en slechts een paar sterretjes, die men • met eens duidelijk zag, flikkerden als lantaarntles, die reeds door het geringste zuchtje gedoofd zouden worden. Eindelijk vatte de professor moed, hoewel hü nog niet goed wist hoe te beginnen. Nu eens dacht hij dat het eigenlijk al te laat was, dan weer vreesde hij niet zoo spoedig weer de gelegenheid te hebben we ermet Walter alleen te zijn. Hij moest en zou den last van zijn gemoed afwentelen. Hij begon wat langzamer te loopen. om tijd te winnen voor hetgeen hij te zeggen had. Zachtjes en een beetje schuchter begon hij: „Beste Walter. ik zou je zoo graag eens iets vertellen”, hü bleef steken „over iets wat mij verontrust, met je praten”. Verbaasd luisterde de jonge inan toe, en "ich los makend van de gedachte ;• an Else, die hem bezig hield, zei hij: „Wat kan er zijn, dat u verontrust en waarover u met mü wUt spreken? Als het betreft wat Eise ten huwelük krijgt of zoo iets. dan behoeven wü daarover werkelijk niet te debatteeren, want ik verdien genoeg om een vrouw behoorlijk te onderhouden en bezit bovendien een klein verm gen: dat heb ik u immers indertijd in Nauhetm reeds uiteeuvezet, toen ik mJjn omstandigheden uhiegde”, Berner let hem uitspreken: „Het gaat niet om geld, noch om Else", en diep ademhalend vervolgde hij: „Waarover ik : graag met je wilde spreken, betreft. mij persoonlijk, mij". Bij het schijnsel van een straatlantaarn, die zij passeerden, zag de ligenieur hoe buitengewoon ernstig het gezicht van den professor stond en bedrxfd tevens. „En waarom ik juist met jou daarover wilde spreken ". Berner's stem werd dringender, „wel, omdat ik in Gods wijde wereld niemand ken, met wien ik daarover praten kan. Vrouw en dochter mag ik niet beangstigen en al die andere menschen die zouden me uitlachen en bespotten". „Spreek dan, vader, ik wil graag en aandachtig naar u luisteren", was het antwoord. Hetwas de eerste maal, dat Walter den professor „vader" noemde, heel rustig en of het vanzelfsprekend was gleed het woord hein van de lippen, en als iets vanzelfsprekends en weldadigs tevens ving Berner's oor het op. ‘Vorsit, vervolsci). ---