VOOR DE JEUGD KINDERBLAD VAN DE ZUTPHENSCHE COURANT No 37 12 September 1936 IN 'T ZONNEKE, De vacantie was zoo juist begonnen. Riet en Nel hadden zich 's morgens in 't zwembad vermaakt en lagen nu lekker lui ineen triomfstoel op het achterbalcon van het bovenhuis. „Kina, ,om nu aan zee te zijn!' z zei Riet met 'n „Of ineen kano op de plassen", bedacht Nel. Ze gingen niet uit deze vacantie. Vaders salaris was steeds achteruitgegaan en er bestond groote kans, dat de goede man op wachtgeld zou komen. Extra uitgaven behoorden tot het onmogelijke. Jaap kwam binnen. „Mams", zei hij, „verbeeld u, nu gaat Kees toch nog uit, naar z'n oom. Heb ik ook niet een oom, waar ik heen kan gaan?" „Zoover ik weet niet, vent' „Jammer „Vader krijgt Maandag vacantie en dan kan je met''Paps en de meisjes eens fijn gaan fietsen. Zeg, kinderen, gaan jullie soms mee een paar boodschap. pen doen ?" R – geen zin in, ze lag zoo lekker, zooals ze zie had er Maar 31Nel overreedde haar zeggende: 't Is saai voor mams om alleen te gaan". Riet Dus trokken ze even later met z'n vieren de stad in. Ze hadden al hun boodschappen gedaan en zouden juist teruggaan, toen Jaap riep: „Daar gaat oom Huismans". En meteen was Jaap weg om oom te begroeten. Eigenlijk was het geen echte oom, maar een heel goed vriend geweest van grootvader, die dien winter gestorven was. Vader zei altijd „Oom" en dus de kinderen ook. Oom Huismans kwam met Jaii de dames tegemoet; „He!" zei hij, „niet uit?" ~Crisis", merkte moeder, op. „Kom, wat crisis ? Jullie moeten er eens uit!" „U hebt goed praten", zei moeder en vertelde van hun moeilijkheden. „Luister eens", zei oom Huismans 'toen, „jullie gaat uit. Daar zorg ik voor. En 't kost jullie niets. Ik heb een huisje in Doorn, aan den heikant. 't Heet „In 't Zonneke" en 't is gemeubileerd, zes slaapplaatsen". Vroeger ging 'k er 's zomers heen met m'n vrouw en m'n kinderen. M'n vrouw is dood, mijn kinderen zijn in Indië, *at zou ik er alleen doen ? .Ik stuur er zoo nu en dag m'n goede vrienden en bekenden heen. Ni zijn- jiálie kan de beurt: Wanneer krijgt de baas vacantie 1"- „.11..5. Maandag". „Prachtig! Dan gaan jullie Zaterdag maar vast". Oomlluisi:nans nam pen visitekaartje uj.t 2-'l3. tefeuille, schreef het adres er op van „In 't Zonneke", nam z'n sleutelbos, schoof •er een sleutel af en zei: „Die is van de achterdeur. Nu, hoe vinden jullie datl"- De kinderen, die in stijgende verbazing hadden toegeluisterd, waren zóó verrukt doom ooms voorstel, dat ze hem om den hals vielen en dankbaar kusten., „O, schat!" juichte Riet, „wat 'n verrassing, wé hadden er volstrekt niet meer op gerekend om uit te gaan. En nu dit!" Oom glunderde, wenschte moeder en de jongelui veel plezier en vertrok. Wat '3l blijdschap! „Juist iets voor oom Huismans!" zei -vader, toen hij van 't plan. hoorde, „hij leeft, als hij iemand plezier kan doen". Zaterdagmiddag werd het bovenhuis. gesloten én fietsten vijf blijde 'vacantie-gangers met de noodigei bagage achter op de fietsen 'naar Doorn. „Zullen we in het dorp meteen mondvoorraad meenemen ?" vroeg moeder.' „Neen", besliste vader, „eerst brengen we onzd bagage weg, en dan gaan we fourageeren". Dat vonden ze allen eigenlijk ook beter. 