Dingen van den Dag. TEGEN ONWETTIGE MIDDELEN. Onze Regeering is wel ijverig inde weer om het streven van bepaalde groepen te keeren, die er op uit zijn door onwettige middelen verandering in onzen staatsvorm aan te brengen en alzoo hun revolutionnaire neigingen willen botvieren. Zij heeft daartoe al verscheidene maatregelen in toepassing gebracht ten aanzien van ambtenaren in openbaren dienst en tegelijk is zij er op uit, den rechter krachtiger middelen te verschaffen om de handhaving der openbare orde door de overheid te verzekeren. Nu gaat zij nog verder. Nu wil zij ook vorm en kracht geven aan een denkbeeld, dat feitelijk het eerst inde Tweede Kamer is verdedigd door den toenmaligen afgevaardigde mr. Knottenbelt. Hij toch was het die de stelling durfde te verdedigen, dat revolutionnairen feitelijk niet thuis behooren inde vertegenwoordigende colleges. En deze week heeft de minister van Justitie een staatsccmmissie geïnstalleerd aan welke de taak is opgedragen „de noodzakelijkheid en doelmatigheid te onderzoeken van wettelijke en andere voorzieningen met betrekking tot het bekleeden van het lidmaatschap van de vertegenwoordigende lichamen door personen wier staatkundig streven kennelijk is gericht op verandering der staatsinstellingen met toepassing of bevordering van onwettige middelen”. Nu is de vrijheid van meeningsuiting door leden van de Staten-Generaal inde Grondwet afdoende verzekerd. Zij zijn niet gerechtelijk vervolgbaar voor hetgeen zij inde vergadering hebben gezegd of aan haar schriftelijk hebben overgelegd, en sedert de Grondwetsherziening van 1922 evenmin de ministers, de koninklijke commissarissen en de door de ministers aangewezen ambtenaren, die inde Kamers tegenwoordig zijn om inlichtingen te geven. Gelijke vrijheid is aan de leden der Staten en gemeenteraden verzekerd door Provinciale en Gemeentewet. Deze bescherming van den afgevaardigde tegen mogelijke maatrgelen der overheid om al te vrijmoedige uitingen van volksvertegenwoordigers donr den rechter te laten straffen heeft historischen ondergrond. Zoo had men reeds inde middeleeuwen het beginsel van vr;) waring van den volksvertegenwoordiger gegrondvest, omdat die afgevaardigden werden s?a *Sestr?a““ “ « nen stand, die bij een anderen stand de belangen van dien stand kwamen voorsprekenze waren dus afgezanten en j' baar. De wettelijke waarborg onsch£®dperkt recht van spreken dooi? de vertel °nbe' digers des volks is in het eerst erkend inde „Biu 0f Rishts”89 V^°r Willem XIX. De Pransche revoïu dS recht over m de grondwetten van Ü S?4 lende Europeesche staten. Zoo kwam ZT ook voor in onze Constitutie vannas S een zeer ruime opvatting had van dé baarheid. In 1848 verviel de algemeen^6”-' waring; alleen bleef de waarborg voor gedachte" uiting den afgevaardigde verzekerd hte* overigens valt hij voor wat h« buiten dé rf“laar zegt of spreekt onder het gemoene recht z®1" hebben wij het enkele maanden geleden beleefd dat een communistisch Kamerlid tot gevanee nisstraf werd veroordeeld wegens opruiing in een openbare vergadering te Tiel. Trouwens, de Kamer zelf waakt door, onlangs nog verscherpte maatregelen in haar reglement van erde tegen het optreden van Kamerleden die door ordeverstoring of het uiten van oproerige en opruiende taal den goeden gang van zaken belemmeren. Strafwetgevende macht tegenover hare medeleden als zoodanig bezit de Kamer evenwel niet. Het onderzoek dat de Regeering' nu gaat uitlokken strekt zich nog heel wat verder uit dan een mogelijke aantasting van deze vrijheid van spreken inde Volksvertegenwoordiging. De Regeering wil weliswaar niet dat getornd wordt aan deze historische en grondwettelijke rechten. Maar wanneer die critiek ontaardt in het dienen van revolutionnaire oogmerken of het bezigen