BRIEVEN UIT BERLIJN. (Van onzen correspondent). Berlijn, 25 Januari. Nog slechts weinige dagen, en het „Presseball" is weer aan de orde. Zaterdagavond 31 Januari zullen zich, als de Vereeniging der Berlijnsche Pers niet al te erg onder de algemeene malaise te lijden heeft, weer achtduizend dames en heeren opmaken naar het schitterend complex van feestzalen, dat we hier populair „Zoo" plegen te noemen, omdat het deel uitmaakt van den grooten „Zotilogischen Garten", onzen zeer populairen Dierentuin". Er is dit jaar veel strijd over het „Presseball" geweest. Ik meen mij te herinneren, dat ik er u eenige maanden geleden reeds over bericht heb. De Vereenlging van Buitenlandsche Journalisten :n Berlijn, die ook telken Jare een (zeer geliefd!) balfeest in het deftige „Adi on-Rotel" pleegt te geven, had dezen winter besloten, van dit festijn af te zien ofschoon het steeds vele duizenden aan de kas der vereeniging pleegt te schenken omdat de Duitsche Rijkspresident en de Duitache Rijksregeering eigen landgenooten dringend verzocht hadden, met het oog op den grooten nood in Daitsehland, van openbare feestvieringen af te willen zien. Dat was een verstandig en eigenlijk een vanzelfsprekend besluit geweest. Maar het bracht de Duitsche journalisten natuurlijk in een moeilijk parket. Als buitenlanders zooveel tact toonen, op een eigenlijk tot Duitschers gerichte vermaning in te gaan, dan kunnen Duitschers toch zeker niet achterblijven? De Duitsche vereenigingen van dagbladschrijvers hebben dat , gevoeld, maar aangezien ze van haar balfeesten, die zeer groote bedragen plegen op te brengen, zeer ongaarne afstand deden, hebben ze haar banketten afgezegd, die steeds .... geld plegen te kosten, terwijl in tegendeel de buitenlandsche journalisten hun bal, dat geld opbrengt, afgezegd hebben, hun banket, dat groote offers uit de vereenigingskas met zich brengt, daarentegen laten plaats vinden. Ik mag echter, door deze feiten mede te deelen, hier niet den indruk doen ontstaan, alsof de buitenlanders zuiveraltruïstisch, de Duitschers grof-egoïstisch gehandeld hadden. Men mag namelijk bij de beoordeeling van een en ander niet vergeten, dat de buitenlandsche correspondenten in Berlijn de opbrengst van hun balfeesten in de vereeitgingskas storten, terwijl de bals der Duitsche journalisten geheel als weldadigheidsfeesten ten bate van collega's, die in nood geraakt zijn, opgezet plegen te worden. Men heeft mij verteld, dat het beroemde Berlijrische „Presseball", dat nu langzamerhand op een 60-jarig verleden kan terugzien, in het algemeen 150 tot 200,000 Mark netto winst oplevert. Bedenkt men, hoeveel journalisten in deze wereldstad door werkloosheid aan de diepste ellende ten prooi zijn en dat verder voor zulke rnammouth-balfeesten honderden kenners en garderobiers, decorateurs en andere hulpkrachten geld plegen te verdienen, die anders op zulk een dag zonder balfeesten werkloos zouden zijn; bedenkt men verder, dat dit jaar op het „Presseball" een groot orkest van werklooz,e musici spelen zal, en dat voor een bedreg van niet minder dan 70,000 Mark kunstwerken voor de tombola aangekocht zijn bij Duitsche schilders en beeldhouwers, die de laatste jaren een bedroevende periode van armoede doormaken dan is inderdaad het besluit, om ondanks de aanmaning van de eigen regeering het bal te doen plaats hebben, volkomen gerechtvaardigd. * * • En zoo zullen we dus Zaterdag weer van het „Presseball" getuige zijn. Ook dit jaar hebben zich van Holland. uit tientallen Nederlanders aangemeld, die bij ervaring weten, dat het hier inderdaad gaat om de eenige gelegenheid om in Berlijn in het openbaar nu eens alle kopstukken vereenigd te zien, die door kranten en telegrammen, door photo's en interviews de laatste jarenl beroemd of tenminste algemeen bekend geworden zijn. Wie voor zulke demonstraties van „Who's who" voelt, vindt Inderdaad op zoo'n Berlijnsch „Presseball" all zijn wenschen bevredigd. Men ziet er ' steeds een deel van het corps diplomatique (zij het dan ook lang niet zoo volledig als op het bal der buitenlandsche journalisten), den Rijkskanselier, de meeste ministers van het Rijk en van Pruisen, de kopstukken uit de wereld der geleerden, der kunstenaars, der sportmenschen, der politici en der bullenlandsche kolonies. En aangezien het ae gewoonte is, deze beroemdheden in de eereloges van de hoofdzaal (in het geheel zijn 10 tot 14 ineenloopende zalen vol bezet) te vereenigen, kan men werkelijk vaststellen, dat de toeschouwer in één of hoogstens twee zalen een volledig overzicht van Berlijns society krijgt, gelijk dat nauwelijks bij eenlge andere gelegenheid mogelijk is. Geen wonder, dat buitenlanders uit alle Europeesche