Promotie Gymnasium Zutphen Enkele aspecten over Toynbee’s studie der geschiedenis Tijdens de promotie van de leerlingen van het gymnasium inde Lutherse Kerk, heeft dr. J. Reijers een oratie gehouden over enkele aspecten van Toynbee’s studie der geschiedenis, waaraan wij het volgende ontlenen: Inde jaren na de eerste wereldoorlog maakte de Duitse philosoof Óswald Spengler grote opgang met zijn werk: Der Untergang des Abendlandes. Op zijn wijze formuleerde hij, dat hij geen geloof meer hechtte aan wat in het begin vah de negentiende eeuw door Hegel en na hem door vele anderen was uitgesproken, n.l. dat inde opeenvolging der leilinggevende staten niet een wisseling van rollen zonder inhoud of zin viel waar te nemen, maar dat telkens een hogere top bereikt wordt. Beschavingen waren volgens Spengler te vergelijken met levende wezens, die een periode van opgang, van bloei en van ondergang kennen. Het woord van Spengler heeft ook ten onzent weerklank gevonden. De Leidse hoogleraar Huizinga, hoewel geen aanhanger van Spengler’s denkbeelden, plaatste aan het hoofd van zijn „Inde schaduwen van morgen” het citaat: „Habet mundus iste noctes suas et non paucas.” Ook voor hem was Spengler’s beroemde boek het werk, dat velen vertrouwd maakte „met de gedachte aan mogelijkheid van daling der huidige cultuur, waar zij tot nog toe bevangen waren ineen onberedeneerd vooruitgangsgeloof.” Vooruitgang duidt op zich zelf trouwens alleen een richting aan en laat in het midden, of aan het eindpunt van die gang heil of verderf staat. Militarisme, hypernationalisme, symptomen Van verval en verdwazing van het publieke leven, anti-semitisme beschouwde Huizinga als tekenen vaneen ongunstige ontwikkeling. De schokken door de Eerste Wereldoorlog teweeggebracht, hebben dus verschillende historici tot bezinning gebracht aangaande de perspectieven van onze cultuur. Tegen deze achtergrond moeten wij °ok het werk van de Engelse historicus Toynbee beschouwen. Arnold Joseph Toynbee werd in 1889 geboren uiteen familie van Engelse intellectuelen. De sociale hervormer, naar wie „Toynbee-Hall”, het eerste v.olkshuis in het East-End van Londen genoemd werd, was een oom van hem. De tegenwoordige historicus studeerde klassieke letteren aan de universiteit van Oxford. Tijdens een verblijf te Athene in 1911 ontwaakte bij hem de belangstelling zowel voor de oude als voor de jongste geschiedenis dooreen schijnbaar onbetekenend toeval: Op Kreta ontdekte hij de ruïne van eën op het einde der 17de eeuw gebouwde villa. Ofschoon deze reine betrekkelijk modern was, leek ze h«ü op eens even oud als het paleis te Knossus, dat hij een paar dagen tevoren bezocht had, al lag er dan ook bijna 3000 jaar tussen het tijdstip, waarop het ene en het andere bouwwerk waren verrezen. Zo rees bij hem de vraag, of er wel éen ononderbroken beschaving bestond, of wel dat er vele beschavingen waren, die zich in hun verloop telkens herhaalden en waarvan de overeenkomstige fazen als „gelijktijdig” moesten worden beschouwd. De vraag rijst bij hem of de „Derde Zeeheerschappij”, waarvan zijn geliefd Engeland deel uitmaakt, gedoemd is onder te gaan, evenals dat het geval geweest was met de twee, waarvan hij de resten op Kreta had aanschouwd: de z.g.n. Minoïsche en de Venetiaanse. Zijn ervaringen als oorlogscorrespondent inde Eerste Wereldoorlog hij maakt de ondergang van 50 Britse divisies in het Hindenburg-offensief van Maart 1918 mee, versterken het gevoel van het naderend einde der Westerse cultuur bij hem. Na zijn land op de Vredesconferentie van Versailles als expert gediend te hebben, wordt hij professor aan de Universiteit van Londen. In 