Slachtoffers ramp in Alpen studenten AOSTA. Naar thans bekend is geworden, is de naam vaneen der slachtoffers in het Alpengebied op de Zwitsers-Italiaanse grens M. E. Michielsen uit Rotterdam, een student. Waarschijnlijk is ook het tweede slachtoffer een student, maar zijn naam is nog niet bekend. Zij zijn ineen gletscherspleet gevallen op 3200 meter hoogte, nadat zij vanuit de berghuit Marinelli-Bombardieri voor ’n directe afdaling van de Berninagroep waren vertrokken. --- Doodstraf op obstructie in Indonesië Hoge regeringsfunctionarissen moeten partij lidmaatschap af zweren DJAKABTA. Het tien leden grote Indonesische „kernkabinet” heeft maandag in het paleis te Bogor vergaderd, en ineen zitting die zes uren duurde besloten om hoge regeringsfunctionarissen hun eventueel partijlidmaatschap te laten afzweren, nog een nieuw lid toe te voegen aan het reeds 43 leden tellend kabinet, en de doodstraf te laten eisen tegen personen die het regeringsprogramma tegenwerken. De nieuwe minister is Wirjono Prodjodikoro, en hij zal optreden als juridisch adviseur van president Soekarno. Het kernkabinet heeft als zijn oordeel uitgesproken dat de proeureur-generaal ruimere bevoegdheden nodig heeft om paal en perk te stellen aan mogelijk verzet tegen het. programma van Soekarno. Daarom zijn federale en militair politie rechtstreeks onder hem gesteld, los dus van het ministerie van Justitie of de generale staf. Verder is hij thans bevoegd de doodstraf op te leggen in ernstige gevallen van obstructie. Wat de hoge regeringsfunctionarissen betreft: zij, en topfiguren uit het regionaal bestuur, uit het zakenleven voor zover dat regeringseigendom is, en uit andere instellingen die onder de regering vallen, mogen niet langer bij welke politieke partij ook zijn aangesloten. Ook de over „overgenomen” Nederlandse bedrijven aangestelde functionarissen vallen onder dit besluit. Tenslotte heeft het kernkabinet 17 augustus gesteld als de uiterste grens waarbinnen de dertig parlementsleden, die de eed nog niet opnieuw hebben afgelegd, deze plechtigheid moeten ondergaan. Na die datum vervalt hun lidmaatschappij van de wetgevende vergadering. E. Vermeer voorzitter Europees socialistisch verbindingsbureau LUXEMBURG. De heer E. Vermeer, voorzitter van de Partij van de Arbeid, is gekozen als voorzitter van het verbindingsbureau der socialistische partijen inde zes landen van de Europese Gemeenschap. Hij volgt de Fransman George Brutelle op. De Fransman Gérard Jacquet is gekozen als vicevoorzitter. Het verbindingsbureau is in januari 1957 opgericht voor het onderhouden van nauwe betrekkingen tussen de socialistische partijen inde zes en het contapt met de socialistische fractie in het Europese parlement van de E.E.G., E.G.K.S. en Euratom. Delft zat zonder stroom DELFT. De gehele gemeente Delft en een deel van het Westland hebben gisteravond van kwart voor acht tot een half uur daarna zonder elektrische stroom gezéten. Er deden zich twee storingen voor in het koppelnet tussen Delft en Rotterdam. Het euvel werd verholpen door overschakeling op reserveverbindingen. Koeien vergiftigd LEEUWARDEN. Te St. Jacobi Parochie (Fr.) zijn zes koeien van de veehouder J. S. Rienks door arsenicumvergiftiging om het leven gekomen. De dieren waren uit het weiland gebroken en gaan grazen op een aardappelveld, dat daags tevoren met arsenicum was doodgesproeid. De schade bedraagt plm. f 6000. --- van dag tot dag Nixon en Chroesjtsjov Men kan na twee dagen en dan nog op afstand zich uiteraard geen volledig beeld vormen van het contact dat Nixon in Moskou heeft gelegd. Hij is naar Leningrad geweest, gaat nog naar Polen en Siberië e.d. en zal daarna Chroesjtsjov nog wel ontmoeten. Toch is het al wel duidelijk dat het niet dezelfde Nixon zal zijn die naar Washington terugkeert vergeleken bij degene die is gekomen. Nixon heeft in enkele dagen ervaren, wat anderen voor hem reeds hadden begrepen en dat na hem een goed deel van de wereldpolitiek zal gaan uitmaken. Chroesjtsjov is niet de man, zoals die inde propaganda wel wordt afgeschilderd.' Wanneer het niet meer lukt hem een dronkaard te noemen, dan is er wel iemand die aan de geestesvermogens van de Russische premier begint te twijfelen. De zaak is, dat iedere karaktertrek van de mens uiteraard een extreme vorm kan aannemen. In dat geval is de betrokkene geestesziek. Wanneer men nu eenvoudig een reeks van extremiteiten toeschrijft aan iemand, in wie de betrokken eigenschappen in overigens normale mate aanwezig zijn, dan is het een goedkoop kunstje de man een psychopaat te noemen. Zo kan men ieder mens wel tot een dwaas opschroeven. Nixon heeft intussen moeten ervaren dat hij niet tegenover een krankzinnige stond, maar tegenover een man, die uiterst fel reageert, op dwaasheden welke over hem en Rusland worden verteld. Nixon heeft bij zijn entree in Moskoude fout gemaakt door puttend uit wat de propaganda zoal over Rusland te vertellen had een rede te houden, waarin hij de