landen ter gelegenheid van het „Presseball" naar Berlijn plegen te komen en dat de Duitschers zeil steeds vechten om zich voor dit feest de dure (dit jaar M. 25 kostende) toegangskaarten te verschaffen. Het „Presseball" is wel een der grootste Europeesche „kermissen der ijdelheden". Men komt er om te zien, maar niet minder om gezien te worden. Geen bal heeft natuurlijk grooter mogelijkheden van reclame! Het wordt door de Journalisten gegeven, dus staan van vrijwel alle bladen (de communistische en de 'ocialistische, en dit jaar ook de nationaal-socialistische uitgezonderd) de redactloneele kolommen onbegrensd als voorbereiding open. De groote Duitsche pers heeft steeds bijzondere medewerkers voor alle gebeurtenissen op societygebied. Voor het „Presseball", hun eigen feest, zetten deze specialisten natuurlijk hun beste beentje voor! De Nederlandsche lezer kan zich zulk een publieke belangstelling voor een balfeest vermoede- , lijk niet voorstellen. Het lijkt me daaroml aardig, er het een en ander van te vertellen. – * * Weken tevoren reeds wordt in uitgaande kringen over niets anders meer gesproken. Het „Pressebalr is de groote mode-demonstratie van de Rijkshoofdstad. Dat beteekent, dat al maanden tevoren de beroemde modemagazijnen er zich op voorbereid hebben. De korte rokken bijvoorbeeld zijn op een „Presseball" in Duitschland populair geworden. De lange balcostuums twee jaar geleden bij deze zelfde gelegenheid in eere hersteld. De uitgaande wereld, de vrouwelijke artástenlcringen wachten niet het demonstreeren van mode-creaties tot dit 'Januaribal. Men denkt er hier niet aan, opvallende nieuwe toiletten eerder te toonen! De dames zoeken elkaar op, om de nieuwe modellen te bespreken, en dan natuurlijk met geheel iets anders op het bal te verschijnen. Om „in de taant te komen" wordt regelrecht geïntrigeerd! De groote Berlijnsche pers heeft vrouwelijke reporters, die bij zulke gelegenheden middelpunten van de uitgaande wereld in Berlijn worden. Zij staan in verbinding met de modemagazijnen, brengen wekenlang den geheelen dag in deze ateliers door, verschaffen zich photo's en teekeningen van nieuwe „creaties" en nu gaat het er voor de mondaine dameswereld om, het eigen toilet met naam, toenaam en teekening in de dagbladen gepubliceerd te krijgen. Over een dag of drie beginnen namelijk die publicaties. Dan kan men bijvoorbeeld in den „Berliner Lokal Anzeiger" tot aan den feestelijken Zaterdag dagelijks heele bladzijden aan de toiletten voor het „Presseball" gewijd vinden. En het is wel teekenend, dat zooiets nog mogelijk is in een land, dat zooeven vier-en-drie-kwart millioen werkloczen geregistreerd heeft! Dat bewijst voldoende, dat er onder de meest ongunstige en dreigende omstandigheden een „beau monde" in het leven blijft, die volkomen „weltfremd" is en practisch en theoretisch kans ziet op een borrelenden vulkaan te dansen. Ook de radio staat reeds in het teeken van het „Presseball". Redacteurs laten zich bij uitzondering interviewen voor het goede doel en verklappen het noodige over de tombola, die als gewoonlijk een luxeauto als eersten prijs brengt. En vraagt u me nu om een eerlijk antwoord, of deze Persbals werkelijk amusant zijn, dan moet ik ontkennend getuigen: ze zijn vervelend, ze zijn een groote ijdele comedie, ze kennen geen werkelijke feeststemming., geen hartelijke gezelligheid. Ze zijn massa-vertooningen en behalve de artisten, die nu eenmaal op weinige uitzonderingen na, persoonlijke reclame noodzakelijk voor „het bedrijf" schijnen te vinden, zijn de „beroemdheden" blij, als ze vluchten kunnen om ergens in de buurt in een gezellig bierlokaal de verdere nachtelijke uren in gemoedelijken kleinen kring te kunnen doorbrengen. Bijna ieder scheldt op het „Presseball" en gaat er toch elk jaar opnieuw weer heen. Men weet nu eenmaal, dat men daar opvalt, dat society-reporters er honderden namen noteeren, dat het van meer of minder beteekenis is voor naam en.... crediet, er bij geweest te zijn! Men hoopt altijd weer, dat de photo-reporters de „beroemdheid" of de „prominente persoonlijkheid", die men zichzelf te zijn acht, zal opmerken en den volgenden dag zal „vereeuwigen". En het is wel zeer merkwaardig, bij zulke gelegenheden vast te stellen, dat er zelfs onder menschen van werkelijke beteekenis bitter weinige werkelijk bescheiden zijn! Dat is wel de groote les van het „Presseball". .En ditmaal prikkelt nog slechts één bijzondere vraag: zal het even vol zijn als vorige jaren? Of zal een deel der „Prominenten" er toch aan denken, dat de groote ellende, waaronder het volk gebukt gaat, een openbaar feestvieren ongewenscht maakt? Nog enkele dagen, en we zullen op deze vraag het