Hoe de doelpunten tot stand kwamen Nerveus begin De Belg Willems drukte als eerste zijn voet tegen de bal en een vrij groot aantal van zijn teamgenoten volgde zijn voorbeeld. Het duurde enige tientallen seconden voor er een Nederlands been aan te pas kwam. Daarvoor zorgde stopper Cor van der Hart maar hij speelde terug op doelman De Munck. Het zou niet de laatste keer zijn deze middag. Na de uittrap van De Munck kwamen de Rode Duivels onmiddellijk terug, na over de linkervleugel, waar de snelle Orlans de bal gevaarlijk ver begon op te drijven. Wiersma zag zich reeds voor er een minuut was gespeeld, genoodzaakt, over de zijlijn te plaatsen, wat de eerste afkeuringskreet aan het publiek ontlokte. Nederland vorderde pas na drie minuten tot op de Belgische helft maarde Appel-Bosselaar-combinatie kreeg geen kans van slagen. Alle spelers gaven blijk vaneen bijzonder hoge mate van zenuwspanning, die het spel schadelijk beïnvloedde. Er werd niet veel beter geplaatst dan inde voorafgaande junioren-ontmoeting en met het schieten zag het er al even somber uit. Willems miste de kans van zijn leven, toen onze verdediging Van der Hart incluis bleef staan voor vermeend buitenspel. De Belgische debutant centerde de bal echter enige meters naast het doel. Onze spelers begonnen meer dan matig, maar het moet gezegd dat ook zij in het beginstadium een werkelijk grote kans op een doelpunt hadden. Profiterend van samenspel tussen Bosselaar en Lenstra, trapte Koopal tussen de benen van Diricx door en buiten bereik van keeper Gernaye, op kniehoogte tegen de paal. Hef eerste Belgische doelpunt Onhoudbaar was de kogel waarmee de roodharige Willems inde 15de minuut de score opende. Na een uittrap van Gernaye kopte Wiersma de bal zo ongeveer voor de voeten van de herhaaldelijk door Kuys vrijgelaten Belgische rechtsbuiten Jurion. De gebrilde Anderlecht-man speelde meteen door naar zijn middenvoor. De snelle Willems, die zich met enkele rappe bewegingen los maakte van de bewaking van Vander Hart, gaf De Munck met zijn hard schot geen kans (1—0). Het Nederlands elftal was er zeer door geïmponeerd. De Belgen voelden deze inzinking duidelijk aan en. zij behielden geniakkelijk een sterk overwicht. Doch zij bleken niet bij machte ook al door gebrek aan techniek van hun verdienstelijke „speerpunt” Willems, om hun meerderheid in doelpunten uitte drukken. Het bleef tot aan de rust bij een drietal hoekschoppen, waar het naar zijn vorm zoekende Nederlandse elftal er geen enkele tegenover kon stellen. De tweede helft De Oranje-mannen raakten de bal na de aftrap onmiddellijk kwijt aan de actieve Jurion en weer was het de door Kuys veronachtzaamde Anderlecht-speler, die de weg naar een Belgisch doelpunt voorbereidde. Zijn afgemeten pass bereikte linksbinnen Houf inde vrije ruimte en na vijftig seconden inde tweede helft keek Nederland tegen een o—20—2 achterstand aan. De opgetogen Rode Duivels bleven duivels lastig terug komen. Inde negende minuut kwam het kritieke ogenblik van de ommekeer in de strijd. Appel, gedekt door stopper Decoster, kreeg van lenstra, inde lengte van het veld, een hooghal toegespeeld. Appel stond met de rug naar het Belgische doel. Op het moment, dat de bal bijna zijn hoofd had bereikt, draaide Appel zich om en rende naar voren. Tot tweemaal toe faalde Decoster bü pogingen om het leer onder controle te krijgen. De bal huppelde precies voor zijn voeten en vloog toen uiteraard na een forse trap van de Fortuna-speler als een rakket inde touwen (2—1). „Legioen" roert zich..... De Nederlandse supporters wekten met een krachtig spreekkoor „Holland” op, er nog een schepje bovenop te doen. Een fraaie, zij het wat langdurige combinatie werd „gevlochten”, waarna Abe Lenstra met een schitterende en luid bejubelde kopbal de