1923 stelt hij het plan op voor zijn „magnum opus” A study of history. Reizen naar Japan, Siberië, China en de Verenigde Staten wisselen de uitwerking van dit project af. Tijdens de September-crisis van 1938 zendt hij de aantekeningen voor het ongeschreven deel van zijn boek naar Amerika. Na de Tweede Wereldoorlog zet hij zich tot de voltooiing van dit werk. Het doel, dat Toynbee zich gesteld heeft, is dus niets meer of minder dan het opsporen van de grondslagen van een algemene en vergelijkende beschavingsleer. Afgezien van de vraag, of het mogelijk zal blijken vast te stellen, of de loop der verschillende beschavingen door dezelfde wetten of regels beheerst wordt, is het duidelijk, dat een dergelijke studie alleen mogelijk is voor iemand met een zeer uitgebreide en tegelijk zeer gedetailleerde kennis op historisch gebied. Niettemin heeft Toynbee deze geweldige taak op zich genomen en tot een aanzienlijke hoogte reeds voltooid. Van de beraamde dertien delen zijn er op ’t ogenblik ongeveer tweederden voltooid. We zouden dus een samenvatting van het hele werk moeten laten rusten tot het gehele werk gereed is; evenwel geven de reeds verschenen delen een overzicht van T.’s beschouwingen in hun geheel, zodat het geoorloofd is reeds nu een samenvatting te geven. T. maakt onderscheid tussen een primitieve mensengemeenschap en een beschaving. Beschavingen zijn veel jonger: Ze zijn niet ouder dan 4000 jaar, terwijl de primitiefste gemeenschappen wel 300.000 jaar teruggaan. Beschavingen zijn minder talrijk: T. telt er 21, tegenover 650 primitieve gemeenschappen. Beschavingen duren langer, strekken zich overeen groter aantal mensen uit en bestrijken een groter gebied. Een beschaving kent een grote mate van beweeglijkheid, een primitieve gemeenschap een grote mate van rust. Een beschaving volgt scheppende persoonlijkheden na, terwijl ineen primitieve maatschappij de voorouders tot voorbeeld strekken. De beschavingen kennen meer sociale geledingen en meer specialisatie dan een primitieve gemeenschap. Het verschil tussen een primitieve gemeenschap en een beschaving is relatief: een primitieve gemeenschap is a.h.w. op een bepaald terras aangekomen, een beschaving nemen we waar op het ogenblik, waarop ze bezig is van het ene terras op het andere te klimmen. T. beschouwt een beschaving „als een begrijpelijk veld van historische studie”, in tegenstelling tot een staat of natie, die bij nader onderzoek slechts een onderdeel ener bepaalde beschaving blijkt te zijn. .Aangezien alle beschavingen een soort van mensenmaatschappij vertegenwoordigen, zijn zij onderling vergelijkbaar. Het begrip, waar bij T. zeer veel op terug valt te leiden, is dat van uitdaging en antwoord (Challenge and Response). Inde grootste drama’s die de menselijke geest heeft voortgebracht is een botsing de intrigue. De botsing van Jahweh en de slang vormt de intrigue van het verhaal van de Zondeval. Een tweede botsing tussen dezelfde antagonisten vormt de kern van het Nieuwe Testament. In de Hippolytus van Eurypides vinden we de botsing tussen Artemis en Aphrodite, terwijl de kern van Goethe’s Faust de botsing is tussen God en Mefistofeles. Zelfs het ontstaan van ons 'zonnestelsel meent T. uiteen botsing te mogen verklaren. De botsing is iets zeldzaams, de gevolgen zijn vaneen geweldige draagwijdte, overeenkomstig de geweldige breuk, die zij inde natuur heeft veroorzaakt. Adam en Eva zijn volmaakt in onschuld, Faust volmaakt in kennis, Gretchen en andere maagden volmaakt in reinheid en schoonheid. Verandering in deze volmaakte staat kan slechts te-‘ weeggebracht worden dooreen krachtvan-buitenaf. Een criticus, die