antwoord gereed hebben.... ROLAND. --- ALGEMEENE BERICHTEN, REGELING VAN DE PACHT. Naar aanleiding van het nader gewijzigd ontwerp van wet, houdende nieuwe regeling van de pacht, heeft het bestuur van de Spaarbank te 's Gravenhage, gesticht door het Departement 's Gravenhage der Maatschappij ~Tot nut van 't Algemeen" aan de Eerste Kamer een adres deen toekomen, waarin het zegt van meening te zijn 7-7 en dit teelicht •• dat het genoemde ontwerp, wet geworden, zal lelden tot een groote waardedaling van grond en dat deze met zich zal brengen gevaar voor de zekerheid van inleggers bij Spaarbanken in het algemeen, in ieder geval zal kunnen leiden tot het , ontstaan van een bres in de reserves. In dit ontwerp worden vooral als steenen des aanstoots aangemerkt de continuatie van pacht en de vaststelling van de pachtsom door den kantonrechter in geval van continuatie. Deze kininen naar de meening van adressant enkel aanleiding worden tot een tweede reden voor waardedaling van den grond want een grooter aanbod van land is te wachten. Daar het technisch niet mogelijk is bij de behandeling in de Eerste Kamer continuatie van pacht en vaststelling der gecontinueerde pacht door den kantonrechter uit het ontwerp te schrappen, wordt er daarom met klem OP aangedrongen, liever het geheele ontwerp te laten vallen, dan een principe te aanvaarden, dat funeste gevolgen zal hebben voor een groot deel onzer bevolking en dat het algerneene Nederlandsche belang ten zeerste zal schaden. DE POSTVLUCHTEN OP INDIE. Het achtste retourvliegtuig is gisteren te Bagdad aangekomen. NEDERLAND EN DUITSCHLAND. Zeer vermoedelijk zal als leider van de Duitsche delegatie bij de onderhandelingen tusschen ons land en Duitschland over de economische handelsbetrekkingen optreden dr. Osse. Op 't Departement van Buitenlandsche Zaken was nog niet bekend, wanneer de besprekingen een aanvang zullen nemen. Vermoedelijk zal dat 2 of 3 Febr. a.s. zijn. Men wacht echter nog op telegrafisch bericht uit Berlijn. --- GEMENGD NIEUWS. Legaten. Wijlen mevr. de wed. H. J. B. M. van Wageningen—Romein, die aan de diaconie der Ned. Herv. Gem. te Ar nhem ƒ 10,000 legateerde, en haar groot buiten „Rosorum" aan den Amsterdamschen weg met een belangrijk kapitaal heeft vermaakt aan de Vereeniging ~Pro Senectute", heeft nog gelegateerd .ƒ 5000 aan de afd. Arnhem van de Ned. Middernachtzending en ƒ 5000 voor de Stichting „Welkom." Werkloozen-beteoging. Te Gouda heeft een 150-tal werkloozen oen stoet gevormd, voorafgegaan door de soc. dein. Raadsfractie en het bestuur van den Goudschen Bestuurdersbond. Begeleid door politie trok men naar de Markt, waar een deputatie op het stadhuis een petitionnement overhandigde. Er kwamen geen wanordelijkheden voor. Ongelukken. Te Hillegersberg liep een 6-jarig knaapje over den weg, achter een met . paard bespannen voertuig. Plotseling schoot een hond op het ventje af, dat , verschrikt achter den wagen wegliep. Het kind struikelde en kwam met het hoofd onder een der achterwielen van een van de tegenovergestelde zijde passeerenden wagen, bespannen met twee paarden. De dokter kon slechts den dood constateeren. Te Zij pa (N.-H.) is door den hevigen wind een kind van den heer J. B. in de Egalementssloot gewaaid en verdronken. Gisteravond is de 65-jarige blikslager A. C. v. Thuyne te Rotterdam, terwijl hij op den Dordschen straatweg met een handwagen reed, door een hem achteroprijdende vrachtauto aangereden. Met inwendige kneuzingen en een gebroken been is de man naar het ziekenhuis vervoerd, waar hij bij aankomst bleek te zijn overleden. Tegen den bestuurder van de auto is proces-verbaal opgemaakt. De diefstal van f 13,000. In verband met den diefstal van f 13,000 uit de tasch van een loopjongen van een effectenkantoor op de Keizersgracht te Amsterdam, heeft de politie nog een rijwiclhandelaar gearresteerd, als verdacht, dat hij eveneens bij de zaak betrokken is. Een Waldb.oo.s. De „Locomotief" meldt, dat een windhoos twintig huizen vernielde op de helling van den Slamat. Van het hotel Toewol, het herstellingsoord voor Tegal, is een deel van het dak weggeslingerd. Aan andere Europeesche huizen werd aanmer- • kelijkè schade toegebracht. Vele boomen zijn omgestort, de telefoonverbindingen werden verstoord. Vliegen naar Inidie. • De K. L. M. heeft besloten om geleidelijk tot vervoer van reizigers op de lijn Amsterdam—Batavia over te gaan. De tot nu toe opgedane ervaringen hebben bewezen dat deze lijn, dank zij de verbeteringen, welke in de organisatie Cl) den grond zijn aangebracht, voldoende gerief biedt aan den reiziger. In de meeste • plaatsen is behoorlijk onderdak en goed voedsel te verkrijgen. De aankomst op de eindpunten van