't Duurde even, voor ze hadden ontdekt, waar de Heideweg was. Eenmaal daar aangekomen, bleven ze. vol bewOndering staan voor het aardige huisje, dat boven de koepelvormige portiek van de huisdeur den naam ;In 't Zonneke" droeg. De voorzij lag ook inde zon, maar witte gordijnen met een groenen band er op beletten de warmte binnen te _komen. Vader had 't hekje al open gedaan. Inden tuin was 't een weelde yan gouds- en zonnebloemen. In'tussehen. reden ze de fietsen langs den zijkant van 't huis, waar schaduw was. „Hé!" zei moeder op eens, „de ramen staan open met horren er. in", Riet en Nel hadden haar karretjes tegen den muur gezet en tuurden naar binnen. „Mams, 't is een sprookjeshuis!" juichten ze, „de tafel is al voor ons' gedekt". De anderen keken nu ook. Ja, 't was waar. En bloemen op tafel, donkergebeitste stoelen er omheen echt gezellig. Vader haastte zich al naar de achterdeur om die open te maken. „Zoo'n schat vaneen oom Huismans, om ons z66 te verrassen", zei Nel aangedaan, „oom heeft stelig z'n huishoudster hierheen gestuurd". „Of 't aan iemand hier inde buurt opgedragen", veronderstelde moeder. Nu begon de onderzoekingstocht. „Een zalige kan met karnemelk!" riep Jaap, „in een on:tiner _koud water". „En eieren!” „En alles is zoo keurig netjes", prees moeder. „Maar ze hebben zich vergist", zei Riet op eens, toen ze inde kamer kwamen, „er is voor vier gedekt in plaats voor vijf". „Dat 's het ergste niet", meende vader. „Brood inde trommel!" riep moeder verrast, „en boter inde vloot". „Heelemaal oom Huismans", prees vader, „we zullen hem gauw een bedankbrief schrijven". Moeder had intusschen al theewater opgezet; Jaap deed een onderzoekingstocht inden tuin en de meisjes brachten de bagage naar boven. „De bedden zijn zelfs opgemaakt", riep Nel naar beneden. Het theewater kookte, moeder zette thee en daar de meesten trek hadden, werd besloten maar meteen de avond boterham te eten. En daar waren ze bijna mee klaar, toen ze het hekje hoorden piepen en er yoetstappen op het grind weerklonken. ,Zeker een leverancier", merkte moeder op. ~Zeker tegelijkertijd werd er een sleutel in het slot van de voordeur omgedraaid. „Oom Huismans!" riep Riet, „vast!" De deur van de kamer ging open en daar stond niet de lieve weldoener, maar er verschenen .. . vier jonge dames met hoogst verbaasde gezichten. Vader stond op en zei: „Pardon . . . u bent . . . stellig verkeerd". „Volstrekt niet", antwoordde de grootste der meisjes, „wat doet u aan onze tafel . . . in ons huis . . en waarom doet u zich te goed aan ons maal ?" „Ja . . . ziet u . . ." zei vader en haalde ooms kaartje voor den dag . . . we hebben dit huisje voor veertien dagen van meneer Huismans in gebruik gekregen". „Wij ook en van onze twee weken is er pas één om. En 't is best mogelijk, dat er zich nog een familie aanmeldt voor „In 't Zonneke", want oom, (we zijn namelijk allemaal achternichten van meneer Huismans), is erg goedgeefsch met z'n huis en vergeet, wie hij er al heen gezonden heeft". „Maar . . . wat nu ?" zei moeder met 'n zucht. En de kinderen zagen hun vacantieplannen al in duigen vallen. Riet pinkte een traan weg. Nel zei: „Wat 'n reuze teleurstelling". „Er zal niet anders opzitten, als dat wij weer naar huis fietsen", meende vader, „jullie, meisjes hebt de oudste rechten". Even overlegden de jonge dames met elkaar. En toen zei er een: „Wij zouden naar huis kunnen gaan, wij hebben al een week van 't huis