Vooraan in Pruisen. Reisschetsen. VI. 0At schoonste uit den omtrek van !■ «beek is ongetwijfeld het grafelijke ♦ Krieckenbeck met zijn verrukkelijke ovinz. Je kunt er van Venlo uit wandelen, 'k heb het verscheiden hee i!n «redaan en 't is me steeds 'n aannam tochtje geweest. Cerst krijg je de tuinen, die wel 'n ..tie waard zijn en dan klim je 't kteau op, waar tot voor weinige jaren Cs hei was, maar waar thans de ont• ninff met krachtige hand wordt aan«epen. Op 't gansche plateau zie je n enkel huis en je komt er zelden Imand tegen, 't kan gebeuren dat je , paar Venlosche officieren treft, die ef eens 'n ritje maken; de schietbaan fan 't garnizoen heb je links van je, 'n loed kwartier van de Doitsche grens. L weg is zeer slecht onderhouden, of beter er is van onderhoud in eeuwen misschien geen spraak geweest; hier en daar heb je zelfs moeite 'n paadje te vinden en er groeit hei, waar je tot de knieën inzakt. Je loopt een goed weegs tusschen dennenwouden door, die waar j e den voet op Pruisischen grond zet, tot het slot Krieckenbeck behooren. Zoodra je aan den chaussee van Gelder naar Leuth komt, krijgt alles 'n aander aanzien; je bent de woestenij door. De baan zelf is de mooiste, die men zich voorstellen kan, ze doet 'n fietser watertanden ; ze is zoo effen als 'j kolfbaan en minstens tweemaal zoo breed verhard als dit bij ons te land gebrnikelijk is. Nou bij ons — dit is bekend — zijn de kunstwegen weinig meer dan verharde paden. Zuinig zijn, m|neheeren! Wat 'n prachtigen houtwas heb je daar zoo plotseling om je heen! zware eiken, breedgetakte beuken, dennen als scheepsmasten, enz., je bent in 'n werkelijk romantische streek. Wie den weg Toor de eerste maal maakt, is een en al verrassing, zoodra hij de „Anlagen" van 't grafelijk slot betreedt. Als je er op 'n mooien zomermiddag komt, heb je er alle kans vreemde wandelaars aan te treffen, die hier eens komen genieten van de schoone natuur waartusschen Krieckenbeck zich verheft. De ligging van 't slot is wonderlijk mooi. Het slot ziet er nieuw uit; nu 't is eigenlijk ook nog niet oud, want het dagteekent uit het jaar 1902. Toen werd het voormalige kasteel door brand vernield. Niets bleef er gespaard dan de ^bouwen en het grootste deel der muren. Voor honderdduizenden ging er bij die tamp aan kunstschatten verloren. Het nieuwe slot is een prachtig gebouw in ^•renaissance stijl. Het bevat meer ton honderd vertrekken, waaronder zalen van kolossale afmetingen; 't is jok een der merkwaardigste wapenwichten uit de Nederrijnvlakte. Prach% muren slingeren zich als een krans omheen en daarachter verheffen zich de heavelen der Hinsbecker hoogte en donkergroene wouden. Vooral de trotsche Waterpartijen van de Hinsbecker en W&bbacher zee geven hier aan 't landeen eigenaardige schoonheid. Liefhebbers ' a n roeien kunnen hier hun hart ophalen, het slot tusschen hoog geboomte "wilt de St. Rochuskapel weg. 't Is 'n gebouwtje, gelijk men er beschreven vindt in de werken van Schmidt. Er hoorde slechts 'n kluizenaar bij om de romantiek te volmaken. En op enkele passen stroomt 'n aardig beekje, dat wiemelt van visschen, die bij zonneschijn aan de oppervlakte komen en van 't eene meer naar 't andere zwemmen. Ik ben met deze schetsen ten einde. Nogmaals wie uit deze streken eens 'n mooi stuk natuur wil zien en een rustig, aangenaam dagje wil doorbrengen, hem roep ik toe: „Ga op 'n schoonen dag naar Hinsbeck en neem er den wandelstaf ter hand". Ge zult tevreden wezen over uw uitstap. Duitschland is 'n belangwekkend land en dit toont het alreeds eventjes over de grenzen. Wie eens graag loopt, welnu hij neme 'n kaartje tot Kaldenkirchen, 't is 'n welvarend stadje, alles spreekt er van vooruitgang, drie kwartier verder ligt Breyel met zijn nieuwe kerk, zijn typische huizen, etc., weder een half uurtje verder krijg je Lobberich. 