Stadsnieuws. IN HET MUSEUM. In het Wijnhuis exposeert de kunstschilder Willem J. van Dam. Het is veelsoortig werk wat hij ten toon stelt. Olieverfschilderijen, aquarellen, steen-teekeningen en etsen. Vooral deze laatste doen het oog weldadig aan en geven er blijk van welk een voortreffelijk teekenaar Van Dam is. Maar ook zijn stadsgezichten bewijzen welk een goeden kijk op kleur en lijnde maker hebben moet. De Markt met kerktoren (no. 39) is heel mooi van kleur, zoo ook no. 30: Sluisje in Amersfoort. No. 31 is een fraaie aquarel en zoo kan men vee! noemen wat bekoort. No. 13 is, dunkt ons, nog geheel ineen embryonalen toestand, terwijl wij met no. 20 niet best weg weten. Is het een licht-fantasie of bedoelt de schilder een sprookjesachtig effect te geven? In ieder geval is een bezoek aan deze tentoonstelling zeer aan te raden; een aansporing tot hen die belangstellen inde kunst willen wij dan ook van harte geven. De commissie zorgt dat w\j er niet geheel van verstoken blijven. Laat dit weerdeering vinden, ’t Zou jammer zijn als al die moeite onvoldoende beloond bleef. VEREENIGING ZIEKENVOEDING. Gistermiddag hield de Vereiging „Ziekenvoeding haar jaarvergadering onder leiding van mevr. C. J. van Paassen—v. d. Schoot. Mevr. Behr e n s las het jaarverslag voor. Daaruit bleek dat in 1933 weer verschillende patiënten door de vereeniging zijn geholpen door hen een warm middagmaal, melk of eieren te verschaffen. Allen, die haar daartoe in staat stelden door contributie, giften of het koken, bracht zy hiervoor hartelijk dank. De aanvragen kwamen indoor dokters, vroedvrouwen en wijkverpleegsters. Warme maaltijden werd 406 maal verstrekt, terwijl 335 maal melk of eieren werden gegeven. Mevrouw Kortenoever zorgde voor de regeling van het verstrekken der warme middagmalen. Mevrouw van der Giesen zorgde wéder voor de melk- en eierenverdeeling. Het bestuur onderging eenige verandering. In Mei bedankte de 2de secretaresse, mevrouw Nakken, als bestuurslid. Voor alles wat zij voor de vereeniging deed werd haar dank gebracht. In het najaar leed de vereeniging weer een groot verlies door het vertrek uit de gemeente van mevrouw Henzel—Coops, die zoovele jaren hare beste krachten, tijd en liefde aan het werk der vereeniging gaf. Niet alleen het bestuur mist haar zeer, zoo Wordt in het verslag opgemerkt, maar ook de vele patiënten, die zoo vaak door hare bemoedigende woorden werden gesteund en opgewekt. Er bedankten 3 contribuanten, er vertrokken uit de gemeente 4 contribuanten, terwijl 1 contribuante kookster werd. Tïi^eV^„t°-Ktri-buanten zasen zich genoodzaakt, bii 1 te verminderen. Er kwamen TTH f ?ld en 11 begunstigers. de rekening en verantwoording van de pennmgmeesteresse mevr a t' t a Jong bleek het bedrag aan gaven f 1187. Het saldo verminderde met ruim f 300. indien de vereeniging- op deze “deS voort wil gaan om zieken en herstellenden te helpen zal volgens dit verslag extra versterking van- de kas noodig zijn. De presidente dankte de dames Behrens en De Jong voor haar arbeid aan de vereeniging gewijd. Mevr. A. M. Belirens—Kamerling, die lid van de commissie van bijstand was, werd als bestuurslid gekozen, terwijl mevr. A. L. Nyburg—Isaac als lid van de commissie van bijstand werd herkozen. ODEON-BIOSCOOP, Het programma inde Odéon-bioscoop is deze week zeer gevarieerd maar zooais den laatsten tijd veelal het geval was, hoofdzakeliik aan den vroolijke'n kant, al worden we dan in het begin, wanneer het City-nieuws opent met eenige beelden van de tragische catastrophe op den spoorlijn Farijs-Straatsburg, er aan herinnerd dat er ook nog ernstige dingen zijn. Doch al gauw neemt