de geest weer aan het denken zet door twijfel op te wekken, een tegenstander, die wanhoop, vrees of ontevredenheid in het hart druppelt; een rol die gespeeld wordt door de slang in Genesis, door Mefistofeles inde Faust, door Loki inde Scandinavische godenleer. Het is de Duivel „der stets das Böse will, und stets das Gute Schafft” De rust van de primitieve gemeenschap gaat over inde dynamiek van de beschaving. De logische contradictie, dat er naast het volmaakte nog een duivel zou hebben bestaan, kan slechts door de dichter of de profeet met zijn intuïtie overwonnen worden. Soms neemt het conflict de vorm aan vaneen weddenschap, die de Duivel beslist moet verliezen. Bij Goethe komt de pointe het duidelijkste uit, wanneer Faust zegt: Werd’ich beruhigt jeh mich auf ein Faulbett legen, So sei es gleich um mich getan. t Faust behoort tot de ontwaakte slapers, die het plateau, waarop zij verstijfd hebben neergelegen, verlaat en begint de steile rotswand te beklimmen. De menselijke hoofdvertolker betaalt de vooruitgang met leed. Het doet er in dit verband niet toe, of deze rol gespeeld wordt door Jezus, door Job, door Faust, of door Adam en Eva inde Hof van Eden. De vooruitgang moet worden betaald en het is de menselijke zaaier, die deze prijs betaalt. Vervolgens gaat T. na, hoe verschillende oude beschavingen ontstaan zijn door het geven vaneen antwoord op een uitdaging. Aan deze factor schrijft hij b.v. het ontstaan van de Egyptische, de Sumerische, de Sinese en de Minoïsche beschavingen toe. Hij behandelt het probleem waarom ineen bepaald gebied een beschaving eerst slaagde, maar later ten onder ging. T. laat de mogelijkheid open, dat er uitdagingen zijn geweest, waar de mens op de duur niet tegen opgewassen was. De meest stimulerende uitdaging ziet hij ineen gematigde strengheid. In dit verband noemt hij Venetië, Zwitserland en ook Holland. Alle drie vertonen in zoverre overeenkomst, dat het wel schijnt of deze slechtste stukken grond in Europa hun bewoners hebben gestimuleerd om ieder op hun wijze de hoogste trap van sociale organisatie te bereiken, die ooit door volken van het Westerse Christendom is bereikt. Venetië, gebouwd op palen inde modder van de lagune, heeft alle andere- steden van de Po-vlakte in aanzien overtroffen. Terwijl Zwitserland met de ontzaglijke last zijner bergen beladen is, is Holland inde meest letterlijke zin des woord aan de zee ontworsteld. Niettemin heeft het inde geschiedenis een plaats ingenomen ver boven enig ander gebied van dezelfde oppervlakte inde Noordeuropese laagvlakte. Hoe heyig de uitdagingen van de moeilijke bodem ook geweest mogen zijn, van de menselijke zijde is deze uitdaging geen uitdaging, doch veeleer een verlichting geweest. Zij heeft de bewoners van deze gebieden behoed voor de beproevingen van menselijke zijde, waaraan hun naburen wel waren blootgesteld. Venetië bleef op zijn modderbanken en achter de lagunes, die het van het vasteland afsloten, bijna 1000 jaar voor vreemde militaire bezetting gevrijwaard. Ook Holland heeft menigmaal zijn vitale punten tijdelijk gered, door het mechanisme, dat het in leven houdt, averechts te laten functionneren, door de dijken door te steken. Welk een tegenstelling tot de geschiedenis van het naburige Lombardije en het naburige Vlaanderen, de twee traditionele slagvelden van Europa! Het verschijnsel van de ondergang van beschavingen is niet minder zeldzaam dan dat van het ontstaan. Van de 26 door T. geclassificeerde beschavingen zijn er reeds 16 op dit ogenblik „dood en begraven”. Van de 10 overlevenden zijn er 3 bezig aan hun einde te komen: o.a, de Polynesische beschaving, terwijl