't Was voor jaren nog weinig meer dan een dorp, nu vertoont het reeds den aanblik van een flinke landstad, bijzonder mooi is de nieuwe romaansche kerk, fabrieken en villa's trekken er de aandacht. In de buurt ligt Suchtelen, bekend om z'n wedrennen, 't is 'n plaats, die gezien mag worden, er zijn mooie zaken en ferme gebouwen. In een goed kwartier wandel je naar Viersen, 'n plaats bijna zoo groot als Den Bosch, mooie winkels, uitgestrekte fabrieken etc. trekken er de aandacht. Wil je nog verder, welnu ga dan naar Gladbach; 't is maar 'n eindje en je kunt er den tijd best door komen, 't is tegenwoordig 'n stad van honderdduizend zielen en nog telken jare gaat ze vooruit. Later schrijf ik nog wel eens schetsen uit Duitsche steden even over de grens. H. N. OUWERLING. --- FEUILLETON. De zwarte Bedelaar. 25) : z elfs had hij misschien wel gegeachte, dat die man, %i " j hëm met teederheid volgde J »oit" -? 0 * 1 ^ et woor d ,,vader" had hij hij .""gesproken! En dan verwierp Wh, ij . " ui tensporige vermoeden; hij 'Ht e zich van dwaasheid en i* a ii ze ' f over de onbegrijpelijke afU ge , n ' waarin zijne mijmeringen if, v erloren. ten a "% Was * let 8 een vermoeden, zelfs kti,] 'j.el meer; de folterende zekerVoori Voor hem - «Uk* llad mevrouw de Rumbrye beraamd kunnen raden. Haar goed v an „ P|? n was mislukt tengevolge liet m 0l l , i! r toevalligheden, die het ?^lukki 8 n ell3k * s te vo °rzien; maar die wacht h Was gelukkig voor haar en zij 1 '. na der tot haar doel. Wat j vijf v 1C j - v erheugd hebben, als zij e i'Ue r erdle pingen van het huis in 0 f i ^Umni ( . | OU1 ^ JOI1 ~l e ~CTt 1 fit eau had kunnen d 0or , ® n met haar nieuwsgierig ^'^rkam sleutelgat der armoedige Xavi e j ' oe ren. d? ger ed , lit 0ru ' daar y rij, het is waar, . '' Il zii u ^en schandelijken valstrik, isl^id ha'ri" 1 Inet duivelachtige gesle«1 er , al = < ' oen s P a nnen. Maar wat f» een idp ' -* 1811 ^ °°g geslagen heeft a te-" Van adellijke geboorte, ''ju. die wegens deelneming aan het spel in een geheim speelhol in handen der politie geraakt is, dan wel de erkende zoon van een zwarten bedelaar van beroep. Xavier kende den strik niet, dien de markiezin hem gelegd had, hij was eveneens onbekend met het belang, dat zij er bij had om hem in het verderf te storten; maar al zijne gedachten waren in Helena vereenigd, en nu hij zijne geboorte kende, voedde hij geene hoop meer. Niettemin kwam zijn goed hart boven en bestreed hij zijne vertwijfeling. Hij poogde dien man lief te hebben, wiens stille en geduldige toewijding steeds in het verborgen over hem gewaakt en zich niet bekend gemaakt had, vooraleer hij er door de noodzakelijkheid toe gedwongen werd. Hij voelde zich van bewondering, medelijden en genegenheid doordrongen voor dien armen vader, die de vreugde der ouderliefde opgeofferd had aan het geluk van zijn zoon. Zoodra hij zich eenigszins van zijne ontroering hersteld had, naderde hij den bedelaar, vatte diens hand en drukte ze tegen zijne borst. ,,Mijn eerste opwelling is ondankbaar-* heid geweest", sprak hij, „mijn eerste woord eene lafhartigheid. Kunt