het programma na eenige sprekende, zingende en dansende Franschen en den kerstzwemwedstrijd inde Seine een vroolijk karakter aan. Nadat Metro Goldwyn ons nog iets heeft laten zien van het levender Mongolen verschijnt Charley Chase op het doek inde film getiteld ,Dat had je niet gedacht hè?” Vervolgens is het Polygoon die ons eenige beelden uit ons eigen land laat zien. We zien o.a. een deel van den hockey-wedstrijd Nederland—Anglo Indian, het vertrek van mevrouw Esther de Boer—v. Rijk met haar gezelschap van het vliegveld Waalhaven, terwijl ons ook een blik gegund wordt bij het Groningsche carnaval. Felix Bressart, de door velen zoo graag geziene acteur speelt hierin de rol vaneen arme bank-employé, die verliefd is op het meisje dat in zijn pension woont en steeds tevergeefs naar werk zoekt. Verzeild geraakt ineen café, waar hij probeert vaneen vriend het geleende geld terug te krijgen, wordt hij geëngageerd als figurant ineen film. De hooge hoed, die hij hier voor noodig heeft, of liever die, welke hij, nadat de eerste dooreen auto is platgereden, voor deze geruild heeft, speelt een heel belangrijke rol inde verdere gebeurtenissen in deze film. Een briefje dat hij in deze hoed vindt doet hem, na eerst een filmopname inde war gestuurd te hebben naar een restaurant rennen om daar een ongeluk te voorkomen. Dit lukt hem ook maar zijn meisje, denkende dat hij al net zoo is als zijn directeur met wien ze daar is, wil niets meer van hem weten. Hij weet haar echter te overtuigen dat hij net zoo is als zij hem eerst voorgesteld had door een filmcontract voor 3 jaar, dat hem inde schoenen geschoven wordt omdat een Amerikaan aan wie de film verkocht moet worden, hem, toen hij de boel bij de opname inden war stuurde, zoo grappig vond dat hij alleen dan de films wil koopen als onze bankemployé, die intusschen ook gedaan heeft gekregen, er in mee speelt. SCHOUWBURG-BIOSCOOP. Men kent de Afrikaansehe jungle uit „Trader Horn” of „Tarzan’ of een andere filin. die ons op een klapstoeltje ineen knusse bioscoop gezeten meeneemt naar die streken, waar de primitiviteit uit alles spreekt én menschen kunnen leven bij en als dieren. Zoo’n rolprent is er thans inde Schouwburgbioscoop, waar een buitengewoon uit de kluiten gewassen jongeman in donker Afrika de leeuwen als beste vrienden heeft, door hem beschermd wordt en hem ook inde gevaren der jungle bijstaat. Het is een slechte klant voor de heeren confectiezaken, want hij heeft aan een klein stukje dierenhuid genoeg om zijn stevige zongebruinde body te bedekken. Het is de „leeuwenman”, een legendarische figuur der negers, die er met angst aan gelooven, terwijl de blanken, die inde wildernis doordringen, met een schouderophalen de steeds weer terugkomende fantastische verhalen der zwartjes aanhooren. Tot enkelen hunner met den „leeuwenman” der inboorlingen en diens bloeddorstig gevolg kennis maken, wat een van hen een belangrijk stuk van den veestapel kost en waardoor de andere een koopei van wilde dieren voor circussen een Prachtidee krijgt en een aantal konmgen der wildernissen benevens den blanken wilde m den lokt. Gekooid en wel neemt die het heele geval mee naar Amerika, doch voor de landing van het schip springt de „leeuwenman”, die niemand minder dan de Olympische zwemkampioen Buster Crabbe is, over boord en slaat alle recoids door den afstand van het schip naar den vasten wal in ontoombare snelheid af te leggen. Hij doolt een poos tot groote consternatie van een paar oude dames zoo ongeveer poedelnaakt door de parken, schrikt voortdurend bovenmatig voor het snelverkeer en komt eenigszins overspannen inde huiskamer van twee