Mijmeringen. Groot of klein? Dr. Albert Schweitzer, de buiten zijn eigen vaderland alom bekende medische zendeling in Lambaréne in Afrika’s aequatoriale oerwouden, vertelt in zijn laatsten brief van de groote aanwinst, die zijn station geboekt heeft, n.l. een kostelijke koelkast. „Steeds meer, zoo lezen we, komt ieder onzer tot de overtuiging, dat hij in dit klimaat veel minder in staat is veel werk te verzetten dan in. zijn geboorteland. Tot het behoud onzer werkkracht draagt de koelkast, die wij sedert eenige weken bezitten, niet weinig bij. Slechts wie inde lage streken van de aequatoriale oerwouden geleefd heeft, kan beseffen, welke lafenis voor ons artsen en verpleegsters een glas koel water beteekent, dat ons nu om tien en om vier uur naar beneden in het ziekenhuis gebracht wordt! Hoeveel gemakkelijker doet men zijn werk, wanneer men weer eenigen tijd bevrijd is van den kwellenden dorst. En dat bereikt men niet, door gebruik van het gewone drinkwater, dat hier een temperatuur van 26 tot 28 graden Celsius heeft”, Tot zoover wat Schweitzer schrijft. We onderstreepten daarin met opzet dat, waarom het ons thans gaat: een glas koel water. Is dat nu iets groots of iets kleins? Wij betalen in onze stad 30 ct. voor een kubieken meter water, dat zijn duizend liters. Misschien gaan er vier glazen water uiteen liter. Men berekene, wat nu bij ons een glas water kost! We waarschuwen onze kinderen tegen het drinken van veel koud water, omdat het niet goed is voor de gezondheid. Niet, omdat we tot zuinig zijn met het water willen aansporen. En ais een glas water om valt betreuren we dat; niet om het water, maar om iets anders, dat bedorven wordt. Ja, als het zomers heel warm is, dan waardeeren we wél een glas koud water. En als wij bij de beroemde Soerensche put staan en de emmer water komt zoo heelemaal uit de diepte naar boven, dan drinken we daar gaarne even van. Niet zoozeer om het water. Maar om de werkwaardigheid: gedronken te hebben uit zoo’n diepen put, dien koning Lodewijk Napoleon eens groef. Zoo is het bij ons in noordelijke landen. Met een variant op een bekend Nederlandsch spreekwoord zouden we willen zeggen: in het waterland ziet men niet op een emmertje! In warme landen is het echter anders. We denken aan wat Schweitzer uit Lambaréne schreef. We denken aan dat bekertje water, dat iemand geeft aan een dorstig kind en dat Jezus gezet heeft in het licht van de eeuwigheid: het zal niet onvergolden blijven ten tijde des oordeels. Trouwens we kennen allen wel de kostbaarheid van het frissche water in het warme Oosten. Welk een moeite doet men om het te verkrijgen en goed te bewaren. De regenmakers bestaan ervan. De cisternen inde woestijn bewijzen het. Zoo in koelere landen. Zoo inde warmere. Wat dat bewijst? Dat er geen vast antwoord gegeven kan worden op de vraag: wat is groot en wat is klein? Wie is groot en wie is klein? Onze maatstaf deugt niet. Omdat het alles toch maar persoonlijk, dus betrekkelijk is. De held van de wetenschap; de geniale leiders vaneen wereldbedrijf; de staatsman, die het schip van staat door woelige zeeën weet te loodsen in veilige haven inderdaad zij zijn groote mannen. Maar doen zooveel „kleine” menschen geen „groote” dingen. Maar die dingen blijven maar klein, omdat ze gezien worden dooreen kleinen kring; omdat de wereld er niet over roept. Evenmin als over dat bekertje water gegeven aan het kleine kind. En toch . . . wat worden —ook, misschien juist ln onze dagen vaak groote dingen gedaan in zelfopoffering; in strijden tegen dreigenden ondergang; in overwinnen van zorgen; in het bijeenhouden van wat door familieband gebonden is. De wereld bulletineert dat niet. Men klapt