gij mij vergeven, vader?" „Stil!" fluisterde de bedelaar met eerbiedige vrees; „stil, kind! noem mij niet vader, want hier zou hij ons hooren!..." „Wie?" vroeg Xavier verbaasd. „Hij!" antwoordde de neger, „hij!" Zijn uitgestrekte vinger wees op de onder het dakvenster hangende tropee. Xavier begreep hem niet. „Hij!" vervolgde de bedelaar, sidderende van ontroering. En een dikken traan wegwisschendei, die over zijn wang rolde, voegde hij er bij: „Goede meester... goede meester van mij!" Een onstuimige hoop deed Xavier's hart bonzen. „Verklaar u", sprak hij, „verklaar u, in Godsnaam!" De bedelaar sehudde langzaam het hoofd en zeide met eene plechtige eenvoudigheid, onwillekeurig tot zijn gebroken negertaal tej'ugkeerende, gelijk hem telkens gebeurde als zijne herinneringen hem naar lang verledene gebeurtenissen terugvoerden: „Geen nood! kleine meester niet de zoon zijn van armen zwarte". Xavier had de kracht niet om te antt woorden. Alleen zijn wijd opengespalkte oogen en het versnelde kloppen zijner slapen getuigden van zijne zenuwachtige begeerte om er meer van te vernemen. De zwarte hief ten tweeden male de hand op en wees opnieuw op den steek en de kapiteins-epauletten, die onder het venster hingen. Eindelijk begreep Xavier wat hij bedoelde. Een straal van blijdschap verhelderde zijn oog. Hij sprong op en liet zich op beide knieën voor de tropée nedervallen. „Mijn vader, mijn vader!" riep hij hartstochtelijk: ,,0 mijn vader!" „Meester van mij", herhaalde de neger met droefgeestige teederheid. Er ontstond een langdurig zwijgen. Xavier, geheel verdiept in zijne zelfzuchtige vreugde, dankte God uit den grond zijns harten en dacht weder aan Helena. In de eerste vervoering van het oogenblik zag hij zich ten toppunt zijjier wenschen. De hinderpalen verdwenen. Thans had hij immers een vader! De oude zwarte was evenals hij en naast hem op de knieën gevallen. Zijne oogen hadden zich gesloten. Hij scheen in eene ernstige overweging verdiept. „Hij was goed", sprak hij eindelijk met eene plechtige uitdrukking in zijne stem. „Hij was grootmoedig, hij wa? dapper! Hij is gestorven... maar ik ben de slaaf zijner nagedachtenis gebleven") „Hij is gestorven!" herhaalde Xavier. Daarop sprong hij, door een plotse r lingen inval getroffen, op. „En mijne moeder?" vroeg hij. „Ik zoek haar sinds twee en twintig jaar", antwoordde de zwarte. De jonkman boog treurig het hoofd, „Dood... onbekend!" mompelde hij. ,,Ik zal tenminste de nagedachtenis eens vaders kunnen liefhebben, zijn naam zal mijn erfdeel zijn... zijn naam, gij hebt mij zijn naam niet gezegd?" „Hij heette kapitein Lefebvre". „Lefebvre!" herhaalde Xavier, als om dien naam in zijne gedachtenis te prenten. „Kleine meester", hernam de bedelaar, „die naam zou thans die van een groot generaal geweest zijn, indien God hem in het leven gespaard had, want hij is zeer jong gestorven en, zijn, hart was sterk". „Vertel mij van hem", riep Xavier uit; „dat ik mijn vader kenne! Hij had u lief, niet waar?..." Zoo sprekende drukte de jonkman de handen des bedelaars in de zijne. „Hij had mij de vrijheid geschonken", antwoordde laatstgenoemde, wiens oog begon te schitteren. „Hij stelde vertrouwen in mij... ik behoorde hem toe, ik had hem lief... ik had hem meer lief dan u. kleine meester." Met vuur kuste hij Xavier de hand. „Luister", hernam hij vleiend, „gij moet het mij niet kwalijk nemen ?oo ik u een oogenblik heb doen gelooven, dat gij een bedelaar tot vader hadt. Die man