Een voetreis door De Meierij vijftig jaar geleden. VII. Den volgenden dag was het St. Jansdag (24 Juni). Zeer verwonderde het mij eene menigte huizen reeds vroeg in den morgen met groen en bloemen te zien getooid. Ik vroeg mijn vriendelijken gastheer naar de oorzaak dezer feestkleedij, die wij stellig in eeue lachende bruid of in een plechtigen optocht meenden te moeten zoeken. Niet weinig verwonderd waren we, toen we vernamen, dat ze haar oorsproüg alweer op 't gebied der legende vond. Men verhaalt, dat op zekeren dag St. Jan in eene stad kwam, waarvan 't grootste deel der bewoners den dood van den H. Man zochten. Na zonsondergang mocht men echter 'geen burger met eenig onderzoek in zijn huis lastig vallen en de heilige van 't gevaar onderricht, zorgde dat hij bijtijds binnen de muren eener gastvrije woning was. De vervolgers hadden er hem echter zien binnentreden en waarmerkten in stilte den gevel van 't huis met een bloemkrans, om den volgenden morgen juist te weten, waar zij wezen moesten. Maar hoe waren zij ontsteld, toen zij bij hunne nadering alle huizen, zelfs de hunnè op dezelfde wijze zagen versierd. Zij wisten nu de rechte plaats niet meer en, St. Jan, een wonder ziende in dezen mirakuleuzen bloemenregen, achtte zich gewaarschuwd en verliet de stad. Daarom worden te Helmond en elders in den St. Jansnacht de huizen met groen, bloemen en takken gekroond, als een herinnering der wonderbare uitredding van den schutspatroon. Wij hadden dezen dag bestemd, om Aarle-Rixtel, Gemert, Bakel en Deurne te bezoeken, ten einde weldra onze reis naar Eindhoven te kunnen vervolgen. Een goed vriend vergezelde ons bij dit uitstapje en koos zijn weg naar eerstgenoemd dorp, over de hofstede, gebouw i op de plek, waar vroeger het adellijk vrouwenklooster Binderen stond. Alleen de zware buitenmuur, die het erf omringde, getuigde nog van voormalig aanzien. Wij vroegen hem den naamsoorsprong van het stift, waarvoor wij zonder voorlichting geen goeden grond konden vinden. Gelukkig was hij in staat mij dien mede te deelen, wat mg vooral genoegen deed, omdat ik nu toch eindelijk de overlevering eens met de geschiedenis verbonden zag. Maria, dochter van Hendrik I, hertog van Brabant, en gemalin van Keizer Otto IV van Duitscbland, bracht aldaar pis vrjjvrouwe van Helmond immer een gedeelte van het jaar door. Zoo ook in 1231. De Keizerin ging op zekeren dag vergezeld van een bediende ter jacht. Haar drift voor het edele vermaak voerde haar zoover weg, dat zij ten slotte in een moerassige streek aanlandde en eer zij er op bedacht was zat zij met haar rjjdier in den modder. In haar doodelijken angst deed zij eene gelofte, dat, wanneer zij uit het dreigend gevaar zou worden gered, zij op de plek van 't ongeval een klooster zou doen bouweD. „Ik bin der in" was de noodkreet, dien zq telkenmale deed hooren, in de hoop dat haar gevolg eindelijk beur angstgeschreeuw zou vernemen. Toen zij op 't punt was van te bezwijken, kwam er eensklaps redding opdagen en getrouw aan hare gelofte, stichtte zij het klooster, dat door samentrekking van hare woorden: ik bin der in , den naam Binderen verkreeg. Misschien is het niet onaardig hier een vers in te voegen, dat de legende van Binderen tot onderwerp heeft. De najaarsmorgen dreef er De neev'len voor zich uit, De dauwdrop hing te glanzen Als diamant op 't kruid. Des waldhoorns tonen schalden, Doorklonken veld en bosch, Een stoet van eedle ridders Trok op het boschwild los. En tusschen al die ridders Reed Duitschlands keizerin, Maria, Brabants spruite, De dappere Vorstin. Een Moor geleidde 't muildier Van Helmonds hooge Vrouw, Die zestien lange jaren Reeds droeg den weduwrouw. Sinds dien tijd was de jachte Den ridderlijken geest Der fiere hertogsdochter Het liefst vermaak geweest. De keizerinne dwaalde Ver van den riddrenstoet; Maar, eensklaps schijnt de moergrond _ Te ontzinken aan haar voet. O, God, wees mij genadig, Zoo kreet de keizerin, Verlos mij uit dees nooden, O, God ik „bin der in l" Haar dienaar schoot ter hulpe Op 't angstig noodgerucht, 't Geroep van: Help, o, help!" Weerklonk er door de lucht. Maar de echo slechts gaf antwoord Op 's dienaars luide klacht. Geen kreet drong tot de ridders, Die togen mee ter jacht. „Mijn heilg'e patronesse", Kreet weer de keizerin, Nooit riep uw hulp op aarde Een mensch ooit vruchtloos in. Red my uit dees gevaren, Die dreigen telkens meer, 'k Bouw hier een aadlijk klooster Uw Zoon en U ter eer. Een stift waar zijne maagden Uit adellijk geslacht Met lofzang en gebeden U dienen dag en nacht. En de aarde, week en drassig, Werd plotseling vast en hard En noch door sloot of greppel Werd de uittocht meer verspard. Ea toen natuur verrezen Was uit haar winterrouw Verhief zich op dien drasgrond Een trotsche kloosterbouw. En adellijke maagden Bezorgen er den lof, Van Hem, voor wien de wereld Zich neerbuigt in het stof. En Binderen heette 't klooster Naar d'uitroep : ,,'k Bin der in", In doodsgevaar ontvallen Germanje's keizerin. (Wordt vervolgd.) --- FEUILLETON. De Franschen in Noordbrabant in 1793. 