er niet over in de handen. Maar deze „kleine” dingen werden gedragen dooreen grooten geest, die er zijn stempel op drukte. Er is meer. Hoeveel menschen in onzen tijd zitten midden in nood, en in zorg. Zeker de zorgen zijn zwaar en de nooden gaan hoog. leder acht eigen kruis het zwaarst. Zou het zoo wezen, dat juist die zorgen het grootste zijn? Of zouden die van anderen grooter zijn of misschien kleiner? Een vraag zonder antwoord? Neen, een vraag met twee antwoorden. Grooter zijn anderer zorgen voor wie den geestelijken moed heeft om den strijd aan te durven. Want de hoop, die zijn moed hem geeft, zal hem zijn zorgen kleiner doen zien. Kleiner zijn anderer zorgen voor wie alleen maar zichzelf heeft! Maar zijn dat niet ongelukkige menschen, die vereenzaamd zijn in zichzelf? J. NAGEL. --- Brieven uit Zwitserland. Een brief uit Zwitserland in Februari. Daar proeit men sneeuw uit. Niet de sneeuw, zooals ■wij Hollanders die kennen: kleferig en bruin getint, waar sporen achter gelaten worden. Maar sneeuw, die opsiuift, wanneer men haar met snelheid doorklieft; en die doorkliefd wordt, niet alleen omdat ons niets anders overblijft, wanneer wij ons verplaatsen willen, maar omdat het zich voortbewegen in die sneeuw een genot op zichzelf is. Niet geschoeid, zooals wij Hollanders dat plegen te zijn, maar voorzien van extra sokken en zwaar schoeisel en bovenal van ski’s, het ideale, zoo niet het eenige verplaatsingsmiddel, waar de sneeuw meer dan 1 meter dik ligt. .. Het is een vreemde wereld, de Zwitsersche. Sneeuwt het in ons lage landje, dan worden alle beschikbare krachten gemobiliseerd om de witte substantie inden kortst mogelijken tijd te doen verdwijnen. Dooit het ontijdig inde Zwitsersche hooge dorpen, dan wordt ijlings sneeuw aangevoerd, om de straten het haar blijkbaar zoo passend aanzien te hergeven. De Zwitsers zijn een ski-loopend volk geworden; daardoor zijn in Zwitserland de groote ski-evenementen mogelijk geworden, die men er thans beleeft. Want de ski is niet alleen verkeersmiddel gebleven, het is geleidelijk geworden tot een sportattribuut en één van de edelste soort. In alle deelen van Zwitserland wordt deze sport thans beoefend en het is geen gering getal buitenlanders vooral Engelschen, maar ook Hollanders, Franschen en Duitschers dat ’s winters naar Zwitserland trekt, eensdeels om de vochtige kou in eigen land te verwisselen met de zonnige tinteling inde bergen, anderzijds om de zoo animeerende ski-sport te beoefenen. En zco’n vlucht heeft de ski-sport in Zwitserland genomen, dat de eigenlijke bakermat van deze sport, Skandinavië, er door op den achtergrond is geraakt. Verwondering behoeft dit niet te wekken, daar de winterdagen in Zwitserland zooveel langer zijn dan in Noorwegen en de zon er dus zooveel meer van zich laat profiteeren Feitêlijk* is het met skitoerisme begonnen, maar al gauw wilde de sport ook een woordje meespreken en dat is tegenwoordig een machtig geluid. Skischolen zijn bijna in alle Zwitsersche plaatsen van eenige beteekenis gevestigd en het wedstrijd wezen deed zijn intree. Ook dit wedstrijdwezen is op zichzelf weer heel iets bijzonders. In ons land komen we aan wedstrijdwezen niets tekort. Wat mij betreft, konden we het rustig halveeren, en dan nog hadden we niet te klagen. Doch een wedstrijdwezen als de ski-sport kent, missen wij ten eenenmale. Laat ik u daar. dan iets van vertellen- en laat ik dat doen, door u enkele momenten te beschrijven van de groote juist plaats gehad hebbende Diavolezza-afdalingsrennen, die ieder jaar te Pontresina worden gehouden als één der allerbelangrijkste van Zwitserland. Men moet zich vooral niet een te geringe voorstelling vaneen