die recht spreekt, zou geen geloof geslagen hebben aan mijne woorden, als ik tot hem gezegd had: ,,Ik heb zulks gedaan, dewijl hij de zoon van mijn overleden meester is..." „Het is waar , viel Xavier hem in de rede. „Uwe toewijding gaat alle denkbeeld te boven. O! ik ben niet ondankbaar, mijn oude vriend!" fWordt vervplgd.) --- Brieven uit Liessel. Overal in den lande wordt er gearbeid om den neringdoenden stand op te werken, alom wordt er gewerkt voor protectie van den landbouw. Evenzeer, het valt niet te ontkennen, zijn er voorstanders van den werkman, die optreden voor de belangen van den arbeidersstand, door het oprichten van werkliedenverenigingen, enz. Maar, dewijl deze stand vooral ten plattelande grotendeels bestaat uit achterlijke, althans minder ontwikkelden, dunkt mij, dat voor deze categorie van menschen meer steun en meer hulp vereischt wordt, dan voor een anderen stand. En 't komt me voor, dat in evenredigheid er minder gedaan wordt voor den werkman, dan b.v. voor den boerenstand. Al ben ik nu zelf een boer, toch komt me die verhouding niet billijk voor, te meer, daar op plaatsen, waar de bevolking voor een goed deel tot de arbeidersklasse behoort, de geheele gemeente en vooral de neringdoende stand zeer gebaat kan zijn bij den welstand van den arbeider. Wanneer ergens met den werkman dient rekening gehouden te worden, dan is het zeer zeker in onze gemeente; en als er eene dorpsregeering is, die den arbeider over het hoofd schijnt te zien, dan is het insgelijks wel de onze. Dat is een ongezonde toestand. Nu, aan dergelijke dingen zijn we hier niet vreemd. Men schreeuwt hulp en moord, als de armenbegrooting dreigt overschreden te worden, maar de middelen ter hand nemen en in toepassing brengen, om het werkvolk een menschwaardig bestaan te verzekeren, tengevolge waarvan de openbare liefdadigheid heel wat kon gereduceerd worden, neen! daar moet je niet mee komen. Dat zijn bij onze conservatieve autoriteiten verkeerde nieuwigheden, dat is te „modem". Ze leuteren liever van r het hek aan den ouden paal te laten, (da'B trouwens ook het gemakkelijkste) en ze trachten hunne erkende goedmoedige meegaandheid goed te praten met de niets zeggende woorden: daar zijn altijd arme mensohen geweest en die zullen er wel blijven. Dat is volstrekt geen taal van iemand, die iets prestoeren wil en die zioh geschikt en voldoende ontwikkeld acht, om plaats te nemen aan de groene tafel. Het is mijn zeggen niet, dat ons gemeentebestuur zelf en eenparig zoo'n verschrikkelijken afkeer heeft van al wat naar den werkman riekt. In de verste verte niet. Maar zoolang we in 't bezit blijven van raadsleden, die onder zekeren invloed voortleven van lui, die een hekel hebben aan al wat verbetering heet, waarmee deze laatsten zelf niet gebaat zijn, zoolang belooft de naaste toekomst in dit opzicht bij ons nog niet veel heil. Een groote hinderpaal in de goede richting is het ook, waar men tot de treurige ervaring komt, dat het gemeentebestuur zelf goeddeels bestaat uit min-ontwikkelde menschen. Dat het propagandeeren voor zulke candidaten in verkiezingstijd, niet zonder nevenbedoelingen geschiedt, ligt voor de hand. Productieve en loonende arbeid tevens, waarmee de werkman gestadig een menschwaardig loon verdienen kan, dat is de weg en daartoe moeten we zien te geraken. Ik wil vandaag niet spreken over onze gerenommeerde veenexploitatie, waaraan geen een losse werkman een rond jaar lang zijn brood verdienen