2.) — „De waarheid. Ik zal u aanklagen als ge de denr niet opent en gy mgn geweer niet teruggeeft." De oude ging morrend voor het venster heen en weêr. „Ik ken u wel bekwaam om te doen wat ge zegt!" riep hg mg met een vlammend oog toe. „Dat geloof ik welt" antwoordde ik stout. „En gg zondt een arm ond man aan al die gevaren blootstellen?" „Zeker." „Gg hebt een boosaardig hart, jongen; slecht znlt gg eindigen, slecht...." „Zult ge myn geweer geven ?" »Nu ja, wat kan ik met dat oud verroest gzer ook doen I Geef nw dixken " „Neen, eerst ,t geweer." „Neen, eerst de assignaat," „Ik geef n nog tien tellens, of ik vlieg naar den proconsul...." „Naar de proconsul? Maar die kleine schurk scbynt dat plundervolk te kennen." „Plundervolk ? Braak ik tel zelfs geen tien meer!" Ik liet me naar beneden vallen en liep, op een drafje, de straat in. Braak opende driftig de dour en riep mg achterna, dat hg mg 't geweer zou geven. Ik stond stil en wendde mg om. „Zonder het assignaat?" vroeg ik. „Ja, zonder dat." Braak stond op den dorpel van zgne kleine woning; 't is straks een halve eeuw geleden, maar ik zie hem nog voor me. De kerel droeg een vnil gelen carrick, waarop een half dozgn kragen bevestigd waren; eene roode pet met groote klep op de staartprnik, en hg slofte op mnilen, die hg van de voeten van een paar laarzen gesneden had. Morrend en altgd schuins op mg loerend, ging hg tot in den hoek der kamer en kwam met het oude wapen te voorschgn. Ik greep het geweer vast, doch de pandbeleener hield het stevig in de vuist geklemd. „Znlt ge mg nog aanklagen ?" vroeg hy, en zyn vnrig oog tintelde als dat eener getergde slang. „Neen," was mgn antwoord. „Ze zouden hier toch niets vinden bg den armen Braak." „'t Is mogeiyk." „Geef mg het dixken.'" „Gg hebt gezegd, dat gg my zonder dat mgn geweer zoudt terug geven." „Denkt ge dat ik zóó mgne schellingen wegwerp ?" „Braak, ik begin te tellen: een, twee, drie, vier vgf....." „Zoo haastig niet 1" „Zes, zeven, acht, negen...." Braak liet het geweer los; hg was inderdaad bang voor me. Ik zag er ook juist niet heel vredelievend uit en ging door voor eenen straatrakker, wel bekwaam om iemand een slechte poets te spelen. Ik wist dit en maakte er gebruik van om datgene af te dwingen wat mg anders geweigerd jverd. Geloof me, ik zou Braak niet hebben aangeklaagd ; ik was zoo slecht niet als men zegde. Och, men verbitterde mü gedurig; men verweet mij, dat mijn vader een twistzoeker, een vechter was geweest; dat mijne moeder een tooverheks, dat ik een vos was; en toen ik dat lang genoeg verdnnrd had, werd ik boos en deed me voortaan vreezen. Ik had Braak het geweer nit de hand gernkt en snelde lachend de straat in; hij had toch mgn assignaat niet verbeurd verklaard. Ujj dnnkt, ik zie hem nog in zijn vnilen mantelkraag, met vlammende oogen en gebalde vuisten, op den dorpel zijner denr staan. Wat hg me achterna schreeuwde, weet ik niet; ik haastte mij al te zeer, om het leger in te halen, hetwelk ik vreesde mg te znllen ontsnappen. Ik rende langs mijns vaders hnis; aan het kleine venster was, met scharnieren, een honten blad vastgemaakt, dat 's avonds het vensterke sloot en bij dag, neergelaten, voor uitstalling van appelen, noten en eieren diende, welke mijne moeder aan de kinderen en voorbijgaande werklieden verkocht. M\jne moeder bleef tronw op haar honten stoeltje bg hare koopwaar zitten en zelfs 's avonds brandde zij een blikken lampke in het open venster, tot na het nnr dat de kinderen naar bed en de werklieden huiswaarts waren gegaan. Op het oogenblik dat ik voorbij rende, riep de goede vronw mij toe; want ze moet wel verwonderd zijn geweest, dat ik het ond verpand geweer andermaal had weten los te maken. Wat zg riep, weet ik evenmin als't geen Braak zegde; ik hoorde de trompetten klinken, de trommels roffelen, en die krijgstonen verdoofden voor mij elk ander geluid. Het heeft me nadien dikwijls gegriefd, dat ik op dat oogenblik den doovenman speelde; want toen ik nadien in de stad terugkeerde, vond ik het vensterke gesloten, het winkeltje opgeruimd. Mgn arme moeder was dood, begraven en vergeten.... Het leger trok nog altijd de poort nit, en zonder mg aan iemand te storen, voegde ik mg bij de bende. Een onde grijze knevelbaard riep mij eenige woorden toe, die ik niet verstond; toen ik het hoofd omwendde, zag ik dat hg lachte en ik het was, die zgnen lachlust opwekte. Zgne kameraden lachten ook, en dat deed mg veronderstellen dat ik in het leger toegelaten was. Toen eene marketenster den onden soldaat een glas brandewgn verkocht, schudde deze er eene zekere hoeveelheid krnit in, roerde dien zwarten duivelendrank met den wgsvinger om, dronk zonder het gezicht te vertrekken