Advertentie Hollywood onthield hem het geluk Happy ending voor Cameraman Tegen de koperen avondhemel staken de twee figuren af als silhouetten vaneen schimmenspel. „Onze laatste avond, Ruud", zei het meisje met een opvallend melodieuze stem. De jongen keek haar een ogenblik peinzend aan. „Vreemd", dacht hij, „vijf jaar heb ik met haar inde klas gezeten en nu hoor ik pas de zilveren klank van haar stem." Hij pakte haar hand, die zich zachtjes inde ■zijne nestelde, „Ja, onze laatste avond, Margot van der Waals”, zei hij met een poging tot bravoure. „Morgen is het -vaarwel. Vaarwel 2e Vijfjarige, vaarwel vette onvoldoendes en magere zesjes. Overmorgen trekt Rudolf van Weeren met zijn fototoestel de wereld in”. „Dwaas”, zei het meisje, terwijl zij een kneepje in zijn hand gaf. ..als je me in plaats vanl op poeha eens op een laatste sigaret onthaalde." Hij hield haar een pakje Cocktail voor. Zwijgend bleven zij daar staan, aan de rand van het bos, tot het laatste geurige trekje van hun sigaret was vervlogen. Toen wandelden zij langzaam terug naar de open plek, waar hun medeleerlingen met hun leraren in gezellige kring bjjeen zaten. Dat was inde zomer van 1938. Nog datzelfde jaar bleek, dat de bravoure van Rudolf van Weeren niet louter grootspraak was geweest. Zijn eerste inzendingen op een fototentoonstelling werden reeds met een aanmoedigingsprijs bekroond. Een jaar later was zijn werk voorwerp van bewondering ineen der bekendste Parijse fotosalons Hij deed zijn woord gestand: hij trok met zijn ca- mera de wijde wereld door. Of hij nog wel eens aan die avond aan de bosrand terugdacht ? Zeker niet in Los Angeles. Want wie Los Angeles zegt. zegt Hollywood, en wie .... een beetje inde war. als fotograaf Hollywood zegt, zegt cameraman. Inderdaad, Rudolf van Weeren werd hier weldra een der meest gevierde cameramannen in deze metropool van celluloid en gesuikerde tranen. En *w]e zal zich een blond schoolvriendinnetje herinneren, als hij Ava Gardner bij haar voornaam noemt, en „listen darling” zegt tegen Elisabeth Taylor en regelmatig week-end gast is van Frank Capra? Totdat de dag kwam, dat en enkele scènes opgenomen moesten worden voor een film.' die gedeelte- i lijk in Nederland speelde Geheel | Maastricht scheen op het marktplein verzameld Rudolf van Weeren kon zijn camera maar nauwe- Mj lijks op de spelers gericht houden JÊ| „Ach. mevrouw, zoudt U een iMB klein eindje opzij willen gaan". Im» vroeg hij aan een rijzige blonde J vrouw. „Met alle plezier" ant- 1 woordde de vrouw Haar stem ' klonk opvallend melodieus Rudolf keek op. Die stem | die stem...?. „Nu geen tijd voor herinneringen” mom- f pelde hij en sloeg op de j * j zakken van zijn colbert /T „Hé, waar zijn mijn siga- mmKËÊm retten nu weer". „Mag ik U er een aanbieden", klonl **f\ weer die melodieuze iT' en tegelijk werd hem een pakje Cocktail voorgehouden. Een beetje inde war stak hg de sigaret on geur, die verrukkelijke milde geur... Toen |Lwas het op- of hij weer als 18-jarige aan een bos* rand stond. Beelden uit het verleden trokken aan zijn geest voorbij. Hjj hoorde weer een zilveren stem als als het zoet gefluit van een vogel, en voelde weer een kneepje in zjjn hand. Hij keek in de blij-lachende ogen van de rijzige. vrouw. „Margot”. zei hij aarzelend. „Mar■.SjKsOTWgot van