elk dagtraject is zoo gesteld, dat men nog voldoenden tijd heeft om veel bezienswaardigheden te bezoeken. Voorloopig zal het aantal reizigers, dat meegenomen kan worden slechts beperkt I, zijn. Wanneer echter dit najaar de groote ' vliegtuigen in geregeld verkeer worden gebracht, zal het aantal reizigers per vliegtuig ook grooter kunnen worden. • In het ruim gevallen. De Italiaansche geneesheer M., die met het stoomschip „Tisza" een studiereis maakte is gisteren te Rotterdam, waar het schip aan de Waalhaven ligt, in het bunkenuim gevallen. Hij overleed aan de bekoMen verwondingen. Kroten tegen griep. Een zeer bekend dokter in Tirol doet, naar wij in de „N. R. Ct." lezen, een beroep op de pers om een voorbehoed- en geneesmiddel tegen griep bekend te maken, dat, volgens hem, probaat is en ook in den oorlog bij vele epidemieën aan het front uitstekende diensten bewezen heeft. Men neme gekookte kroten en ete er in den loop van 12 tot 14 uur een groot soepbord vol van. Ook drinke men het water waarin zij gekookt zijn. Tijdens deze kuur moet men alcohol vermijden. Dit middel is een doeltreffend voorbehoedmiddel tegen de griep bij een epidemie. Heeft men de ziekte reeds te pakken, dan passe men hetzelfde recept toe, maar blijve tegelijk in bed. Een dankbare logé! Woensdagnacht is brand uitgebroken in een hooiberg van de gebroeders Van Schie te Alphen a. d. Rijn. Gebleken is, dat de brand te wijten is geweest aan kwaadwilligheid. De dader, een landlooper, die den nacht in den hooiberg had doorgebracht, heeft zich in Den Haag bij de politie gemeld met de mededeeling dat hij den brand had aangestoken. Branden. Gisternacht ontwaakte te. circa half een mej. Verheven in haar woning te E in dhov en door een scherpe brandlucht, die zich in de woning verspreidde. Het gezin had zich te 10 uur te ru,ste begeven en in de keuken boven de brandende kachel de wasch te drogen gehangen. Deze heeft vermoedelijk vlam gevat. De keuken stond reeds in lichte laaie en de bewoners moesten in nachtgewaad de straat op vluchten. Toen spoedig daarna de gemeentelijke brandweer kwam bleek niets meer te redden te zijn. Het pand brandde geheel uit. De schade wordt door verzekering gedekt. Bandjirs. Nadat het bandjirniveau bij de Boejaran-bruggen, zoo meldt Aneta uit S cm ar an g, nog ongeveer dertig centimeter was gestegen, trad in den loop van .Dinsdagnacht een daling in van 70 centimeter. zoodat thans bij de daling van het water gelegenheid bestaat voor den afvoer van ongeveer 50,000 kubieke meter voor die bruggen verzameld vuil, waarbij echter gevaar voor oplichting van de bruggen optreedt. De verkeersstremming bij Stabat is opgeheven, terwijl alle spoorverkeer is hersteld. Actie tegen een wethouder. De gemeenteraad van Noor dd ij k heeft een voorstel behandeld van drie der raadsleden om den heer J. Kool, wethouder, te schorsen als lid van den Raad, , omdat hij h.i. heeft gehandeld in strijd met art,. 24 der Gemeentewet. Hij heeft namelijk gratis aan de gemeente afgestaan een hoeveelheid zand, maar daarvan het vervoer in overleg met den burgemeester en den gemeentearchitect opgedragen aan zijn beide zoons voor j' 1.25 per M 3, een bedrag dat de gemeentearchitect billijk vond, maar de raadsleden veel te hoog noemen. Andere voerlieden zouden het voor 85 ct. per M 3 hebben willen doen, zoodat de gemeente 1200 x 40 et. = J' 480 schade lijdt, omdat het 1200 M 3 zand betreft. Bij de stenuning over het voorstel staakten de stemmen (zes tegen zes), zoodat het voorstel in een volgende vergadering opnieuw gestemd zal moeten worden. Onjuiste belastingaangifte. De Amsterdamsche rechtbank heeft den directeur eener bouwmaatschappij, wegens onjuiste aangifte voor de Rijksinkomstenbelasting, veroordeeld tot 300 boete of 30 dagen hechtenis. Smaadschrift. De Anis ter dams che rechtbank heeft den 45-jarigen koopman, die van een artikel in „De Tribune", hetwelk voor een notaris beleedigend was, afdrukken liet maken en die afdrukken gedeeltelijk deed verspreiden en gedeeltelijk zelf verspreidde, schuldig verklaard aan het voortgezet misdrijf van smaadschrift en hem veroordeeld tot ƒ 100 boete of tien dagen hechtenis. De eisch was ƒ 300 boete of vijftig dagen hechtenis. Huisvredebreuk? Dezer dagen werd op het dorp K. in Friesland een vergadering gehouden van een Pluimveevereeniging. Eenige leden wenschten 't woord over de openingsrede van het bestuurslid, die door vertrek van den voorzitter als zoodanig fungeerde. Toen dit hun niet verleend werd en zij toch door zouden redeneeren dreigde de tijdelijke voorzitter (een agent van politie) 'nen met proces-verbaal wegens huisvredebreuk! De opposanten kozen „eieren voor hun geld' en.... ....zwegen! * * ,Wanneer