en smakte integendeel met de tong, als hadde hg het fijnste likeur gedronken. Er bleef nog een vingerhoed of twee in het glas ; de grgze snor reikte het mg over en ik, die dacht reeds soldaat te zgc, voor dat ik nog het doopsel ontvangen had, ik greep mannelijk het glas en dronk het ledig. Al de soldaten lachten dat ze schokten, met het afschuweiyk gezicht, dat ik op dat oogenblik trok; het dnivelsnat verbrandde my mond en keel, en de tranen liepen mg over de wangen. „En waar moetjg heen ?" klonk er plotseling eene stem achter my, terwyi een magere blonde kerel, met een langen neus, mg bg het oor trok. 4 't Was een Hollander, een van die welke in Antwerpen, door het Bataafsch comiteit waf aangeworven, en evenals vele zyner landgenooten, ter verlossing van zgn vaderland oprukte. „Wel, ik ga naar den oorlog," was myn antwoord. De kerel lachte overmatig, toen hg beweerde dat ik, door mgne rosse haren, eene natnnrlgke Jacobgnenmuts droeg, en ik, onder zyn bereik uitspringende, zag hem boos in de oogen en duwde hem toe: „Gg lange zwik zwak!" „Ho, ho 1 een repnblikein mag niet boos worden, als hg nog zóó rekruut is, dat hg geen brandewgn met krnit drinken kan." „Na, dan zal ik het leeren 1" gaf ik hem wrevelig t9n antwoord. „En is het met zulk een fnsiek, datje de Oranje-mannen wilt gaan neerblazen I" spotte de lange Hollander. Ik was beleedigd over de vernederende wgze, waarop die lange boonstaak my behandelde. „Er is verduiveld geen haan op je geweer, jongen 1" (Wordt vervolgd.) --- Brieven uit Liessel. (Vervolg.) „Wat zeg je Jaar, Dorus? Als Bismark terrein verloren heeft, dan zal het verlies, dunkt me, niet noemenewuardig zijn, of hij zou hebben moeten slapen". „Of hij «laapt of waakt, Piet, hij is tot de overtuiging gekomen, dat er menschen zijn, die hem in de oogen durven zien; er zijn er wellicht nog niet velen, maar ze z\jn er, die spotten met baasspalerij en die hem schatten, zooals ieder burger een ondergeschikte waardeeren moest". „'t Kan wel zijn", meende Toon, „maar baas zal ie wel blijven, zoolang ie er is". „Dat zal de tijd leeren", hernam Dorus, „dit echter weet ik: er is een tijd geweest dat niets in de gemeente kon ontgonnen of tot stand gebracht worden, zelfs geen vereeniging kon het leven honden, als hij niet de toonaangever was; als hij niet aan de spits stond, wanneer hij niet de lakens uitgaf, dan waren alle pogingen en moeiten van anderen te vergeefs. Hij zelf bleef dan natuurlijk achter de schermen, (dit schijnt te zijn aangeboren, vooral als 't er begint te „rooken") doch daar spitste hij gedurig in 't geniep zijne pijlen, die zijn vrienden voor hem moesten afschieten. Onbegrijpelijk is 't dat enkelen zich zoodanig voor speelbal lieten gebruiken en zich zelf zoo belachelijk maakten en zoo krankzinnig aanstelden". „En lukt hem dat dan niet meer zooals vroeger?" vroeg ik nieuwsgierig. „Neen Piet! die tijd is voorbij. De burgerij begint in te zien, dat letterlijk niets dan dwingelandij zijn groote drijfveer is en waar hij die niet kan botvieren, stelt hij. met de weinigen, die hem nog resten, alles in 't werk om af te breken en te nekken alles waarover hij niet het opperbevel voert, 't Is dan ook te begrijpen, dat hij des te meer verbitterd is tegen hen, die zonder zijne voorkennis iets op touw durven zetten, of trachten in Btand te houden, terwijl ze hem openlij & den rug toekeeren, dat is zoo klaar als een klontje", „Bravo I" riep ik uit, „dat is een heele stap in de goede richting, als de burgerij ten tijde der verkiezingen er ook zoo over dacht, dan zou zijn rijk bestaan spoedig uit zijn". „Dat is eigenlijk iets anders, Piet. Er staan hem al te veel middelen ter zijner beschikking om daarin zijn haan te doen koning kraaien. Laat ook mij eens een vergelijking noemen. Neemt b.v. eene vereeniging, een tooneelclub aan wier hoofd een bestuur staat dat 13 leden telt; aan dit bestuur is een regisseur toegevoegd die eigenlijk wel geen bestuurslid is, maar die zich veel meer aanmatigt dan hem past. Heeft het bestuur over 't een of ander te beslissen, dan zal dit wel gebeuren volgens des regisseurs plannen en goeddunken. Waarom? Wel doodeenvoudig, omdat een groot gedeelte der bestuursleden net zooveel kent van een tooneel als een koe van saffraan eten, daarenboven iijn het meestal lui die voor een vriendelijk gezicht zich laten bepraten, omdat ze niet óp eigen beenen kunnen staan; dan komen de bestuursleden, die we Jan, Piet en Klaas zullen noemen, die misschien voor hunne taak iets beter berekend zijn, doch die alle drie wegens finantieele aangelegenheden aan den regisseur verplichting hebben, dan nog volgen Peer en Hannes, die hun bestuursbaantje hoofdzakelijk aan hem te danken hebben. Nu behoeft onze regisseur maar te knikken of te schudden en al zijn vazallen beslissen naar zijn willekeur, en nu kan de voorzitter hoog of laag zingen en springen, de man