de 7 overige dreigen geabsorbeerd te worden door onze eigen Westerse beschaving. Een van de duidelijkste kenmerken van de ontbinding is het zich onderwerpen aan een gewelddadige politieke unificatie, die de totstandkoming van een z.g. Algemeen Rijk tengevolge heeft. Voor de Westerse wereld is ’t Romeinse Rijk daarvan het klassieke voorbeeld. Daarin werd de Helleense wereld bijeengehouden gedurende de voorlaatste periode van haar 'geschiedenis. De ineenstorting is dus volgens T. het gevolg van interne factoren, terwijl uiterlijke omstandigheden slechts de genadeslag behoeven te geven. De oorzaak van de groei van beschavingen ziet T. in z.g. „creatieve minderheden”, een kleine groep, die het juiste antwoord op de uitdaging geeft. Deze creatieve minderheid kan echter de nietcreatieve massa niet anders meekrijgen, dan door gebruik te maken vaneen primitief vermogen tot navolging, de z.g. mimesis. Deze mimesis is een soort sociale dril: de afgestompte gehoororganen, die doof zijn voor de hemelse muziek van Orfeus’ lier, zijn wel afgestemd op het gebrul der commando’s vaneen sergeant. Mimesis betekent een soort mechanisatie; zij is geen handeling van zelfbestemming, maar een mechanisch antwoord op een aansporing-van buitenaf. De leiders komen zelf onder de hypnose van waaraan zij hun volgelingen hebben gewend. Zij verliezen het initiatief; hun machtspositie wordt een wantoestand; in plaats van leiders worden zij tot een heersende minderheid. Voor de moderne mens is de Franse Revolutie nog steeds één van de meest sprekende voorbeelden vaneen dergelijke explosie ineen maatschappij, waar de harmonie tussen de verschillende groepen is verloren gegaan. Twee machten zijn er die inde moderne samenleving aan deze spanningen een grotere intensiteit gegeven hebben: de democratie en de industrialisatie. Door de democratie heeft de oorlog haar totaal karakter mede gekregen. Inde 18de eeuw zag men met minachtig neer op de godsdienstoorlogen van de voorgaande periode die met godsdienstig fanatisme gevoerd werden. De vorsten der 18de eeuw voerden de oorlogen als een soort hoofs spel, tot door de legers van de Franse revolutie deze beschaafde oorlogvoering een einde nam. Door de nationale staten misvormd, is de democratie de stuwkracht van de moderne oorlogen geworden. Zelfs de Christelijke kerk is inde reformatie onder de ban van het nationalisme gekomen en verdeeld geraakt ineen aantal elkaar bestrijdende kerken. De industrialisatie heeft ook aan de oorlogvoering een zeer gevaarlijk karakter gegeven. Uit deze summiere samenvatting moge blijken, dat T. niet gunstig oordeelt over de mogelijkheden, die onze Westerse beschaving nog resten. De tekens van verval zijn talrijk: een leidende minderheid bestaat niet meer, een intern proletariaat heeft zich reeds gevormd, de tijd van troebelen, voorafgaande aan het z.g. algemene rijk schijnt ingeluid door de met verbeten felheid, gevoerde nationale oorlogen. Gelet op het verloop van de ondergang van andere beschavingen rest ons dus geen hoop op afstel meer, ten hoogste op uitstel. T. schreef de laatste hoofdstukken van zijn boek aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. De ontketening van de atoomkracht in die oorlog maakte de problemen slechts te beklemmender. Van ons antwoord op deze uitdaging hangt ons lot af. Het door T. ontworpen systeem van de ontwikkeling der beschavingen heeft in Engeland en daarbuiten grote belangstelling getrokken. Met deze poging schaart hij zich in één rij met Augustinus, Bossuet, Voltaire, Hegel, Marx, Wells en Spengler en hij is niet de minste van deze reeks. Zelfs geleerden die uiteindelijk het standpunt