ieprofiteerd". „Maar . . ." begon Nel op eens, „zouden we niet allemaal . . „Een woongemeenschap", zei een van de anderen lachend, „een idee, maar we zitten met de slaapplaatsen". Doch daar werd wat op gevonden. Twee van de meisjes, die lid waren van de Jeugdherberg Centrale, zouden probeeren onderdak te krijgen in „de Zonneheuvel". En dat lukte. Jaap zou op den divan gaan. Al gauw waren allen samen op streek. De vier nieuwe vriendinnen hadden er plezier van, dat ze gedekt hadden voor haar lange wandeling en ze daardoor de nieuwaano•ekomenen zoo'n verrassende aankomst hadden bereisd. Het werd een heel gezellige buitenpartij, waarbij de nichtjes als gidsen dienden voor wandelingen en fietstochten. En 't was zó 6 dat moed-_.;., vaderen. de kinderen er op aandrongen, dat Aat, Bep, Eef en Fie nog een week zouden blijven. Geen nieuwe bewoners meldden zich meer aan en Nel, Riet en Jaap hadden nog nooit zoo'n prettige vacantie gehad. En moeder ook niet, want . . . zij hoefde niets te doen en toch werd er gekookt en bleef 't huisje keurig schoon. Ra, ra, hoe kon dat? J. H. BRINKGREVE—ENTROP. (Nadruk verboden). – 146 – --- raadselhoekje. Oplossing der raadsels uit 't vorige nummer Voor Grooteren. Dortmund. Mond, Munt, Doorn, tor, duur; Het eten is kunnen we beginnen. 3. (arend). gaar en dus Ans en Too Heb ik het je al vereld ? Ik zag (gans). weer buiten spelen., Toen Moeder zoo lang rusten moest, kridaemrele)r. eiken dag bezoek. We gaan met de fiets naar WeeSP; echte mop(specht). pen zullen we meebrengen. a. Venetië, Belgrado, Santander, Amiens. Voor Kleineren. 1. Ezels, die als schraag dienst doen. 1:1 HELMOND. lei villa Helmond klomp o n s d 3. Een vlieg. 4. Kant, oor; kantoor. OM OP TE LOSSEN. Voor Groo teren. ï. Mijn geheel wordt met 9 letters geschreven en noemt een plaats in OverijseL Een 6,1, 1, 9 is een deel van je schoen. 2,1, 5,3, 4,5 is een groote handelsstad in Europa, De 6,8, 7,5 is een rivier ïn Noord-HoUand. – Als het weer 6,1, 4,2 is, kan het niet tegelijk koud zijn. Een 7,8, 2 is een vïsch. 2. Verborgen plaatsen in het buitenland. Waarom staan Cor, Kans en Bep eigenlijk te wachten ? Moeder zal To na vier uur zelf uit-school halen. Oma lag achter inden tuin op een ruststoel, n k is te mooi voor eiken dag. Bahalve de gewone gaven kwam er dit jaar ook voel geld voor de armen. 3. Mijn eerste kim j’ Lr Utrecht vinden, Mijn tweede ook in Nederland. En mijn geheel niet ver van Elburg, Dus juist nog aan den Veluwrand. 4. Kruisraadsel. Op de beide kruisjeslijnen komt de naam van een boom, die in. den zomer en nazomer mooie bessen heeft. Ie rij een medeklinker. 2e n iets, wat niemand graag beéft. 3e „ een auder woord voor gebaar. 4e „ een plaats in Limburg. 5e „ ’t gevraagde woord. 6e „ een plaats in N.-Holland. 7e ~ eèir rivier in ItaliB. 8e „ iets, dat gewoonlijk dient ter afslidting. 9e „ een medeklinker. Voor kleineren. !• Vul deze 9 vakjes in met: 6 E i D X E lM maar doe het zóó, dat je van links naar rechts en 'an boven naar beneden leest: Ie een viervoetig dier. 2e een plaats in Gelderland. 3e een rivier inde prov. Utrecht. 2, Welke vogel is omgekeerd een kleverige stof ? 