FEUILLETON. van de „ZUID-WILLEMSVAART" Is hare bede verhoord ? m 50. Mies Hurst, die, toen hij binnentrad, opgestaan was, bespeurde blijkbaar aan de u tdrukiing van zijn gelaat, dut hij haar niet herkende. Zij sprak althans: //Gij kent mij niet meer, Mr. Wardlaw ! Welnu! dat verwondert mij ook niet; want sedert wij elkander voor 't laatst gezien hebben, zijn er vele jaren verloopen. En toch zijt gij meer v randerd dan ik." Toen de jonkman het geluid harer stem \ernam, scheen die hem eenigzins bekend in de coren te klinken. Aan de peinzende uitdrukking, tlie zijn gelaat thans aannam, was het te zien, dat hij zich zocht te binnen te brengen, wanneer hij die stem eer kon gehoord hebben. //Ik vrees waarlijk, dat ik u niet meer ken," antwoordde hij met den kalmen. innemenden glimlach, die hem eigen was. //Gij moet'het mij niet ten kwade duiden, mi3s Hurst; maar ik kan mij uw naam of uw gelaat niet meer te binnen brengen." //En toch zou ik u overal herkend hebben,'' gaf zij len antwoord; //gij gelijkt zoo 9prekend op uwe goede moeder. Wel! herinnert gjj u niet meor, dat gjj te Ballydroogan de roodvonk hebt gehad, en dat zuster Catharina u toen opgepast heeft ?" Toen bjj den hem zoo welbekenden naam 1 oorde uitspreken, zag hij eerst verrast op ; maar en oogenblik later schoot hem alles wi êr te janen, en kwam haar gelaat beai eensklaps weer zoo bekend voor, dat het hem onbegrijpelijk was, hoe 'i mogelijk kon zijn, dat hij haar niet dadelijk had herkend. IJlings op haar toeschietende, reikte hij haar de hand, én verspreidde zich een blos over zijn gelaat. »Wel zeker!" riep hij uit. «Hoe kon ik zoo ondankbaar wezen, u ééa oogenblik te vergeten? Mijne moeder, mijne lieve beste moeder, is immers in uwe armen gestor?en? Ach! miss Hurst! ik heb sedert nooit weer iemand gevonden, die mij kon liefhebben, zooals zij !'' En terwijl de woorden, die hij uitsprak, bij hem eene Unge reeks van herinneringen wektsn, deed zijne spijt wegens 't gemis van de liefde, welke hem in die langvervlogen dagen betoond was, zijne h.ind. welke nog steeds die van miss Hurst omvat hield, van ontroering beven. Zuster Catharina bespeurde zijne aandoening, en sprak, terwijl zjj zijn handdruk beantwoordde : »Dat verandert mjj niet, Mr. Wardlaw! Indien ooit eene moeder haar kind vergoedde, dan was 't uwe moeder, die dat deed. Haar laatste ademtocht was een gebed, dat het u iu 't leven steeds wel mocht gaan.' »Ga zitten, miss Hurst'" zeide hij, »en vertel mij een en ander omtrent hare laatste dagen ' Uw bijzijn en de door u bij mjj opgewekte herinneringen van dat leven, hetwelk nimmermeer teruggeroepen kan worden, zijn voor mij thans, wat eene teug waters voor den dorstige is. Ga ziiten, en vergun mij u eenige ververschingen aan te bieden I" //Gjj waart immers voornemens uit te gaan, Mr. Wardlaw P" »Ik had geen bepaald plan," antwoordde lijj, terwijl hij belde, *en wil, indien gij mij gezelschap wilt houden, veel liever hier een uurtje met u doorbrengen." «Is het dan reeds zoover met u gekomen, mjjn nrme jongen," vraagde zuster Catharina op I medelijdenden toon, //dat gij zelfs in eene stad als Londen de verstrooiing moet opzoeKen, en niet wachten kunt, totdat zij tot u komt ?" Voor haar vasten blik sloeg de jonkman zijne oogen neder, en wendde hij 't hooll (er zijde. Daarop sprak hij met een gedwongen lach : //Men dient 's avonds wel eenige atleiding te zoeken, miBS llurst ! 