De Hazeldonk onder Vlierden. I. Vlierden is een zeer oude Brabantsche heerlijkheid. De eerste bezitters daarvan zijn geweest de Roovere's. Het kasteel schijnt gelegen te hebben niet v er van het tegenwoordige marktplein, ter plaatse genaamd den Hagenakker, bij verbastering den Haanakker. Nadat zij beurtelings in handen was van verschillende adellijke familiën, werden in 1659 de pandpenningen door de Staten^Generaal ingelost en de heerlijkheid erfelijk verkocht aan Jkr. Dirk Adriaan Pieck van Tienhoven. In de achttiende eeuw kwam zij in handen van baron Tengnagell, heer van Gellekom; daarna werd zij gekocht door Frangois Josephs Martin d'Aumerie te Venlo; d'Aumerie, die een groot liefhebber van jacht, landbouw en boschcultuur was, bouwde in 't gehucht De Hazeldonk een jachthuis en '=OWZCreen paar boerderijen. Hij liet ontzettend veel planten en ontginnen en 't uitzicht opende zich dat de Hazeldonk tgeiegen op 'n groot kwartier afstands van Liessel) een heerlijk schoon buitenverblijf zou worden. Zijn arbeid werd in den omtrek druk besproken, maar de boeren hadden er weinig vertrouwen in, al vonden zij 't natuurlijk ook opperbest, dat de heer 't geld onder de menschen bracht. Ouden van dagen weten het nog van hun ouders, welke sommen de heer ten koste gelegd heeft, om van een onvruchtbaren bodem goed land te maken. 't Succes kon toentertijd gewis niet «root wezen, al begonnen verbeteringen van landbouw ook de aandacht van vele menschenvrienden te trekken. In de Reizen door de Majorij wordt het jachthuis van Vlierden even besproken; de schrijver Dr Hanewinkel spot mtusschen met hetgeen hij er te Liessel over hoort vertellen. In 1843 schreef hij er van in zijn meergemelde Geschied- en Aardrijkskundige Beschrijving der Stad en Meierij van 's-Hertogenbosch: • Hazeldonk. Zoo wordt het Huis genoemd van den heer van Vlierden. Hét is eigenlijk maar een jachthuis of zomerverblijf, waarbij slechts drie boerenwoningen liggen. De Hazeldonk ligt tusschen Vlierden, waaronder zij hoort en Liessel, niet' ver van den rechteroever der Astensche Aa. De ligging van dit Huis. waaraan noch schoonheid, noch iets bijzonders te zien is, is wegens de bosschen, waarin het als verscholen ligt, niet onaangenaam. Het is echter jammer, dat het zoo eenzaam en ver van alles afgescheiden ligt. Ook kunnen de landerijen die er bij liggen wegens schraalheid van den grond weinig opleveren. Het is aan twee zijden door de heide omringd en geen landerijen, die in de Meierij aan heiden grenzen, kunnen onder de vruchtbare oorden worden gerekend. Het jachthuis was een heel eenvoudig mooi gebouw van twee verdiepingen (iStyle Louis XV{) en is voor ongeveer een halve eeuw afgebroken. Waar 't gestaan, heeft, is nog vrij algemeen bekend. De dochter van F. J. M. d'Aumerie Elisabeth Jeanne Judith, huwde 17 Maart 1803 met haar neef, Jolian Frangois d'Aumerie, (geboren te Venlo IS Jan. 1779). Het jonge paar betrok de Hazeldonk en uit hun echt werd er in Sept. 1803 geboren Wilhelmina Eleonora, Josephina, die 6 Maart 1833 te 's-Gravenhage in den echt trad met Jhr. Jan 01phert de Jong van Beek en' Donk, lid van de Staten Generaal en president van 't gerechtshof te Utrecht. d'Aumerie promoveerde in de geneeskunde aan de Hoogeschool te Leiden 21 Mei 1804 en vestigde zich als geneesheer te Boxmeer. H. N. OUWERLING. Wordt vervolgd. DE HAZELDONK ONDER VLIERDEN, Naar cene teekening van P. Panhuizen. & --- De vrede. DE ONDERTEEKENING VAN HET VREDESVERDRAG. Volgens berichten uit Parijs wordt in officieele kringen gezegd, dat het vredesverdrag wel niet voor Maandag zal worden geteekend, mogelijk nog later. Op aandringen van Wilson heeft, nawens den raad van Vier Dutasta aan Von naniel te Versailles inlichtingen