Russen wel eens even zou vertellen hoe goed het in Amerika is; hoeveel ijskasten de mensen er wel hebben en hoeveel auto’s. Men kan dit alleen maar naïef noemen en men moet zich helemaal niet verbazen wanneer de Russen met alle genoegen zo’n rede in extenso afdrukken. De propaganda in Rusland heeft dergelijke redevoeringen nodig. Men weet ze althans om te zetten ten eigen bate, d.w.z. de conclusie welke de Russen eraan verbinden is eenvoudig deze: werk nog harder aan het zevenjarenplan en jullie zult het ook allemaal hebben. De zaak is slechts, dat de Amerikanen een goede eeuw eerder zijn begonnen met hun welvaart op te bouwen dan de Russen. Inhalen is dus het wachtwoord, waarbij het Kremlin zich wel veroorlooft de nadelen van het kapitalistische stelsel breed uitte meten, teneinde het volk te beloven het daarvan te zullen weerhouden. Waar het dus op neer komt is, dat de Russen weinig moeite hebben met de naïviteit welke de Amerikanen keer op keer aan de dag leggen, deels vanwege hun jeugdige geestdrift, voor een deel ook misleid door de al te gemakkelijke propaganda. Dit alles neemt niet weg, dat Chroesjtsjov eveneens met een foutieve instelling naar het Westen zal gaan. Het schijnt nl. langzamerhand wel vast te staan, dat de Russische premier naar de Verenigde Staten zal komen. Hij zal daar een andere wereld aantreffen dan die welke hij meent te zullen zien. Nixon heeft in Moskou medelijdend gekeken naar de Russische arbeiders, waarvan Chroesjtsjov zei: kijk eens hoe onderdrukt ze eruit zien. Op hun beurt zullen de Amerikanen straks de Russen kunnen toevoegen; ziet eens hoe deze mensen kreunen onder de zweepslagen van het kapitalisme. Men kan zich verbazen dat staatslieden op een dergelijk niveau over elkaar denken, maar op den duur wordt men meestal het slachtoffer van de eigen hersenspinsels. En waar het om gaat is natuurlijk, dat het vrijheidsideaal van de Amerikaanse grondwet wel iets meer omvat en meer te betekenen heeft dan de Amerikanen zelf doorgaans aanprijzen. Het omgekeerde is ook waar, de Russen hebben een evenzeer verwrongen beeld van wat vrijheid nu eigenlijk is. Zij huldigen het beginsel van dwang tot het goede en een weerhouden van de mogelijkheid slecht te worden. Een prachtig beginsel, maar het houdt het probleem in, dat wel is gebleken dat het goede zo moeilijk is te standaardiseren. We behoeven daarbij nog niet eens bedenkingen te hebben tegen het materialisme dat het communisme eigen is. Misverstanden dus over en weer, die bv. het gesprek in Genève inde aanvang een zenuwachtig uiterlijk hebben gegeven Hetzelfde geldt voor het twistgesprek van vrijdagmiddag tussen Chroesjtsjov en Nixon, dat de eerste nu wel ontkent, maar dat komt waarschijnlijk omdat de lucht wat is opgeklaard. In rustiger vaarwater, nl. tijdens een boottocht op de Moskwa hebben beide staatslieden elkaar wat persoonlijker ontmoet. Het feit, dat iets niet gepubliceerd wordt verhoedt dat er propaganda moet worden gemaakt. Zo kon Nixon zich vrijdagmiddag natuurlijk niet de mindere tonen van Chroesjtsjov, wiens spitse opmerkingen en loslippigheid langzamerhand spreekwoordelijk zijn geworden. leder woord van Nixon zou immers inde Amerikaanse pers breedvoerig worden uitgemeten. In het landhuis van de Russische premier heeft men zaken kunnen doen. Dat wil zeggen heeft Chroesjtsjov duidelijk willen maken, dat hij een topconferentie wil om een einde te maken aan de koude oorlog. Hij heeft dat nodig voor de verdere economische uitbouw van zijn land. Een dergelijke regeling met de-Amerikanen, wil Chroesjtsjov desnoods afdwingen. Wanneer in Genève om welke reden dan ook geen succes wordt geboekt, interesseert dat de Russen slechts in zoverre dat zij blijven vasthouden aan een topconferentie. Voelen de Amerikanen er niet voor, dan zal Chroesjtsjov ze dwingen via Berlijn. Nixon behoeft dus in Moskou maarte laten weten, dat Washington wel voelt voor een regeling van de zaken hoeveel daar ook aan vast zit , en hij en Chroesjtsjov gaan handenschuddend en glimlachend uit elkaar. Er zit een tragiek in deze gang van zaken. In het Westen hebben een aantal lieden altijd gepleit voor een politiek van kracht. Men wilde de Russen dwingen om dit of dat te doen of na te laten. Een belofte b.v. dat de Amerikanen Berlijn zullen verdedigen, klinkt principieel wel erg mooi, maar is precies bezijden de realiteit. Want de Russen willen Berlijn niet bevechten. Met een paar geweerschoten willen ze wel Eisenhower aan de ronde tafel krijgen, wanneer het niet anders kan. En Eisenhower zal dan moeten gaan. Dat is buiten kijf. De kwestie is dus, dat de Amerikanen praten over kracht, maar deze niet kunnen aanwenden. De Russen spreken over redelijk overleg, waartoe ze de ander koudweg zullen dwingen wanneer ze dat nodig vinden. Onder deze omstandigheden nog steeds spreken overeen politiek van kracht en onverzettelijkheid tegenover dictators, klinkt mooi, maar heeft geen zin. Men moet op dit punt eens leren, dat