3, Mijn broertje kreeg een anderen bol en werd daardoor een zwemvogel. Hoe heette mijn broertje 1 4, Een aardig» heel licht bloempje» Dat inden zomer bloeit, Is meestal in September Tot vruchtje uitgegroercl. Het lescht den dorst zoo dikwijls, Als j’ aan het wand’len bent. ’k Geloof, als j’ even nadenkt, Dat je het vruchtje kent. (Nadruk verboden}. --- Amerikaansche Notities. (Van onzen correspondent).• Wanneer vijf Chineezen in Shanghai door Ja.. panners werden neergeschoten, krijgen wij daar in New York een relletje over. Ja, er was zelfs een relletje, toen onze op hol geslagen „Zeven Provinciën" door een bom tot staan werd gebraoht. En natuurlijk zijn het voornamelijk onze brave roode broeders, die er zich zoo druk over maken en wier gewone tactiek het dan is om in optocht met borden, waarop allerlei „eischen" en schimPtaal te lezen staat, naar het betrokken consulaat te trekken en dat te posten of er nog veel liever een opstootje uit te lokken. De New Yorksche politie voor een groot deel uit zeer pootige en zeer vechtgrage leren bebestaand, weet in dergelijke gevallen precies wat te doen en bij de minste onregelmatigheid jaagt zij de betoogers door paardenhoeven en houten knuppels uit elkaar. Vele consulaten zijn in de Whitehall Building te vinden aan het Zuidelijkste puntje van Manhatan en daar gaat het schoonvegen van trottoir en straat volgens een oude beproefde methode. Zoo kon het niet anders of de Spaansche burgeroorlog bracht de noodige heet gebakerde lieden aan het paradeeren voor de Italiaansche en Duitsche consuiaten wegens vermoede hulp van die landen aan de bPaansche fascisten. Dit werd eveneens zulk een fiasco, dat er verder maar van afgezien werd en het leven in New York weer zijn gewonen gang gaat. Maar onder het oppervlak en zelfs heelemaal niet in de communistische kringen maakt men Zich ernstig bezorgd over de toekomst van Europa niet alleen, maar in hoeverre dit land er bij een eventueeie ontploffing in de Oude Wereld al dan niet bij betrokken zou kunnen worden. President Roosevelt heeft, zooals men weet, de noodige maatregelen getroffen om de neutraliteit te handhaven, maar zelfs bij het conflict tusschen Italië en Abessynië bleek de natuur sterker te zijn dan de leer en zaten vele Arnerikaansche zakenlui te popelen om er ook een centje aan te verdienen. Een van de grootste Moeilijkheden is wel, dat het Amerikaansche volk ondanks het vrijwel stopzetten van alle immigratie en het langzame proces van samensmelting toch nog uit te veel bevolkingsgroepen bestaat, elle zelfs in het tweede en derde geslacht hun oude sympathie voor het land hun-. zier oorspronkelijke afkomst niet willen of kun-. zien onderdrukken. Toen de legioenen van Mussolini de nederlaag van Adoea hadden goedgemaakt en triomfantelijk op weg waren naar Addis Abeba, was de uit vele millioenen bestaande Italiaansche groep in Amerika dol van opwinding en deed mee als de familie en vrienden in Napels en Turijn. Hier werden even hard de gouden trouwringen voor ijzeren verwisseld en alleen insiders zullen weten welk een bedrag aan geld uit Amerika naar Italië is gezonden. Nu mag de kans niet groot zijn, dat bij een oorlog tus,sehen Turkije en Griekenland de gemoederen hier zoo in opstand zouden raken, dat propaganda pro en contra onrustbarende afmetingen zou gaan aannemen, maar dat is zoo goed als onontkoombaar, wanneer het landen als Duitschland, Frankrijk, Engeland e.d. zou betreffen als in de jaren 1914—'17 gebeurd is. En het is juist deze propaganda, die