van T. niet delen prijzen zijn belezenheid en weergaloze geleerdheid. T. beweegt zich inde geschiedenis der Oude culturen van voor-Azië, van China, van Indië, van Egypte, van Amerika ook, met groot gemak; de Romeinse geschiedenis en vooral de Helleense kent hij door en door. Evenwel is de critiek aan T. niet bespaard gebleven. Hier te lande heeft de Utrechtse hoogleeraar Geyl bij verschillende gelegenheden van zijn afwijkende mening blijk gegeven. Dr. Reijers ging in het kort na, welke bezwaren Geyl inbrengt tegen T.’s theorie, dat de opkomst van Holland als „grote mogendheid” op cultureel en staatkundig gebied te danken zou zijn aan de uitdaging van het aanvankelijk vrijwel onbewoonbaar gebied. Wanneer het onze eigen beschaving betreft schijnt ook T. voor de consequentie van zijn eigen constructie terug te deinzen. Hij verhaalt in dit verband de bekering van de negerslaven in Amerika tot het Christendom van hun meesters, dank zij de prediking van de 18de eeuwse Methodisten. Daar werd de tegenstelling tussen heersende minderheid en proletariaat geheeld door het Christendom. Daaruit put T. de hoop, dat misschien toch de fatale ontwikkeling van onze Westerse beschaving zal worden omgebogen, doordat zij gered wordt vaneen noodlottige val door de armen van de voorvaderlijke kerk. T. ziet tenslotte in de ganse geschiedenis een verhaal, verteld door God, dat zich ontwikkelt van Schepping, via de Zondeval en de Verlossing tot het Laatste Oordeel. Met professor Geyl zullen velen deze visie op de geschiedenis als een openbaring van God’s voorzienigheid verwerpen. Op gevaar af vandoor T. gerekend te worden tot de paganistische intellectuelen, waar T. dikwijls halfspottend over spreekt. Feitelijk heeft T. dan opgehouden historicus te zijn, maar krijgt zijn werk profetische kiank. En in ieder profetisme steekt een geloofselement, dat niet voor discussie vatbaar is. Voor het ogenblik althans willen wij niet op dit probleem ingaan. Het zij ons genoeg gezien te hebben, dat een van de voortreffelijkste geleerden van deze tijd met klem betoogt, dat het beoefenen van de wetenschap om zichzelfswille waardeloos is en dat „stoutmoedige denk-: s vol fantasie” inde grote taak van behoud, der Westerse beschaving essentiële functie hebben te vervullen --- GELDERSE ZANGERS BIJEEN Goed geslaagde Ringdag van de Ring Gelderland der N. B. v. C. Z. Bijna 1000 zangers en zangeressen, kleine en grote, uit geheel Gelderland, zongen Woensdag in Musis Sacruni te Arnhem dat het een lieve lust was. Het waren 25 koren uit Elden, Schaarsbergen, Harderwijk, Beekbergen, Apeldoorn, Oosterbeek, Vaassen, Oene, Nijmegen, Hoenderlo, Heelsum, Ugchelen, Arnhem, Ellecom, Ernst, Dieren, Steenderen en De Steeg, aangesloten bij de Ring Gelderland van de Nederlandse Bond van Christelijke Zangkoren. Aan deze ringdag was een concours verbonden, waaroij een jury, bestaande uit de heren F. Pijlman uit Rotterdam, J. Wagenaar uit Utrecht en H. W. de Wolff uit Rotterdam, de zangcapaciteiten van de deelnemers hadden te beoordelen. De ringvoorzitter, de heer W. F. Driessen uit Ede begroette de aanwezigen met een kort welkomstwoord, waarna de zangwedstrijd begon. De gehele dag zijn gemengde koren, dames, heren en kinderkoren inde weer geweest met ’t uitgalmen van ’t hoogste lied, waarbij echter vaak opvallend goed stemmenmateriaal waste beluisteren, zodat de liefhebbers van zang, ondanks de broeiende hitte toch nog wel hebben kunnen genieten, mede doordat in het optreden van de verschillende koren zoveel mogelijk variatie was betracht. Vooral de vrije nummers hadden uiteraard veel succes. De uitslagen van het concours zijn