heeft in den waren zin niks te zeggen en moet met de nietswaardige bestuursleden mee en voor de meerderheid zwichten. Veronderstel daarbij, dat zoo'n wetgevende regisseur, spanende op de meerderheid van het droomende bestuur, ook nog naar goedvinden te beschikken heeft over ruim gesalarieerde baantjes en bijbaantjes — van andermans leer is 't zoo gemakkelijk riemen te snijden — dan heeft zoo'n onwettige baasspeler als 't ware een onbeperkt gezag. En nu moge men nog zoo te keer gaan tegen den voorzitter, dit is onverdiend, want de man kan met zijne marionetten niks uitrichten, omdat hij op de meesten hunner niet rekenen kan, of beter gezegd: omdat de meesten niet op zich zelf kunnen vertrouwen". „Ik begrijp, Dorus, waar ge heen wilt, uwe vergelijking is heel aardig gevonden, maar vergeef me de opmerking, dat die regisseur toch niet eenieder met een baantje zal kunnen verlokken. Ik vraag je derhalve, al is de meerderheid van het besruur dan nog zoo onbenullig, wat zeggen de onafhankelijke, vrije, verstandige leden der vereeniging van het optreden van zoo'n regisseur-baasspeler ? Waarom kiezen ze geen beter, zelfstandig bestuur, dat dien despoot onverwijld de straat opgooit?" „Hierop moet ik het antwoord schuldig blijven. Doch we weten inderdaad, Plet, dat onzen gemeenteregisseur eene massa middelen ten dienste staan, om door bemiddeling zijner vazallen, vooral ten tijde van verkiezingen, de ingezetenen ten zijnen gunste te bewerken, en toch, als hierbij het zooeven genoemde spreekwoord: van andermans leer.... enz., nooit ia toepassing kon worden gebracht, geloof me vrij, dat hg het dan zoover niet brengen zou, niettemin, ondanks al die machtige hulpmiddelen, zouden zijne dagen spoedig geteld zijn, wanneer alle vrije kiezers hunne eigene belangen begrepen, doch daarvoor schijnt de tijd nog niet gekomen". „Zeg, Piet, schrijft ge dit allemaal in de krant, wat we vandaag bepraat hebben?" vroeg Toon eensklaps na een lang stilzwijgen. „Zeker ToonI wat anders? Zoolang als Bismark niet totaal van ons tooneel verdwenen is, zal hij deze wekelijksche pil moeten slikken; ik weet zeker dat de mijne heao meer suggestie bevorderend zullen zijn dan de beste Urbanus- of Pink pillen en daarenboven de mijne zijn kosteloos en dat vooral, —ik weet het — stelt ie op hoogen prijs". „Ik kan maar niet begrijpen", meende Toon, „dat er nooit iemand tegen uw geschrijf opkomt". „Dat spijt ook mij, Toon, doch dat heb ik alweer aan B. te danken, want toen er eens iemand bij hem kwam met het ernstig en vast plan, om van Houtum eens ter dege te pakken te nemen en in den krant tegen te schrijven, toen heeft B. dien schrijver in spe uitdrukkelijk verzocht en bijna gesmeekt, om toch de pen van 't papier te houden, want zei hij: begint er niet aan, want ge scheidt er met schande af!" „En gij schrijft maar raak, Pietl" „Ja, maar om het zonder eenig debat een jaar of zeven aan den gang te houden, moet men wel een rekbaar onderwerp hebben, iets waar ontelbare scheve hoeken en kanten aan zijn, anders was 't onmogelijk." 't Was allengs avond geworden, we namen afscheid van elkander nadat Toon en Dorus me stellig beloofd hadden, eerlang eens naar Liessel te komen praten. Piet van Houtum. --- Te Deurne in den Raad, (Dinsdag 16 Juni 1908, nam. 5 uur.) Tegenwoordig alle leden. De voorzitter opent de vergadering, waarna de notulen der beide vorige vergaderingen worden voorgelezen, die zonder eenige opof aanmerking worden goedgekeurd.. De voorz. deelt mede dat eenige posten over 1906 en '07 de begrooting overschreden hebben, deze worden voorgelezen, (o. a. de herstelling aan het dak van den toren, die op f 100 geschat werd en nu f 1100.05 bleek gekost te hebben.) Wordt voorgelezen een verzoek van het armbestuur, om eene buitengewone subsidie van f 2750. Met algemeene stemmen goedgekeurd. Daarna deelt de voorz. mede dat het gemeenteverslag over 1907 ter inzage zal worden gelegd voor de leden. Voorz. stelt voor om B. en W. te machtigen tot de verpachting van de haver, alsmede de visscherij in 't kanaal, die einde dezer maand ten einde loopt. (Allen voor.) Voorz. Iemand heeft mij gevraagd om de Klarinet, die gedeeltelijk van de gemeente is, voor een 10-tal jaren te verpachten. v. Griensven wijst op de mogelijkheid, dat er redenen zouden kunnen ontstaaD, om het contract vroeger op te heffen. Voorz. Hiermede zal worden rekening gehouden. Wordt voorgelezen een antwoord van G. 8. op een request van den bond van gemeenteambtenaren tot herziening der jaarwedden van gemeente-ontvangers, waaruit blijkt, dat in slechts 28 gemeenten de salarissen der ontvangers meer dan f 500 bedragen en dat G. S. de salarissen der ontvangers tegenover die van Burgemeesters en secretarissen over het algemeen billijk achten. In het schrijven van den gemeenteambtenarenbond wordt o.a. te kennen gegeven dat, als het stelsel van 1866 in stand was