door de Amerikaansche intelleetueelen,t het hardst gevreesd wordt, omdat zij er al eens mede kennis gemaakt hebben. Wilson werd tijdens den wereldoorlog herkozen door het motto „He kept us out of war", hij hield ons buiten den oorlog, maar dat duurde na zijn verkiezing maar heel kort! Precies hetzelfde kan men van Roosevelt verwachten, die deze week op de jaarlijksche Chautauqua-bijeenkomst zich op de felste manier tegen den oorlog heeft uitgesproken en metterdaad veel verder is opgetreden dan zijn voorganger Wilson. Het is nu zeer de vraag of een staalmagnaat als Charles Schwab een paar dagen na het uitbreken van een oorlog als in Augustus 1914 naar Engeladn zou kunnen reizen om daar de grootste leverantie-order op te pikken, die ooit in de staalindustrie is voorgekomen. Wat het leenen van geld betreft, ook daarin is voorzien en wel door de wet, dat geen land dat zijn oorlogsschulden niet is nagekomen, opnieuw een leening mag sluiten. Finland alleen verkeert in de benijdbare omstandigheid om in het geval van zijn onafhankelijkheid met kracht van wapenen zou willen verdedigen het, bij Oom Sam aan te kloppen om een voorschot. De overige Europeesche naties, klein en groot, zullen het onder elkaar en op eigen kosten moeten doen. Dat groote gevaar om de neutraliteit te handhaven is dus onderschept, maar dat van propaganda bestaat nog zoozeer, dat er nu al van verschillende zijden op gewezen wordt. Mocht er een conflict in Europa komen, zoo wordt beweerd, dan kan men er hier zeker van zijn den ovlgenden dag de volle druk van propaganda voor en tegen te zullen ondervinden. En propaganda, ook wel reclame of publicitet genoemd, is iets, dat Amerikanen elke minuut inademen en ten slotte voor bezwijken. Verder is het alles goed en wel om een embargo te leggen op artikelen, die door een oorlogvoerende natie besteld kunnen worden, maar waar is het begin of -het eind? Men kan verbieden kanonnen en granaten uit te voeren als zijnde klaarblijkelijk bestemd om aan het front dienst te doen. Maar zonder katoen kan er ook geen oorlog gevoerd worden en evenmin zonder tarwe. Moeten deze beide onschuldige producten nu ook op de zwarte lijst komen te staan of zal men juist meer katoen en tarwe gaan verbouwen en uitvoeren als tijdens den wereldoorlog gebeurd is? Er schijnen goede gronden te bestaan voor de bewering, dat de hedendaagsche misère van de Amerikaansche farmers, het ongebruikt laten liggen van kolossale landstreken met alle gevolgen van dien als zandstormen en bodemdegeneratie het rechtstreeksche gevolg van den wereldoorlog zijn, toen er niet genoeg gezaaid en geoogst kon worden en de farmers een tijd van fabelachtigen voorspoed hebben beleefd. lets, waar zij tusschen haakjes nog altijd naar terug verlangen. En het is hier dikwijls gezegd door volstrekt geen onverantwoordelijke lieden: „Wat zij eigenlijk j zouden moeten hebben pm uit de misère te komen, is een goeie oorlog!" Natuurlijk niet in Amerika, wel te verstaan! De hardnekkige houding van Amerika, of liever van het Amerikaansche parlement, sinds het verdrag van Versailles om zich bij geen Volkerenbond of Wereldhof aan te sluiten en de kostbare isolatie te behouden is een ander duidelijk bewijs hoe het land hoopt veilig temidden van de branding te blijven, wanneer het rondom stormen gaat. Zooiets als de ophaalbrug