Erts volgt: De wisselbeker voor de beste prestatie ging naar het Gemengd Koor „Hosanna” uit Beekbergen, die onder leiding van de heer Joh. Kooyman met 370 punten tevens een eerste prijs behaalde in de klasse Uitmuntendheid. De vorige houder van de wisselbeker, het dameskoor „Laus Deo” uit Arnhem behaalde Sn de eerste klasse een eerste prijs met 367 punten. „De Lofstem” uit Steenderen onder leiding van de heer A. M. Vredenbttrg behaalde inde klasse Uitmuntendheid met 351 punten ook een eerste Prijs, evenals „Looft den Heer” uit De Steeg onder leiding van de heer H. Heuterman met 348 punten. Tenslotte kreeg ook „Sursum Corda” uit Beekbergen onder leiding van de heer D. v.d. Kooy een eerste prijs inde klasse Uitmuntendheid met 317 punten. De verenigingen „Concordia”, „Jeugdkoor Looft den Heer’”, gemengd koor «Loof den Heer” werden getest en kwaftien met resp. 292 en 282 punten inde tweede afdeling, terwijl het laatste koor met 310 punten inde eerste afdeling mag gaan zingen. „Jong Hosanna” uit Beekbergen en „Sions Lofzang” uit Ugchelen gaan met resp. 308 en 306 punten eveneens naar de tweede klasse. „Sursum Corda” uit Ellecom kreeg inde eerste klasse met 269 punten een tweede Prijs. ,Kunst na Arbeid” uit Apeldoorn met 289 punten ook een tweede prijs in de eerste afdeling. „Nederlands Hervormd Kerkkoor” uit Dieren ontving met 320 punten inde eerste klasse een eerste Prijs. „De Lofstem” Ernst met 276 punten een tweede prijs inde eerste, klasse. „Hoenderlo” in Hoenderlo,' „Hosanna” in Vaassen, „Jubilate Deo” uit Oene kregen ieder een eerste prijs inde eerste klasse met resp. 316, 308 en 308 punten, terwijl het jeugdkoor „Jong Hosanna” uit Beekbergen met 270 punten inde eerste klasse een tweede prijs behaalde. De uitslag werd bekend gemaakt door de heer De Wolff; de voorzitter van de ring sprak een slotwoord, waarin hij de aanwezigen opwekte voor de eigen ring te blijven strijden en geen steun aan het Nationaal Concours te verlenen. --- Aan de oever van de IJsel Toen het zonnetje met wat meer zekerheid ging schijnen, kregen ook de IJseloevers weer het zomerse beeld. Wie over het smalle paadje langs de rivier fietste, ontdekte vele rijwielen, en wat verderop aan de waterkant of in het natte element de eigenaars, die volop genoten van zon en water. De baaitjes tussen de kribben, meestal eenzaam en verlaten, zijn nu gevuld met vrolijke stemmetjes van kinderen, die er rondplassen onder geleide van hun ouders. Vele toeristen, die zich inde buurt ophouden, maken een dankbaar gebruik van wat de IJsel hun biedt. En een ieder die maar een middagje vrij kan maken, laat zich in het heerlijke zonnetje gaar stoven om tegen de avond, veelal rood als een kreeft, weer huiswaarts te keren. Men zou bij deze aanblik bijna aan Scheveningen of Zandvoort gaan denken. In die badplaatsen bij uitnemendheid is het natuurlijk oneindig veel drukker, maar velen zullen een wat rustiger plekje verkiezen. En daarom, kan men om de een of andere reden niet naar een plaats aan zee gaan, dan maar niet getreurd. De IJsel biedt immers haast net zoveel attracties. Toen ik zo in rrujn luchtig costuum in het gras zat en over dit alles nadacht, terwijl een zacht briesje door mijn haren speelde, voelde ik me voldaan en ik waande me een echte badgast. Vrolijk gelach en gepraat en een verscheidenheid van kleuren om me heen; op het water naast het geregelde verkeer de boten en kano’s van vacantiegangers en enthousiaste zwemmers. Weliswaar ontbreekt er nog wel iets, iets belangrijks, wat een badplaats juist zo aantrekkelijk maakt en er zo’n cachet aan geeft; De hotels en restaurants. In mijn verbeelding zie ik al zo’n