de Russen zich als het maar even kan buiten het schootsveld van de Amerikaanse politiek manoeuvreren. Op dat moment is schieten zinloos geworden. We blijven er dus bij, dat Moskou Berlijn gebruikt als een bordpapieren tank. Zij hebben er geen werkelijk belang bij, evenmin als bij Oost-Duitsland. Ze doen slechts alsof om een geheel ander doel te bereiken. Dat doel, een beëindiging van de koude oorlog is niet slecht, maar daarvan afgezien, ook al gold het iets minder fraais, ze manoeuvreren wel zo, dat ze hun zin krijgen. Daar behoeft voor de Russen geen werkelijke tank aan te pas te komen. Voor het Westen valt daaruit te leren, dat men zijn ideaal, dat wel iets meer te betekenen heeft dan dat van de communistische ideologie, op zich zelf onvoldoende is. Men moet de middelen ook weten te hanteren om het ideaal te benaderen. Of zoals de gevel naast ons dagbladgebouw het zo treffend zegt: op God vertrouwen en de juiste middelen aanwenden. —De president van Oostenrijk, dr. Adolf Scharf, heeft zondagochtend het jaarlijks muziekfestival van Salzburg geopend. --- Advertentie (Adv.) --- Ons puzzelhoekje Hor.: 1 heilige rivier in India, 3 zindelijk, 4 Ned. gebiedsdeel, 5 offertafel, 6 onderdelen vaneen menu, 7 bep. leverancier, 8 stalling, 9 Turks minister, 10 tweetandige vork, 11 te innen, 12 volgzaam, 13 worden: bemerken. Vert.: 2-13 insekt. --- Oplossing vorige puzzel --- TER ZAKE Schreeuw om industrie ' j| brwijl inde Tweede Kamer vier dagen lang gedebatteerd werd over lonen, huren en melkprijs, werden ook in andere delen van Nederland, ver verwijderd van Den Haag, felle, met hartstocht gesproken woorden gehoord. Inde vergadering van de Provinciale Staten van Friesland werd in bittere termen gewezen op de langzame doodbloeding van deze provincie door vertrek van arbeiders naar het westen, omdat er in hun geboorteplaats of streek geen werk meer te vinden is. De felle woorden waren vooral gericht aan het adres van „Den Haag” waaraan wordt verweten, dat het ‘niet doordrongen is van de zorgen, die het noorden benauwen en dat het daarom niet voldoende dbet om dooreen krachtig industrialisatiebeleid de problemen op te lossen. Hetzelfde geluid klonk in een vergadering te Bergen op Zoom, waar de directeur van het Economisch Technologisch Instituut voor Zeeland, een verminderde belangstelling bij de rijksoverheid signaleerde voor projecten als Kreekrakplan en Sloeplan. Deze spreker wees op het gemak, waarmee 135 miljoen voor de Rotterdamse ondergrondse en 80 miljoen voor nieuwe pieren bij IJmuiden beschikbaar komen, terwijl het perspectief voor het Sloeplan van dag tot dag vager wordt ineen mist van financiële bezwaren. Het is duidelijk, zo ging deze functionaris voort, dat er krachten aan de gang zijn, die het Sloeplan willen tegengaan. Deze krachten zijn niet mysterieus: Rotterdam en Amsterdam vrezen, dat de te besteden fondsen aan hun havens in mindering worden gebracht. Ook elders klinkt het geroep om meer industrie, want buiten Friesland en Zeeland zijn er nog andere gebieden, die achtergebleven zijn. Inde provincies Groningen en Drente, de kop van Overijsel, in noordelijk Limburg bewesten de Maas, in oostelijk Brabant en zelfs in West-Friesland worstelt men met dezelfde problemen. In al deze gebieden valt een structurele werkloosheid waar te nemen, die ontstaan is óf doordat de bevolking sneller is gegroeid dan de omvang van de bestaansmiddelen óf doordat de landbouw door ruilverkaveling, mechanisatie en rationalisatie niet meer aan evenveel mensen een bestaan geeft als voorheen. De werkloosheid in die gebieden kan soms versluierd zijn door vertrek vooral van jongeren, naar elders of dooreen omvangrijke pendel, die op de duur op vertrek uitloopt. Het gevolg is, dat de bevolking inde achterge Dieven gebieden steeds meer veroudert, dat de middenstand economisch achteruit gaat en dat het culturele leven wegkwijnt. De Provinciale Staten van Friesland zonden nog tijdig voor het marathondebat inde Tweede Kamer een telegram aan de Kamer, waarin werd gevraagd bij de besprekingen over het toekomstige sociaal-economische beleid Friesland niet te vergeten. Dit telegram was voor vele Kamerleden aanleiding om met enkele woorden de aandacht van de regering te vestigen op de zorgen van het noorden, maar de regering ging op het probleem niet in. Minister-president De Quay verklaarde, dat de regering zo spoedig mogelijk de vrijere loonvorming wilde zien toegepast en dat daarom in de regeringsnota het probleem van de ontwikkelingsgebieden buiten beschouwing was gebleven. Dit probleem, al-1 dus de minister-president, heeft niet direct met de vrijere loonvorming te' maken. Dit woord was blijkbaar ook voor de overige ministers voldoende, want ondanks een herhaald verzoek van één der Kamerleden om een uitspraak, werd tijdens het verdere debat van achter de regeringstafel met geen énkel woord meer gerept over de nood inde ontwikkelingsgebieden. Is het wonder, dat men inde doodbloedende provincies bitter is gestemd en met angst vervuld? Men is bitter gestemd, omdat men inde ontwikkelingsgebieden sterker nog dan anders het gevoel heeft, achtergesteld te worden bij het westen. Men is vervuld met angst, omdat men verwacht, dat de uiteindelijke hulp, die van Den Haag los zal komen, onvoldoende zal zijn om het probleem in zijn wortels aan te tasten. Is die vrees overdreven? Daar ziet het niet naar uit. Het bekende S.E.R.