gedaagd over de nieuwe samenstelling der ^uitsche delegatie. Von Haniel antwoord e > dat hij uit Duitschland geen ander oencht ontvangen had dan betreffende jet vertrek van de Duitsche regeering en 24sten 's-avonds van Weimar naar oerlijn. . ^ >c r aad van vier heeft besloten den Duitschers geen verder uitstel toe te staan en Von Haniel opdracht gegeven, zijn regeering te sommeeren, onverwijld mede te deelen, wanneer zij denkt te teekenen. Zou het antwoord ontwijkend zijn, dan zal een nieuw ultimatum aan de Duitsche regeering worden toegezonden. Intusschen worden nog te Parijs allerlei bijzonderheden gemeld over de eigenlijke plechtigheid der onderteekening. Zoo heet het o.a. dat eerst Clemenceau, Wilson, Lloyd George het vredesverdrag, op hun "stoel gezeten, zullen teekenen, de andere afgevaardigden, in alphabetische volgorde, de Duitschers 't laatst. Er zullen, behalve de afgevaardigden, tegenwoordig zijn 350 geallieerde neutrale en Duitsche journalisten en 350 genoodigden, o. w. mevrouw Wilson en dochter. Maarschalk Pétain en 3 generaals, die legergroepen commandeeren, zullen tegenwoordig zijn. Wilson heeft, op aandringen van Lansing, besloten, zijn handteekening van zijn eigen zegel te voorzien, in plaats van dat van den president der Vereenigde Staten. Lansing had er n.1. op gewezen, dat men later het gebruik van den presidentszegel als voorwendsel zou kunnen nemen, om de Vereenigde Staten aan het verdrag te binden, Indien eventueel de senaat zijn goedkeuring mocht onthouden. WELKE DUITSCHERS ZULLEN DEN VREDE TEEKENEN. Het bleek niet gemakkelijk, ook niet onder de radicaalste voorstanders van de onderteekening, Duitschers te vinden, die naar Versailles willen gaan, om hun hand teekening onder het vredesverdrag te zetten. In de huidige omstandigheden is dit ook een pijnlijk werk. Men kan zich zoo voorstellen, met welkegevoelens de Franschen en andere vertegenwoordigers der ententevolken deze Duitsche gedelegeerden zullen gadeslaan; dezen zullen niet kunnen nalaten, zich dat bewust te maken, en daardoor een gevoel te hebben, niet ongelijk aan dat van een „barbaar", die geboeid achter een Romeinsche zegekar moest aanloopen. En te verwonderen behoeft het niet, dat degenen, die aangewezen zouden zijn om als leider der Duitsche deputatie op te treden, er voor schrikken, hun naam te verbinden aan een document, dat zij van hun kant als een smaad voor hun land beschouwen. Zelfs Erzberger, die de harde wapenstilstandsvoorwaarden aanvaardde en met zijn naam bekrachtigde, bleek voor de kwade renommée, die deze onderteekéning met zich dreigt te brengen, terug te schrikken en misschien ook bezorgd te zijn voor de meer onmiddellijke gevolgen, die het onderteekenen van 't verdrag voor den onderteekenaar hebben kan. De onderteekening zou immers wel eens een barrière kunnen vormen, die het politieke leven verder voor hem • afsluit. Evenwel, die gedelegeerden moeten gevonden worden, en zullen dus gevonden worden. Er zal trouwens na de onderteekedige vergoeding moet betalen voor het zen van haar zijde heeft trachten te ning nog een oneindige reeks van nota's volgen. Zij is al begomiviö in den vorm van een bericht, dat Duitschland de noodge vergoedng moet betalen voor het zinken van de vloot en het verbranden van de Fransche vlaggen. Opmerkelijk is, dat de Duitsche regeering deze aanmaningen met betuigingen van leedwezen van haar zijde heetf trachten te voorkomen. DE DUITSCHE VREDE S DELE G AT IE. BERLIJN, 26 Juni. Hermann Müller, de minster van buitenlandsche zaken, en dr. Bell, de minister van verkeerswezen, tevens belast met het afdoen der koloniale zaken, hebben zich op het eenstemmig verzoek van de rijksregeering bereid verklaard om als gevolmachtigden te Versailles