ik je zie, dan denk ik altijd aan Smits." „Waarom? Ik lijk toch niet op hem?" „Toch wel. Jullie tent me allebei f 25 schuldig." --- PERSKRONIEL Onze rechtspleging. Herhaalde malen heeft de „Prov. Geld. en Nijm. Crt." scherp onze strafrechtspleging gecritiseerd. Zij is van oordeel dat de maatschappij vraagt om bescherming ook tegenover gequalifieeerde psychopaten, en zij vindt dat men het gezonde deel der maatschappij vooral niet ondergeschikt mag maken aan al te ziekelijke zorg voor het misdadige individu. Zoo schreef zij eenige maanden geleden, naar aanleiding van het uit wandelen sturen van „psychopaten" en van de ontstellend brutale misdrijven welke intus-Lchen hadden plaats gevonden: „Andere, meer afdoende maatregelen zijn noodig om ons van de talloooze misdrijven van dit soort te verloSsen, Om ze te wreken, maar vooral om ze te voorkomen; wat beter is. Men v b et è de lijfstraffen wederom in en onthale lederen boef. die zich aan aanranding of geweldpleging schuldig maakt, op een ontzettend pak ransel met riet of karwats. Een pak ransel tijdens zijn gevangenschap, zoo dikwerf herhaald als de rechter dat in zijn vonnis, naar de mate van den ernst van het misdrijf, zal bepalen. Dan en nièt eerder zal het uit zijn met, of zal men een belangrijke vermindering zien van de aanrandingen en de geweldplegingen, die zooveel ontzetting en angst brengen in de beschaafde en fatsoenlijke gezinnen. Wij zeiden 't reeds vroeger: De belangen van de gemeenschap gaan boven die van den misdadiger. Mogelijk, dat te eeniger tijd dit ook begrepen wordt ter plaatse, waar het initiatief tot de dringend noodzakelijke wijziging van ons Wetboek van Strafrecht genomen kan worden." ,Toen kwam, na veel andere misdadigheid, het gebeurde te Valburg. Een onder toezicht der „reclasseering" staande boef maakte op afschuwelijke wijze een einde aan het leven van een achtjarig kind en voor de Arnhemsche rechtbank werd op grond van ,psychiatrische rapporten" zijn ontoerekenbaarheid aangenomen en een , jaar oppassing in een krankzinnigengesticht geëischt met ter beschikkingstelling van de Regeering daarna. (Het vonnis werd dienovereenkomstig gewezen). Verontwaardigd over zulk een gang van zaken en in volle zorg voor de veiligheid van onze vrouwen en kinderen, hebben wij toen opnieuw naar de pen gegrepen en ons bekend hoofdartikel over „Misdadige rechtspleging" gepubliceerd. Hierin lieten wij een scherp protest hooren tegen heel de behandeling van misdadigers in onze ziekelijke maatschappij, die den boef aait en strijkt en, in haar gedegenereerde neigingen, de allereerst noodzakelijke bescherming van de fatsoenlijke en ordelijke maatschappij aan de behandeling van „mijnheer de boef" opoffert. „Indien de hier bedoelde schurk", aldus o.m. in ons hoofdartikel van 7 Jan. 1931, „na zijn eerste misdrijf b.v. 20 jaar gevangenisstraf, met inbegrip van een periodiek pak ransel gekregen had, zou de Valburgsche knaap niet als slachoffer van averechtsche bescherming gevallen en de kans op herhaling van misdrijf tot een minimum beperkt gebleven zijn." Sindsdien heeft een stroom van instemming de redactie bereikt. Nu is de schrijver onlangs.door den minister van Justitie op zijn verzoek, in audientie ontvangen. De minister had alle op deze aangelegenheid betrekking hebbende artikelen van de „Nijm. Ct." ontvangen en hij bleek die ook alle te hebben gelezen. Ook de minister zoo vertelt de „Nijm. Ct." verder „is over sommige gebeurtenissen niet tevreden. Z. Excellentie erkende volmondig de groote fout, welke ten opzichte van den Valburgschen delinquent is gemaakt. Maar men mag hier geen algemeene conclusie uit trekken, want 't niet-mededeelen van het vroeger delict is in strijd geweest, met wat cp het terrein der reclasseering als dwingend voorschrift geldt. De betreffende instelling heeft dan ook haar verzuim volkomen toegegeven en naar aanleiding van dit voorval nog eens nadrukkelijk hare onderhebbenden geïnstrueerd, opdat zulk een fout zich niet herhale. „Minister Donner gaf ons overigens te verstaan, dat de reclasseering, mits goed toegepast, goede diensten bij terugvoering van veroordeelden in de maatschappij bewijzen kan. Er blijft het Valburgsche geval heeft het bewezen op delinquenten, vooral van zedenmisdrijven, scherpe controle noodzakelijk. En wij ontvingen den indruk, dat hier inderdaad scherpere controle, grootere waakzaamheid toegepast zal worden. De Psychopatenwet verdedigde minister Donner met klem, omdat zij een verderen greep mogelijk maakt op die misdadigers, die vroeger krachtens het bekende artikel 37 van het Wetboek van Strafrecht, als niet-toerekenbaar-verklaarden, voor ten hoogste een jaar in een