der Waals”. SSfeajßiy .Ta Ruud", antwoordde „en geen mevrouw zoals je daarstraks zei. Bamln de krant stond, dat jgfig een zekere Rudolf van jBBBy Weeren cameraman voor '-Sf deze film was, dus ” Verbaasd staarde Ruud voor ÈSSf zich uit Hoe wonderlijk leek Wm alles toch in ‘t leven te gaan. W Moeten wij U het slot nog W vertellen ? Later, veel later fop de avond zei hij: „O, m’n liefste, je bent zo on-6SI veranderd, zo onyergete- c* J 1ijk.,....” „Net als Cockv-Ü' tan”, fluisterde zij. --- Advertentie Is onxloMbaarl Verborgen in groefjes en gleufjes, in boekjes en gaatjes, huist het vuil-gevaar. ’t Is niet bang voor kwast, borstel of doek. Die kunnen er niet bij. Alleen AbrofAbro dringt door tot inde fijnste nerfjes, tussen de zomen van Uw wasgoed, tot tussen de vezels van de stof. Dè.t doet het vuil-gevaar verdwijnen. Abro maakt alles frisser, helderder, schoner! Tussen de gekartelde randjes van Uw lepels en vorken, bij hef heft van Uw messen zit 'f vuilgevaat. Weg er meel Schoon, Iris, hygiënisch wordt 'tl Veiliger en zuiverder I Zo beschermt U de gezondheid van Uw gezin I Al Uw schilderwerk in Uw huis flonkerend schoon, 'i Vet vliegt er atl Direct glimt 't weer. dank zij Abro. Zie ze glim men, die ramen. Vrij ven vet en strepen. Laat Uw kinderen nu hun neusjes maar weer platdrukken tegen de frisse ramen f Wat U ook probeert: Uw truitje wordt nooit zo • als mei Abrol Abro reinigt de woivezels beter, zachter en hygiënischerl Met Abro wordt Uw wol weer donzig zacht en soepel. Zónder Abro geen veiligheid voor vaat en wolwas! Mét Abro hebt U absolute zekerheid. Met Abro verdwijnt ’t vuil-gevaar op slag en radicaal. Daarom altijd Abro. In Uw eigen belang! Overal Abro, want Abro is het beste wat U kunt hebben voor de bescherming van Uw gezin tegen vuil-gevaar. Die vertrouwde fles Abro geeft U rust. ’t Spaart werk en gezondheid ! Alleen n Hfc EPte met de neem JH\ H ff 11Abro op hei mmW etiket! --- Advertentie Gezellig...^ il/, we dit jaar 1,1 «{Kerstdagen, rekening mee gehouden. Kijk maar. Er zijn talloze feestelijke aanbiedingen. Profiteer daarvan! t/m 2 Januari: Likeuren (145/4% alcohol) diverse soorten per fles 65 van 2.95 vpor I 2. extra grote fles . van 3.30 voor f 2.5 Advocaat per fles van 3.18 voor f 2.9® extra grote fles „ van 4.30 vpor f 3.9 Verder een grote sortering Vruchtenwijnen q.a. voor het maken van bowl. (mportwijnen, Boerenjongens en -meisjes. Alcoholvrije likeur per fles van 98 voor 85 ct Alcoholvrije Punch per fles van 1.40 voor I 1.^5 Chocolade Musketkransjes fondantvulling, 100 gram 25 ct Feestpudding 200 gr. 35 ct Cakemeel per pak. . 43ct Reginq toiletzeep 3 stuks in geschenkverpakking 96 ct Sigaren in geschenkverpakking Vruchten-, Vlees-, en Visconserven Tafelzuren – Krenten – Rozijnen etc. Niet om het gewin • maar voor het gezin # --- Advertentie F / 'M f Voor de 9 ' ■ 1 fOUEBOLLEN | APPEIBEIfiNEIS! \ va* \.