- advies stelde, unaniem (!) de regering voor, gedurende twee jaar, 50 miljoen gulden per jaar ter beschikking te stellen voor de verbetering van de infra-struetuur, d.w.z. vooral voor de aanleg en verbetering van weg- en waterwegen, waarmee de ontwikkelingsgebieden rijp moeten worden gemaakt voor normale economische ontwikkeling. Wat die 100 miljoen gulden waard zijn is duidelijk als men bedenkt, dat alleen Friesland al voor de uitvoering vaneen drie-jarenplan ter verbetering van de infra-structuur 90 miljoen gulden aan de regering heeft gevraagd. Als men dan nog let op de behoeften van de andere achtergebleven provincies, dan komt men tot de conclusie, dat de regering vele tientallen, ja enkele honderden miljoenen beschikbaar zal moeten stellen om het economische en culturele bestaan van de achtergebleven gebieden te redden. De regering heeft nog geen beslissing genomen, maar intussen klinkt uit de ontwikkelingsgebieden steeds luider de roep om hulp. Deze kreet om hulp is vermengd met de vrees, dat andermaal het toch al bevoordeelde westen weer voor zal gaan. * * * TV? u zou het een grote vergissing zijn te denken, dat het bij het probleem der ontwikkelingsgebieden alleen maar om enge provinciale belangen gaat. Langzamerhand is het ook voor decentrale overheid duidelijk geworden, dat het nationale belang ten nauwste betrokken is bij het welzijn van de ontwikkelingsgebieden. De sterke ontwikkeling van het westen, in het bijzonder van de Randstad Holland, heeft in toenemende mate de aandacht gevestigd op de consequenties van de concentratie van werkgelegenheid en van bevolking. Het betrekkelijk kleine gebied van het westen, dat bijna de helft van onze bevolking herbergt, heeft zijn ontwikkeling vooral te danken aan zijn uitzonderlijk goede verkeersligging. Er zijn aanwijzingen, dat het westen nog een grotere rol zal spelen in de supra-nationale economie vaneen groeiende Europese éénheid. Om het westen inde toekomst die rol te laten vervullen, zal het noodzakelijk zijn die bedrijven, die niet noodzakelijk aan het westen als vestigingsplaats zijn gebonden, zoveel mogelijk naar elders af te leiden. Deze afleiding dient dan met name te worden gericht op die gebieden, waar een structureel tekort aan werkgelegenheid is of inde toekomst te verwachten is. In deze gedachtengang zal het regionale industrialisatiebeleid derhalve mede moeten zijn gericht op de spreiding vap de 'industriële werkgelegenheid over geheel ons land. Daarmee wordt dus tevens de bestaande druk op de Randstad Holland verminderd. Met de zorgen voor de ontwikkelingsgebieden zijn dus ook nationale belangen gediend. * * * Jaren geleden werd in vertrek naar ’t westen nog een factor gezien ter bestrijding van de werkloosheid. Toen echter het ruimteprobleem vooral inde Randstad Holland, in hoge mate alarmerend begon te worden, ging de overheid een positief beleid voeren. Zij hoopte door het vestigen van industrieterreinen met gasen watervoorziening alsmede door verbetering van weg- en waterwegen, industrie naar de ontwikkelingsgebieden te trekken. Hierbij werd van het begin af gekozen voor een zekere mate van centralisatie. Men ontwierp het zg. kernenstelsel, dat tweeërlei inhoudt. Ten eerste wordt, als een industrieterrein ineen kerngebied wordt aangelegd, door decentrale overheid 50 procent van de kosten aan de gemeente vergoed. ■ Dit leidt tot voordeel voor de ondernemer, die aanmerkelijk minder voor het terrein moet betalen, wanneer hij zich vestigt ineen kern dan elders. Het tweede voordelige aspect van de kernenregeling is, dat de ondernemer, die in de kern een industriegebouw zet, een premie ontvangt, die volgens een zekere schaal verloopt, maar toeneemt naarmate het gebouw groter wordt. Het wachten is nu allereerst op de beslissing van de regering ten aanzien van het geld, dat voor de verbetering van de weg- en waterwegen beschikbaar zal zijn. De industrie kan nooit tot ontwikkeling komen als het weg- en waterwegenstelsel niet verbeterd is en aan de nieuwe situatie is aangepast. Dit kost uiteraard veel geld, dat vooral ook met spoed op tafel zal moeten komen. Want men kan-moeilijk, met kans op succes, proberen industrie aan te trekken, indien er geen behoorlijke wegen aanwezig zijn. Ook hoort men inde ontwikkelingsgebieden wel kritiek op het kernenstelsel als zodanig. Daarbij wordt men vooral geleid door de vrees, dat het gebied buiten de kernen zal worden verwaarloosd. Dit bezwaar geldt dan ook voornamelijk de centralisatie, die het kemenbeleid typeert. Van de