gebleven, de jaarwedden nu hooger zouden zijn enz. G. S. verzoeken om eene nauwkeurige opgave van gewone en buitengewone ontvangsten. Daarna geschiedt voorlezing van een conceptschrijven aan G. 8., waarin te kennen wordt gegeven, dat eene vertrouwbare splitsing tus echen gewone en buitengewone ontvangsten (veenexploitrtie en ontginning) onmogelijk is; dat naar dien maatstaf het salaris van onzen gemeente ontvanger zou hebben bedragen in de jaren 1902 tot 1906 resp. f 904. f 888 f913, f 887 en f 859, redenen waarom wordt voorgesteld om een salaris vast te stellen, groot f 1000. Voorz. We hebben gemeend zijne jaarwedde op f 1000 vast te moeten stellen als zijnde meer in verhouding met de andere salarissen. v. Griensven. Zouden we dit niet aanhouden tot eene volgende vergadering en dan mede de salarissen der onderwijzers vaststellen! Voorz. Laat ons daar eerst nog eens goed over praten. Zijn de heeren er voor? Bertrams wil ook wachten tot een volgende vergadering. Voorz. Dit eischt spoed; G. 8. vragen er om. De onderwijzers-salarissen treden toch met 1 Januari in. v. d. Eijnden. Men moet in aanmerking nemen, dat 't niet minder worden zal. Voorz. 't Is maar een voorstel aan G. 8. (Allen vóór). Voorz. Nu zullen we overgaan tot het benoemen van een nieuwen wegwerker te Liessel en hebben gemeend zijne jaarwedde voorloopig vast te stellen op f275.— en, bevalt hij goed, dan te brengen op f300.— Sollicitanten zijn: Am. Aarts, Bert Joosten, Ant. Brunas, Simon Wijlen en Hendr. Joosten. v. Hombergh. Nol Aarts heeft zijn dingen altijd goed gedaan. De Voorz. benoemt v. Griensven tot stemopnemer en wordt tot stemming overgegaan, waaruit blijkt dat Am. Aarts met 9 stemmen gekozen is met ingang van 1 Juli. Voorz. In de vorige vergadering is besloten om het huisje van Van Heugten aan het kanaal af te breken, maar Langenhoff heeft de opmerking gemaakt, om het te gebruiken als keet. (Allen voor). Voforz. Mijn agonda is af, he6ft iemand nog iets? v. Gils spreekt over den aanvoor van klinkers. v. Hombergh zegt dat de weg naar Asten wat moest worden opgehaald. Voorz. Als we een wegwerker knnnen krijgen, zullen we er spoedig werk van maken. v. Gils. Aan de wiek was ook wel iets noodig om te kunnen schuilen. Voorz. Langenhoff zal er wel iets neer kunnen stellen, 't was wel goed iets te maken. Munsters vraagt of nog niet besloten is, den wesr door te trekken langs de perceelen van Roijakkers vn Martens; hoe langer men wacht, hoe nadeeliger. v. Hugten spreekt over een waterlossing nabij den tuin van Bakker. v. Gils heeft nog iets voor een geheime zitting. Cunnen vraagt om een harden weg van Bellemakers naar den grintweg. Voorz. Dan kan iedereen wel een weg komen vragen, 't is zoo'n kort eindje van den kunstweg. — Iemand nog iets ? Daarna sluit de Voorz. kwart na 6 do openbare vergadering om over td gaan in geheime zitting. --- Land- en Tuinbouw. Appelbloesemkever en Appelbladroller. Dit zijn twee algemeen voorkomende vijanden van den fruitteler. De eerste is een klein maar gevaarlijk insect, waarvan vooral de vroegbloeiende boomen, welke lang in knop staan, veel te lijden hebben. De kever boort met zijn snuit een gaatje in den knop en schuift een eitje naar binnen, waaruit zich binnen een week ongeveer een geelachtig witte larve ontwikkelt. Meeldraden en vruchtbeginsel worden door deze larve vernietigd en deknoppen drogen bruinachtig op. Deze opgedroogde knoppen plukke men af en verbrande ze, zooveel mogelijk. De kevers schudt men uit de boomen," vange ze op en in den herfst en 't vroege voorjaar reinige men stam en dikke takken ter deeg van 't mos en de ruwe schors, waarin de kevers een schuilplaats zoeken. Een der beste bestrijdingsmiddelen zijn echter de insectenbanden , welke in de maand Juni om de boomstammen worden aangebracht. Men kan ze zelf vervaardigen van stevig pakpapier. Men brengt ze aan op ongeveer een meter van den grond, vult de ruimten tusschen boom en band aan met hooi, houtwol of lappen, dus met iets, waarin kever en andere insecten zich gaarne verschuilen. Van boven wordt de band stevig tegen den stam bevestigd, opdat het hooi enz. niet nat worde; van onderen echter moet de band los zijn om den diertjes den toegang van onderen gemakkelijk te maken. In October kan men de banden verwijderen, tenzij ze nog dienst moeten doen tegen den wintervlinder, in welk geval men ze dan (in Oct.) rondom met rupsenlijm bestrijkt en ze eerst in Januari verwijdert en verbrandt. Ook het rupsje van den appelbladroller, dat in de volgende weken uit de door den vlinder gelegde eitjes komt, wordt door genoemde banden bevangen. Men kent dit rupsje algemeen: het werkt zich door de huid der kleine appeltjes en peertjes naar binnen, al dieper en dieper, niet om het vruchtvleesch, maar om de jonge, malsche pitjes te verorberen. Zoo wordt vaak de eene vrucht na de andere bezocht en krijgen wij in plaats van