krankzinnigengesticht konden worden geplaatst en bij ontslag uit zoo'n gesticht vrij man waren. Thans nu de Psychopatenwet in werking is heeft na ontslag uit een krankzinnigengesticht terbeschikking-stelling van de Regeering plaats, of wel ter-beschikking-stelling van de Regeering zonder voorafgaande verpleging in een krankzinnigengesticht. De psychopaten-inrichtingen zijn dan de oor- I den voor verdere verpleging en daarna ' plaatsing hier of daar onder de controle van lichamen, die de zorg voor de reclasseering op zich genomen hebben. De' Regeering houdt dus de hand op dit soort' delinquenten en kan bij misdraging steeds ] blijven ingrijpen. In het Valburgsche geval duidelijkheidshalve zette minister Donner ook dit nog even scherp voor ons op zou vroeger op grond van art. 37 W. v. S. bij aanvaarding van ontoerekenbaarheid, op grond van psychiatrische rapporten, de delinquent in een krank- ] zinnigengesticht zijn geplaatst „gedurende een proeftijd, den termijn van een jaar niet te boven gaande". Thans blijft hij,: na ontslag uit die inrichting, ter beschikking van de Regeering. Hetgeen Z. Excellentie als een voordeel ziet en wat het ook inderdaad tegenover den ouden toestand gesteld is. „Wij gelooven aldus de zaak objectief te hebben weergegeven. Maar hier kwamen, wij als een heftige botsing tegen heel' de „moderne" richting in onze straf-. rechtspleging op het cardenale punt: de psychiatriseering van onze strafrechtspleging! „Hier bleek de Minister ons gevoel van ongerustheid tot op zekere hoogte wel te begrijpen. Want hoe was het van een anti-revolutionnair bewindsman anders te verwachten de handhaving van de, juiste begrippen van schuld en verantwoordelijkheid gaat ook hem ter harte. En het is hier maar niet zonder meer ] een terrein van exacte wetenschap, doch ook de wereldbeschouwing over deze begrippen kan onwillekeurig een rol spelen. Doch dit raakt niet de wet op zichzelf,l maar de toepassing ervan, die niet door' den wetgever kan worden beheerscht. Tenzij men met het begrip toerekenbaarheid in de strafwet zou willen breken, maar dan juist den grondslag van ons strafrecht zou prijs geven. Overigens meende de Minister, dat men toch ook in zijn vrees voor al te ver gedreven psychiatriseering niet al te gauw moet generaliseeren. Bij de berechting van de geruchtmakende moorden van den laatsten tijd is Valburg het eenige voorbeeld van een ontoerekenbaarverklaring. En de berechten volgens de Psychopatenwetten zijn dan ook allerminst alle uiterst gevaarlijke individuen, doch in vele gevallen meer menschen, die zich in de maatschappij niet staande kunnen houden, doch telkens weer tot op zichzelf niet zoo ernstige delicten vervallen. Aldus minister Donner. „Wat de gestrengheid van ons gewone strafrecht betreft, de Minister is, zooals bekend, van de doodstraf een principieel voorstander. Maar, zooals hij ons nog eens zeide, niet op opportuniteits-overwegingen, ontleend aan de bestrijding der criminaliteit, maar als eisch der gerechtigheid. Tegen invoering in ons strafrecht van lijfstraffen ziet de Minister velerlei bezwaar. „Tot zoover het standpunt van onzen minister van Justitie. Wij hopen, dat te eeniger tijd de overweging van wederinvoering van de doodstraf het terrein van de practische politiek bereiken zal, maar ook en vooral de lijfstra ff e n, waarvan wij zulk een bijzonder nuttige repressieve en preventieve werking verwachten! Wij mogen hierbij nog even naar ons boven aangehaald citaat uit ons artikel van 7 Januari verwijzen en handhaven wel onze bedenkingen tegen overdreven psychiatriseering van onze strafrechtspleging, tengevolge waarvan een boef geen boef meer is, maar een soort beklagenswaard'g wezen, dat met glacé'tjes moet worden aangepakt. Evenmin deinzen wij terug voor het verwijt uit betreffende kringen, dat de psychiatrie het terrein van deze exclusieve wetenschap is, wanneer wij beweren, dat ontstellend veel ongezonds, zoo niet belachelijks schuilt in de psychiatriseering van de behandeling van het geraffineerde geboefte, dat thans zooals de Valburgsche schurk krankzinnigengesticht en psychopat;én-asyl bevolkt. De slimmigheden, waarmede dit volk in het algemeen te werk gaat bij het plegen van misdrijf, bij bemanteling daarvan, bij ontsnapping en bij behandeling van hun zaakje, hun simulaties en andere trucs, bewijzen maar al te zeer hun geraffineerdheid, blijkbaar ook tegenover psychiaters. En wij houden vol, dat met al die psychiatrische rapp3rten, ten pleiziere van het geboefte, ongeloofelijk veel kwaad gesticht wordt tegenover de groote, ordelijke en fatsoenlijke menschen-maatschappij, die misdadigers behoort op te offeren aan haar goddelijk recht op veiligheid en