dergelijken wedstrijd maken. De route is ruim 10 km. lang, over welken afstand men niet minder dan 1100 m. daalt. Dat dit geen geleidelijke afdaling is, behoeft wel geen betoog: er komen vrij lange, ongeveer vlakke gedeelten in voor, hier en daar zelfs stijgingen, die zoo snel mogelijk moeten worden overwonnen; er komen daarnaast ook zeer steile gedeelten in voor, o.m. de beruchte Isola-Fersa, die de renners ineen enkele minuut plm. 250 m. lager kan brengen, aangenomen, dat hij zijn tempo en zijn richting volkomen beheerscht, iets wat hem slechts een hoogst enkelen keer beschoren is. Onder aan deze helling, waar zich inden vorm vaneen groote bult, als het ware een natuurlijke tribune bevindt, is * Let spreekt haast vanzelf verreweg het meest interessante gedeelte van het parcours te volgen. Hier worden de grootste snelheden gemaakt, naast de gekste buitelingen; hier wordt feitelijk de geheele wedstrijd beslist. En niettegenstaande de weersomstandigheden ditmaal hun medewerking niet verleenden, niettegenstaande deze tribune slechts bereikbaar is, indien men er een dikke 2 uur klimmen per ski voor over heeft, waren ook ditmaal daar reeds lang voordat de wedstrijd een aanvang nam, eenige honderden toeschouwers bijeen, hopend nog een „loge-plaats” vrij te vinden als hoedanig de spaarzaam boven de sneeuw uitstekende rotspunten onder deze omstandigheden zeker mochten gelden. Daaruit blijkt reeds voldoende welk een zeld- Sneeuw en sneeuw. De ski als verkeersmiddel en sportattribuut. De Diavolezza-afdaling. Het parcours. „Bahn frei!” Veertig K.M. per uur. Bal na! zaam schouwspel het is, ongeveer 160 van de beste renners, meest Zwitsers, doch ook buitenlanders, welke om de i minuut starten, zich geleidelijk of in kleine groepjes naar beneden te zien storten. Doch voordat dit schouwspel begint, krijgt men eerst nog een ander te genieten. Het is de afdaling langs dezelfde helling vaneen honderdtal toeschouwers, die er de voorkeur aan gaven met de renners naar boven te gaan en langs het eerste gedeelte van de route de beste kijkplaatsen te bereiken. Een uur voor het vertrek van den eersten renner, verschenen de eerste amateurs aan den bovenrand van de helling, spoedig gevolgd door meer en ten slotte leek het een zwerm mieren, steeds maar zigzaggend de helling kan zelfs door den meest ervaren skiër niet loodrecht genomen worden die wanhopig worstelde om nog tijdig beneden te komen. Het was een gebuitel zonder einde, soms van 3—4 skiërs over elkaar, die dan gezamenlijk 10—20 m. naar beneden gleden, voordat zij kans zagen weer vasten voet te krijgen. Inmiddels is het tijdstip van den start daar en een van mond tot mond doorgegeven „Bahn frei” geeft te kennen, dat men zich boven voor den start gereed maakt. Alles wat nog geen kans zag beneden te komen, krabbelt nu zoo gauw mogelijk zijwaarts buiten het door vlaggen afgezettë gedeelte, om daar het verloop van den wedstrijd te volgen. Ook op de tribune komt meer leven: de laatste restjes van de meegebrachte lunchpakketten worden opgeborgen en men tuurt vol spaninng naar boven. Spoedig wordt de eerste renner zichtbaar, gekleed als duivel, zooals nader blijkt. Het is nl. gebruik, dat de Diavolezza (duivels) rennen aldus worden geooend. Dan volgt de eerste afdeeling, de dames, die voor de heeren weinig onderdoen; vervolgens de gasten, volgens leeftijd ingedeeld, dan de iriheemsche amateurs, de ski-leeraars en berggidsen, tenslotte de „Kanone”, zooals men hen pleegt te noemen: de kopstukken op ski-gebied. En men ziet jonge, onstuimige menschen, die zoo scherp mogelijk naar beneden trachten te komen; zij maken spoedig een buiteling en verliezen dan meestal te veel tijd. Men