paal raakte. Even was er een kreet van afschuw overeen wel bijzonder gevaarlijk „terugspeelbal” van Cor van der Hart. De Munck was uitgelopen en de bal rolde griezelig langzaam naast het geheel verlaten doel. De gelijkmaker Notermans zorgde inde 26ste minuut voor de gelijkmaker. Deze werd ingeluid dooreen krachtige massale Nederlandse aanval, waarbij eerst Klaassen en Bosselaar betrokken waren. Een kopbal van Lenstra werd weggewerkt en via een aantal benen kwam de bal eindelijk bij de ranke Notermans, die met dreunend geweld de bal langs vele benen heen in het doel van Gernaye kanjerde (2—2). In een kwartier tijds, overigens een zwakke afspiegeling van de vroeger zo vermaarde „Hollandse kwartiertjes”, was de score gelijk getrokken. Het had, van Nederlands standpunt bezien, het juiste effect op de Belgen, die er sterk door werden gedemoraliseerd. Inde 37ste minuut werd Appel matchwinner. Na voorbereidend werk van Bosselaar en Notermans, kwam Appel een ogenblik stil te staan voor de debuterende stopper Decoster. De Belg aarzelde. Toen was Appel, met één brede schouder naar voren, hem voorbij gesneld. Van vlak bij loste het Fortuna-„kanon” na enige aarzeling zijn schot, terwijl de Belgische verdedigers bleven staan toekijken. Gernaye kon zich alleen realiseren dat de stand 2—3 was geworden De „jubilerende” Vic Mees treuzelde inde laatste seconden net zo lang met een ingooi tot scheidsrechter Orlandini voor het einde floot en hij bezitter was geworden van de bal. Ondanks een wel wat naïeve poging van Koopal om hem het leer nog te ontfutselen. * • * Het moment waarop middenvoor Wïllems van België inde vijftiende minuut van de eerste helft het eerste Belgische doelpunt scoorde. V.l.n.r ziet men Willems, Vander Hart en De Munck. --- Sportieve waarnemingen BUK IN OLYMPISCH VERLEDEN (III) A. E. W. DE JONG: als schermer naar vijf officiële Spelen! DEN HAAG „Het was in 1913, dat ik als uitvloeisel vaneen weddenschap met enkele collega-officieren te paard van Utrecht naar Parijs ben gegaan. En niet zomaar, lekker rijden. Neen, 10 minuten in draf op het paard, 10 minuten in draf er naast lopend, dan weer 10 minuten erop, 10 minuten in draf er naast, 10 minuten stapvoets er naast en dan de gehele reeks weer opnieuw. Zes dagen hadden het paard en ik nodig om inde Franse hoofdstad te komen. Het paard en ik, ja, want daar ging de weddenschap nu net om. Ik had verkondigd, dat een training voor mens en dier parallel loopt, moet lopen. Ze lachten me uit en toen ontstond de wat zonderlinge weddenschap, waarmee ik bewezen heb, dat mens en dier in goede harmonie hetzelfde kunnen presteren. Ik had voordien zes weken met het paard getraind. Wat overigens wel grappig was: toen ik in Parijs aankwam brachten ze me op naar het politiebureau, want ik was in uniform van Nederlands kapitein der artillerie en Frankrijk kende het zg. vreemde uniformenverbod. Maar deze moeilijkheid was spoedig opgelost toen ze hoorden wie ik was en de Franse autoriteiten putten zich toen uit in het plegen van allerlei egards. Ik kreeg zelfs een uitnodiging om de onthoofding van de bandieten Garnier en Bonnet bij te wonen. Maar voor deze eer heb ik maar bedankt ” Het was bij wijze van anekdote, dat de wilskrachtige heer (wiens 74 jaren men hem zeker niet van het gezicht afleest), met wie wij in gesprek waren, ons dit Parijse avontuur vertelde. Een grappige herinnering voor hem voor ons maakte dit echter duidelijk hoe het mogelijk is geweest, dat deze man op 5 officiële Olympische Spelen de Nederlandse kleuren heeft kunnen verdedigen; de eerste keer in 1908 te Londen en de laatste keer in 1928 te Amsterdam. Zijn naam? A. E. W. de Jong, gepensioneerd majoor der artillerie en actief directeur van het Indische restaurant „Tampat Senang” in Den