jongedames binnensluipen, waar hij ineen minimum van tijd een groote hoeveelheid eetbare waar naar binnen werkt en de twee jongedames groote schrikkrampen bezorgt. Een van haar ontpopt zich al gauw als de vrouw, die haar wil weet uit te oefenen en dan begint de cultiveering van den wildeman, die leeuwentemmer ineen circus wordt en trouw de lessen van zijn gebiedster volgt inde Engelsche taal en later de leiding inde lessen der liefde overneemt. Een geweldige circusbrand, zoo natuurgetrouw opgenomen, dat de toeschouwers inde zaal worden aangegrepen door de beklemmende sensatie, is verder eender meest geslaagde deelen dezer film en het slot is een terugkeer van den „leeuwenman” met zijn gebiedster en zijn leeuwen naar de wlidernis. Het is een ongekende sensatie deze film, die nieuw voor Zutphen is èn die de bezoekers der vorige jungle-films niet mogen verzuimen. zy krijgen veel Paramount- en Ufa-nieuws, o.a. met magnifieke wintersport-opnamen en een kluchtige drie-acter op den koop toe. Vanmiddag opent de heer J. H. H. Tacke, comb. Peek en Cloppenburg, de geheel verbouwde zaak in heerenconfectie en mode-artikelen inde Korte Hofstraat. Door deze modemiseering, welke onder leiding van den heer J. L. van Houte te Vorden werd uitgevoerd en waarin de aannemer de fa. H. Boerman te Warnsveld en het atelier voor kunstnijverheid van G. Emsbroek te Vorden een belangrijk aandeel hadden, is het aanzien der zaak veel verfraaid. Een groot en ruim etalageportiek, geheel in koper uitgevoerd, biedt den eigenaar gelegenheid de goederen aantrekkelijk te exposeeren. De lichtinstallatie van de fa. Philips draagt by tot een luisterrijk geheel. Ook het interieur van den winkel is gemoderniseerd. Deze verbouwing beteekent voor de Korte Hofstraat ongetwyfeld een verfraaiing. J. G. K. landbouwer te Laren (G.) thans gedetineerd in het huis van bewaring heeft hooger beroep ingesteld van . het vonnis der rechtbank d.d. 23 Febr, waarbij hij wegens meineed werd veroordeeld tot 8 maanden gevangenisstraf. Door H. J. G. arbeider te Loenen is beroep -in cassatie ingesteld van het vonnis der rechtbank dd. 2 Maart waarbij hij wegens overtreding der Jachtwet met bevestiging van het vonnis van den kantonrechter te Apeldoorn werd veroordeeld tot f 30 boete of SO dagen hechtenis met verbeurdverklaring van deinbeslag genomen haas en strik. --- Uit den Omtrek. DOETINCHEM. 9 Maart. Bi) het gemeentebestuur van Didam is, naar het „Handelsblad” meldt, een schrijven ingekomen van den minister van Binnenlandsche Zaken, waarin deze uiting geeft aan zijn bijzondere bezorgdheid over den loop van zaken in die gemeente. Hij doet uitkomen dat er door het hooge gezag middelen moeten worden toegepast, welke voor een gemeente die goed bestuurd wordt, tot de onmogelijkheden behooren. De gedragingen en handelingen van enkele raadsleden hebben den minister aanleiding gegeven, enkele gevallen aan te stippen, welke wijzen op het zeer slecht gevoerde beleid van bepaalde raadsleden en wethouders. Het geval heeft zich voorgedaan, dat ineen korte spanne tiids drie raadsbesluiten werden vernietigd. Vervolgens releveert de minister de behandeling der gemeentebegrootingen over de laatste drie jaar, waarvan de eerste twee door den commissaris der Koningin inde provincie Gelderland moesten worden vastgesteld, daar zoowel de Baad als B. en W. weigerachtig bleven, te voldoen aan de nota van aanmerkingen van Ged. Staten. Herhaalde malen moesten Ged. Staten op spoed aandringen t.a.v. de vaststelling der begrooting voor 1934. De handelingen en het beleid van bepaalde leden van Baad en B. en W. geven volgens den minister blijk vaneen ontstellend gemis aan wetskennis, hetgeen opgemerkt kan worden uit het beleedigend karakter van besluiten van genoemde colleges. De minister laat de ernstige vermaning hooren, dat.de,slechte gang van zaken inde gemeente allpep is,toe te schrijven aan die raadsleden en wethouders, die hebben meegewerkt tot het nemen van die besluiten. „ De minister spoort tenslotte die functionarissen aan, om over te gaan tot het voeren van een geheel ander en beter beleid. STEENDEREN. 