ziet er finaal op den kop staan, men ziet er als een hoopje vuil naar beneden vallen en als sneeuwpop weer verrijzen, men ziet ski’s blijven steken, waaraan een mensch bengelt. Doch men ziet er ook, die keurig beheerscht hun terrein overzien, die vooraf hun keerpunten bepalen en tevens de plek, waar zij recht naar beneden zullen schieten om zooveel mogelijk snelheid over te houden voor het vlakkere gedeelte dat dan volgt. Het is een schouwspel van groote bekoring, van spanning en ook een enkele maal adembenemend, maar alles loopt zonder ernstige kleerscheuren af, zoodat de sleebrancards, die op verschillende punten voor mogelijke ongevallen aanwezig zijn, geen dienst behoeven te doen. Zoo zijnde IJ uur, die dit schouwspel neemt, ineen oogwenk voorbij en men verbaast er zich over, dat men als toerist voor den terugweg, slechts + 4 km. lang, ongeveer 3 kwartier noodig heeft, terwijl de eerste prijswinnaar voor het geheele parcours van 10 km. slechts ruim 15 minuten blijkt te hebben gedaan en no. 4, de favoriet, de bekende David Zogg, slechts ruim 16 minuten, daarbij het ongeluk had een zijner stokken te verliezen. En ’s avonds komt alles, deelnemer, toeschouwer en dorpeling tezamen op het groote sporthal ineen der voornaamste hotels. Daar worden de prijzen uitgereikt, de prijswinnaars bejubeld; daar blijft men in aller voortreffelijkste stemming tot diep inden nacht bijeen. Pontresina, 28 Februari 1934. --- Stadsnieuws. HET WEER IN FEBRUARI. Temperatuur. Een kleine depressie, welke van Noord naar Zuid ten Oosten van ons langs trok, bracht op den len in verband met den hoogen luchtdruk over West-Europa een N.O. storm met transportkoude. De matige vorst werd na den 3en reeds weer onderbroken. Van 4—25 Febr. bleef de luchtdruk boven West-Europa hoog. Talrijke depressies trokken van West naar Oost over Noord-Europa. Tengevolge van deze luohtdrukverdeeling waren W.-lijke winden overheerschend en bleef het v/eer zacht. Door nachtelijke uitstraling kwam slechts in enkele heldere nachten lichte vorst voor. Na den 25en kwam een inval van polaire winden. Er volgde al een korte kennismaking met het gure N.W -weertype, dat van ongeveer half Maart tot aan den lanvsten dag het veelvuldigst op den voorgrond treedt. Na 28 Febr. werd de weersgesteldheid wederom wat zachter. Daar de maand meest onder invloed van hoogen druk st~nd, was het weer bestendig met géringen neerslag. Het was in ’t algemeen een zachte en droge wintermaand. De gemiddelde temperatuur der eerste decade (I—lo Febr.) was o.l° C. te koud; de tweede en derde (11—20 en 21—28 Febr) waren achtereenvolgens 3.9 en 1° C te zacht. De gemiddelde maandtemoeratuur bedroeg 3.5° C (38.3° F.): de normale wijst I.B° C. (35.2° F.) aan, zoodat de maand 1.7° C. of 3.1° F. boven normaal was. De gemiddelde maximum-temperatUur was 1.4" C. en het gemiddelde minimum 1.9° c. te hoog. Thermometerstanden boven 10° C. (50° F.) werden op 3 dagen (13. 14 en 24 Febr.) afgelezen, d.i. normaal 4 dagen. Op 8 dagen (I—s, 23, 27 en 28 Febr.) bleef de middagtemperatuur onder 5° C. (41° F.). Februari telde 11 vorstdaven (I—s, 9, 14'. 15, 24, 27 en 28 Febr.) tegen 16 gemiddeld. Alleen op 3 en 4 Febr. bedroeg de vorst meer dan 5° C. of 9" F.; overigens had de koude zeer weinig te beteekenen. De zachtste dag was de 25e met een daggemiddelde van 7.5° c. (45.5° F.); de koudste de 2e met 3.1° c. (26.4° F.). De laagste maximum-temperatuur 0° C. (32° F.) kwam inden middag van den 2en voor; de hoogste nachttemoeratuur 5.4° C. (42° F.) in den nacht van den 25en Het zachtst 12.7° c. (55° F.) was bet ’s middags van den 24en; het koudst 8.6° C. (16.5° F.) of 15.5° F. vorst inden ochtend van den 