Haag. Die „grappige" weddenschap typeerde ons hoe het mogelijk is geweest, dat deze man in zijn sport, het schermen, zo enorm lang op de bovenste sport van de nationale en internationale iadder is kunnen blijven staan. Liefde en een ijzeren wil om te slagen zijn hiervoor nodig geweest. Eigenlijk heeft De Jong 6 Olympische Spelen meegemaakt. Als 24- jarig luitenantje werd hij nl. in 1906 naar de zgn. Olympische tussen-Spelen te Athene afgevaardigd en nadien volgden de officiële Spelen: Londen 1908, Stockholm 1912, Antwerpen 1920, Parijs 1924 en Amsterdam 1928. Deze reeks betekent een Nederlands record en vermoedelijk (wij hebben het niet precies kunnen uitvissen) ook een wereldrecord. Als cadet is de heer De Jong tot schermen gekomen. Hij was aanvankelijk niet zo’n heel sterke knaap en meende, dat schermles hem geen kwaad zou kunnen doen. Wel, dat heeft het ook niet, want behalve dat de schermsport hem roem (o, zo vergankelijk) heeft gebracht, heeft zij hem ook een ijzersterk gestel (tot op heden bestendig) gegeven. Die eerste schermlessen staan overigens nog onuitwisbaar in het geheugen van de heer De Jong gegrift. „Een beul, die sergeant, maar een goeie. Hij leerde me schermen. Zelfs zo, dat ik in 1906 naar Athene kon gaan. Ach, wat voelde ik mezelf een geslagen ventje. Een jong officiertje, dat ze daar in Athene eens even zou laten zien wat schermen was Help te geloven! Wat heb ik daar op m’n duvel gehad. Het bleek, dat ik nog niets van schermen kon; de begin- selen nog niet! Maar dit „Athene” is toch uiteindelijk de grote stimulans voor mij geweest. Ik had daar geleerd, dat ik er nog lang niet was en na mijn terugkeer ben ik heel serieus gaan oefenen. In elk vrij ogenblikje stond ik „in stelling”. ’s Morgens voor de scheerspiegel en verder de gehele dag door, waar ik ook was. Londen 1908 bracht mij en de andere Nederlandse schermers nog geen Olympische successen. Die kwamen pas in 1912 te Stockholm: 3e prijs equipe sabel (v. Rossum, Doorman, Scalogne en De Jong) en 3e prijs equipe degen (Doorman, Hubert v. Blijenburgh en De Jong, de ploeg die naam maakte als „De drie musketiers”). * * # De talrijke Nederlandse kampioenschappen, op alle wapens, die door de heer De Jong behaald werden, zullen we in het kort bestek van dit artikel maar niet opsommen. Wat de Olympische roem verder betreft: in 1920 te Antwerpen vielen hem twee bronzen medailles ten deel: 1 inde landenstrijd op de sabel en 1 inde personele strijd op de sabel. Parijs 1924 bracht hem weer een bronzen plak als equipier van de landenploeg op de sabel. Hij werd toen 5e inde individuele strijd. In 1928 te Amsterdam blonk er voor De Jong geen goud, zilver of brons. Hij bracht het niet verder dan een 4e plaats op de sabel. Zo tussen de bedrijven door, in 1923 te Ostende en 1925 te Amsterdam, legde „le grand sabreur Hollandais”, zoals de Fransen hem noemden, beslag op de Europese personele titel op de sabel en driemaal werd hij op dit wapen Europees militair kampioen. * * * Zolang hij actief schermer was (en dat is lang geweest), heeft de heer De Jong geheel voor zijn sport geleefd. „Opofferingen? Ach, als je van de sport houdt en de wil hebt om iets te bereiken, dan is het laten liggen vaneen sigaret of het laten staan vaneen glaasje geen opoffering. Dat gaat vanzelf. Je denkt er gewoon niet aan, dus ontzeg je je in wezen ook niets”. De schermsport heeft de heer De Jong veel doen reizen en dus veel doen zien. Met genoegen en dankbaar blikt hij terug op al die prettige ervaringen van internationale sportiviteit en vriendschap. Pikante belevenissen? ’t Ja, die zijn er natuurlijk ook geweest. Dat Parijse avontuur en dan de Spelen van 1920 te Antwerpen. Stel je voor. De Olympische schermwedstrijden werden beëindigd toen de Spelen al officieel