comfortabel gebouw waar je iets verfrissends kunt bemachtigen, een lekkernijtje of, zo nodig, een hartversterking. Een terrasje met aardige, schaduwrijke zitjes, vanwaar je een prachtig gezicht op de voorbij stromende IJsel hebt. Gaat mijn fantasie een beetje te ver, als ik op de achtergrond de zoete, slepende melodie vaneen strijkje hoor? Ben ik vandaag ineen te poëtische stemming? Laat ik dan tot de werkelijkheid terugkeren, en nuchter blijven. Zutphen behoeft heus geen mondaine badplaats te worden, maar een uitspanning daar ergens aan de IJseloever zou toch niet zo gek, zelfs wel wenselijk zijn, nu het Harenberg, zuchtend onder de vernielingen van de oorlog, zijn vroegere bestemming nog niet terug heeft. Voor een stad als de onze, zo schitterend gelegen, en met een hiervoor zo uitstekend achterland, is een recreatieoord zeker op zijn plaats. Wie weet, misschien zal Zutphen inde toekomst nog eens iets dergelijks rijk worden. Zolang dit echter niet het geval is, zullen de zonnebad- en zwementhousiasten het er best buiten stellen en even vrolijk hun hart ophalen tijdens de zonnige zomerse dagen aan de IJseloevers. --- Welke verordeningen gelden nog voor Landbouw en Veehouderij? Nu een groot aantal „landbouwordeningsmaatregelen” buiten werking zijn gesteld, kan het misschien zijn nut hebben in het kort de voorschriften te vermelden die met betrekking tot de landbouw en de veehouderij nog van kracht zijn. Het onderstaande wordt speciaal aan niet landbouwers, die nog wat vee of varkens of kippen houden, ter lezing aanbevolen, aangezien vooral deze categorie meent dat voor hen ook dezelfde rechten gelden als voor de landbouwers. Dit is juist niet het geval en leidt dikwijls tot onaangenaamheden op het P.B.H. kantoor. Wij laten de voorschriften met betrekking tot de diverse diersoorten en producten hieronder volgen. A. Rundvee. Het aanhouden van rundvee is aan geen beperkende bepalingen meer onderhevig, met uitzondering van stieren, welke bij een gewicht van 250 kg van eendoor de P.V.C. afgegeven Identiteitsbewijs moeten zijn voorzien. B. Varkens. Hier wordt onderscheid gemaakt tussen: 1. Zuivere landbouwers. Voor deze gelden geen beperkende bepalingen. Zij mogen zoveel varkens houden als zij willen. Zodra hun varkens echter een gewicht van 50 kg hebben bereikt, moeten zij gedekt zijn dooreen Huisslachtingsvergunning, Ojifokvergunning, Zeugenvergunning, of mestcontract. 2. Zij, die niet uitsluitend landbouwer zijn. Door deze categorie moet de huisslachtingsvergunning voor 1 Aug. zijn afgehaald. Aan deze groep worden bijna geen vergunningen voor opfokzeugen of fokzeugen uitgereikt. Naast het huisslachtingsvarken kan één varken op mestcontract worden aangehouden. Voor hen die nog melkvee houden, kan voor elke melkkoe een mestcontract worden verstrekt. Dit laatste alleen wanneer er ook voldoende bouw- of weiland aanwezig is. Van deze categorie geldt echter steeds dat zij de contracten vooral! moeten aanvragen. Doen zij dit niet darl lopen zij de kans dat de P.B.H. de conj tracten moet weigeren, als de biggen 5(1 kg wegen. Dit is zowel voor het P.8.H1 personeel als voor de betrokkene onaan-l genaam. Wij waarschuwen daarom allenl wier hoofdberoep buiten de landbouw! ligt, om geen biggen te kopen vooraleer! men op het P.B.H. kantoor heeft ge- hoeveel contracten men kan krijgen. C. Kippenhouderij. Het houden van kippen is vrij. leder mag zoveel kippen hbuden als hij wil. Het bedrijfschap voor veevoeder bepaalt echter aan welke catagoriën van kippenhouders en naar welke .regelen” voeder verstrekt zal worden. Nu is er echter op 3 Juli j.l. een „Exportheffing” in werking