9 Maart. In „Concordia” had gisteravond een vergadering – plaats van de afd. Steenderen del Chr. Boeren- en Tuindersbond, waarin als spreker optrad de heer ir. Cleveringa met als onderwerp: „Nieuwe inzichten inzake de grondbewerking en groenbemesting, mede in verband met het scheuren van grasland”. Ter verduideiyking werden interessante lichtbeelden vertoond over de grondbewerking en het ploegen met ondergrondsploeg. De vragen welke gesteld werden, werden uitvoerig door spreker beantwoord. De voorzitter, de heer D. Garritsen, sloot met een woord van dank aan den spreker dezen leerzamen avond, die zeer druk bezocht was. 9 Maart. Gisteren, Donderdagavond, hield de Chr. zangvereeniglng „Excelsior” de jaariiiltsche uitvoering inde school te Toldijk. De opening gechiedde door ds. Pikaar. De elf nummers werden daarna, onder leiding van den directeur eten heer G. Smeenk, mooi gezongen. Bijzonder troffen ons „Psalm 146” en „Avond Stilte”. De avond werd verder opgeluisterd door voordrachten. De opkomst was niet groot. --- Algemeene Berichten. OFFICIEELE BERICHTEN. Bij K. B. is benoemd tot reserve-le-luit. voor speciale diensten bij den generalen staf de res.- le-luit. ir. J. Wessels Boer van het 3e reg. veldartillerie, onder geiyktijdig eervol ontslag uit zyn tegenwoordige betrekking; zijn benoemd tot res.-off. van gez. 2e kl. by de landmacht de dienstplichtige vaandrigs van dele compagnie hospitaalsoldaten B. H. Opdenberg, F L. Berghauser Pont, J. Gertenbach, H. Ezendam, F. Pauw, G. A. de Bas, J. B. Thate, J. W. de Groot, J. Bijl en F. de Stoppelaar, allen arts. Benoemd tot lid van den Voogdijraad te Assen dr. G. Visser, predikant by de Ned. Herv. Gem. aldaar. Faillissementen. Failliet verxiaar d: N.V. Rott. Kleedjes Industrie v.h. Hunter, Rotterdam; cur. mr. J. Elshout. N.V. Blschof’s Schoenenmagazijn, Rotterdam; cur. mr. C. Lourens. Antonius Hendrikus Waalewijn, horlogemakeropticien, Hillegersberg; cur. nu L. J. R. Kuhn, Rotterdam. C. v. Leeuwen, tuinbouwer, Aalsmeer; cur. nu-. W. Venlet, Haarlem. P. J. van Wichen, koopman, Woerden; cur. mej. mr. J. h. Vuystingh, Utrecht. H. N. Kip, koopman, Baam; cur. mej. mr. M. A. Sebus, De Bilt. J. H. Weysenfeld, koopman, Culemborg; cur. mr. S. Rink, Tiel. B. v.d. Berg. handelaar in radioartikelen, Zeist; cm-, mr. H. L. v. Hoogenhuyze. J. van Oostrum, grossier in fruit, Utrecht; cur. mr. W. A. P. van Lier. Christiaan Jozef Willem Feeters, timmerman, Horst; cur. mr. A. Geurts, Venlo. Handelsvenn. onder de firma Gebr. Peeters, aanneemster en bouwbedrijf, Horst; cur. mr. A. Geurts, Venlo. L. Janssen, aannemer, Spekholzerheide, Kerkrade; cur. mr. Bailleux. A. H. R. Lindner, aannemer, Heerlerheide-Heerlen; cur. mr. Kom, Maastricht. DE ARRESTATIE IN INDIE. Het Tweede Kamerlid, de heer Roestam, stelde op 6 Maart de volgende vragen aan dr. Coiyn: . I. Is het den Minister bekend, 1. dat er weer talrijke arrestaties op iast van de Indische regeering hebben plaats gevonden betrekking hebbende op de voormannen van de Pendidikan Nasional Indonesia? 