zijde der centrale overheid wordt echter aangevoerd, dat men moeilijk overal, in alle dorpen en gehuchten, industrieterreinen kan oprichten. Bovendien heeft het verleden aangetoond dat acties tot aantrekking van industrie, vooral succes hebben in die gebieden waar al een zekere mate van werk- en woongelegenheid aanwezig was. Vooral bedrijven met stafpersoneel voelen er niets voor zich in al te kleine plaatsen te vestigen. De kernen zelf zullen tot een zekere coördinatie moeten komen, opdat men niet dooreen gescheiden optrekken, elkaar gaat beconcurreren. Het provinciaal bestuur zou het overkoepelend orgaan kunnen vormen. De samenwerking tussen de kernen zou voorts tot uitdrukking kunnen komen inde aanstelling van ’n zg. industriepromotor, zoals Overijsel er een heeft, die de contacten moet leggen met de verschillende ondernemingen, die voor vestiging in het ontwikkelingsgebied in aanmerking komen. Zelfs wordt wel gedacht aan een schakelfiguur, wiens taak moet zijn bij de verschillende departementen te Den Haag de regionale belangen te behartigen. --- TOLK SPRAK MET DRIE VLUCHTELINGEN UIT JOEGOSLAVIË (Van onze Haagse redactie) DEN HAAG. Eerst maandag heeft de Haagse politie door middel vaneen tolk een gesprek kunnen voeren met de drie Joegoslaven die vrijdagavond als verstekelingen met de Joegoslavië Express uitgeput en vervuild in Den Haag arriveerden. Het is de politie echter nog niet duidelijk om welke reden zij uit hun land zijn gevlucht. Wel laat het zich aanzien dat zij een dringende reden hebben gehad. Zij hebben de 2500 km lange reis namelijk gemaakt ineen smerige, bekrompen ruimte onder een rijtuig, waaruit zij in Den Haag verstijfd en smachtend van dorst te voorschijn kwamen. Zolang dienaangaande echter geen zekerheid bestaat wil de Haagse politie ter wille van hun veiligheid, geen inlichtingen geven over het verhaal dat zij de tolk hebben verteld. Voorshands worden zij beschouwd als vreemdelingen, die illegaal over de grens zijn gekomen en niet in het bezit van een verblijfsvergunning zijn. Ze blijven op het hoofdbureau van de Haagse politie, tot deze zich een duidelijk beeld heeft kunnen vormen van de reden van hun vlucht. De minister van Justitie zal dan moeten beslissen of aan de vluchtelingen al dan niet asiel kan worden verleend. --- Advertentie (Adv.) Uw Kunstgebit voelt ü de gehele dag niet! Geen vrees meer, dat de gebitsplaat van het gehemelte loslaat. DENTOFIX, het nieuwe, verbeterde, antiseptische poeder s morgens een weinig op de plaat gestrooid houdt het gebit de gehele dag onwrikbaar op zijn plaats Geen onaangename smaak. DENTOFIX verschaft U een gevoel van zekerheid bij het eten, lachen, spreken en niezen. U vergeet, dat U een kunstgebit heeft Verkrijgbaar in discrete, neutrale plastic flacons, prijs f. 2,35, bij apotheken en drogisterijen. --- Spoedig rapport over verongelukte helikopter (Van onze Haagse redactie) ’s-GRAVENHAGE. Naar wij vernemen is het rapport van de commissie, die een onderzoek instelt naar de oorzaak van het verongelukken van de helikopter Sikorsky S-55 „Cleopatra” van de marine luchtvaartdienst op 7 juli j.l. op het Marsdiep, spoedig te verwachten. Aan het onderzoek is. behalve door marinedeskundigen ook door Amerikaanse Sikorsky-experts deelgenomen. Komt de commissie tot de conclusie, dat de oorzaak gezocht moet worden bij de vlieger, dan zullen de andere helikopters, die na hqt verongelukken van de „Cleopatra” aan de grond werden gezet, spoedig weer de lucht ingaan. Is de eomqiissie echter van oordeel, dat het ongeluk te wijtên is aan een mechanische storing, dan zullen de andere helikopters eerst moeten worden nagezien, voor zij weer kunnen worden gebruikt. Bij de Kon. Marine is men verlangend de helikopters spoedig weer inde lucht te zien, terwijl men ook aan de kust hoopt, dat de toestellen binnenkort weer zullen worden gebruikt, omdat zij altüd verdienstelijk , werk hebben, verriqht bü het hülp bieden aan schepen en het redden van drenkelingen. --- mallemolen WIE DE ONZEKERHEDEN KENT, die verloofden soms in hevige mate kwellen, zal zich gemakkelijk een voorstelling kunnen maken van hei lijden, waaraan een jongeman wordt overgeleverd, die in deze zomerse maanden zijn geliefde alleen dan wel met haar familie of ■ vriendinnen naar het buitenland met vakantie ziet gaan. Hij kent geen rust tot het ogenblik waarop zij teruggekeerd uit Tirol of van haar verblijf aan het Gardameer zich weer in zijn armen vlijt. Dag en nacht dringt zich met steeds groter klem de vraag over haar trouw en standvastigheid aan hem op en zelfs een gekleurde ansichtkaart, ■ die zij hem twee dagen ■ na aankomst stuurt heeft slechts enkele uren een gunstige uitwerking op zijn gepijnigd ge. moed. In Engeland, waar men immers het vasteland van Europa met ’n : enigszins wantrouwend oog heeft gadegeslagen, hebben de jongelieden er iets op gevonden om zich te ontdoen van deze onplezierige ervaringen in het vakantieseizoen of althans om een