voldragen, rijpe, sappige vruchten wormstekige, ongenietbare appeltjes en peertjes, welke vóór den tijd rijp worden en afvallen. Het is nu de tijd om tegen genoemde vijanden maatregelen te nemen. C. B. --- Gemengd Nieuws. Nederland. De 100.000 der Staatsloterij, die Woensdag is getrokken, schijnt te Amsterdam gevallen te zijü. We vernamen tenminste van drie twintigjea, waarop de prjjs viel. Het een werd Woensdagochtend op den Dam verkocht en nog was de verkooper op den Dam, toen hij vernam, dat op zijn gewezen lot de hoofdprijs was gevallen I Contante betaling of verkort crediet. De Haarlemsche Handelavereeniging ten doel hebbende de behartiging der belangen van neringdoenden, heeft, na een bespreking over: „Contante betaling of verkort crediet" besloten zich in beginsel daarvoor te verklaren. De winkeliers in de onderscheiden artikelen willen nu voor elke rubriek afzondelijk een regeling dienaangaande maken. De behangers en stoffeerders hebben onlangs reeds besloten tot 6 maanden crediet te verleenen en na 3 maanden te disponeeren. De slagers zijn overeengekomen voortaan niet langer op de maand te leveren. De voorzitter, de heer G. v. d. Most van Spijk, deelde, in zijn openingstoe spraak mede, dat de toestand in he afgeloopen jaar voor de winkeliers nie ; gunstig is geweest. Uit de gevangenis ontvlucht. Woensdagmorgen wist B. J., woonachtig te Blitterswqk, verdacht van he onttrekken van goederen aan zijn faillieten inboedel, uit de gevangenis te Roermond te ontvluchten. Hg zag de kans schoon om op den muur der luchtplaats te springen en vandaar op den hoogen buitenmuur rondom het gevangenisterrein. Vervolgens ontkwam hy door de woning van een der om wonenden. Op zoek naar steenkolen. In de omgeving van Winterswijk wordt het boringswerk naar steenkolen voortgezet. Met den kleinen boortoren, die nu te Haaksbergen geïnstalleerd wordt, is op een diepte van 370 M. alleen zandsteen aangetroffen. Thans zal met een grooten boortoren uit Heerlen het werk worden voortgezet. Men kan dan een diepte van 1200 è 1500 M. bereiken. Insluiping. Gisternacht is uit een woning in de Reguliersdwarsstraat te Amsterdam vermoedelijk door insluiping en binnenbraak een houten kistje ontvreemd met f160. Cursus in Handenarbeid. Voor den Rijkscurcus in Handenarbeid voor Onderwijzeressen), die van 27 Juli tot 15 Aug. te Maastricht gehouden zal worden, hadden zich tot 1 Juni uit alle provinciën van ons land voor de 70 beschikbare plaatsen 150 candidaten aangemeld. Roovers. Maandagnacht zijn te Moerbeke, nabij Zuiddorpe, door eenige tot heden nog onbekend gebleven personen, twee alleenwonende, hoogbejaarde renteniers in hun woning overvallen en na ernstig te zijn mishandeld, met het mes op de keel genoodzaakt hun spaarpenningen af te geven. Een som van circa 3000 francs, verborgen in den kelder en onder het hoofdkussen werd de buit der brutale indringers. Goed genoeg voor de Rotterdammers I De vorige week zqn te Ooltgensplaat 4 gevallen van besmettelijke varkens ziekte (vlekziekte) voorgekomen. De aangetaste dieren zijn alle te Rotterdam aan den man gebracht. 33 jaar onderweg. Als een curiositeit valt te vermelden, dat een briefkaart, 13 April 1875 uit Utrecht verzonden naar Diepenheim, 16 Juni j.1. — dus, ruim 33 jaren later — aan bet adres is aangekomen. Een kind voor.... 40 cent! I Men meldt het volgende, bijna ongeloofelij ke feit aan de N. Ct.: In de Friesche gemeente H. heeft een moeder een harer kinderen — het jongste — verkocht aan een kinderloos echtpaar uit den arbeidenden stand voor 40 cent. Een schat gevonden I Bij het afbreken van een woonhuis aan den kop van het Land, onder Dubbeldam, is door drie metselaars een steenen pot met zilveren munten gevonden. Het waren 432 Zeeuwsche rijksdaalders, die destijds een omloopwaarde van f2.60 hadden en 2 guldens. De pot was ter grootte van een nuttig meubel en stond onder een bedstede, even onder den tegelvloer, in het cand. Voor den eigenaar van den grond, die recht heeft op de helft, en voor de vinders, die het recht hebben op de andere helft, een niet onaardig buitenkansje. Met de koe verongelukt. Dezer dagen giDg de landbouwer Muizers te Posterholt met eene voor een kar gespannen koe naar de Cloes om eenige boodschappen te doen. Poen eenigen tijd later de koe met de leege kar huiswaarts keerde, waren de buren ongerust; men ging op weg om den ouden man te zoeken. Men vond hem dood op den weg. De kar waB hem in de lengte over het lijf gereden. De koe, haar geleider missende, was met de kar huiswaarts gereden. Het allernieuwste. In het Nieuws van den Dag van Maandag 15 Juni vinden we de volgende advertentie: Mannelijke Dienstbode. Fatsoenlijke j. man v. buiten P. G. biedt z.a., goed kunnende koken en geschikt voor alle huish. bezigh. Vereischte goede beh. boven hoog loon. Zakkenrollers. Een loopjongen te Amstererdam is op 't Amstelveld aldaar, een