2. dat de Pendidikan Nasional Indonesia in woord en geschrift herhaaldelyk heeft verklaard haar acties slechts te willen voeren binnen het kader van de wettelijke mogelijkheid, en dat de leiders dezer organisatie programmatisch den illegalen strijd verwerpen omdat hun stryd niet werkelijk is gericht tegen het bestaande stelsel? 11. Indien punt 1 van vraag I bevestigend moet worden beantwoord, wil de minister dan mededeelen, wat de motieven zijn van de Indische regeering, die tot deze plotselinge arrestaties hebben geleid en in hoeverre deze maatregel van de Indische regeering verband houdt met de jongste reis vaneen der leiders van de Pendidikan Nasional Indonesia naar Japan? ni. Indien punt 2 van vraag I eveneens bevestigend moet worden beantwoord, is de minister dan niet van oordeel dat het optreden van de Indische regeering strijdig is met de verklaring van den minister, die tot de loyale beweging rekent de partijen, die geen ondergrondsc'ne acties wenschen te voeren? IV Is de minister niet van oordeel, dat derueiiike drastische maatregelen tegen de voormannen uit de volksbeweging de bestaande reeds dreigende spanning in Indonesia nog meer zullen verscherpen en bitteren haat onder het Indonesische Volk tegen het Nederlandsche o-ezag zullen wekken en bevorderen? De heer Colijn, minister van Staat, minister van Koloniën, heeft hierop thans het volgende geantwoord: Vraag I. 1. Ja* 2. De vraag is niet wat de Pendidikan Nasional’ Indonesia heeft verklaard, doch hoe de leiders dezer organisatie zich hebben gedragen. Vraag 11. Hier te lande onbekend. Vraag Hl. Deze vraag wordt ontkennend beantwoord in verband met het antwoord op ount 2 van vraag I. Vraag IV. Neen; juist omgekeerd. FOKKER OP SCHIPHOL. Gisteravond is de vliegtuigbouwer de heer Fokker van zijn verblijf aan de Amerikaansche westkust, waar hij de licentie kocht voor den bouw van Dougias-vliegtuigen voor heel Europa, teruggekeerd en op Schiphol geland. Tot Cherbourg had hij de reis gemaakt per stoomschip „Bremen”. Daar was hij in het vliegtuig „De Uil” gestapt, bestuurd door den piloot Balkow. „De Uil” had 300 kg. post, een deel van de Amerikaansche mail aan boord. Op een vraag, die den heer Fokker bij aankomst door de verslaggevers werd gedaan omtrent de reden waarom de Nederlandsche vliegtuigenfabriek de licentie van de Douglasvliegtulgen heeft gekocht, antwoordde Fokker, dat noch de K. L. M., noch de* Nederlandsche regeering in staat zijn om de ontwikkelingskosten te betalen vaneen prototype. Efat is ook haast onbetaalbaar. Dergelijke ontwikkelingskosten loopen inde honderdduizenden. --- Advertentie Weet iemand zijn geschenk met [woorden op te pronken, Al is de gave klein, nog schijnt er [veel geschonken. --- Hinderwet. Ter gemeente-secretarie, 3e afd., ligt ter inzage een aanvrage van de fa. RONK EN EGTHUIZEN alhier om vergunning tot het oprichten van een werkplaats voor machinale houtbewerking in het perceel Badhuisweg no. 12. --- FEUILLETON. HET GESTOLEN KIND door BASII, KING (Uit het Engelsch). 34) schilderde,6 dat SVS*1 thet lev“ af' voerde zijn gedachten als vanzelf g^n lijd3n’ vroegere leven. elf naar zlJn „Als ik vastgeheuden bad aan het beginsel om de belangen van anderen niet den voos te geven, dan was ik misschien nog altijd g fitter in Liverpool, m Engeland. Daar bsn ik Ik was door en door Engelschman, en sommige menschen beweren dat ze dat nog aan mijn spraak kunnen hooren. Maar ik ben hier al zoo lang, dat ik wel geloof ’t Amerikaansch goed onder de knie te hebben, Onlangs ontmoette ik een Enaelschman hij was hofmeester op een van de booten van de Cunara Line die beweerde dat hij niet anders dacht dan dat ik een geboren New Ycrker was. Ik heb altijd aanleg voor talen gehad. Ik heb eens een Franschman gekend, en ik mag omvallen als ’t niet waar is, dat ik zoo goed Frenso.h met hem parlevinkte, dat cok hu tenslotte met anders do rilt of ik was een landsman van hem. Mijn neigin* om mijn pUriW tegenover anderen te doen, bracht me echter daar, waar ik nu hen en daarover heb ik me niet te beklagen. Op de Gansevoorimarkt neem ik werk aan, zoodra ik dat noodig heb, wat echter i. 