kan, — daargelaten nog de nadeelen, die de gemeentekas, zoowel als 't algemeen ondervindt, door het koppig continueeren dier dwaze eigen fabricatie. Ik heb het ophetoogenblik hoofdzakelijk over ontginningen. De besturen der twee groote gemeenten Deurne en Asten zullen beide moeten toegeven, dat alle grondontginningen, door die gemeenten ondernomen, jaarlijks terugkeerende schadeposten zijn voor de respectieve gemeentekassen. Het is voor elk weldenkend mensch dan ook een onoplosbaar raadsel, welke aanleiding er bestaat, om dien improductieven landbouw, die bij one op zoo groote schaal gedreven wordt en waarmee de bevolking evenmin gebaat is, te blijven voortzetten. En toch schijnt er ons gemeentebestuur om even onverklaarbare redenen, zoo aan gehecht te zijn, dat men aan staken zelfs niet denkt. Zulke ondernemingen moeten tegen matige pachtsom, zooveel mogelijk in handen gesteld worden van particulieren, die geheel of gedeeltelijk den arbeid zelf verrichten. Dan is de gemeente zelf gebaat en de bevolking kan er haar voordeel mee doen, waar ze nu bij al die ontginningen geen cent profijt heeft. Men zal me misschien tegenwerpen, dat die onderneming niet op touw is gezet in 't voordeel der inwoners, maar uitsluitend om er winst uit te halen voor de gemeentekas. Daarop stel ik de vraag, of het dan niet veel beter zou zijn, waar die kans op winst thans zoo miniem is, dat èn gemeente dn bevolking er mee gebaat waren, wanneer de bebouwing daarvan aan meer ervaren handen werd toevertrouwd ? Voor ons, boeren die den toestand kunnen overzien, ligt het voor 't grijpen dat dergelijke ondernemingen onmogelijk kunnen rendeeren; en het staat bij mij zoo vast als een paal boven water, dat alle illusies op hoop van betere jaren ijdel zijn. Daarbij komt nog dat voor lichamen als een gemeentebestuur niet zelden het hoogste wordt aangerekend en wat soms het zwaarste weegt, is de onervarenheid van hen, aan wie het opzicht en de leiding is toevertrouwd. Want moet men in deze nog te rade gaan bij de praktijk, dan is men dubbel te beklagen; dan zal men bij het finantieel verlies nog meer tijd te kort komen. En och, het verschil is zoo groot bij de wijze, die een boer zou gebruiken, als hij denzelfden grond voor eigen rekening bebouwde. Hier blijft wat hangen, daar wordt wat verwaarloosd, ginds gaat iets onnoodig verloren — zoodat bij mij de conclusie vaststaat: hoe langer men blijft volhouden, des te grooter zal jaarlijks het deficit worden. Dooh de arbeider, die naar gelang der werkkrachten van zijn gezin, een of meer perceelen pacht, kan in zijn vrije en werklooze dagen, die bij als peelwerker helaas I maar al te veel heeft, den grond zelf bebouwen en zich op die manier omhoog werken, teneinde niet levenslang een peelelaaf, te blijven voor een karig loon, om na een kommervol leven, in zijn ouden dag genoodzaakt te worden, zijne toevluoht te nemen tot de openbare liefdadigheid, waarheen thans, jammerlijk genoeg, meestal de peelwerkersloopbaan heenleidt. Is dat een toestand? Het leven van een fabrieksarbeider is misschien dikwijls niet te benijden, maar het is toch in geen geval te vergeleken met dat van een peelwerker. Behalve dat de eerste geregeld werk heeft en alzoo in staat is, om voor zijn gezin het brood te verdienen en de zijnen op een fatsoenlijke manier te kleeden, is doorgaans zijn arbeid ontzaglijk veel lichter, dan die van een peelwerker, welke, behalve dat hij geheel afhangt van de weersgesteldheid, bij voortdurenden