gesloten waren. De schermers waren wat achter op het schema en zo kwam het dat de finales een dag na de sluiting der Spelen getrokken moesten worden. Inde Olympische arena? Welneen, ineen orangerie, „Florarie”, ergens buiten Antwerpen. Aanwezig waren: de schermers, twee tuinlieden en een juffrouw, die toevallig inde buurt met twee kleine kinderen aan het wandelen was. Verder niemand, geen official ook. Onderling hebben de schermers alles toen prettig geregeld: jury, scheidsrechters en al wat dies meer zij. En het ging beter en plezieriger dan ooit tevoren • » • Een ander pikanterietje: in 1924 te Parijs kregen de grote heren uit de schermwereld, de Italiaan Politi en de Hongaar Kovacs, hooglopende ruzie over de politiek. Beledigingen werden heen en weer geslingerd en dat resulteerde in een duel. De Jong werd aangezocht om dit duel te presideren. Bedankt, zei hij, mijn hoofd niet ineen wespennest. En zo toog de Oostenrijkse schermmeester dokter Herschman naar een stil plekje op de grens van Hongarije en Italië om de klan- destiene schermpartij te leiden. Het liep allemaal goed af. Politi, de sterkste op de officiële mat, verloor. Hij werd met „plat” zoals dat in schermtermen heet ongenadig in de buikstreek gekieteld. Overigens geen doden of gewonden. * * * De heer De Jong kan veel over schermen vertellen: prettig en deskundig. Hij doet dat zo nu en dan aan jeugdige schermers en voor het forum van verenigingen en ook in het schermbondsblad „En garde”, waarvan hij hoofdredacteur is. Dit vertellen, dit voorlichten, is de enige bemoeienis, welke de thans 74-jarige „grand sabreur”, die tevens eender oprichters van het NOC en de Internationale Schermfederatie is, nog met de schermsport heeft. Zo hoopt hij zijn steentje bij te kunnen dragen aan de bevordering van deze zo mooie sport, waarin Nederland thans helaas geen Olympische klasse meer bezit. A. E. W. DE JONG: sn leven van schermen A. E. W. DE JONG doorzetten --- DERBY OM SPOEDIG TE VERGETEN Droeve vertoning te Deurne resulteerde in verdiende 3-2 zege voor Oranje Nederlandse geestdrift (en veranderde tactiek) maakte tweede helft dragelijk (Van onze sportredactie.) ANTWERPEN. Zondagavond. – Veertien minuten voor vier wees de klok toen dicht bij ons op de volgepropte tribunes de zure, ironische vraag gesteld werd: „Mijnheer, kunt U mij ook vertellen hoe laat de voetbalwedstrijd België—Nederland begint?” Veertien minuten voor vier... Enkele seconden tevoren had dat kwieke Italiaanse mannetje, dat naar de welluidende naam van Orlandini luistert de rust aangekondigd van de 83ste „derby der lage landen ” De man, die de vraag stelde, wilde niet leuk zijn. Hij was diep teleurgesteld, verbitterd! Zijn snijdende opmerking vertolkte de gevoelens van al die vijfenzestigduizend voetbalminnende Belgen en Nederlanders, die de zg. „Hel van Deurne” bevolkten! Immers, wat de twee nationale voetbalploegen in deze eerste vijfenveertig minuten vertoond hadden was meer dan droevig. Brokkenvoetbal, tactisch en technisch representanten, die de eer hebben de stand van hun nationaal voetbalspel hoog te mogen houden, onwaardig. Met I—o op hun debet zetten de Belgen zich achter hun kopje thee. Zij verdienden deze voorsprong, want zij waren nog net niet zo slecht geweest als de Nederlanders. Een uur later stegen uit de krioelende mensenmassa, die zich naar de uitgangen van het stadion wrongen hier en daar de welbekende overwinningsgezangen van het Oranje-legioen op. Nederland had met 3—3 gewonnen! En het verdiende deze zege, want inde tweede helft waren onze nationalen net iets minder slecht geweest dan hun tegenstanders Maar in die enkele vreugde-uitingen, die uit het legioen opwelden lag al even weinig overtuiging verborgen als in de uitslag. Want ondanks het aardige resultaat