pijnstillend geneesmiddel te hebben, dat hen van dienst kan zijn, als hun geliefde hen na een ~Continental holiday” in de steek laat. Zij sluiten een verzekering op het ogenblik dat hun geliefde zich naar het vasteland inscheept en kunnen een bedrag van 10.000 gulden incasseren, als zij ih het buitenland met een Europeaan huwt. Een assurantiemakelaar in Birmingham heeft medegedeeld, dat hij inde laatste maanden honderden van dergelijke verzekeringen heeft afgesloten. Hij vertelde daarbij, dat de verzekerden vooral jongelieden zijn, die hun geliefde voor een vakantieverblijf in Italië, Spanje en Frankrijk zien vertrekken. De overige Europese landen ver- oorzaken bij de jonge Engelsen minder angst en onzekerheid. Overigens schijnen ook de verzekeringsmaatschappijen geen erge hoge dunk te hebben van de trouw der Britse geliefden, want de premies die zij vragen zijn niet bepaald laag. Een jongeman h-far’ bij verzekering tegen ’1 verlies vaneen meisje tussen 17 en 25 jaar ’n premie van SO shilling per 100 pond, dat is rond 15 gulden per 1000. De assuradeuren bezitten echter een fijn gevoel voor het gemoedsleven van de vrouw, want zij verlangen een lagere premie naarmate de betrokken dame ouder is, meer volwassen en standvastiger van karakter is. Een liefde-polis kost haar verloofde dan aantrekkelijk minder. Op het verlies van de genegenheid van dames die de dertig een flink eind gepasseerd zijn worden vrijwel geen verzekeringen afgesloten, --- Expeditie Nieuw- Guinea dreigt te mislukken Dilettantisme en lichtvaardigheid w-j et lot van de Nederlandse expeditie naar het Sterrengebergte op Nieuw-O Guinea ligt in handen van de Nederlandse regering. Deze week zal prof. dr. F. A. van Baren voorzitter van het Kon. Ned. Aardrijkskundig Genootschap ,dat met de Treub-Maatschappy de expeditie organiseert, trachten de regering te bewegen alsnog f 200.000 te voteren om de expeditie van de financiële ondergang te redden. Volhardt de regering in haar standpunt, dat zij met de f 330.000 welke zij buiten de door haar verleende diensten inde onderneming heeft gestoken, voldoende heeft bijgedragen, dan gaat er een telegram naar Nieuw-Guinea en wordt de expeditie afgebroken. Het leven van de expeditie hangt dus aan een zijden draad. Het af breken van de tocht naar het Sterrengebergte in het oostelyk deel van Nederlands Nieuw-Guinea zou de trieste climax zijn vaneen onderneming, die bij kritisch onderzoek naar de wyze waarop zy werd gefinancierd, werd voorbereid en uitgevoerd slechts tot de harde conclusie leidt: onvoorstelbaar dilettantisme en grove lichtvaardigheid. Deze expeditie onder leiding van dr. L. D. Brongersma, conservator van het museum van natuurlijke historie te Leiden en de kapitein-luite- G. F. Venema, moest een nationale zaak worden, doch dreigt een nationale schande te worden. BEGONNEN MET GROOT TEKORT Beschouwen wij inde eerste plaats de financiële opzet van de expeditie, dan stuiten wij aanstonds op wel bijzonder grote lichtvaardigheid. De kosten van de expeditie naar het Sterrengebergte werden begroot op rond f 1 miljoen. Het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap legde f 50.000.— op tafel voor de oprichting van de Stichting Expeditie Nederlands Nieuw-Guinea’ De Treub Maatschappij voegde daar f 25.000. bij. Aan overheidsgeld werd f 330.000 ontvangen en van particuliere zijde eveneens f 330.000.—. Toen men deze stand van financiële zaken had bereikt, stelden het Kon. Ned. Aardrijkskundig Genootschap, en de Treub-maatschappij zich nog gezamenlijk garant voor niet minder dan f 100.000.—. „Wordt de expeditie een mislukking, dan zijnde financiële gevolgen voor het Aardrijkskundig Genootschap niet minder dan desastreus", aldus tekenden wij uit de mond van prof. dr. F. A. van Baren op. De garantiesom van het K.N.A.G. en de Treub-Maatschappjj had evenwel nog geen sluitende begroting tot resultaat. Eén eenvoudig rekensommetje wijst uit, dat er nog f 165.000, ontbrak. Niettegenstaande dit tekort van niet minder dan f 165.000.—, nam het stichtingsbestuur toch het besluit de expeditie, welke een half jaar zou duren, te laten starten. Op 4 maart jl. vertrokken de leiders van de expeditie, dr. L. D. Brongersma en overste G. F. Venema van Schiphol... „Hef komt wel" Op onze vraag aan prof. Van Baren hoe het stichtingsbestuur zich heeft voorgesteld dit tekort te dekken, kregen wij ten antwoord: „Och, wij hebben de hoop gehad, dat het er wel op de een of andere manier zou komen....” De f 165.000,—. zijn er echter niet „op de een of andere manier” gekomen. Integendeel, de tegenslagen, welke de expeditie tot nu toe heeft ondervonden en welke men ook inde nabije toekomst nog verwacht, hebben het tekort doen stijgen tot f 200.000,— De circa f 8000.