't Is votir een jong mensch niet mogelijk, zich dan alleen in zijne kamer op te sluiten, 't Gebeurt niet dikwijls, dat ik zulk een aangenaam gezelschap krijg, als thans." *0 1 John Wardlaw !" riep zuster Catharina uit, //'t is misschien maar gelukkig, dat uwe goede moeder vroeg gestorven is.; want indien zij 't ooit had moeten beleven, dat gij den verkeerden weg opgingt, zou haar hart gebroken zijn." Hij had zijn stoel dicht lijj den hare geschoven, en zat thans onmiddellijk naast haar. In de zachte aanraking van die vrouwelijke hand (van diezelfde hand, die eens op 't hoofd zijner moeder had gerust) en in de hartelijke en welgemeende woorden, die tot hem gericht werden, was iets, wat in zijn binnenste eene aandoening te weeg bracht, die hij niit gaarne had laten bljjken. Hij zou zich daarover geschaamd hebben ; wanc zijns ondanks moest hij bij zich Zelf erkennen, dat die veel had van schuldbesef. Hij kon niet antwoorden, en miss Hurst vervólgde : »Haar hart zou gebroken zijn, John! — gij moet itiij om der wille van onze oude vriendschap vergunnen, dat ik u zoo blijf noemen — indien zij had moeten zien, dat haar zoon, voor wien zij eiken avond en eiken morgen bad, zich schuldig maakte aan iets, dat siecht was. Deze stad is vol van veizoekingen ; maar gij hebt naar ik hoor, een vak, dat gij beoefent, leder man, die dat heeft, heeft, indien 't uoodig is, altijd eene vlucht bij de hand, wanneer hy aangespoord wordt, zich in gezelschappen te mengen, waarin ijdelheid en onwelvcegelijkheid den boventoon voeren." »I'< ben niet slechter, dan anderen, miss Hurst!" »Dat. zegt gij allen ; maar wat gaan u de dwansheden van anderen aan ? Gij zult alleen van uw eigen gedrag rekenschap moeten gaven. En buitendien — om nu maar eens alleen van uwe tijdelijke belangen te spreken — hoeveel moet uw dagwerk er onder Ijjden, indien gij u des nachts aan buitensporigheden schuldig maakt! Iemand, die zich tot diep in den nacht aan de verstrooiing overgeeft, kan nooit een goed schilder zijn ; want alleen bij eene geregelde levenswijze kan men eene vaste hand en een helder hoofd bezitten. Hebt gij dat ook niet onder vonden ?" Hij had het inderdaad ondervonden, en besefte levendig, dat zij waarheid sp'ak. Hij wist dus niet anders te doen. dan iets te mompelen omtrent het onaangename van een eenzaam leven en 't ^etnis van gezelschap. «Hoe vurig wenschte uwe goede moeder, dai gij eens een groot man zoudt «orden!" zoo vei volgde miss Hurst. «Zij liet mij dikwijls stukjes papier zien, waarop gij allerhande beeldjes hadt geteekend, en voorspelde dan, dat gij 't in de schilderkunst zeker ver zoudt brengen. Gjj hebt uwe liefde voor die kunst zeker van haar geërfd. Zij teekende, naar ik meen, in vroegen tijd heel mooi." //Ik herinner mij toch niet, dat ik 't haar ooit heb zien doen," zei John Wardlaw. «Dat wil ik gaarne gelooven. In den tijd, toen gij haar gekend hebt, had zij maai- weinig lust meer in eenige uitspanning. Kunt gij u haar nog wel voorstellen ?" //Ik geloof het wel," gaf hij ten antwoord. «Ik meen mij nog flauw te herinneren, dat zij » . i . z8scaaaa3i5Eiag3cagBBBBis^a 'lichtblauwe oogen had, die zich onderscheidden door eene zachte, ernstige uitdrukking. avonds placht zij, eer ik ging slapen, nog even bij mij te komen, en wanneer zij zich dan over mijne kleine wieg heenboog, en mij een tijdlang aanzag, kwamen hare oogsn mij buitengewoon groot voor. 't Is mij, cf ik alsdan nie*s anders zag, dan hare oopen. In elk geval herinner ik ui ij overigens niets van haar; maar die oogen kan ik mij nog duidelijk voor den geest brengen. Ook thans nog zie ik ze gedurig voor mij ; niet alleen 's nachts, maar zelfs in mijne overige oogenblikketi verbeeld ik mij soms, wanneer ik opzie, den ernstigen blik mijner moeder op mj gevestigd te z en. Menigmaal is de gedachte hij mij opgerezen, dat ik haar, wanneer wjj elkander eenmaal weer ontmoeten, aan hare oogén herkennen zd." «Zij had bijzondet lieve en innemende oogen," hernam zuster Catharina. //Ik kan ze mij uolc best voor den geest brengen, en herinner mij ook nog zeer goed