in cijfers dat door Nederland inde tweede helft was bereikt, kon niemand ook de zingende Hollanders niet zich ontdoen van de armelijke indruk welke deze interland heeft achtegelaten. Nederland mentaal het sterkst Voor we iets dieper ingaan op de tragiek, die de lange reeks van duels tussen Nederland en België op het voetbalveld deze middag heeft besprongen, willen we even het voor ons Nederlanders magere zonnestraaltje laten schijnen. Dit zonnestraaltje scheen inde tweede helft, waarin Oranje reeds na 1 minuut met 20 achter kwam te staan, maar waarin vervolgens door ditzelfde Oranje getoond werd, dat het mentaal heel wat sterker was, dan de Belgische elf. Met de weelde vaneen 2—o voorsprong tegen de dusver totaal falende Nederlandse ploeg op hun zwakke schouders, sloten de gastheren de ogen voor hun eigen enorme tekortkomingen. Zij bleven het antwoord op de plotseling oplaaiende geestdrift in het Nederlandse team schuldig toen Appel inde 9e minuut de stand op 2—l had gebracht. In plaats van verbeten terug te vechten gingen de Belgen elkaar morrend en gesticuleerd fouten verwijten nadat Notermans inde 22ste minuut de balans in evenwicht had gebracht en zij deden dit nog in sterkere mate nadat Appel 9 minuten voor het einde het score-bord g 3 had laten aan wijzen. Neen, wat doorzettingsvermogen en het vechten tegen eigen tekortkomingen betreft was Nederland verreweg de sterkste ploeg. Dat was het zonnestraaltje voor Oranje aan deze zo zwaar betrokken voetbalhemel boven de „Hel van Deurne”. Het zonnestraaltje, dat de kleine zege voor Nederland verdiend maakte. En na deze welgemeende poging om tussen het duister ook nog wat licht te zien, staan we helaas voor die zo goed als ondoordringbare muur van slechte indrukken van deze 83ste ontmoeting met onze zuiderburen. Het feit, dat de Belgen inde eerste 15 minuten van de strijd een technische overmacht tentoonspreidden en met vlot samenspel Nederland onder de voet dreigden te lopen, valt volkomen weg tegen het falen, dat ook zij in het verdere verloop van het treffen op technisch en tactisch gebied de naar voetbal, spannirlg en sfeer hunkerende toeschouwer hebben voorgeschoteld. Met kapitale blunders inde voorhoeden en verdedigingen, waarvan er in het totaal maar een werd afgestraft (inde 15e minuut door de Belgische midvoor Willems) en met een matheid, die het publiek tot een droeve ergernis bracht, hebben beide ploegen de eerste helft „doorgeworsteld”. Hoe zinloos en dom was de Nederlandse tactiek van „laat die Belgen maar komen”. O ja, met deze tactiek was de 3-2 overwinning op Zwitserland in Lau sanne bevochten. Maar dat was inde tweede helft, toen zij de Nederlanders wisten wat zij aan hun tegenstanders hadden ! Maar welke geest inde technische commissie van de KNVB was op het onzalige idee gekomen o m deze tactiek nu enkele weken later als het ware te continueren tegen een totaal onbekende Belgische voorhoede ? Wij weten het niet, maar in ieder geval gebeurde het. Gevolgen Het gevolg was, dat de Belgen vanaf het eerste fluitsignaal gewoonweg uitgenodigd, neen: gedwongen, werden sterk op de aanval te spelen. De Nederlandse kanthalfs, Schaap en Klaassens, bleven volgens de hen opgelegde tactiek angstvallig voor hun eigen doel plakken. Angstvallig, dus zonder zelfvertrouwen. Gevolg: missers, weifelen tussen aanvallen van een tegenstander en nog verder terugtrekken. Gevolg hiervan: twee aarzelende, naar hun positie zoekende backs, Kuys en Wiersma. Gevolg hiervan: een dolende stopper Vander Hart, die bovendien niet wist wat hij aan de voor hem totaal onbekende nieuwe Belgische aanvalsleider Willems had! Totale gevolg: een zeer wankel Nederlands defensieblok waarin slechts De Munck ondanks alle onzekerheid vóór hem, het hoofd steeds koel hield. Bij