—, welke een nieuw beroep op particuliere bijstand heeft opgeleverd, vormen op het tekort van twee ton de bekende druppel op de niet minder bekende gloeiende plaat. Prof. dr. F. A. van Baren zal met eendoor dr. Brongersma opgestelde staat van de gemaakte kosten opnieuw naar Den Haag reizen om te trachten de regering alsnog te vermurwen. Waarom geen gemengde expeditie? Was deze financiële debacle te vermijden geweest? Ja! Geldgebrek was niet nodig geweest, als het stichtingsbestuur er in zou zijn geslaagd de Amerikaanse wetenschap voor de expeditie te interesseren. Een klein land met beperkte middelen, dat op Nieuw Guinea reeds voor onvoorstelbare kosten staat, behoeft zich niet te schamen om voor een zuiver wetenschappelijke expeditie een beroep te doen op buitenlandse fondsen. Een gemengd Nederlands-Amerikaanse expeditie is trouwens op Nieuw Guinea geen novum. De Stirling-expeditie in 1936 naar het Midden-Centrale Bergland en de Boven Rouffaer-rivier was er een. Ook de Archbold-expeditie (genoemd naar de Amerikaanse explorateur-miljonair van die naam (in 1938-’39 naar de Baliem-vallei (Shangri-la) was een Nederlands-Amerikaans initiatief met een gemengd Nederlands-Amerikaanse wetenschappelijke staf, terwijl de fouragering en dekking van de expeditie geheel in Nederlandse handen waren. Voorzover onze inlichtingen gaan, had men ook voor de expeditie naar het Sterrengebergte Hulp uit de Verenigde Staten kunnen krijgen. De onderhandelingen faalden echter... Een nationsfle zaak is de expeditie niet geworden. En ook te dien aanzien is het stichtingsbestuur helaas niet vrij te pleiten van schuld. De publiciteit over deze expeditie is onder de maat gebleven. Bij de acties ter verkrijging van financiële steun passeerde men de vakmensen. Was het beneden de waardigheid van de mannen van de wetenschap om voor de verzorging van de publiciteit een beroep te doen op de mannen van het vak? Blunder Dat het stichtingsbestuur voor de publiciteit vakmensen passeerde, laat zich nog als onverstandig kwalificeren, doch dat het zich niet verwaardigde voor de expeditie zelf te profiteren van de uiterst waardevolle, recente ervaringen van mannen, die expedities op Nieuw Guinea hebben geleid, mannen, die onder veel moeilijker omstandigheden „in het veld waren”, is een onvergeeflijke blunder. De van de zijde van het stichtingsbestuur inde pers gelanceerde mededeling, dat het door de expeditie te exploreren gebied nog „wit” zou zijn, en dat het nog nimmer door blanken is betreden, is onwaar. De bestuursambtenaren -Drsegt en Hermans, zijn er reeds geweest. Tot de nog inderdaad „witte” gebieden van Nieuw-Guinea behoort o.a. de sector ten oosten van de Baliem bij de Sobger-rivier, waar nog nooit een blanke is geweest en waarvan evenmin goede luchtfoto’s bestaan. Toch was er voldoende aanleiding om het Sterrengebergte als doel voor de expeditie te kiezen. Op Nieuw Guinea zegt het niet zoveel als een bestuursambtenaar een bepaald gebied heeft betreden. De verrassingen blijven. Zo ontdekte men in 1948 op zegge en schrijve 50 kilometer van Hollandia een stam van 10.000 Papoea’s waarvan men voordien het bestaan niet wist. En in 1954 werden op hemelsbreed 30 a 40 km van Hollandia vier Japanners aangetroffen, die negen jaar na de capitulatie van Japan rustig „onder de rook” van de hoofdstad leefden. Onbegrijpelijk Nadat het advies omtrent het Sterrengebergte was uitgebracht, heeft men op Nieuw-Guinea tevergeefs gewacht op verzoeken om nadere inlichtingen. Het bestuur van de Stichting Expeditie Nederlands Nieuw-Guinea vond het blijkbaar biet nodig te profiteren van de ervaringen van hen, die in het recente verleden expedities hadden geleid, welke het moesten stellen zonder kaarten, zonder vliegtuigen en zonder de hulp van helikopters, expedities, die inderdaad door maagdelijk gebied trokken. Mocht wellicht een Dozy, die met dr. A. Colijn en Wissel in 1937 de Carstenstop beklommen, onbereikbaar zijn, ook een dr. Victor (Jungle Pimpernel) de Bruyn, die o.a. in oorlogstijd de Oosttocht maakte, waarbij hij aan de westelijke oever van de Baliem-rivier kwam, een Jan van Eechoud die in 1938 van het noorden uiteen tocht naar de Wisselmeren ondernam, wérden buiten enig overleg gehouden. Voor de leiding van de expeditie koos men dr. L. D. Brongersma, die geen expeditie-ervaring op Nieuw-Guinea bezat.. Tijdens zijn verblijf aldaar heeft hij alleen enige „tournees” gemaakt, een naam waarmede de routinetochten van de bestuursambtenaren worden aangeduid. De ervaring van dr. Brongersma strekt zich uit tot een tocht naar het Jamoer-meer, bestuurd gebied, waarheen hij door overste Venema per Catalina werd gevlogen. Aldaar „residerende” werd hem het materiaal dat hij voor zijn wetenschappelijk werk nodig had, door de bevolking gebracht. Het is onbegrijpelijk, dat men voor deze expeditie, die een nationale zaak moest worden, ervaren explorateurs als een Hermans, een Schoorl, een Den Haan, een De Bruyn, mannen die op Nieuw Guinea hun sporen op dit gebied verdienden, heeft gepasseerd. Met leedwezen w.ordt in kraiPeverslagen en in publikaties in het tijdschrift van het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap melding gemaakt