't altijd het geval is. ik heb een aardig duitje staan ürde spaarbank in Brooklijn. Mijn vrienden blijven net zoo lang bij mij. als ’t in mijn kraam te pas komt, dat ik bij hen blijf. En als ik mijn oog niet had verloren maar kon ik vooruit weten, dat die gemeene huisknecht bij de zilverkast op den loer lag en mij ranselde, overal waar hij me maar raken kon. En toen hij me dat oog uit mijn hoofd had geslagen, zette ik zoo’n keel op, dat ik me bijna de heele politie van New York op den hals haalde.” Tom stond verbaasd. „Maar u hebt me toch verteld, dat u uw oog hebt verloren bij ’t redden van ’t leven vaneen dame!” Honeybun’s verlegenheid duurde niet langer dan de tijd, noodig voor het vinden vaneen geschikte uitvlucht. „O, heb ik dat verteld? Nou ja, dat was ae andere helft. Je hebt toch wel eens gehoord dat een verhaal twee helften heeft, nietwaar? Ik kon je toen toch niet alles tegelijk vertellen, wel?” Maar hij achtte het toch maar het verstandigst om terug te komen op zijn levensbeschrijving. Als zoon vaneen havenarbeider in Liverpool was hij op zijn zeventiende jaar inde leer gegaan bij een gasfitter. „Maar ik streefde naar iets heoger. Wat dat was, wist ik niet precies, maar het zweefde altijd in vage omtrekken vóór me. Na een tijdje drong tot me door, dat ik moest strijden tegen de wet die het eigendomsrecht beschermt. Ik begon ’t vreeselijk te vinden, als ik om me heen keek, te zien dat er niets was. dat niet aan iemand toebehoorde. Ik maakte er een gewoonte van naar meetings te gaan. Daar ontdekte ik dat ik en mijn standgenooten de onterfden waren. „Verduiveld nog toe”, zei ik tot me zelf, ik wil ook wat erven, of anders laat ik heel Liverpoo! inde lucht vliegen. Welnu, ik kwam dan ook in ’t bezit van iets, een lekker warme jas, waarmede iemand in het Midland-station zijn plaats belegd had. Ik wist dat die jas net zoo goed van hem als van mij was, en daarom heb ik de jas over mijn arm meegenomen. Tien minuten later had ik ’m in Line Street aan. Dat was ’t begin, en van toen af begon ik heel wat te erven. Niets is gemakkelijker, zei ik tot me zelf nis ie eerst maar tot ’t besef komt, dat de ziel van den mensch vrij is en dat er niets aan niemand toebehoort. Ik streed voor mijn standgenooten, ja, dat deed ik. Trachtte hun aan het verstand te brengen, dat ze moésten ophouden met tot de onterfden te behooren, en dat ze moesten probeeren vooruit te komen en zoo kwam ik inde Walton-gevang-enis terecht. Je slaapt tooh niet, jochie?” Daar hij niet sliep, kwam hij de rest van het verhaal ook te weten. Uit de Walton-gevangems ontslagen, zette Honeybun koers naar Amenka. Ik wou wez uiteen land, waar alle dingen een eigenaar hadden; ik wou naar ’t land van de vrijheid Vrijheid! ’t Mocht wat! Ik was nog geen vier uren aan wal, of ik merkte dat hier net zoo goed als in dat achterlijke Engeland, niets was dat niet aan iemand toebehoorde. Laat ik ie één ding zeggen, jochie. Als iemand, dri in Amerika komt, soms mocht denken, dat erhier iets is, dat hij vooi niks krijgt, dan heeft hij ’t glad mis. Ik bezit niets, of ik heb er voor gewerkt of heb ’t op den kop getikt. Hier diezelfde stomme, oude wet tot bescherming van iemands bezit een onrechtvaardigheid tegenover de armen. Ik meest weer van voren af aan daartegen