al dit gestuntel inde Nederlandse achterhoede kwam nog het feit dat dein het kader van de „tactische zet” aangewezen verbindingsman, rechtsbinnen Notermans, volkomen faalde. Hij, de halfspeler, die in alle voorgaande wedstrijden als zodanig onder de maat was gebleven, was inde voorhoede geplaatst om weer als aanvallende halfspeler, als schakel, te fungeren. En weer bleek hij deze taak niet te kunnen volbrengen. Geen bal kwam geplaatst van zijn voeten. Tweemaal twee En aan de andere kant van de grote ruimte voor de angstig opeenhopende Nederlandse verdedigers, stond een viermanschap, dat moest trachten de Belgische defensie omver te lopen, letterlijk en figuurlijk. De twee stormrammen, Appel en Koopal moesten voor het eerste zorgen en de twee „fijnere” voetballers, Lenstra en Bosselaar voor het tweede. Geen van beide duo’s slaagde inde opzet. Appel en Koopal niet, omdat zij een groot tekort aan baltechniek niet met hun lichaamskracht konden goedmaken en Lenstra en Bosselaar niet, omdat zij zo alleen en ver van elkaar Lenstra linksbinnen en Bosselaar rechtsbuiten stonden. Bovendien was de activiteit van Abe in deze eerste helft weer ver beneden peil. Slechts de schaarse acties van Bosselaar, alhoewel verre van groots, vormden zo nu en dan een facet, waarvoor men waardering kon hebben. Ook de Belgen En nu zal men zeggen: als de Nederlandse ploeg nu werkelijk zo slecht was in deze eerste helft, waarom is dit dan niet in doelpunten tot uitdrukking gekomen. Wel, om de eenvoudige reden, dat ook de Belgische ploeg hopeloos klungelde. Overigens niet in het prille begin. Zij accepteerden toen de Nederlandse uitnodiging om sterk aanvallend te spelen van harte. Met vlotte combinaties en snelle switches tastte hun aanvalslinie de Nederlandse defensie af. Er deden zich schietkansen voor, welke evenwel door linksbinnen Houf, rechtsbinnen Vandeweyer, rechtsbuiten Jurion en midvoor Willems niet volledig aangegrepen werden. Behalve dan inde 15e minuut enkele seconden nadat Koopal de Belgische harten had beangstigd met een hard schot tegen de staander, waaruit de bal inde handen van doelman Gernaey terecht kwam. Het was toen nl. Willems, die met een zeer fraai schot de score opende, nadat Wiersma zo coulant was geweest Jurion de bal voor de voeten te koppen zodat de Belg zijn bewegelijke ploegmaat in het centrum een kans kon bieden. Maar na deze treffer verstomde het gebeier van de Vlaams-Waalse klokken. De gastheren verloren zich in eindeloos brede combinaties zonder tempo. Zij gingen al even slecht plaatsen als de Nederlanders. Kortom zij hielpen dapper mee om het drama voor het publiek te vervol• * * Het winnende doelpunt, dat door Appel werd gemaakt, nadat hu een duel met Decoster had gewonnen en de bal met een scherp schot In het doel liet belanden. V.1.n.r.: Appel, de Belgische doelverdediger Gernaey (liggend), Decoster, Van Herpe en geheel rechts Mees. maken. Wat was het saai, futloos en sfeerloos. Waar was die beroemde en beruchte „hel van Deurne”? Waren dit de eens zo fel strijdende Belgische duivels en Hollandse leeuwen? Was dit die zo karaktervolle derby der lage landen? Het leek wel een ballet der lage landen, maar dan gratie- en vaartloos! Dat ging g0ed..... En toen kwam de tweede helft. Kuys was zo vriendelijk het begin van deze helft voor de Belgen wat op te vrolijken met een grandioze blunder, waaruit het tweede doelpunt ontstond. Hij presenteerde na nog geen 50 seconden Jurion de bal, waardoor de Belgen een vlotte aanval konden opbouwen, die door Houf met een fel schot werd besloten. De Munck bleef stokstijf staan (vermoedelijk werd zijn uitzicht belemmerd) en het was 2-0. „Dat gaat goed”, dachten de Belgen en Nederlanders, zij het dan met niet parallel lopende gevoelens. Zij kregen in deze zin