van de tegenslagen, welke de expeditie heeft ondervonden. Verschillende tegenslagen, zoals ziekte e.d. lagen buiten de macht van de expeditie-leiding, maar zouden niet vele tegenslagen voorkomen zijn, zou niet eerder succes zijn bereikt, zouden geen kosten zijn bespaard, als men zich verzekerd had van de hulp van de beschikbare deskundigen, of in ieder geval geprofiteerd had van hun ervaringen? Te log Zij, die het weten kunnen, hebben deze expeditie met bezwaard hart zien vertrekken. Een groep, bestaande uiteen wetenschappelijke staf van 20 personen en 40 man bewakingstroepen.. Later is de mankracht, naar uiteen reportage van overste Venema blijkt, gegroeid tot 100 man, terwijl er op het ogenblik niet minder dan 260 man in het gebied zijn. „Laat de staf zo klein mogelijk zijn”, is een gulden regel voor iedere Nieuw-Guinea-expeditie. De bevoorrading is het moeilijkste punt en iedereen, die geen voedsel draagt, is in expeditietermen een „doodvreter”. Van Eechoud, dr. Bijlmer, Colijn, Le Roux, De Bruyn, Arehbold, Stirling en andere expeditieleiders hielden zich daaraan. Toen in 1939 — eveneens onder auspiciën van het Kon. Ned. Aardrijkskundig Genootschap — een expeditie naar de Wisselmeren trok, bestond de wetenschappelijke staf uit 1 geoloog, 1 fysisch antropoloog, I botanicus met een assistent, 1 bioloog met twee assistenten, een commissaris van politie belast met het commando over bevoorrading en dekking, terwijl de leider van de expeditie tevens etnografisch werk verrichtte en bijgestaan door twee assistenten de leiding had over het topografisch werk. In totaal een staf van II man. Terwijl Van Echoud terugviel op de ervaringen van Australische collega’s, terwijl anderen zich spiegelden aan de lessen door voorgangers in harde realiteit geleerd, werd de expeditie-Brongersma een top-zwaar geheel. En dat terwijl o.a. dr. H. J. Th. Bijlmer, die in 1920-”22 de expeditie naar de Wilhelminatop en in 1936 de expeditie naar het Charles Louis-gebergte leidde, Hd is van het stichtingsbestuur. Misplaatst vertrouwen Dr. Bijlmer en ook prof. H. F. Lam, die in 1920-1922 eveneens deel uitmaakten van de expeditie, hadden beter moeten weten. Dat de wetenschappelijke staf van deze expeditie desalniettemin niet werd beperkt, is alleen te verklaren door een ongemotiveerd vertrouwen in de vliegtuigen en helikopters 'w elke de expeditie zouden assisteren. Ook nu had men zich echter teleurstellingen kunnen besparen. Immers in het tijdschrift „De Indische Mijningenieur” waarschuwde ir. De Groot naar aanleiding van de ervaringen van de Edman-Sielke expeditie naar het Sterrengebergte reeds tegen weersgesteldheid en terreinmoeilljkheden. De laaghangende bewolking in de valleien maakte volgens hem bevoorrading uit de lucht zo niet onmogelijk, dan toch bijzonder moeilijk. Welke garantie? Zoals de zaken er thans voorstaan, zal de Julianatop vooralsnog wel niet beklommen worden. Deze week zal de regering indirect over het lot van de expeditie beslissen. Er moet f 200.000.— komen. Op zichzelf is dit bedrag — zelfs gevoegd bij de reeds gevoteerde f 330.000.— — geen onoverkomelijk bezwaar. Het Nederlandse aandeel in de gemengd Nederlands-Amerikaanse Stirling-expeditie bedroeg f 250.000.—. En dat was in 1926. De Bijlmer-expeditie van 1922 kostte, aldus Van Eechoud, meer dan een miljoen Nederlandse guldens, die toen een hogere waarde vertegenwoordigden dan thans. Neen, deze expeditie zou niet op gebrek aan financiën behoeven te stranden, als er maar het vertrouwen was, dat zij een maximale kans op succes garandeert. En dit vertrouwen ontbreekt. Zelfs zozeer, dat tenslotte de vraag mag W'orden gesteld, welke garanties de regering heeft geëist toen zij voor een derde in de kosten van de expeditie naar het Sterrengebergte participeerde. --- RUSLAND NA STALIN Professoren van Harvard publiceren een boek CAMBRIDGE. Twee geleerden ih de sociale wetenschappen van Harvard (universiteit) hebben maandag gezegd, dat de Sovjet-burgers de Westerse doeleinden van persoonlijk succes en persoonlijke veiligheid hebben aanvaard en vermoedelijk m verzet zouden komen, als hun heersers zouden proberen om de gestrengheid van de periode van Stalin weer in te voeren. ~De heerschappij van Stalin,” zeiden de professoren Alex Inkeles en Raymond Bauer, „heeft een diepe en langdurige indruk op het Sovjet-volk gemaakt en een bezinksel achtergelaten van verbittering en afkeer van willekeurige gewelddadige en despotische regeringsvormen, iets, waarmee alle opeenvolgende regeringen rekening zullen moeten houden.” „Dezelfde opofferingen (tenzij het volk zou zien, dat deze noodzakelijk zouden zijn wegens een bedreiging van buitenaf) zouden niet opnieuw worden geaccepteerd zonder een passief verzet op grote schaal en het ontstaan van spanningen, die wel eens tot een uitbarsting zouden kunnen leiden,” zeiden zij. Deze analyse is verschenen in hun boek „The soviet Citizen”, dat dooide Harvard universiteits-pers is gepubliceerd. ---