getreden, waarbij is bepaald dat ieder die bij de z.g.n. Mei-inventarisatie 11 of meer kippen bezat, met ingang van 3 Juli voor elke 4 wekelijkse periode een aantal exportzegels moet plakken. Dit aantal wordt voor elke periode bekend gemaakt. Nu is er dezer dagen aan elke kippenhouder een aanslagkaart verzonden, welke vermeldt hoeveel kippen men bij de Mei-Inventarisatie had en waarvoor men dus zegels moet plakken. Tevens is op deze kaart vermeld hoeveel heffing men moet betalen, wanneer men geen zegels plakt. Dit bedraagt van 3 Juli tot 24 September f 1 per kip. Na 24 September wordt de basis voor het plakken der zegels en van de heffing opnieuw vastgesteld. Let wel de basis voor de te plakken zegels, zoals die buiten op het „zegelboekje” staat vermeld, is met ingang van 3 Juli vervallen. De gele aanslagkaart kwam hiervoor inde plaats. Wij zouden iedere kippenhouder die een kaart ontving, willen aanraden met ingang van 3 Juli zegels te plakken. Dat is voor u en voor de P.B.H. eenvoudiger dan het betalen van heffing. Registratieplicht. leder houder van rundvee, varkens, schapen en ieder, die meer dan 10 stuks legkippen houdt, is verplicht zich via het P.BH. kantoor te doen registreren bij het Bureau van de Prov. Voedselcommissaris. GORSSEL, Naar Canada. De heer P. Koene, wachtmeester bij de politie te Gorssel, emigeert 22 Juli a.s. per „Tabinta” naar New Market, Ontario, Canada, waar hij in het tuinbouwbedrijf zijn geluk wil beproeven. 'i'p ■ :'m.' 7 m '7 ’ i: i..';- ■ƒ;' 0% j " ; , . 1 7 77 Ï777 ■■■■'; y ■- 7 :77.‘.7: V; – Ij» "dB ■ 7-7:.77. ■ y 7 j 7V'7 .'j, * 7è» a»»B ’B ■ – ■ aB . : B over. Zo wa.s de er. 7': huis er me; ar srrive^B onder werk genoeg was. Het bericht dat er weer 7; lands arts inde streek was ging^Bi•/;■ lopend vuurtje over het eiland y heinde en verre kw’amen de soms dagen moesten reizen, om huß vragen. Er is gedurende het jaar dat het team daar werkte veel gedaan. Dagen met twee- en drie duizend patiënten waren heel gewoon en wanneer een arts honderdtwintig injecties per uur gaf dan was er niemand die dat een bijzondere prestatie vond. Behalve de artsen die, zoals dr. Beekhuis, tot de dienst Volksgezondheid behoorden, zijn er nog de militaire geneesheren en die van zending en missie, terwijl ook het Leger des Heils er veel, heel veel goed werk verricht. Maar toch is dit aantal geneeskundigen in verhouding met de bevolking gering. De organisatie is echter perfect en er hoeft wanneer er iets op touw gezet moet worden, maar heel weinig papier te worden gebruikt. Dr. Beekhuis verzette zich af en toe fel tegen de beweringen dat Nederland in Indonesië de slavendrijver en uitbuiter speelt. Het land is volgens hem totaal ongeschikt voor zelfbestuur. Althans op het ogenblik. blijven. Wat niet het geval is bleek wel duidelijk uit de prachtige, deels in kleuren vertoonde film. Hier kon men zien welk leed het ontbreken van goede geneesmiddelen en deskundigen over dit land kan brengen. 5.1.M.A.V.1. geeft de hulpmiddelen om de ziekten te bestrijden. Daar is geld voor nodig en wel in grote hoeveelheden. Weliswaar kan men zeggen dat één rijksdaalder voldoende is om een inlander het leven te redden, maar het aantal inlanders dat inde rij staat om hiervoor in aanmerking te komen is nog steeds schrikwekkend groot. Niet alleen dr. Beekhuis, maar ook burgemeester Blankstein vestigde op dit laatste de aandacht, en het is, zo zei de burgemeester, daarom te hopen dat Warnsveld bij de collecte, die voor dit doel Zaterdag gehouden wordt, even vrijgevig zal zijn als de vorige maal. zevental is met een gelijkspel 2-2 geëindigd. --- Advertentie Vrolyk,opgelat en 21 pond lichte ---