3en. Neerslag: De maand behoorde tot de zeer droge Febr. maanden. Er viel slechts 10 2 man. tegen 46.8 mm. normaal, zoodat er bijna 80 pet. te weinig water gevallen is. Van 2—24 Febr. heeft de neerslag maar 1.5 mm. bedragen. Inde drie verschillende decades werd achtereenvolgens 6.3, 0 1 en 3.8 mm. afgetapt. De maand telde 10 neerslagdagen, waaronder 3 met 1 mm. of meer; de normalen zijn 16 en 11 dagen. De grootste hoeveelheid per etmaal was 5 mm., welke op den len werd cpgevangen. Bijzondere verschijnselen: Op 3 dagen viel er een weinig sneeuw, welke van geen bsteekenis was. Op één dag zat er iets hagel inde buien. Op 7 dagen was het mistig. Op 3 en 4 Febr. kwam wat ijzel voor. Elcctrische verschijnselen werden niet waargenomen. Damp drukking en vochtigheid: De gemiddelde dampdrukking bedroeg 5.1 mm. tegen 4.7 mm. normaal. De hoogste waarde 7 mm. werd op den 25en opgeteekend; de laagste 2 mm. op den 14en. De gemiddelde betrekkelijke vochtigheid was 84 pet., welke met de normale overeenkwam. Zij was voor elk der drie verschillende decades achtereenvolgens 85, 80 en 86 pet. De droogste dag was de 14e, met een daggemidaelde van 50 pet.; de voehtigste de 23e met 98 pet. Het geringste vochtgehalte was slechts 21 pet., dat inden middag van den 24en werd afgelezen. Zulk een klein cijfer kwam hier sinds 1888 in Febr. niet voor; het laagste was 24 pet. op 25 Febr. 1913. Bewolking* Er was betrekkelijk weinig zonneschijn. Het 'bewolkings cijfer bedroeg 7.6 tegen 7.1 normaal en het bedroeg voor elk der drie afzonderlijke decades achtereenvolgens 7.7, 6.5 en zelfs 9. „ . . , Sprokkelmaand telde 3 heldere en 15 betrokken dagen; de normale waarden zijn 3 en 16 da^en. Windrichting en kracht: Westelijke en N.W.- lijke winden overheersehten sterk, vooral de eerste, welke 14 pet. boven normaal was. N.0.-, O.- Z O.- en Z.-Hjke winden kwamen minder voor, waarvan de bedde eerstgenoemde richtingen het meest van de normaalwaarden afweken. Hieronder volgt het percentage der windverdeeling in Februari en de gemiddelde windkracht volgens de schaal van Beaufort (0—12): proc. gem. windkracht Noord ? 3 N-O. 2 1 Oost l * Z.O. 122 v'w 18 3 30 3 W6St 117 e\ N.W. 'o o Stilten De windkracht was op 8 dagen zwak en op 17 dagen matig. Op 2 dagen (8 en 20 Febr.) waaide bet krachtig uit West en W.N.W. Een N.O. storm kwam op den len, vooral inden ochtend, voor- en namiddag, voor; ’s avonds was de windkracht tot matig afgenomen. Luchtdrukkiiig: Het weer stond bijna de gansche maand onder invloed van hoogen druk. Na den 24en kwamen wij onder depressie-invloeden. De gemiddelde barometerstand bedroeg 771.1 mm.; de normale is 760.3 mm., zoodat deze zelfs 10.8 mm. te hoog was De gemiddelde luchtdruk was voor elk der dire afzonderlijke decades resp. 770.7, 778.4 en 762.5 mm. Het gemiddelds vcor de tweede decade is een buitengewoon hooge waarde, welke sinds 1888 niet voorkwam. De hoogste stand 783.8 mm. op den 15en was de hoogste waarde in Febr. sinds 1888; deze was tot dusver 782.3 mm. cp 27 Febr. 1921. De laagste 751.1 mm. werd cp den 27en afgelezen. Optische verschijnselen: De kleine kring om de zon werd op één dag; de kring om de maan op 2 avonden gezien. °- Door den Keuringsdienst van Waren in het gebied Zutphen is proces-verbaal opgemaakt tegen een tweetal winkeliers te Vragender, gemeente Lichtenvoorde, die vuilschalige eieren in voorraad hadden, welke zij bij boeren hadden opgekocht. --- Gemengd Nieuws. Voor oud ijzer verkocht. Bij openbare inschrijving, aldus het „Handelsblad”, is de spoorlijn Schagen—Warmenhuizen, die buiten dienst is gesteld, verkocht. • Hoogste inschrijver was de N.V. Ijzerhandel „Hollandia” te Amsterdam, die f 21,714 bood