het vredesverdrag te teekenen. Zij hebben gemeend, dat zij zich, ge-' zien den vreeselijk zwaar drukkenden nood van het volk en de onbetwistbare noodzakelijkheid om eindelijk tot den vrede te geraken, aan deze laatste en voor henzelf het zwaarst wegende opoffering niet mochten onttrekken. PARIJS, 26 Juni. De nieuwe Duitsche delegatie zal bestaan uit Hermann Müller, minister van buitenlandsche zaken, Giesberts, minister van Posterijen en nog een derde lid en zal Zaterdagochtend om zeven uur t.e Versailles aankomen. Men verwacht dat de onderteekening nog op denzlfden dag des middags om twee uur plaats zal vinden. Er zullen vier handelingen plaats grijpen, het teekenen van het verdrag, van het protocol, van de regeling van het Rijnland en van het verdrag nopens Polen. VERSAILLES, 26 Juni. Naar verluidt, zal de Duitsche delegatie ter vredesconferentie, die den vrede zal onderteekenen, worden samengesteld uit Müller, minister van buitenlandsche zaken, Giesberts, minister van posterijen en Leinert. De delegatie zal op tijd voor de plechtigheid van Zaterdag aankomen. Het nazien der geloofsbrieven zal Zaterdagmorgen plaats hebben. PARIJS, 26 Juni. (Officieel). Müller, Giesberts en Leine.rt zijn' benoemd tot afgevaardigden van Duitschland om den vrede te .teekenen. DE 'TOESTAND DER DUITSCHE REGEERING VOOR DE BESLISSING. Toen Zondagnacht het bericht kwam, dat de Entente onvoorwaardelijke onderteekening eischte, werd onmiddellijk 'n kabinetsraad bijeengeroepen. In haar verlegenheid besloot de regeering een telegram naar Versailles te zenden waarin zij om 48 uur verlenging van het ultimatum vroeg. Het was een poging, waarvan zij de nutteloosheid bij voorbaat moest beseffen. Om half acht 'nu haalde men de aanvoerders der partijen naar hec paleis en deelde hun mede, dat de regeering door het besluit van Zondag gerechtigd meende te zijn om den vrede ook zonder eenig voorbehoud te onderteekenen, maar dat zij in het belang van haar toekomstige stabiliteit toch nog eens de kwestie van vertrouwen wilde stellen. De stemming vail de afgevaardigden was reeds onmiddellijk zeer opgewonden. Een gedeelte van de meerderheidssocialisten kwam in opstand. Het centrum besloot dat de Constituante opnieuw zou moeten stemmen. Was dit alleen maar impulsieve politiek geweest dan zou het nog niet zoo gevaarlijk geweesf zijn. De opgewondenheid moest gauw genoeg zakken tegenover den harden drang der werkelijkheid. Nadat men in alle territoriale en economische kwesties had toegegeven, kon men om de drie z.g. eerepunten geen oorlog beginnen. M^ar de generaals reden in automobielen-door de stad en verspreiden onder de parlementsleden schrik door hun dreigementen. Bij een pfoefstemmen, waren nog maar 14 van van de 90 centrum leden voor een onvoorwaardelijke onderteekening. Omstreeks 12 uur kwam het bericht, dat de entente geen verlenging van den termijn had toegestaan. Door deze weigering heeft de entente aan Duitschland een weldaad bewezen, anders was het pijnigend manoeuvreeren en aarzelen nog verder gegaan, terwijl het einde toch hetzelfde zou gebleven zijn. Hoe verward de toestand was, blijkt wel daaruit, dat Noske, die eenige dagen te voren nog één der vurigste voorstanders van de onderteekening was geweest, nu onder den invloed van zijn generaals om ontslag vroeg. Dit werd hem botweg geweigerd en later diende zijn belofte om aan te blijven als middel om de zoo heethoofdige generaals tot kalmte te brengen. Waarschijnlijk is deze heele houding van Noske een handigheid geweest om den toestand te redden. De toestand was zoo, dat het kabinet Bauer om half één liet verklaren, dat het nu ook zelf een nieuwe stemming over de onderteekening eischte. Het had al zijn politieken ruggesteun