tascbjo met bijna f200 ontrold. België. Van de ramp te Contich. De wissel wachter, die schuld droeg aan de spoorwegramp bij Contich en die sedert sporen van verstandsverbp tering vertoonde, is overleden. De minister van spoorwegen zeide Woensdag naar aanleiding van een interpellatie over de ramp in de kamer, dat het ongeluk te wijten was aan den arbeider, die verzuimd had het waarschuwingssiguaal te openen en den wissel niet had omgezet. De machinist van den expresstrein had vergeefsche pogingen gedaan om te remmen. Deze ramp is de grootste, die ooit op dit gebied in België is voorgekomen, waDt tot dusverre was nog nooit het cijfer van 40 dooden en 24 gewonden bereikt. Aan de slachtoffers zullen schadeloosstellingen worden toegekend en de schuldigen zullen gestraft worden. Er zijn maatregelen getroffen om in het vervolg dergelijke rampen te voorkomen. Duitschland. Herder en kudde verongelukt. Nabij Drossen in Weimar werd een kudde schapen door een hevig onweer overvallen. De herder en 40 dieren zijn door den bliksem gedood. Een dreigend woord van Keizer Wilhelm. Door verschillende bladen, — de „Dortmunder Zeitung" was de eerste, die het bericht bracht, — is in de laatste dagen heel wat geschreven over een oorlogszuchtige toespraak, die keizer Wilhelm weer eens gehouden zou hebben Bij een cavalerie-r6vue, te Doeberitz gehouden, zou al. de keizer gezegd hebben: „Het schijnt dat men ons wil omsingelen en omringen. Wij zouden het niet verdragen I De Germaan heeft nooit beter gestreden dan wanneer hy zich verdedigen moest aan alle kanten. Laat ze dus komen. Wij zijn gereed!... Wanneer die woorden inderdaad zóó gesproken waren, dan zou de oorlogszuchtige toon, die erin doorklinkt met recht aanleiding kunnen geven tot ernstige beschouwingen. Ook al kan de Duitsche keizer dan ook 'n woordje méér zeggen dan anderen, omdat men zijn spreek-manie nu eenmaal kent. De „pers" begon zich meer en meer met het geval te bemoeien en de „woorden" van den keizer te bespreken en er de noodige politieke gevolgtrekkingen uit te maken. Ze werden door verschillenden in verband gebracht natuurlijk, met de ontmoeting te Reval en 't bezoek van Faillières aan Londen, waarbij dan nog eens door die bladen ter geruststelling herinnerd werd aan de verklaring, dat de nieuwe „triple entente" in geen enkel opzicht een anti-Duitsch karakter had. Maar de bladen vergaten, dat wanneer de keizer die woorden zou gebezigd hebben, hij ze al vóór de Reval-ontmoeting moest hebben uitgesproken. De Fransche pers beoordeelde de bewuste keizer-„woorden" nog al rustig. Tot dusver maakten we nog geen melding van die toespraak en de herrie daardoor veroorzaakt, omdat altijd nog niet zeker was.... of de keizer ze wel gesproken had. De tegenspraak bleef lang uit. Ze blijkt nu echter toch nog gevolgd te wazen. De „Lokal-Anzeiger" verneemt enminste van goed-ingelichte zijde dat het bericht omtrent de toespraak.... geheel ongegrond is.... Het is te verwachten! En 't is ook de )este oplossing van het heele „incident." In de badkuip verdronken. Te Berlijn heeft men Woensdag twee meisjes, van 10 en 4 jaar, die samen zonder toezicht een bad namen, verdronken in de kuip gevonden. Frankrijk. Een cycloon nabij Parijs. Dinsdag woedde in de omgeving van Parijs een cycloon, die van Rosny-souEBoie tot Charenton verwoestingen heeft aangericht. Om 6.20 'a avonds werd de lucht eensdaps donker en bliksemflitsen schoten door het zwerk. Een vreeselijke wind stak op, die boomen ontwortelde, telegraafpalen doormidden brak, de voetgangers ter aarde wierp en zonneschermen en stoelen van de terrassen der koffiehuizen als veertjes door de lucht deed vliegen. Weldra vielen er ook hagelsteenen van ongewone grootte, die alles verpletterden, waarmee zij in aanraking kwamen en aldus de verwoesting voltooiden. Zestien gemeenten hebben onder dit natuurverschijnsel te lijden gehad. Ook menschen werden er niet door gespaard, ofschoon er vooralsnog geen ongelukken met doodelijken afloop zijn voorgekomen. Te Vincennes werd een jonge vrouw, die zich op het balcon op de 2e verdieping van haar huis bevond, door den cycloon gegrepen en op de straat geslingerd, zoodat zij zwaar gewond is. Een koetsier werd in hetzelfde Btadje van zijn bok en tegen een boom geworpen, waardoor hij schedelbreuk bekwam. In het bosch Vincennes, waar ver scheidene menschen wat verkoeling gezocht haddeD, zijn 2 meisjes in het meer gewaaid, die met veel moeite door 2 soldaten zijn gered. Nabij de brng van Charenton viel een ontwortelde boom op een tramwagen en verwondde een pasagier, terwijl de tramlijn tus schen Bonneuil en ParijB geheel ge stremd was door de boomen, die over de rails gevallen waren. Eenige bewoners van Suint-Maurice hebben zich verdienstelijk gemaakt door vrouwen eti kinderen die in dit noodweer op straat waren in de huizen te dragen. Vijf kinderen die te Join-villele Pont