allemaal ongelijk. Nederland toonde toch nog wat leeuwenmoed te bezitten. De domme tactiek van voor de rust werd overboord gegooid. Schaap en Klaassens waagden zich naar voren. Eerst schuchter, maar geleidelijk aan steeds resoluter. Vooral aanvoerder Schaap werd een grote stuwende kracht voor de voorhoede, waarin zich nu ook de kleine Notermans vaneen plaatsje verzekerde. En zie: ook Notermans’ spel werd beter, althans verdienstelijker. Met Bosselaar had hij de hand inde in steeds grotere frequentie terugkerende Nederlandse aanvallen. Zelfs Abe Lenstra kreeg er plezier in en ging wat men noemt werken. En de beide zware „tanks”, Appel en Koopal zwoegden en draafden, dat het een lust was. Jammer, dat vernuft en techniek hun vreemd was, want anders Ach, met een klein beetje meer techniek inde aanvalslinie van Nederland, zou de heus niet sterke Belgische defensie totaal zijn ingestort. Zelfs nu, terwijl buiten het enthousiasme nog de meest gebrekkige staaltjes van techniek en spelinzicht door de Nederlanders werden weggegeven, wankelde deze defensie. Rechtsback Diricx was de zwakste pilaar in het blok; spil Deeoster was lang geen Carré, die in zovele derbies als de Belgische rots fungeerde en debutant-linkshalf Van Herpe was ook al geen groot licht. Mees en Van Brandt moesten het doen. Maar ook zjj konden niet verhinderen, dat eerst Appel op een hoge pass van Lenstra doorstootte (na missen van Deeoster) en er 2-1 van maakte en dat wat later Notermans dooreen wirwar van benen de bal in het Belgische net plaatste. Dit alles speelde zich binnen 26 minuten af. Nederland juichte: 2-2! Het was mooi, het was aardig. Maar het zich nu roerende legioen kon toch ook de ogen niet sluiten voor alle „kwade” elementen, die aan het spel bleven kleven. Neem bv. dat slechte plaatsen van vele spelers en die terugspeelbal van Vander Hart, waarbij het leer maar net voorlangs het doel, dat door de Munck verlaten was, rolde. Ja, er was wat sfeer gekomen. Maar werkelijk goed voetbal zag men noch van de Nederlanders noch van de moreel steeds verder afknappende Belgen. Dansen En het werd voor ons Nederlanders op de tribune nog een happy-end ook. Appel zorgde daarvoor op een wat zonderlinge wijze. Deeoster, wat geïmponeerd door het robuuste (maar faire) optreden van onze midvoor moest hem 9 minuten voor het einde laten gaan. En daar stond Limburgse Bram op enkele meters afstand van het Belgische doel. Hij danste wat onhandig van het ene been op het andere. Een schot? Neen. Nu? Neen. Met rechts? Neen. Nog even opdrijven? Neen Enkele seconden stond Appel daar met zichzelf en de bal te vechten en drie Belgen, doelman Gernaey incluis, stonden op enkele meters van hem vandaan als gefascineerd naar hem te kijken. Zij deden niets; alleen maar kijken. En zij keken nog toen Appel tenslotte keihard inschoot en aldus Nederland de zege bezorgde. Het einde van de sobere voetbaldis kwam met een dansdemonstratie van Koopal en Mees. De „gouden” Belg wilde ingooien en Koopal ging vlak voor hem staan. Schijnbewegingen en huppen op de plaats een voorstelling, die door scheidsrechter Orlandini de beste man van het veld met het laatste fluitsignaal werd afgebroken. Vic Mees kon als aandenken aan zijn 50ste interland de bal mee naar huis nemen. Voor de rest moeten hij en al die duizenden anderen, die erbij betrokken waren, deze wedstrijd maar vlug vergeten. Het eerste Nederlandse doelpunt dat door Appel werd gemaakt. V.1.n.r.: De- I coster, doelverdediger Gernaey, Notermans. Appel en Diricx. --- Hoe zij speelden Als geheel heeft het Nederlands elftal tegen België voor de rust volkomen gefaald en na de rust, toen een betere tactiek werd toegepast, maar heel matig voldaan. Individueel beoordelen wij: Frans de Munck was de beste verdediger. Geen