verohèn en op dat oogenblik bleek er een overweldigende meerderheid te bestaan tegen de onderteekening. De r,egeering deelde dus tegelijkertijd mede, dat het noodig was een kabinet regen de onderteekening te vormen, waarin de democraten een hoofdrol zouden spelen en waarin ook vertegenwoordigers van de rechterzijde zitting moesten nemen. Maar zie, in een half uur tijd zakte deze wanhopige stemming weer in als bomijs. Om 1 uur stond het kabinet weer op het standpunt, dat zijn volmacht van den vorigen dag voldoende was. Weer was het Erzberger, die een uitweg gevonden had. Hij had, toen de stemming begon te bedaren, de tegenstemmende partijen weten over te halen in het Parlement een verklaring af te leggen, dat zij de vaderlandslievende bedoelingen van de onderteekenaars waardeeren en in geen geval iets oneervols zagen in hun houdnig. Dit werkte vooral ook zeer bedarend op het Centrum, wiens e invoerder Groeber het punt van eer de vorige dagen wat sterk op defi voorgrond had gesteld en daardoor geen volüoende ruimte had vrijgelaten voor. onvoorwaardelijk onderteekening. Maar tot 1 uur was de verwarring grenzeloos geweest. Niet alleen de generaals maar ook de tegenstanders van 't kabinet en van Erzberger hadden in koortsachtige bedrijvigheid het kleine stadje in alle richtingen doorkruist. Doch het verstand zegevierde. Haast ieder zag tenslotte dat er geen keus meer was, nu de gebeurtenissen eenmaal zoo geloopen waren. Tegen 3 uur kwam een Parlement van uitgeputte en ontnuchterde mannen bijeen. De tegenstand was gebroken. De meesten waren toch nog verrast toen een meerderheid van bijna 7= der aanwezigen met medewerking zelfs van een aantal conservatieven het kabinet den steun voor zijn politiek gaf dien het verlangde. De moeilijkheden met de militaire macht waren daarmede nog niet uit de wereld. 's-Avonds verzamelde zich voor het paleis te Weimar een groot aantal soldaten, die, naar zij zeiden, gekomen waren.om Erzberger, den zondebok voor den vrede, op te lichten. Zij spraken ervan hem op te hangen. Zij waagden het echter niet het paleis binnen te dringen, omdat men hun vertelde, dat hun geëerbeidigde chef Noske zich in het gebouw bevond. Uren en uren belegerden zij de toegangswegen, in de hoop, dat Erzberger het paleis zou verlaten. Natuurlijk wachtten zij tevergeefs. , DE UITWERKING VAN DEN VREDE IN DUITSCHLAND. De manifestaties van gekwetste vaderlandsliefde, onder verborgen of openlijke leiding van de generaals, schijnen zich voorloopig nog niet tot een soort militair oproer te zullen verdichten, wel echter duren overal in Duitschland de levensmiddelenonlusten voort, en zij zullen dat waarschijnlijk blijven doen, zoolang de volksvoeding zoo ellendig is, dat is dus nog heel lang. BERLIJN, 25 Juni. De algemeene toestand schijnt weer tot het uiterste gespannen. Van links en rechts dreigen groote gevaren. Het schijnt echter of 't militair gevaar, dat vooral gisteren en eergisteren zeer groot was, weer aan het voorbijtrekken is. Noske heeft zich dezen keer een goed diplomaat betoond in de behandeling der generaals. Men krijgt den indruk, dat de meesten dezer weer aan het bijdraaien zijn en in leder geval geen lust meer toonen tot zelfstandige ondernemingen. Hindenburg is vandaag afgetreden. Generaal Groener, chef van den generalen staf, die na het aftreden van Ludendorff de groote politieke rol heeft gespeeld, onder alle militaire persoonlijkheden, wil nog wachten tot den toestand in het Oosten geregeld is. Het wordt echter tijd ook, dat de zenuwachtigheid over de houding der generaals bedaart, omdat deze Maandag Duitschland op een haar af in het ongeluk hebben gestort. Wij hebben toen gezien hoe oppermachtig de invloed der hooge officieren feitelijk nog