en de lijn kreeg. Met de afbraak zal spoedig worden begonnen. Verduistering. Na te zijn verhoord door den rechter-commissaris, is naar het huis van bewaring te ’s-Hertogenbosch overgebracht de 51-jarige gewezen secretaris van de gemeente Veen, die verdacht wordt van verduistering van omstreeks f 3000 gepleegd inde jaren 1932 en 1933 in zijn functie van gemeente-ontvanger te Veen, Verdronken. Op het Zwarte Water bij Z wart s 1 u Is is de 21-jarige zoon van schipper V. uit Amsterdam overboord geslagen en verdronken. Glazenwasseher gevallen. Gisterochtend is een 31-jarige glazenwasseher, die op een ladder stond ter hoogte van de tweede verdieping van perceel Zeeburgerdijk 74 te Amsterdam, op straat gevallen. Met ernstige inwendige kneuzingen heeft de Geneeskundige Dienst het slachtoffer naar het O. L. Vrouwengasthuis vervoerd. --- Sport. BILJARTEN. STEENDEREN, 7 Maart. Alhier heeft een biljartwedstrijd plaats gehad tusschen de clubs „Jammer van de Klos” van hier en „Krijt op Tijd” van Bronkhorst. De uitslag is als volgt: „Jammer van de Klos” 363 car.; „Krijt op Tijd” 282 car. De hoogste serie werd gescoord door H. Langenhoff van Steenderen. HOCKEY. Proefwedstrijd Oostelijk elftal. Zaterdagmiddag a.s., aanvangende half vlet zal te Deventer een proefwedstrijd worden gespeeld tusschen twee Oostelijke elftallen om te komen tot de samenstelling van het Oosteltjk elftal, dat zal deelnemen aan de wedstrijden om den IJselbeker, die waarschijnlijk 22 April te Deventer gehouden zullen worden. De beide ploegen zijn als volgt samengesteld: A-elftal: doel: Fesevur (Deventer): achter: Kruyt (Wageningen) en Blenken Blijdenstein (P. W.); midden; Rooze (Dev.), Teutenberg (P.W.), Van Polanen Petel (Dev.); voor: de Joncheere (Arnhem), Evers (Arnhem), Van Getsen (Dev.), Moolenburgh (Dev.) en Sóholten (Deventer). B-elftal: doel: Jordaan (P.W.); achter: Wieringa (Arnhem) en Bets (Zutphen); midden: Der Kinderen (Dev.), Roes (Arnhem), Cramer (Dev.); voor: Ten Hoopen (Zutphen), de Vries Reyling (F.W.), Canters (Nijm.), A. v.d. Wall Bake (Zutphen) en Visser ’t Hooft (Arnhem). Met de samenstelling van deze elftallen is rekening gehouden met het verhinderd zijn van Schnitger (P.W.) en de Nijmegenaren v. Erven Dorens en Rosskopf. Cramer komt wegens zijn aanstaand vertrek naar Indië voor de samenstelling van het definitieve elftal niet meer in aanmerking. --- Breef van Derk Brookland Voorst, zeuven Meert. _ ® Li ’ ' Volk van Nederlandsen bloede, vrou-j;, m,annen van Nederlandsen stam, bekend he!le. wereld um oe netheid en oe eerkmmnpii Wat ls,mien arm hart in mekare ’e dee^nnJf11 schaamte .toen ik heuren van al h nrm taü an verzwegen vermogens dee zoo ï l ™Uen Me meneer Viskus. fc Vurloopig resultaat is, dat d’r an verzwegen belastbare vermogens of inkomens al is an ’e geven veur f 78,196,000. 1 ls an e Veur Zutfend (woar ok Voorst onder heurt) ls dit f 1,500,000, woarmee ik ma effen zeggen wol, dat Zutfend lang gien gek veguur slot, en dat wie in Voorst ok nog wel ’n stuk of wat mense heb woonen dee zoo eerlijk begint te wör’n as gold as ze marken dat t anders mis löp met ze. Wat ’n geld zit d’r nog onder de mense, en wat ’n lollig geveul mot dat wèzen as dee mense dee al ’n poar joar oaver krielzus en malhèèze heb zitten te zeuren, zoo an de inkspecteur van de belasting mot zeggen: „Ik heb nog ’n spoarpötjen van ’n duuzend of tien, twintig vegèten ante geven”. Tot 1 Mei is d’r nog gelègenheid um vriewillig en zonder straf achterbaks gehol’n gelden ante geven, ma noa 1 Mei dan steet de stok achter de deure, en valt d’r klappen as d’r nog kapitaaltjes verzwegen bliekt te wèzen. Doarumme, boeren, burgers en buutenluu, kiekt de kaste