in het water gewaaid waren, hadden zich vastgeklemd aan de pijlers van de brug en werden door een moe dig man gered. Te Vitry is een boerenwoning ingestort, waarbij de bewoners, maD, vrouw en 6 kinderen, onder het puin bedolven werden. Allen werden gered, doch zijn min of meer ernstig gekwetst. De kerktoren van Vitry, een bouwwerk uit de 14e eeuw heeft het ook hard te verantwoorden gehad. Groote brokken steen zijn er afgerukt en op de naburige huizen neergekomen, die ook zwaar beschadigd zijn. Oostenrijk. Lijkenberooving. Te Schönau, in Neder-Silezië, heeft men den grafkelder der familie Von Zedlitz, die zich onder de kerk bevindt, opengebroken. In den kelder stonden 14 doodskisten, die alle geopend zijn en doorwoeld, vermoedelijk met de bedoe ling om naar kostbaarheden te zoekeD, die met de lijken begraven waren. Men heeft nog geen spoor van de grafroo vers in handen. Moord op een priester. Een der afschuwelijkste moorden, waaraan een oud en eerbiedwaardig priester ten offer gevallen is, werd Zondag 11. bij klaarlichten dag te Wippach gepleegd. Op dien dag kwam gedurende de Hoogmis een jonge man in de kerk en woonde de H. Mis tot het einde toe bij. De onbekende won dan inlichtingen in omtrent de ligging der pastorie en vroeg of hij daar met den deken Mathias Erjaver zou kunnen spreken. De men echen, die hij aansprak, en bij wie zijne informaties naar de levenswijze en gewoonten van den deken geene verdenking wekten, gaven hem de gevraagde inlichtingen. De jonge man begaf zich dan naar de pastorie, waar hij den deken in zijn studeervertrek alleen aantrof. Toen hij voor den priester stond, haalde hij plotseling een grooten steen te voorschijn en sloeg daarmee den priester op het voorhoofd. De grijsaard zonk aanstonds ineen, waarna hem de moordenaar nog verscheidene malen op het hoofd sloeg tot het arme slachtoffer zich niet meer bewoog. Hierna stak de beestachtige misdadiger met een schaar in den hals van zijn slachtoffer, zoodat de vermoorde geheel met bloed overdekt gevonden werd. De moordenaar had zijn slachtoffer met zulk een woede mishandeld, dat op het lijk niet minder dan vijftig wonden gevonden werden. Toen de moord door de huishoudster van den overledene ontdekt werd, was de moordenaar reeds gevlucht. Een bloedspoor duidde aan, welken weg bij genomen had. Aanstonds werd de vervolging begonnen, maar de voorsprong van den moordenaar was te groot en men slaagde er niet in hem in hechtenis te nemen. De bevolking van het plaatsje is zeer ontroerd over dezen schandelijken moord op den algemeen beminden priester. Deken Erjaver was in het jaar 1836 geboren. De motieven tot deze gruwelijke daad liggen nog in het duister. Engeland. Ouderdomspensioen. De wet op de ouderdomspensioenen is in het Lagerhuis in tweede lezing aangenomen, nadat een amendement, om de werklieden zelf te laten bijdragen voor hun pensioen, met groote meerderheid was verworpen Amerika. Wedstrijd tusschen automobiel en bliksemtrein. Een der meest spannende wedrennen leeft een jonge vermetele Amerikaansche, miss Majorie Bourne, dochter van een bekenden millioenair te Boston gewaagd. In haar overdreven hartstocht voor de autombielsport, heeft zij zich niet ontzien, haar eigen leven en dat van haar chauffeur, benevens van honderden treinpassagiers te wagen. Mei haar automobiel ging zij een wedstrijd aan tegen den beroemden „kononskogeltrein". Deze trein loopt met een snelheid van 90 K.M. per uur. Uit de vensters zagen de passagiers, hoe op den landweg naast de spoorbaan een automobiel reed, waarin een jongedame zat, die den chauffeur tot steeds grooter snelheid aanzette. De snelheid van den trein nam van oogenblik tot oogenblik toe, maar ondanks alle inspanning van den machinist, wiens Bport instinct ook ontwaakte, bleef de automobiel steeds voor, tot eindelijk, na 8 mijlen, de locomotief ter hoogte van de automobiel kwam. Even verder zou de landw6g de spoorbaan kruisen. De jonge dame zette volle kracht, kwam opnieuw voor en suisde, eenige meters voor den trein, den spoorweg over. Een seconde vertraging zou haar en allen, die in den trein "zaten, nootlottig zijn geweest, maar de wedstrijd was nog niet ten einde. Een wijde bocht van den landweg bracht de automobiel in het nadeel en den volgenden overweg kon zij eerst nemen, nadat de laatste wagen van den trein voorbij was, maar toen werkte zij zich weer op, ofschoon zonder de overwinning te behalen, want toen de trein Okdale binnenliep, was hij de automobiel een halve lengte voor. Miss Bourne wil de poging herhalen en heeft zich voorgenomen met haar auto mobiel den trein te overwinnen, wanneer de politie het haar althans niet belet, wat voor de veiligheid van de voetgangers en treinpassagiers zeker wonschelijk zou zijn. --- Advertentie Let op onze advertentie omtrent Abrikozen in blik, in het Tweede Blad. Beleefd aanbevelend, EBBEN, Helmond, Deurne» ---