van revolutionnaire methoden acht de Regeering zulk een critiek „destructief en gevaarlijk voor de regelmatige en gezonde ontwikkeling der staatsinstellingen en derhalve ineen ordelijke staatsgemeenschap niet té dulden”. Met deze opdracht is de Staatscommissie waarlijk voor een uitermate moeilijke taak geplaatst. Maar. de voorzitter, mr. Kooien, de vroegere president der Tweede Kamer, heeft in zijn antwoord aan minister Van Schaik bij de installatie der commissie al een soort program van werkzaamheden ontwikkeld. Hij deed dat weliswaar vragenderwijs, maar men kan daarin gemakkelijk een soort handleiding zien voor zijn mede-commissieleden. Want hij gewaagde van de „onbeperkte vrijheid van spreken” in onze vertegenwoordigende lichamen, welke „een platform bieden voor het uitspreken van oproerige redevoeringen”, van het evenredig kiesrecht dat aan „oproerige groepen” gelegenheid biedt een plaats inde verlegenwoordigende lichamen te veroveren, de moeilijkheid om aan te geven wanneer een vereeniging „strijdig met de openbare orde” is, terwijl hij mede het recht van vergadering binnen de sfeer der bemoeiingen van de comissie trok. Blijkbaar wil althans de voorzitter der commissie dus langs dezen weg de oplossing der moeilijkheden zoeken. Maar bij de uitwerking vap plannen van dezen aard zal zij niet alleen stuiten op bestaande wettelijke, maar ook op grondwettelijke bepalingen. Wanneer zij de revolutionnaire groepen van het lidmaatschap der vertegenwoordigende lichamen positief wil uitsluiten, zal herziening der Grondwet allicht noodig wezen. Dat zal zeker het geval wezen indien de commissie zou komen met het voorstel om het stelsel der evenredige vertegenwoordiging af te schaffen. Maar overigens kan zij binnen het raam der bestaande Grondwet wel voorstellen het passief kiesrecht te ontzeggen bij veroordeeling wegens opruiing en een aantal andere misdrijven. Zóó eenvoudig als velen wellicht denken is het vraagstuk dus niet. Wat in Duitschland en nu onlangs ook in Oostenrijk gepleegd werd, een eenvoudig verbod van het bestaan van communistische en andere extremistische partijen zal_ hier te lande niet zoo eenvoudig gaan als daar. Men kan de wenschelijkheid van zulk een verbod erkennen en tegelijk toestemmen, dat zulks alleen langs den wettigen weg te bereiken is, waarbij de bepalingen onzer Grondwet in acht genomen moeten worden. Intusschen is het al veel gewonnen dat de Regeering dit moeilijke probleem tot oplossing wil brengen. Want onze vertegenwoordigende colleges zijn allerminst geroepen om als springplank, oefenplaats en propagandamiddel te dienen voor hen, die er op uit zijn door onwettige middelen en met geweld den grondslag van onze staatsinstellingen aan te tasten, om te zetten, te vernietigen. Want daarvan kan men vooruit verzekerd wezen: dan gaande meeste, zoo niet alle, van onze grondwettelijke rechten en vrijheden volkomen verloren. Daartegen een dam op te werpen is in dezen tijd stellig de roeping der Regeering. En daarom is het te hopen, dat de Staatscommissie er in slagen zal, doeltreffende middelen en maatregelen te ontwerpen om dat gevaar voor onze samenleving te keeren. De Staten-Geneaa zullen in meerderheid stellig bereid wezen, einrf0tnmissie °P dien weg te volgen, opdat er een de aan den onhoudbaren toestand, dat vatten61 riBeiï.