intrekken en het buiten de muren van het kasteel maar laten spoken. Men hoeft werkelijk niet ver te zoeken om deze meening overal en in allerlei vorm tegen te komen. Maar zeer weinigen vragen zich af of Amerika werkelijk de rol van een egel of schildpad zou kunnen spelen en veilig afwachten tot het gevaar voorbij is. Het is nog niet zoo lang geleden, dat de mariniers ter bescherming van de belangen der grootste Amerikaarische maatschappijen naar Nicaragua, Cuba of China gestuurd werden en deze politiek is althans onder het Rooseveltbewind beëindigd. En zeker is de groote publieke opinie er tegen geraakt om lijf en goed te wagen voor groote geldelijke beleggingen in het buitenland. Een van de eerste maatregelen gericht tegen het aanvallend Italië was de bevolking te waarschuwen op eigen risico met Italiaansche booten te reizen of te verschepen, hoewel het moeilijk te veronderstellen was, dat een onderzeeër van den Negus zulk een schip zou torpedeeren als destijds door de Duitschers met de „Lusitania" gedaan is..... Het 4rerdrinken_van vele Amerikalien bij die ramp is ten slotte het gewicht geweest, dat de schaal der openbare meening ten gunste der eallieerden heeft doen overslaan, nadat zij eerst kundig clOor propaganda bewerkt was. In Europa zal men er zich op het °ogenblik weinig rekenschap van geven hoezeer men in dit land bezig is zich bij voorbaat te harden tegen elk beroep van eventueel oorlogvoerenden om hun partij te kiezen. Amerika staat van alle landen misschien het gunstigst voor een autarkie door de uitgestrektheid van het land en den rijkdom van den bodemt en toch moet het voor twee milliard dollar•aarr artikelen invoeren, zonder welke het motilijk„bestaan kan of een belangrijk deel van de inthistrie werkloos zou maken. De honderd iirocerill. Amerikanen trachten de goedgeloovigen wijs...t,e maken, dat zij de buitenwereld niet noodig hebben. Maar wat zou Amerika zonder rubber beginnen, waarvan het elk jaar voor 180 rdilgoen dollar koopt? En dat is maar één artikel. 2£eprocent van den import in Amerika bestaat uit noodzakelijke en totaal onmisbare grondstoffen, waarvoor de .wetenschap nog maar geen Ersatz heeft kunnen vinden. Zou de aanvoer daarvoor eens stop gezet worden of door een oorlog voerende partij verhinderd, dan zou Amerika niet neutraal kunnen blijven en er zijn velen, die zich daar volkomen rekenschap van geven. Intusschen is het even misleidend als tragi-komisch om te lezen hoe knus veilig men 'zich hier voelt met de beide groote Oceanen in Oost en West en goede buren in Noord en Zukl,. Ons kan niets overkomen. Laten wij hopen, dat in de ede wereld niemand iets overkomt. --- Advertentie Ingezonden mededeelingen betreffende particuliere en handelsondernemingen. Verlovingsbord Prinses Juliana – Prins Bernhard Delftsch Aardewerk Diameter . . 23 c.M. Prijs e.a. . . . . f 8.- VERGEER & ZOON Vertegenwoordiger L. HOFSTR. 