moment verloor hij bij al het geharrewar voor zijn heiligdom zijn kalmte. Dat hij bij het tweede doelpunt van België geen hand uitstak kunnen wij hem niet euvel duiden, omdat o.i. hem het uitzicht belemmerd werd toen Houf een felle schuiver loste. Dat hij de bal eenmaal bij het uittrappen tegen Wiersma, die vlak voor hem stond, trapte, zij hem gaarne vergeven. Het was een foutje, dat in het niet zonk bij de ontelbare van andere spelers. Roel Wiersma was voor de rust zeer onzeker, na de rust wat betrouwbaarder. Het eerste doelpunt had hij op zijn geweten. Zijn matige baltechniek werd in deze wedstrijd duidelijk geopenbaard. Kees Kuys vonden wij voor de rust beter dan na de rust, toen hij de handige en snelle Jurion veel te vaak moest laten passeren. Het tweede Belgische doelpunt kwam voort uiteen blunder van hem. Cor van der Hart maakte ook deze keer geen sterke indruk. Zijn snelheid en beslistheid van handelen zijn nog steeds niet op het peil van vorig seizoen. Zijn plaatsen was vaak slecht. Jan Klaassens heeft geen overtuigende rentree gemaakt. Zijn ingrijpen miste de nodige vastberadenheid en zijn plaatsen was ook zeer matig. Na de rust, toen hij evenals Schaap meer ten aanval trok, was hij stukken beter dan voor de rust. Rinus Schaap was voor de rust uitgesproken zwak. Hij faalde als aanvoerder door zelf het voorbeeld te geven inde volharding inde defensieve taktiek. Na de rust heeft hij evenwel zeer veel goeds gedaan. Hij inspireerde toen de anderen door zijn niet aflatende ijver om Nederland in het offensief te brengen en te houden. Tinus Hosselaar vonden wij voor de rust de minst slechte voorwaarts en na de rust zelfs vaak zeer verdienstelijk. Hij is de enige aanvaller, die van ons over de gehele wedstrijd een voldoende krijgt. Jan Notermans heeft als schakelspeler voor de rust volkomen gefaald. Toen hij na de rust voor mocht blijven, deed hij vaak aardige dingen. Zijn plaatsen en tempo bleven evenwel beneden de maat. Over het geheel genomen vonden wij zijn opstelling geen succes. Bram Appel heeft ons ondanks zijn twee doelpunten, die hem matchwinner doen zijn, niet kunnen bekoren. Door die twee doelpunten is „waardeloos” natuurlijk geen kwalificatie voor zijn optreden. Zijn ijver dient geprezen te worden, maar zijn balbehandeling en lichaamstechniek waren toch wel zeer gebrekkig. Abe Lenstra was voor de rust „nergens”. Na de thee zag men ook hem ineen agressieve bui en zijn fijne technische kunde trad toen ook meermalen naar voren, o.a. bij enkele kopballen, waarvan eendoor het houtwerk gekeerd werd. Hij hoort inde ploeg, maar hoort ook andere, technisch meer bekwame spelers naast zich te hebben. Anders komen zijn kwaliteiten en dus zijn nut niet tot uiting. Cor Koopal was weer van goede wille, maar zijn gebrek aan technisch kunnen bleek toch ook nu weer ver beneden het peil, dat men bij een internationaal mag verlangen. Dat zijn schot gevaarlijk is, bleek o.a. inde eerste helft toen de paal de Belgen redding bracht. Vaneen internationaal verwachten we evenwel meer dan enkele harde schoten per wedstrijd. De Belgen zijn hard tegengevallen, als ploeg en individueel. Doelman Gernaey, linksback Van Brandt en rechtsbuiten Jurion vonden wijde besten. Midvoor Willems is met betere binnenspelers tot grotere daden in staat, dan hij nu verrichtte. Hij was voor Vander Hart overigens wel een „lastpost”. Aanvoerder Mees speelde voorts constant een dragelijke partij voetbal. Scheidsrechter Orlandinl floot uitstekend. Hij was niet pietluttig en volgde het spel, goed geassisteerd door zijn landgenoten Ferrari en Righi, kwiek en kundig. De vaak lauwe wedstrijd moet overigens geen al te grote inspanningen van hem geëist hebben. --- Advertentie (Advertentie) De Amerikaanse shag! SS®»*. . ... ■ 05 cent ---