arbeid minder loon ontvangt voor zijn slavenwerk dan de fabrieksarbeider. Dit zal niet nader behoeven te worden toegelicht, als men aanneemt, dat het groote uitzonderingen zijn onder de beste peelwerkers, die het zwaarste werk verrichten, als ze in een rond jaar f 300 verdienen kunnen. Is het dan niet meer dan tijd, dat de hand eens wordt uitgestoken naar die arme peelslaven. Waar het gemeentebestuur te nalatig is, daar moest van hoogere hand worden ingegrepen. Alhoewel ik vandaag over ontginningen bezig ben, heb ik het woord peelwerker nog al eens gebruikt en daarom zal de lezer misschien denken, dat ik aan 't dwalen ben. Pardon 1 De peelwerkers en zij, die op onze gemeenteontginningen arbeiden, mogen vrij over één kam geschoren worden — en ze worden het ook ter dege! Want, wat voor een,veroordeelden slaaf de zwaarste straf zou zijn; heiomspitten of turfgraven — ik weet het niet. Het is mij onmogelijk, om het beklagenswaardige bestaan van ons arbeidersvolk af te schilderen, ik heb slechts een greep & vol d'oiseau gedaan. Daarenboven dit is zeker, dat hij, die een vreemdeling is in de peel en met het volk niet meeleeft, zich van de aldaar heerschende armoede en ellende geen denkbeeld vormen kan. De eenige weg, die voor ons werkvolk openstaat, is: zich allen aan te sluiten bij de R. K. werkliedenverenigingen, om zoodoende door samenwerking lotsverbetering tot stand te brengen. En al hebben zich al onze arbeiders zonder uitzondering solidair verklaard, dan nog zal „aanhouden" de boodschap zijn, want zoolang de kiezers zich laten welgevallen, dat het gemeentebestuur bestaat uit een college, waarop anderen, die daar buiten staan, een niet geringen invloed kunnen uitoefenen, en die er individueel belang bij hebben, dat de huidige toestand blijft bestaan, zoolang zal ook de werkliedenvereniging te kampen hebben. Laat me hier ten slotte nog bijvoegen een nieuw staaltje, hoe de arbeid onzer arme gemeentearbeiders betaald wordt. In de eerste week van Augustus van dit jaar werd uitbetaald aan verschillende arbeiders voor vier dagen werkens, de kapitale som van twee gulden en vijftig cents, dat is 621/2 cent per dag. En dat in 't hartje van den zomer. — Commentaar overbodig. Ze waren warempel nog beter af, als ze voor 30 cent boven den koBt, bij een boer gingen werken, dan verdienden ze ten minste hun eigen onderhoud. Om te geraken tot een algemeen gezonderen toestand is noodig: le. Het kiezen van ontwikkelde raadsleden, die de koe bij de horens durven pakken. 2e. Opheffing van alle gemeentebedrijven. 3e. Pensioneering van alle onwettige baasspelers. En in 't belang onzer gemeentekas, die de tering krijgt, in 't belang van dep middenstand, die wegkwijnt en in 't belang van den werkman, die, dank onze gemeenteexploitaties, eiken winter zijne toevlucht moet nemen tot de openbare liefdadigheid, is bet te hopen, dat eerlang van hooger hand maatregelen in dien geest worden genomen. PIET VAN HOUTUM. --- Eenige nuttige wenken. ■—"PBPB -,- ■ ■- ■ Om döf -kwaliteit - van, meel te onderzoeken, handelt ge als volgt: ge neemt een handvol van het te onderzoeken meel en drukt de hand dicht. Is het meel inet water vervalscht, dan zal het „pakken". Meel van goedo kwaliteit doet zulks niet en zal ook niet .gmijterig" worden. Een ander middel is: 20 gram meel en 10 gram water (tweemaal zooveel meel als water nemen dus) vermengen, in een porseleinen schaaltje, tot een deeg; is het goede waar, dau zal dit deeg stevig