32 van de ZUTPHEN PORCELEYNE FLES --- Rechtszaken. RECHTBANK TE ZUTPHEN. Zitting van 11 September. President: mr. H. Sluyterman. Officier van Justitie: mr. W. J. H. Stam. Wegens mishandeling van zijn vrouw had zich voor de rechtbank te verantwoorden de 37- jarige arbeider B. L. A. uit Z utp hen. De verdachte was niet verschenen. Een getuige bevestigde wat aan verdachte was tenlaste gejegd. „ De officier requireerde tegen dezen verdachte, waarbij niets te bereiken is, 6 weken gev. straf. Uitspraak over 14 dagen. In hooger beroep stond terecht A. P. H. 8., schilder te A p e ldoorn, die een hoeveelheid vuurwapens en munitie in zijn bezit heeft gehad, voor' welk feit hij door den kantonrechter aldaar was veroordeeld tot twee geldboetes, elk van f 50, subs. 2 x 50 d. h. met verbeurdverklaring van het in beslag genomene. De officier eischte bevestiging van het vonnis. De verdachte zei, dat hij met deze zaak niets te maken had. De wapens waren van zijn meer• derjarigen zoon. Uitspraak over 14 dagen. . Inbreuk op het auteursrecht. G. S., fabrikant te Huizum en U. S., boekbinder te Amersfoort hadden inbreuk gemaakt op het auteursrecht van den Staat der Nederlanden op de Gids van het lokale telefoonverkeer aldaar, door deze met advertenties na te drukken. De verdachte U. S. was alleen verschenen. Hij verklaarde dat het de bedoeling was geweest een adressenlijst samen te stellen. De drukker had daarvan gebruik gemaakt, in overleg met •verdachte, om er een telefoonlijst bij te drukken. De officier die aanvulling van de dagvaarding wenschelijk achtte vroeg aanhouding van de zaak. Mr. Frima zou aanhouding betreuren. Het betrof hier z.i. een principieele quaestie, waarin wijziging der dagvaarding geen verandering zou brengen. Nadat de rechtbank in Raadkamer was geweest, deelde de president mee dat de zaak werd aangehouden tot 9 October. J. J. A. G., adviseur te Arnhem had zich te verantwoorden omdat hij omstreeks den nacht van 12 op 13 Mei te Brummen R. H. Striep gedwongen had tot het aangaan van' een schuld, door in strijd met de waarheid mede te deden, dat hij substituut officier van justitie was en hem zou arresteeren, indien hij daartoe niet overging. • De verdachte was niet verschenen. De wachtmeester Hoogenraad, die procesverbaal in deze zaak had opgemaakt, deelde mee, •dat de verdachte bij zijn tweede verklaring bekend had. De getuige Striep verklaarde dat verdachte hem in den bewusten nacht dreigde te arresteeren indien getuige geen schuldbekentenis wilde teekenen. Verdachte had zich uitgegeven voor subs. officier van justitie. Verdachte had dezen getuige nog toegeroepen dat hij geen poging tot ontvluchting behoefde te wagen want het geheele huis was omsingeld door veldwachters. Nadat nog een getuige werd gehoord nam de officier requisitoir. Hij vond dit feit van zeer ernstigen aard en eischte derhalve 3 maanden gev. straf. Uitspraak over 14 dagen. •'De 20-jarige J. P., handelsassistent te A p e 1- d oor n was gedagvaard omdat hij aldaar een aanrijding had veroorzaakt. Hij was op 9 Mei met zijn motorrijwiel het vereenigingspunt Korenstraat, Asselschestraat en Nieuwstraat met groote snelheid doorgereden. Het uitzicht is daar niet vrij. Zijn snel rijden was oorzaak geweest_dat hij Ja. Ca. Duijnstee aanreed. De verdachte zei dat hij met niet meer dan 40 km. reed. Een paar getuigen hadden den verdachte op dien dag op den motor zien rijden met zeer snelle vaart. Getuige Duijnstee stak op de fiets het kruispunt over toen zij op het midden door den motorrijder werd aangereden. De verdachte had de schade betaald. De officier eischte 1 week hechtenis met intrekking van het rijbewijs voor 6 maanden. De verdachte voerde aan dat het geen roekeloosheid was geweest. Uitspraak over 14 dagen. ---