en de olde kousen nog ’s goed noa, en loat de stroom van millioentjes nog ’n Peusken deur bileven vloeien, want ’t is d’r neuöig! wèès ma nit bange dat de inksoekteur oe ’n standien zal geven aj d’r an komp met ’n hutgezette stiekeme leening of hiepeteek an °e buurman, want ie kriegt zelfs gien standjen. Met ’n vrindelikke glimlach noteert de belasting-meneer ’t kapitaalten, en hee lot oe ’t geld netjes hol’n. Alleene van de rente mo’j belasting betalen. Hooveul hebben hun geweten al nit verlicht met ’n biecht an de inktspekteur, en hooveul binnen d’r nog nit, dee ’t nog ma nit an dörven, um dee stap te doon? Den Haag spant de kroon wat betreft de verborgen schatten. Doar is an ’e geven ruum f 31,000,000. Dat kump, doar in ’n Haagzit de baas van ’t zaak jen, en doar zit nog de olderwetse eeliette. Noe geleuf ik, dat al dee vriewillige angiften nit gebeuren uut vrees veur de straf noa 1 Mei, ma dat ’t noe, zoo in ens gebeurt uut pure eerlukheid en vaderlandsliefde. Deze vaderlandsleefde dee is oorzaak, en anders nit, dat d’r ‘n millioenenrègen op de belastingkantoren plaats hef. Gisteren bellen mien een van de inkspekteurs van ’n belastingkantoor op, um mien te vroagen ok nit ’n middel wis tegen de kriewelzeekte, want de man deé de leste tied niks anders aan zien hande kriewelen, vanwege de 101, dat d’r zooveul mense op ’t kantoor kwammen, zonder dat ze ’n anmaning kregen. Groote mense bint vake krek as kinderen. A’j ze beloaven dat ze gien standjen kriegen, doan ze graag, wat ze anders nooit zol’n doon, en de menister van vielnansies hef bliek ’e geven, dat ’e ’n goeje kiek hef op ons volkjen, en eerst besrtnt met de stroopuot, en dan pas met de stok. As ’t anders umme was gebeurd, had d r nog nit de helfte binnen ’e kommen,^wat dr noe al binnen ls. Ik heb vadders nog ’e heult, dat alle belastinginkspekteurs inkstruksies heb ’e kregen veur dat de veldtocht begon., urn zich °erst tien dage achter mekare te oefenen m t trekken van de beminnelijkste glimlach dee ze trekken könt, en dat mot goed ’e helpen hebben, want heuren wie vrogger nog al ’s proaten navêr- Dee „keerls” van de belastings dee mo’j nnnit te veul vetrouwen en nooit te veul zegnoort is ’t as ze inde financiejeele ChS heb ’e Zèten: Hè, hè, da’s gelukikg achter de rogge, en ik mot zeggen, wét wat dee meneer” vrindeluk en behulpzaam, nee, beslis ’n onrdiae man, dat wast. Allo mense stedelingen en dorpelingen, allen d4 no"’in ’n olde kouse heb zitten, stap noa meneerde inkspekteur too, en geniet van de imiemenste glimlach van ’n belastingambte„ firvor is nee de kans nog veur um daf met te maken. Nooit in oe léven kriej zo’n eelVenheid weer, want dee glimlach is met I K en «ïm hemmen de strakke Henen „ en is d’r niks gien 10l meer an on doaf op te goan. Op ’t oovenblik vn dV as -n welkome gast. en wör te met te handdruk en ’n ingestudeerde, ma toch warme1 glimlach ontvangen, en noa dee tied ls ■t afgelootien. en wee oe gebeente aj dan op e roooen ik binnen d>r samen noa too" ’e wes, en doar bink ma bliede too, want noe bink met Galt ok eindelik in ’t reme e kommen Ik had van Galt ’n poar duuzend as eerste hieweteek en ’n poar duuzend as lüs geld. Ma Gait wol nit hebben, da’k doar iets van zeggen mog an de belastingmense, en was t krek of mien eigen alles too heuren, en mos ik d’r dus belasting van betalen. En Galt kreeg zien rente van mien op tied, en betalen van dee vedeenste, (want rente is inkommen), lekker niks gien belasting, want gien mense wis d’r wat van. Noe dos Gait d’r nooit ante beginnen um ’t ante geven, want dan mos ’e van al dee joaren nog noa betalen, en dat wör’n ’n heele somme. ... . , Ma noe is ’t an de kante. Gait hek