^00rd;sende lichamen leden beafleD-gén 11,bij llun intrede den eed of belofte en die & ”getr°uwheid aan de Grondwet” Kamers, Staw UWp6lijks gezeten> in en buiten proefd laten „1 °f Raad geen middel onbeprijzen of toe te r,p«nWettige middelen aan te pas afgelegde eed schending van hun Met dat al: aan . taak opgelegd. Moge ziiC°,TSSi „jammer dat die 20 minuten zoo kort waren , „we hopen nog meermalen inde gelegenheid te worden gesteld het Mannenkoor te nooren , enz. zeggen genoeg. Ook vaneen lid van het hoofdbestuur van het Kon Ned 7,an vaSJenb°nd loffclljk drijven ontl Op Tweeden Paaschdag zal naar het Verkeersbureau der Ned. Spoorwegen te Aken ons meedeelt, een operatrein naar Duisburg loopen, alwaar wordt opgevoerd de opera „Faust” van Gounod. Daar reeds meermalen om een Faust-opvoering is verzocht en deze opera te Dortmund voorloopig niet op het speelplan komt, zal de operatrein bij wijze van uitzondering naar Duisburg worden geleid. De minste vaardiepte op den IJsel bedroeg heden van Westervoort tot Doesburg 1.85 m.; van Doesburg tot Zutphen 1.85 m.; van Zutphen tot Deventer 2.15 m. en van Deventer tot Katerveer 2.10 m. --- Advertentie Stiptheid is eene schoone, aanhevelcnswaardige eigenschap aangenaam voor anderen en voor zichzelf voordeelig. Adelfels. --- FEUILLETON. HET GESTOLEN KIND door BASIL KING (Uit het Engelseh). 29) Tom genoot van deze openhartigheid, die zijn gezichtskring verruimde, maar hij stond er toch wel paf van. „Maar zou dat niet zoo iete zijn Els inbreken?” „Inbraak zou ’t kunnen worden genoemd door anderen, maar het gaat heelemaal niet aan een hond dood te slaan, alleen maar omdat je tets slechts van hem zegt. Op die manier zijn heel wat brave menschen veroordeeld. Als ik voor den rechter sta, beroep ik me altijd op het recht.” „En verkrijgt u ’t?” „Ik verkrijg dat, wat menschen recht noemen. Niet het hoogste recht. Zie je dien appel daar liggen?” Zij hielden stil voor een raam inde Horatio Street, waarachter appels waren uitgestald. „Geloof jij, dat die appel voor een bepaald persoon is gegroeid? Neen! Die appel wist niets van wetten van menschen, toen hij nog aan den boom hing. Hij gaf zich zelf aan alle menschen. Als je hier binnenging en dien grooten, rooden appel op don kop tikte, en er mee wegliep, dan was hij van jou Dat is nog al glad, nietwaar? Maar stond er op dat oogenblik een politieagent op ons te loeren de politie kent Honey Lem, en öf! dan werd je in je kraag gepakt en je ging een maand ’t gevang in. De wet van den mensoh! En nu laat ik ’t aan jou over, om te beoordeelen voor welke van beide wetten het ’t best is te lijden” In deze levensfilosophie vond Torn eenerziids tets. redelijks, terwijl hij anderzijds voelde dat er wat aan haperde, zonder te kunnen ontdekken wat dit was. Hij zat er gedurende de lange vervelende uren, die hij bij zijn vader doorbracht. al maar over te piekeren. Het hielp hera den tijd verdrijven; ook om dieper over de dingen door te denken, en daar hij een helder verstand en een goed ontwikkeld intuïtief gevoel had, lukte het hem meestal dergeliike vraagstukken op te lossen, mits zij voor zijn leeftijd niet te ingewikkeld waren. Toen zij den volgenen ochtend weer een wandeling inde straten maakten, bekeek Tom de zaak vaneen ander standpunt. „Maar mijnheer Honeybun, als nu iemand eens tets van u wegnam. Wat dan?” „Dan zou ik hem op zijn kop geven , antwoordde Honeybun. „Maar niet als er nog een tweede bij was”, veegde hij bij wijze van amendement er aan toe. „Als er twee waren, zou ik er niet om vechten. En wapens gebruik ik niet. Ik heb nooit iem’ud verwond behalve eens een knecht, die me wou aangrijpen, en wen ik een zacht tikje met een zilveren soeplepel, dien ik bij me had, op zijn kop gaf, zoodat hij tegen de vlakte lag. Maar dat was niet zoo erg. Dat gebeurde in Engeland. Die dagen zijn evenwel vcorbij sinds ik mijn oog verloor. Als je een oog kwijt bent, ben je erg makkelijk te herkennen.” „Hoe hebt u uw oog verloren?” „Bij het redden vaneen m~oie, jonge dame. O, dat was een heele geschiedenis!” Vol verwachting keek de jongen op, terwijl zijn vriend de details van die geschiedenis vertelde. „Ik was eens op weg van New Haven naar New Yoi k, en Ik kwam