bescherming door de ovsrheid. Wij kennen geen medelijden met den schurk. Wij kennen mededoogen, wij kennen erbarmen met de slachtoffers en hunne temeer gedrukte betrekkingen. Terwijl deze in verslagenheid terneder zitten onder het leed, dat misdaad en niet anders over hunne hoofden bracht, zal menige boef zich intusschen wel verkneukeld hebben over de psychiatrische tests, die met hem werden uitgehaald! „Moge ons volk tot gezonder inkeer komen en mogen wij daarvan te eeniger tijd de resultaten ontwaren in maatregelen van wet. De reactie, waarvan wij ons tot tolk hebben gemaakt, is een gezonde, al nemen wij onmiddellijk op des Ministers gezag aan, dat er overdrijving in schuilen kan. Wat dan met het oog op den werkelijken toestand des te beter is.l De andere weg, die van „mijnheer de boef" voorop, is goddeloos en leidt tot chaos en ontbinding. Er is juist weer een ; zeden-delict gepleegd door een schipper met zijn jeugdige knechtjes. Deze misdadiger komt wel in Leiden of Heilo terecht, zonder resultaat! Wij zouden hem tien jaar geven, met elke drie maanden behandeling met Spaansch riet. Voor recidive behoeft dan niet gevreesd te worden." --- Kapitein Wagenvier's Tocht naar Rusland XIV. Des anderen daags werden wij, ongeveer 40 officieren en eenige soldaten sterk Zijnde, twee aan twee in eenen wagen of kibilke gezet, en kregen tot geleider eenen onder-officier mede, welke in last had om de goede orde bij het transporteeren te handhaven, waaraan hij ook vrijwel voldeed. Wij begaven ons dus op reis en kwamen den 4en in het stadje Je-wis. 1-lier waren wij genoodzaakt 5 dagen te blijven, wijl wij, zoo het heette, niet eer middelen van transport konden krijgen. Doch ik schreef dit aan onze conducteur toe, een 17-jarige baron, die zeer onbedreven was, maar er tevens groots op scheen ons onder zijn commando te hebb,en en dus waarschijnlijk dit genoegen zoo lang mogelijk wenschte te genieten. De volgende dorpen tot aan de stad Nevel toe waren zoo armoedig, dat ik het niet der moeite waardig rekende derzelver namen op te teekenen. Zij waren inderdaad, niets meer dan een verzameling van bedelaarshutten. In een van dezelven echter vonden wij nog eene menigte hoenders, waarvan wij eene lekkere soep gereed maakten. Dikwijls gebeurde het ook, dat de Paarden eenige dagen bij ons moesten blijven, wijl wij in deze armoedige streeken geen anderen krijgen konden. En daar het den boeren slecht beviel, om zGO ver van huis te gaan, kwamen zij sGbls 013 den inval, om des nachts stil niet hunne wagens en paarden de terugreis aan te nemen, wij hadden dan dikwijls veel mr•eite om nieuw transport te krijgen. Eindelijk kwamen wij den 13den in het stadje Nevel, waar wij bij de burgers geinkwartierd werden. Hier bleven wij 11 dagen; wijl er niet eer paarden of wagens te bekomen waren. Dezen tijd bragten wij grootendeels met wandelen door. Op zekeren tijd buiten de stad wandelende, passeerde ik eene buitenplaats, welke niet onaardig gelegen was en door een weduwe niet hare beide dochters bewoond werd. Op eenmaal kwam mij een knecht uit naam der eigenaresse vrageni of ik ook genegenheid had om binnen te komen, wijl men veronderstelde dat ik een der gevangenen was, die zig thans in de stad ophielden. Ik nam liet aanbod met genoegen aan, en binnen komende werd ik met groote vriendelijkheid ontvangen, welke niet Weinig vermeerden toen ik te kennen gaf, dat ik een Hollander was. Dit had ook ten gevolge, dat ik reeds dien dag ter tafel genoodigd werd. Den 15 Mei (zijnde mijn geboortedag) begaf ik mij met eenigen mijner lot- en landgenooten naar 'n herberg buiten de stad. Hier kregen wij onaangenaamheden met eenige Russische boeren, en daar zij ons in getal verre overtroffen, was het gevolg daarvan, dat 1\79 de deur uitgeworpen werden. Daar WIJ ons nu te weer stelden, viel er een hevig gevecht voor, waar in behalve de vuisten ook tafels, stoelen en banken hunne rol speelden. Mijn stok, dien ik uit hoo..fde van mijne zwakheid nog steeds bij mij drug, deed ook getrouw mede, doch werd eindelijk krijgsgevangen gemaakt. Thans moest ik mij op mijn Hollandsche kneukels verlaten, welke ook goed hun best deden. Eindelijk nam het gevccht een einde. Wij waren- blijde Van die grap af te zijn, en beloofde ook heilig om nooit weer met Russische boeren aan te leggen. Toen ik te huis komende de sporen ontdekte, welke deze boerenoorlog op mijn aangezigt had achtergelaten, konde ik niet nalaten bij mij zelve te denken, wie had mij ooit kunnen voorspellen, dat ik op mijn 35sten geboortedag op een Russisch dorp met vuistslagen zoude gefeliciteerd worden? * * Den 24s1en eindelijk onze reis voortzettende, kwamen wij aan een gehucht, waar bijna geen