\Aonjmmi | IBakmeel Heeft U een Bromfiets ? Voorkomt dan moeilijkheden, dooreen handleiding voor aankoop en gebruik van een gemotoriseerd rijwiel aan te schaffen. Oe Bromfiets door J. TENDELOO 2e druk- In gen. f 8,45 N.V. Uitgevers-Mü /E. E. KLUWER Deventer – Djabarta Deventer: Postbus 23 Tel. 2442, Postgiro 563 924 Ook verkrijgbaar in de boekhandel --- Het vijfde werelddeel op het eerste gezicht TASMANIE: VREEMD VERTROUWD ALS EEN VEILIGE HAVEN Eiland (tweemaal Nederland) biedt emigrant mogelijkheid tot ontplooiing in eigen kleine wereld (Vaneen speciale verslaggever.) OBART (Tasmanië). – Tienduizend naakte bomen staan tegen de hellingen van de Mount Wellington. Een verbrande boom is sinister. De kleur is die van d« dood: griis en vaal. De takken trekken afzichteiyke kromme lijnen tegen een blauwe hemel, als smeken zjj zon, regen en wind om nieuw leven. Het zal er nooit •heer zijn- Maar beneden aan de stam tussen de geweldige blauwe en rode gietsel) erstenen klimmen met de jaren nieuwe eucalyptussen naar de luchten toe. En soms is er tak, die de dood te sterk was. Tien jaar geleden was er de brand, die Hobart, hoofdstad van Tasmanië, in ontzetting bracht. De Mount Wellington is tenslotte de beschermheilige van de beflijkste stad, waar ik tot nu toe toefde. En de berggod Vulcanus moet wel een Vurige vuist gezwaaid hebben, voordat de verwoesting zo compleet was, dat de •hens van nu er nog huiverig by stilstaat Niets doder dan dode bomen boven ®«n levende stad aan de blauwe Der-Jvent-rivier, De rivier met brede uitlopers naar de zee toe vanwaar de grootste schepen ongeschut en vrij ÜJaar Hobart kunnen opvaren om uit -ksmanië’s fruittuin de sappigste plichten naar elders over te brengen, vfat is dit Tasmanië een heerlijk oord. het verste punt van mijn s*l s en als zodanig misschien een beetje stemmend, maar niettemin juweel aan de kroon van mijn ervaringen, want het saphieren blauw van Tasmanië’s meren en het emeraldjwoen van zijn vruchtbare valleien trof Joe al, toen het vliegtuig van Melbourne mij over de Bass-straat voerde. J k Poogde me te realiseren wat het toch kon zijn, dat mij pakte alsof ik bekend land en een geliefd gebied De sneeuw lag nog op de hoogste bergtoppen en stoof voor onze voeten op ineen ijzig koude wind, guur als in de Franse Alpen, maarde kleur van de steen herinnerde me aan de Dolomieten. Vreemd, dat je altijd zoekt naar vergelijkingspunten jn de oude wereld. Maar dat kon niet alles zijn. En toen overwoog ik bij mijzelf, dat Tasmanië maar tweemaal zo groot is als Nederland en wellicht daarom voor mij aanvaardbaarder, geslotener en veiliger. De mensen vriéndelijk, behulpzaam, zoals goede eilandbewoners tegenover de vreemdeling. Tasmanië gaf me iets, dat ik op het vasteland van Australië node miste. Ook daar moet het evenwel te vinden zijn: de gedachte, dat de veiligheid van een thuishaven door niets wordt overtroffen. J k stel mij voor, dat Abel Tasman * hetzelfde gevoel moet hebben gehad drie eeuwen geleden, toen hij Australië „links” liet liggen en op 1 December 1642 het anker uitwierp inde buurt van Marion Bay. Het verhaal gaat, dat de drie bomen, inde nabijheid waarvan Tasman de vlag plaatste, thans nog bestaan. Hoewel ik ze niet heb kunnen vinden, geven deze historische gebeurtenissen, die op dit schone eiland nog van mond tot mond gaan, iets ondefinieerbaar vertrouwds. De huizen zijn schoon, liggen tussen groen op lage hellingen van de bergen af naar de haven toe. De wegen zien er goed onderhouden uit. Zo op het eerste oordeel af, moet Tasmanië, hoewel de kleinste van de staten der Australische Commonwealth, welvarend genoeg zyn en kansen te over bieden aan zijn 300.000 inwoners: minder inwoners dan Den Haag op