strijden. Maai wat kan ’t je schelen, een paar maanden in ’t gevang te zitten, als je dat doet voor je standgenooten, om hun te laten zien wat hun rechten zijn!” Eenige avonden later ontstelde Tom dooreen nieuwe” mededeeling, die zijn eigen positie betrof. „Ik dacht zoo, jochie, dat, aangezien je eens een pupil van den Staat bent geweest, je dat opnieuw zal werden, zoodra de Staat inde gaten krijgt, dat je vrij rondloopt.” Verschrikt riep de jongen uit. „Dat nooit! Eer zou ik me van kant maken!” Zelf begreep hij dat gevoel van tegenzin, van afschuw niet. Zuiver geredeneerd, was de Staat toch goed voor hem geweest; de Tollivants ook, althans in dien zin, dat zij niet onvriendelijk voor hem waren, geweest Maar het was de positie van pupil van den Staat, die hem zoo vreeselijk tegenstond, en daarom wilde hij daarin niet terugkeeren. In Harfrey was hij de eenige, die tot een lagere kaste behoorde, ineen stijf wereldje, uit menschen bestaande, die een hcogen dunk van zich zelf hadden, en meenden het recht te hebben hem te minachten. Daar was niets aan te doen. Zij wisten even goed als hij zelf, dat hij eigenlijk niets minder was dan welke jongen ook, en toch toonden zij door hun doen en laten, dat zij hem als een kleinen paria beschouwden. Te midden van dieven en moordenaars, zooais inden laatsten tijd, b’eef hem nog de mogelijkheid om zich zelf te respecteeren. Maar terugkeeren naar en afhankelijk zijn van die georganiseerde, zoogenaamd Christelijke maatschappij, dat zou zijn innerlijk leven verweest hebben. „Ik dacht wel, dat je er zoo over zoudt denken. Zoolang' je nog wariit op de terugkomst van je vader en dat doe je nog altijd is er geen gevaar. Dat zou pas kunnen komen, als de scholen weer zijn begonnen. Ik ben er zeker van, dat de een of andere vrome vrouw rondsnuffelt, en die aan den een of ander verklapt, dat je niet school gaat, terwijl je nog schoolplichtig bent. En dan, jochie, zou je weer ergens ineen gezin als pupil van. den Staat belanden.” Tom sloeg in ’t donker hard tegen zijn bed. „Ik wil niet! Ik vertik ’t!” „Zoo schreeuwde ik cok, toen ze me de eerste twee of drie keeren te pakken kregen; maar gaan zou je toch moeten, als ze je erheen zenden. Daarom dacht ik als volgt: je was uitsluitend inden staat New York pupil van den Staat. Was je daar eenmaal uit, dan zijn er allerlei wetten, die zouden beletten om je weer daarin terug te halen. Toen ik eens in New Jersey wat werk had gedaan, en daarna naar Manhattan uitkneep wel, wel, wat een drukte gaf dat, t~en de politie te weten kwam, dat ze met mij te doen bad en toen zie probeerde me weer aan den overkant van de rivier te krijgen. Maar ze hebben me nooit te pakken gekregen. Voordat zo alle wetsartikelen, die op mij van toepassing konden zijn, hadden uitgeplozen, was de zaak in ’t vergeetboek geraakt.” Hij liet den jongen den tijd om hierover na te denken, alvorens zijn voorstel nader te ont. wikkelen. „Als jij en ik ’m nou eens samen smeerden naar een anderen staat, dan zouden ze dat niet eer bemerken dan dat we veilig en wel uit hun bereik waren. Als we eens naar Boston gingen, zeg! Boston is een prettige stad. Ik heb er een tijd gewerkt, samen met iemand; hij heette ” De jongen voelde zich nu geroepen tot spreken. „Ik zou daar niet werken willen, zooais u deed, al gaven ze me heel Boston cadeau.” Hij legde die verklaring met zoo’n beslistheid af, dat zij klonk als een ultimatum. Al was zij eigenlijk een herhaling van hetgeen hij eenige dagen te voren had gezegd, nu zette hij er meer kracht achter. Ook zei hij het beteekenisvoller, stelde ’n voorwaarde, die elke discussie uitsloot. (Wordt vervolgd). ---