op het gevoel zijn. Goed tarwemeel is wit of geelwit van kleur, de reuk is frisch. Steekt men den vinger ir> meel van goede kwaliteit, dan krijgt men daarin een indruk, die. glad is. Is dit niet zoo, dan bevat het zemelen. Steekt men de hand in het meel en voelt dit koud, dan is het droog; voelt men echter de hand afkoelen, dan is het meel vochtig. Vochtig meel doet schimmel ontstaan, daarom moet men bij vochtig weer het meel van de lucht afsluiten. Het meel wordt het best bewaard op een droge, koele, stofvrije plaats in luchtige bakken. Het mag niet opgeslagen worden in de nabijheid van sterk ruikende stpffen, als koffie, visch, enz. Het beste mengsel voor goed brood, dat in Amerika in groote bakkerijen wordt gebruikt, een goeden geur en smaak heeft en daar zeer gewild is, bestaat uit één derde voorjaaratarwe en twee derde wintertarwe. * * • Meelwormen kan men in een kist of bus met zemelen wel eenige weken in voorraad houden, maar als men een Volière van eenige beteekenia beeft, oi zijn kuikens, jonge fazanten, enz. op die lekkernij wenscht te onthalen, is een 1000-tal meelwormen, waarvoor men f 0.75 a f 0.90 per 1000 stuks. _kraalt, al heel gauw opgepeuzeld en is het veel voordeeliger om zelf meelwormen te telen. Men neemt daartoe bussen, inmaakpotten of kisten. De potten kan men door sterk neteldoek afsluiten, en de kisten door schuifdeksel, waarin een opening is aangebracht, van 2 centimeter in het yigrkant, en bellekke 'dit dan door horretjesgaas. In de kist of in den pot legt men nu, tot een halve decimeter hoogte, zemelen, waarop een wollen lapje, dan weer zemelen, vervolgens weer een lapje, totdat de kist of de pot tot op twee derde is. gevuld. Na de welverzorgde kistjes met ongeveer 5 a 600 meelwormen beyolkt te hebben, zette men ze op een matig warme plaats. De wormen voeden zich met zemelen, maar nu en dan geve men geweekt wittebrood, stukjes wortelen, stukjes zuiver vleesch en afschraapsel van wortelen, niet te veel op eens, want het voedsel mag niet tot bederf overgaan. Van tijd tot tijd moet men de zemelen ververschen. De kisten of potten moet men niet alle tegelijk bevolken; de eene een poos (naar behoeften natuurlijk) na de andere, zoodat als de derde leeg is, de eerst weer gevuld moet zijn. * • • Om aan kippen, die liever zelf de eieren consumeeren, dit euvel af te leeren, legt men hier en daar een porseleinen ei in de ren,-en plaatst de leghokjes in donkere hoeken. Geef den dieren ook groen voer eq dierlijk voedsel. Haal de eieren zoo spoedig mogelijk weg en leg dan eens een uitgeblazen ei (dop) gevuld met mosterd in een leghokje. Ten slotte kan men zijn toevlucht nemen tot de speciaal voor eiereters ingerichte leghokjes. • * • Voor het begieten van planten is kalkhoudend, hard water ondienstig, omdat het de fijne poriën der planten verstopt en daardoor ziekten der planten te voorschijn roept. Het is aan te bevelen, zulk water te voren te koken, het daarna weder te laten afkoelen en dan eerst voor 't gieten te gebruiken. Onder alle omstandigheden moet elk water, waarmede men wil gieten, met uitzondering van regenwater, eenige dagen te voren aan den invloed van de lucht en de zon worden blootgesteld. --- Advertentie Iedereen weet, dat de ^drukste Kruide* uiers winkel in de stad is van I. J. EBBEN, Markt, Helmond. Moet dit voor U geen reden zijn, om óók dkkr alléén Uwe inkoopen te, doen, indien gij dit nog niet geregeld doet 1 Wil b . v. p. hierover eene met ern«t nadenkeru ---