terecht ineen mooi plaatsje, dat ze Old Lyme noemen. Ik had een tijdje in New Haven doorgebracht en toen ik er weer uit kwam, duurde ’t een tijdje voordat ik weer wat te doen kreeg. Op een dag liep ik in Old Lyme, en kwam bij de brug over de rivier ik meen dat die de Oonnecticut neet. En daar zag ik een paard, dat voor een karretje was gespannen, waarin een jonge dame zat. Het dier was als een razende op hol. De jonge dame trok uit al haar macht aan de teugels en schreeuwde luidkeels, opdat iemand haav ’t leven zou redden. Een held ben ik niet, jongen. Neen hoor, dat zal ik van mezelf niet zeggen. Maar v/at moet een man doen. die een mooie, jonge dame in levensgevaar ziet?” liy hield even stil, om de houding aan te nemen, waarin hij het op hol zijnde dier tot staan bracht. „En toen”, besloot hij, „kwam de punt van den temoenboom regelrecht in mijn oog. en stootte het uit. Maar, mijn hemel, wat beteekent nou een oog, als je iets voor een evenmensch kunt doen?” Met open mond keek Toni hem vol liewonöering aan. „’t Zal wel vreeselijk pijn hebben gedaan.” „Och, drie maanden in ’t ziekenhuis”, zei de held kalm. „De jonge dame kwam me geregeld bezoeken, noemde me haar le-vensredder en al 000 meer, en begon zich aan me te hechter-Maar in trouwen heb ik nooit lust gehad. Dat bindt een man te veel, en ik wil vrij zijn. Bovendien, als ik alle vrouwen, die ik ’t teven heb gered, had moeten trouwen, zou ik nu tot de Mormonen beh"oren. Als een mensch behoefte heeft aan gezelschap, dan is een goede vriend trouwer dan een vrouw en hij heeft een hoop minder gezeur aan zijn hoofd.” „Mijnheer Goodsir is uw vriend, nietwaar?” ”ja, maar ik heb genoeg van hem. Hij weet zich niet te ontwikkelen, heeft geen opvoeding geliad. Je hebt zelf kunnen hooren dat hij niet correct spreekt. En juist de keurige manier van spreken van je vader en van jou heeft me zoo tot jullie aangetrokkén. Maar je moet je ouden heer niet alles oververtellen, wat ik je z"o al heb gezegd. Ik merk, dat hij, wat men noemt, een conservatief is. Hij zou ’t toch niet begrijpen. Jij behoort tot ’t jongere geslacht, hebt een ruimeren geest. Jij en ik zouden een mooi span vormen, ais we konden samenwerken.” Zich het gebeurde met zijn moeder herinnerend, antwoordde Tom met overtuiging: „Voor geen geld ter wereld zou ik daarin willen samenwerken.” Hierbij lieten zij het. Honeybun stelde zich, terwijl zij huiswaarts keerden, tevreden met het wijzen op de voor hem historische punten. Daar was ’t huis, waar een moord was begaan: hier de winkel, waar met goed gevolg een inbraak op groote schaal had plaats gehad; daar de woning vaneen particulier detective. „We moesten er nog eens samen op uitgaan, als je vader ’t goed vindt”, stelde hij voor, toen zij thuis waren.. „Op den laten namiddag heb ik den tijd. Ons werk op de markt begint vroeg en eindigt vroeg, en inden laatsten tijd” er Wonk iets ernstigs in zijn stem „heb ik genoeg gekregen van ’t onbeschaafde gezelschap van Goodsir. Hij komt in allerlei kroegjes en en Chineezen en ’. Om den jongen te sparen, trad hij niet verder in details. „Je zult- ’t misschien niet gelooven, maar zoo’n onschuldig wandelingetje, als wij vandaag hebben gemaakt, doet me net zooveel goed als een groote slok water, wanneer je ’s morgens heel vroeg wakker wordt, na drie dagen aan den boemel te zijn geweest en je tong dan als een leeren lap uit je mond hangt. Tom kon zich dezen toestand niet indenken, maar bedankte toch zijn gids hpipAfri .. daarna bij twee treden te4ÏÏft de jlep Honeybun. die naar hem stZd f op’ toen begon te spreken! * kyken’ weel' „Als ik ooit zou kunnen honen een zoon +/> hebben, a.s jij bent, dan geloof ik dat wel de Tom vindel? om te trouwen.”' wiriu met wat hij daarop moest r'powp’i en irslhiTach d°en