met e kregen, en hee hef d’r noe zelf schik van dat ’e dat% doan hef. Ma liegen as Gait kan! Hee kwam d’r in, en zei: ~Meneer”, zei ’e „ik had vrogger ’n poar duuzend gul’n inde kaste liggen, en dee hak glad vergeten ante geven bie de belasting, umda’k nit ens meer wis, dat ze d’r laggen. Toen kwam Brookland, en dee keek toevallig of d’r nog ’n tikjen nattigheid inde kaste ston, en zag ’t geld liggen, en dee wol ’t wel leenen. Dat dee ’k; ma Derk zei. da’k d’r tegen gien mense iets oaver mog zeggen, want Derk wol nit weten, dat ’e van ’n ander geld mos leenen, en zóó kwam ’t da’k nooit angifte dee, ma noe ons vaderland geld neudig hef. noe hek ’e zeg tegen Derk, wie motten ons land nit inde steek loaten, en doon wat wie könt um geld in ’t laadjen te kriegen, en doarumme wol ik nog effen ’n duuzend of wat an geven. Vier duuzend dee Brookland van mien hef tegen vief percent, en dan nog viefduuzend, dee mien wief stiekem achterout hef ’e leg, woar ik niks nit vanaf wis.” En de inkspikteur dee glimlachen ma, en schreef, en ik heb ma niks tegen ’e zeg, alhowel ’t krek andersumme was dan Gait zei. „Zóó zóó”, zei de inkspecteur, „dus uw vrouw heeft kans gesen in alle stilte vijf miel achteruit te leggen, zonder dat u d’r iets van merkte?” „Krek”’ zii Gait, „zoo is ’t: ma ak dat noa 1 Mei vetellen, dan zo’j d’r mien wief soms noa gcan vroagen of ’t wel uut kwam, en dat hak ma lever nit, en doarumme wok noe dat zaak jen ma an de kante hebban, want mien wief is d’r nit arg veur um noa. de stad te goan en doar te proaten oaver geldelikke zaken, en vanwege d’r töt 1 Mei gien noavroag ’e doan wórdt, wok ma eerluk alles an geven. En zoo is ons volk van Nederland bienoa oaveral. Zoo eerluk as gold, as ze marken dat ’t hommelus wórdt nit eerluk te blieven. As 1 Mei veurbie is, wol ’k zeen um geld bie mekare te kriegen van mense dee vriewillig angifte ’edoan heb van verzwegen inkomsten of kapitaaltjes, en doarmee ’n soort denkmall op te richten, zo’n soortement gedenksteen wat siembool-lies mot veurstellen de opofferingszin en vaderlandse eerlukhetd van de belastingbetalers in 1934. Hierveur hek al ’n ontwarp kloar. ’n Groot steenen vootstuk, woarop an de noordkante ’n boerenman as Gait bieveurbeeld, dee met de eene hand ’n bankbiljet van tien gul’n uutgif, en met de hand ’n breef ken van honderd inde zak stek. An de zuudkante n stads vrouwmense met ’n olde kouse wat zooveul as de hoorn des overvloeds mot veur stellen, woar ’t geld uut kömp rollen, en an de beide andere kante ’n bankkier met ’n dikke pottefullie, dee dichte zit met te slot. En d’r boaven op de feguur van ’n belastinginkspekteur met zien glimlaoh vau veur 1 Mei. Heelemaol onderan de beeltenis van Menister Oud met inde linkerhand ’n strooppot, en inde recher ’n zweppe. De inkskripsies op elke vier kanten zölt dan wör’n: „Met stroop vangt men goud.” „Eerlik duurt het langst.” „Het geld behoort ons Vaderland”, en op de achterkante: „Zij, die nog kapitalen verzwegen of naar andere landen brachten groeten U.” ’t Kan wel gebeuren dat d’r nit veul van dat plannetjen kömp, ma probser’n dook ’t wel, want k vinne, wie meugen dankbaar wèzen en trotsch dat wie ’n volk binnen dee ’t welzin van ons land stellen, boaven de glans en schittering van ’t geld, en dee miljoenen bie mekare kont brengen in ’n kotten tied as d’r ’n beroep op hun eerlukheid wordt ’e doan, veural as ze weten dat 't peslot van rékening toch nog béter veur hun zelf is. Dacrumme de eerbiedege groet en hoogachting an al de vaderlanders in Voorst en Zutfend en umgeving dee de stroom van milliejoentjes heb loater vloeien inde booken van de inkspeksie op ’t belastingkantoor, van: DERK BROOKLAND. ---