de uitdrukking, die zij aannamen in hare laatste uren, kort vóórdat zi : , in mijne armen liggende, ze voor altijd sloot. Weet gij, welke hare laatste woorden waren?" //Neen I" antwoordde John. //Ik moet u eerst zeggen, dat zij gedurendj uwe ziekte zoo onvoorwaardelijk om uw behou l had gebeden, dat ik 't gewaagd had haar te herinneren, dat zij terwijl zij Gods wil poogde te veranderen, daarvoor een vloek in plaats van een zegen over uw hoofd zou kunnen brengen. In hare laatste oogenblik ken scheen zij dit in ie zien ; zij sprak althans stervende: «Gjj hadt gelijk, Catharina! Ik zie er tegen op, hem alleen hier achter te laten. Laat mjj myn kind mede-nemen ! ' Ik zou wel eens willen weten of 't inderdaad beter ware geweest, indien zij dat bad kunnen doen." {Wordt vervolgd.) --- In de Woestijn. Ruim een weck is verloopen sedert den laatsten aanslag der dynamietmannen in Lon den, maar de indruk door deze verschrikkelijke misdaad teweeg gebracht, is voor een groot gedeelte onderdrukt door de goede tijdingen welke men uit Soedan heeft ontgen. Het groote deel van deze onderneming is zoo goed als bereikt. Cordon en Engeland zijn met elkander verbonden en de tijd is niet ver meer, dat de Mahdi gedwongen zal worden de wapenen neer te leggen. Men kan echler niet verwachten, dat dit zonder strijd zal geschieden ; nog menige bloedige veldslag zal waarschijnlijk gestreden moeten worden, vóór de dappere Woestijnbewoners den trotschen nek voor den Engelschman buigen. Hoe meer men verneemt van den woestijntocht van Stewart, te meer bewondering gevoelt men voor het handjevol dapperen, dat de grootste moeilijkheden heeft overwonnen en een machtigen en dapperen vijand het hoofd geboden heeft. Ka de duurgekochte overwinning bij de bronnen van Aloe Adeu, liet Stewart zijn leger oogenblikkelijk weder oprukken, in de verwachting, nog voor het aanbreken van den dag de oevers van den Nijl te kunnen bereiken. Een ontrouwe gids braent hem op een verkeerd spoor, zoodat de tocht met de grootste moeielijkheden gepaard ging en men eerst tegen den ochtendstond inde nabijheid kwam van de rivier. De vijand was gereed het legertje te ontvangen en begon te vuren, hetgeen belangrijke verliezen in de gelederen der Engelschen te weeg bracht. Nadat Stewart bevel gegeven had te ontbijten, want de Engelsche zijn goede soldaten wanneer zij hongerig zijn, begon men een soort van versterkt kamp op te werpen. Terwijl men hiermede bezig was, werd de opperbevelhebber ernstig door een kogel in het onderlijf gewond, en aan zijne zijde vielen twee verslaggevers van Engelsche bladen, die bekend waren als mannen, die tegen gene gevaren opzagen, waar het hun plicht gold. Toen het kamp verdedigbaar was, trok Wilson met de helft van zijn legertje naar buiten om het Nijldorp Galver te bezetten. De vijand volgde nu de gewone manier en rukte in groote drommen op, om de gelederen der Engelscheu door elkander te werpen Deze waren echter te goed geoefend en geen enkele vijand kon verder komen dan op 25 passen afstand van de doodende vuurmonden. Toen de Arabische aanvoerders gevallen waren en omstreeks 1200 lijken met heu het slagveld bedekten, ruktede vijand terug en de Engelschen waren nu de rustige bezitters van het slagveld. Groot was de vreugde toen men, den Nijl bereikende, vier stoombooten zag, die de Engelsche vlag in top hadden, deze waren gezonden door Gordon en hadden geoefende inlandsche manschappen en kanonnen aan boord. Men landde, en maakte nu met snelheid het dorp Galver tot een sterk fort, dat op het oogenblik zoo goed als onneembaar is voor de troepen van den valschen profeet, die hun zelfvertrouwen geheel verloren schijnen te hebhen. De gewonde Engelschen mak>n het, volgens de laatste berichten goed, en