een gebied, dat tweemaal Nederland beslaat! Ik kan my voorstellen, dat hier schilders naar toe trekken en muzikanten en dat men zittend op de veranda van het oudste hotel van heel Australië, het Bush Hotel in New Norfolk aan de Derwent, komt tot het schrijven vaneen aria, geiyk Vincent Wallace deed voor zUn lichte opera „Marjtana”, of tot niets anders dan tot het lezen vaneen goed boek, omdat de jachtige wereld van het vasteland en alles wat daarachter ligt aan problemen, van allerlei aard, hier zo ontzaglijk ver vandaan schynt. Het geluid van typisch Engelse, precieser typisch Londense, kerkklokken blijft tussen Mount Wellington en de Derwent inde lucht hangen: het zijn de „Bo Bells”, die dartelend spelen over week-end-vierende mensen; over jonge en oude lieden, die als aan de Rivièra helemaal niets doen op het pleintje rond het standbeeld van gouverneur Sir John Franklin: over groepjes jongetjes, die het eerste het beste grasveldje als cricket-ground gebruiken, er paaltjes in slaan en met levensgrote legguards gewapend het bowlen vaneen vriendje afwachten; over verliefden, die inde lente van deze wereld de bergen intrekken; over de modernste automobielen, die het tempo vertragen, omdat het een vrije dag is en de zon, zo mild, zo warm en zo verrukkelijk straalt. T*J og ken ik Tasmanië niet. Ik zal het wël nooit helemaal leren, omdat mijn reis mij overeen paar dagen weer verder voert, naar het Noorden toe, meer zon en meer warmte tegemoet. Maar wat de eerste kennismaking betekende, zal ik niet licht vergaten. Moest ik nu ar.it oorden of het hier voor mij liefde op het eerste gezicht betekende,' dan zou ik zonder twijfel ja zeggen. Ik geloof, dat de Nederlanders, die zich hier gevestigd hebben, dezelfde indruk van het land hebben gekregen. Tweeduizend landgenoten zyn er rond de hoofdstad in het Zuiden, in Kingston, waar een groep emigranten „Klein Groningen” stichtte, en overal naar het Noorden toe, naar Launceston, Penguin en Burnic. Ik meen, dat het gelukkige mensen moeten zyn In een kleine, eigen wereld. Ziet Ge, lezers, daarnaar zoeken we toch allemaal. Ik, die nu méér dan een maand van huis ben, idealiseer zelfs wat me in Nederland ergert. We zoeken naar een plaats onder de zon, die ons ruimte biedt voor de ontplooiing van eigen ideeën, voor het verwerven van nieuwe, die ergens geënt blijven op wat wij in het vaderland leerden. Dat zoeken ook de emigranten. ZU hebben de vrijheid lief, inderdaad, maar zü beminnen de kleine kring, van wat achter bleef. Zij zullen op een gegeven ogenblik hun liefde bewijzen aan het nieuwe land* dat goed voor hen was, maar 7.ij zullen ook ergens vergaan van verlangen naar wat zij achterlieten. Uit deze psychische botsing groeit de echte emigrant. De vrouw en de man, die Nederland nooit zullen verloochenen, maar tevens Australië tot eer zullen strekken. PARIJS. De Franse oud-minister van Volksgezondheid, Pierre Schneiter, is door het ministercomité van de Raad van Europa benoemd tot adviseur voor het probleem der slachtoffers van de Europese overbevolking en een mogeliike emigratie. Dit is de post, die sommige leden van de Raad van Europa enige maanden geleden aan Prins Bernhard en o.a. ook aan Albert Schweitzer hadden willen aanbieden. Links: gezicht op Obart; rechts: bedrijvigheid inde haven. ---