huizen waren, geschikt om in te overnachten. Wij namen dus onze toevlugt tot een soort van schuur. Deze was ruim en hoog, en wij dachten derhalve dat het geen kwaad zonde kunnen in het midden van dezelve vuur aan te leggen om ons eten gereed te maken. In den beginne ging dat goed, en wij lieten het vuur gerust branden. Dan op eens ontdekten wij dat de vonken het dak aangestoken hadden, en deze brand 1 nam zoo spoedig toe, dat wij nauwelijks tijd hadden om ons zelven, en ons kostelijke eten te bergen. Wij retireerden dus naar cone andere schuur, alwaar wij gerust onze maaltijd hielden. Gelukkig dat het brandend gebouw van de overigen afgezonderd stond, anders zouden er grootere ongelukken ui:, zijn yoortgekomen. In het volgende dorp overnachte ik bij eenen geestelijke, ons eerste werk. wanneer wij ergens kwamen was om eens naar levensmiddelen te informeeren. Hier vonden wij niets dan drie potten met melk, van verschillende grootte, hier werd om geraden of omgestaan. Terwijl Wij met deze broederlijke deeling bezig • waren, werden wij onverwachts gestoord door de komst van cellen Engelschman, hoe die vent hier verzeild kwam, weet ik niet, maar wel, dat hij stomdronken was. Hij braakte volgens de loffelijke gewoonte der Britten allerlei scheldwoorden tegen ons uit en .zeide, dat zoo hij eenen Engelschman onder ons ontdekte, die de Franschen gediend had, hij hem dadelijk den hals zoude breken. Wij stoorden ons echter niet aan zijne dronkemanspraat. Na nog meer ellendige gehuchten gepasseerd te zijn, waar wij moeite genoeg hadden om wat te eten te krijgen, kwamen wij eindelijk aan het dorp Uswad, alwaar wij bij de inwoners in huis gelegd weiden. Hier werd ons een rustdag verleend, dien wij grootendeels besteedden, met onze versletene plunje te herstellen en ons linnen te reinigen. Dit moest ieder voor zich zelven doen, en wij deden dit ook zoo goed, dat men zoude gezegd hebben, dat wij van onze jeugd af aan het wassehen geleerd hadden, van stijven en strijken kwam er echter niets in. Ook waren er onder ons die het lappen van schoenen en laarzen meesterlijk verstonden. Onze reis daarna weder voortzettende, kwamen wij den 23sten in de stad Willisch. Hier werden ons weder twee rustdagen vergund, welke wij ons ook ten nutte maakten om deze en gene benodigdheden voor onze volgende reis aan te schaffen, hetgeen hier beter konde geschieden dan op een dorp, namelijk wanneer men contanten had. Ik voor mij kon aan geen koopen denken, want geld bezat ik niet en van 50 kopekken (ongeveer 5 stuiver Hollandsch) daags, kon men niet veel kromme sprongen maken. Echter hebben mijne lotgenooten mij nimmer gebrek laten lijden, en voornamelijk mijne landgenooten, welke het geluk hadden, van hun geld gedeeltelijk te behouden. Hier vond men dus de beste gelegenheid om elkander te leeren kennen en het is dan, wanneer men in een vreemd gewest-, van alles ontbloot, omzwerft, dat men eerst regt de waarde der vriendschap ziet. Ook is het waar, dat het ongeluk de menscheh aan elkander verbindt, zoodat zij als broeders samen leven, die voorheen zich om elkander weinig bekommerden. Onder anderen had onze chirurgijn majoor H. door een aardige list zijn geld behouden. Hij had ongeveer 100 gouden Napoleons bij zich. In den nacht, toen wij gevangen genomen werden, nam hij zijnen zakdoek, doopte die in het bloed van eenen gesneuvelden, wikkelde vervolgens het goud er in, en bond hem om zijne knie, evenals of hij daar nu eene wond ontvangen hadden. De Russische soldaten, hein des morgen visiteerends, hadden geen erg in dien doek, te meer daar hij in schijn braaf hinkte, en dus redde hij zijn geld, dat ons naderhand zeer goed te pas kwam. * * * Hier verliet ons onze .17-jarige baron, en wij kregen tot conducteur eenen ouden burger, die 4 Baschkieren onder zijn bevel had. Deze was een goed man. Hij droeg veel zorg voor ons en toonde ons veel genegenheid. Daar men ons door binnenwegen voerde, welke meestal door bosschen en moerassen leiden, passeerden wij weinig plaatsen, Eindelijk aan een gehucht komende, waar bijna niets te krijgen was, moest onze pannekoekspan op de proppen komen, want wetende dat er onder weg weinig op te doen was, hadden wij ons te •Willisch van eenen voorraad van vleesch voorzien. Hier werd dus een biefstukje klaar gemaakt, dat ons heerlijk smaakte, waarom wij, ter gedachtenis dit gehucht, met dezen naam vereerden, gelijk wij onderweg, verscheidene plaatsjes, wier namen ons onbekend waren, naar het een of ander voorwerp, dat ons in het oog viel, doopten. Wij reisden vervolgens, nu aan de eene en dan aan de andere zijde van de Dwina, zoodat wij deze rivier verscheidene reizen overtrokken. (Wordt vervolgd). ---