ook Stewart aan wiens behoud men in den beginne twijfelde, is niet erger, hoewel de kogel nog niet uit het lichaam verwijderd is. Deze goede tijdingen werken uitmuntend op den geest van het Engelsche volk en verdrijven eenigszins de spanning, waarin men gebracht was door de schandelijke dynamietaanslagen. --- Nederland. De Tweede Kamer is thans bijeengeroepen tegen Maandag 16 dezer des namid. ten 2 ure. Wanneer de militie, hetzij iu haar geheel hetzij voor een gedeelte, met spoed onder de wapenen moet komen, zal de uitnoodiging tot de oproeping voortaan niet meer aan de commissarissen des Kon ngs in de provinciën gericht worden, maar zullen de burgemeesters in de onderscheidene gemeenten rechtstreeks door het departement van oorlog per telegram worden uitgenoodigd om onverwijld de verlofgangers van de aangewezen lichtingen in werkelijken dienst op te roepen. Het telegram, voor de burgemeesters bestemd, wordt bezorgd in de plaatsen, waar het gemeentehuis van elke gemeente is gevestigd. Houdt de burgemeester aldaar niet zijn verblijf dan moet door hem een persoon ter plaatse zijn aangewezen, belast met het in ontvangst nemen van het telegram. De weduwe van ouzen veelbeminden Prins Hendrik der Nederlanden zal weder in bet huwelijk treden ! Berichten uit den Haag vermelden, dat deze Princes zich verloofd heeft met Prins Hentinek Altenburg. Genoemde vorst komt evenwel in de lijst der vorsten volgens den Gotha-Almanak niet voor. Zijn naam zal dus wel verkeerd opgegeven zijn. Waarschijnlijker is, dat de naam van den vorstelijken vrijer inoet wezen Hertog Albert van Saksen, oud 40 jaar generaal-majcor en kommandant eener brigade cavalerie te Warschau en bekleed uiet esn hoogen post in het gevolg van den Keizer van Rusland, in wiens dienst hij staat. Als wij pns niet vergissen heeft prinses Marie, toen er in het ntjaar gemeld werd, dat zij te Amsterdam les nam in de schilderkunst, genoemden hertog herhaaldelijk ontmoet. Het schijnt dus, dat naast de liefde voor de kunst, nog een andere voor het verblijf dier vorstin in Amsterdam in het spel was. No, wij gunnen de vrouw van den te vroeg gestorven prins Hendrik eeu Hinken echtgenoot. Zij verdient dit ! Na het weduwenkleed gedurende vijf jaren met eere gedragen te hebben nis princes der Nedero D » lauden, zal zij nu ons land waarschijnlijk verlaten om zich in Polen's hoofnstad te vestigen, waar haar aanstaande man vertoeft. Prinses Marie woidt den 14 September 30 jaren oud. Zij huwde den 24Aug. 1878 Prins Hendrik en was een half jaar later nl. den 13 Jan. 1879, weduwe. Te Venraai is overleden de eerw. moeder M. Pélagie, overste van het Ursulinnenklooster. Haar beminnelijk karakter en iefdevolle hulpvaardigheid hadden haar in de gansche landstreek zeer bemind gemaakt Koodat haar afsterven door velen diep wordt betreurd. De Minister van Oorlog heeft in overleg met zijn ambtgenoot van Koloniën bepaald, dat de, wu-ving van onderocffiieren kwartiermeester voor den Kolonialen militairen dienst, tot nader wordt geschorst. De. Minister van Oorlog heeft als zijn bedoeling kenbaar gemaakt, dat de posten, die geplaatst werden voor de woningen van de kommandeerende officieren der regimenten infanterie, cavalerie en artillerie, uitsluitend zullen zijn nachtposten. De gemiddelde remonteprijs over het jsar 1884 is vastgesteld op een bedrag van f 596. De Minister van Marine, wiens ongesteldheid het gevolg was van een aanval van koorts, was Maandag reeds in zoover beter, dat ZExc. wederom de noodzakelijkste werkzaamheden kon hervatten. --- Belgie. De Kamer van Vertegenwoordigen en de Snaat hebben de prorogatie der vreemdelingenwet goedgekeurd. De Belgische koopvaardijvloot bestaat uit 67 schepen, waarvan 63 van Antwerpen, 4 van Ostende, 16 zijn zeil-, 51 stoomschepen. Ostende telt 195, Antwerpen 8, Nieuwpoort 8, Blaukenberghe 50, Heyst 37, La Panne 24 visschersbooten. --- Duitschland. De keizer heeft afwijzend beschikt op het verzoek om gratie voor Reinsdorf en de andere veroordeelden wegens dan voorgenomen aanslag in het Niederwald. Eerstdaags zulleh de veroordeelden hun vonnis Ondergaan. t Is te hopen, dat hun lot voor andere gek uen, die dynamiet als een maatschappelijk geneesmiddel beschouwen eene waarschuwing zal zijn. --- Zwitserland. Volgens de Bttnd zijn er sedert Woens dag buitengewone maatregelen genomen tebewaking van het Bondspaleis te Bern. --- Italie. Volgens de Rassegna zou de bezetting van wt-ge Italië langs de Roode Zee zich uitstrekken van Assab tot Soeakim, waarheen, ingevolge overeenkomst fugschen Italië en Engeland, eene tweede expeditie zou worden uitgezonden, die aanstaanden Zondag gereed zal zijn om te vertrekken. --- Amerika. NEW-YORK, 2 Eebr. O'Donovan Rossa is heden avond op zijn bureau door eene vrouw dood geschoten. Men verzekert dat de vrouw gearresteerd is --- De loting. Over 20 jaren zeiden de ouders, van hunne kinderen sprekei.de, ö. die zullen niet meer moeten loten, als zij eens zoo oud zijn, zal de loling al lang zijn afgeschaft ! Verre van te zijn afgeschaft is de soldatendienst toegenomen, zijn de jaarlijksche revues er bij gekomen en is het aan weinige menschen nog gegund een plaatsvervanger te koopen. De loting! Dag van uitzuinige vreugde en van onnoemlijk verdriet! Oogenblik van angst, om dan, het nummer getrokken zijnde, schier krankzinnig le wordeu van tevredenheid of van wanhoop ! De loting, schaudedaad dier burgerij, die er zich niet om bekreunen moet, daar zij hare kinderen afkoopt vandeu soldatendienst gelijk zij zich zeiven van den arbeid loskoopt, door haar geld. De loting ! hoeveel tranen hebt gij niet doen storten, hoeveel harten niet gebroken, hoeveel jongelingen niet tot de verminking, tot den zelfmoord gedreven, hoeveel levens niet vernietigd, Kijkt ziet gij daar die moeder in stilte weeuen ; ziet gij die zuster naar de kerk gaan, bidden en kaarsen aansteken; >iet gij die minnares met bleeke bezorgde trekken naast dien jongeling stappen, die somber voor zich uitziet; ziet gij daar dien anderen jongeling zich in den drank vergeten in die kroegen, vol tabak- en jenevergeur ? Ziet gij al die tranen, al die wanhopige gebaren, dit deel der bevolking, dat als door een verschrikkelijk gevaar wordt bedreigd ; hoort gij ai die zuchten, al dit snikken, dit alles wordt veroorzaakt door de loting. Het denken aan dien dag doet de harten breken, de oogen vol tranen schieten, stelt u dan voor wat het zal zijn den dag zelfs als de schandaad aan den gang is ! Zij die van jongs af werken ; wier ouders niets dan arbeid en ellende hebben gekend en toch niets verzamelde dan schulden of rampen op rampen, zij moeten het land verdedigen, waarin zij geen recht, geen stukje grond, geen steen hebben dat iet hunne is! Zij moeten hun werk vetëaten, terwijl de burgerjongens, die worden afgekocht, gerust mogen voortleeren in hoogescholen en voortdrinken in de herbergen. Voor hen al de lasten voor hen geene rechten ! Voor hen de floeken der officieren, de korveés, discipline en correctie, maar geen woord hebben zij te rappen over de zaken van het land, dat zij geroepen worden te beschermen en te verdedigen. Lotelingen, gij weet niet wat nummer gij trekken zult, maar mocht het lot u ongelukkig zijn, vergeet dus niet eens de dwangkapot aan het lijf, dat gij bevolen wordt door zijne vijanden en soldaat moet worden om wetten en instellingen te verdedigen, die altijd de ellende en de slavernij voor uwe ouders voor u en uwe kinderen hebben voor gevolg gehad en zullen hebben. ---