was. Uit verschillende berichten uit het Oosten blijkt, dat daar het gevaar voor een opstand tégen de Polen aan het luwen, ja, zelfs reeds aan het verdwijnen is. Zoowel de Deutsche Allgemeine Zeitung als Al-Duitsche bladen bevatten berichten die erop wijzen, dat de bevolking in de betrokken gewesten na het onderteekenen van den vrede bereid is om in haar lot te berusten. LEVEN SMI'DDELENONLUSTEN IN • DUITSOHLAD. Te Frankfort aan de Oder en te Landsberg aan de Warte is het tengevolge van den heerschenden levensmiddelennood tot ernstige onlusten gekomen. In Landsberg is het distributiebureau leeggeplunderd. In de pakhuizen van levensmiddelen werd ingebroken en geplunderdt In Frankfort plunderde dc menigte een groot aantal winkels, pakhuizen en koffiehuizen. Ëeii. groot gevaar dreigt in deze daKen vaa de zijde der spoorwegarbeiders. ■Reeds een week lang gist het onder hen en er zijn al verschillende plaatselijke ; ; stakingen voorgekomen. Een algemeene ! spoorwegstaking zou natuurlijk een catestrophe van onafzienbare afmetingen voor het rijk zijn. De spoorwegarbeiders vragen een dagloon van 28 mark per dag, wat een verhoogde uitgave voor dfen staat van meer dan 2 milliard mark in het jaar zou meebrrngen. De arbeiders zeggen, dat zij geen politieke bijoogmerken hebben en dat zij zelfs zouden afzien van loonsverhooging als zij maar fpedkooper levensmiddelen konden rijgen. Op verschillende plaatsen staan 2ii echter wel degelijk onder den invloed van communistische inblazingen, al' ÈandhaVen zij daartegenover een zetere onafhankelijkheid, waarover de communisten geenszins gesticht zijn.. Woensdag staakten een paar duizend spoorwegarbeiders te Berlijn en lag één dér hoofdstations naar het Oosten geheel stil. Het gist ook weer onder het tiankpersoneel en in de metaalindustrie. 0e communisten voorspellen nieuwe verwikkelingen. Zij zijn echter onderling verdeeld'. Een gedeelte van hen wil zich Jfalm houden, terwijl andere communisten iedere gelegenheid willen aangrijpen voor een gewelddadige onderneming. Deze laatste meenen, dat de kans nu gunstig is en reken op hulp van soldaten. Dè andere communisten en vooral de onafhankelijke socialisten vreezeri echter dat deze heethoofden het slachtoffer worden van agents provocateurs. £>e communisten van den rechtervleugel zijn zeer ontevreden, omdat hun onstuimige partijgenootèn door hun voorbarigheid hun kansen verspelen. Inf'usschén hèerschen er te Berlijn en ; in andere steden in den laatsten tijd ' wilde toestanden. Hier zijh bijna ir^alle , gedeelten van dè stad plunderingen gehouden op zeer groote schaal, die (Donderdag gepaard gingen met gewapende aanvallen op de soldaten. De stad komt niet tot rust en te Hamburg worden op het oogenblik weer straatgevechten geleverd, waarbij zelfs kanonnen te pas komen. Dit zijn geen politieke opstanden, maar zij spruiten voort over uit de woede van het uitgehonderde volk over de buitensporige prijzen of zooals te Hamburg, over de afgrijzelijkheden die de levensmiddelenfabrikanten hun medemenschen in de maag durven stoppen. Maar er zijn natuurlijk desperate revolutionnaire elementen, die in dergelijké troebelen een gunstige gelegenheid meenen te zien voor hun doeleinden. Toch is het nooit zoo duidelijk geweest als op dit oogenblik, dat de bëele toestand weer beheerscht wordt door de ellende, waaronder het volk nu /reeds veel te lang gebukt heeft gegaan. DE ONLÜSTEN IN HAMBURG. *" BERLIJN, 26 Juni. De onlusten in Hamburg blijken, naar Wolff verneemt, slechts een onderdeel te zijn van een grootsch opgezet plaln om over heel Duitschland opstanden te verwekken. Te Hamburg hebben de leiders zich echter de teugels te vroeg uit handen laten glippen. Noch de bevolking van Hamburg, noch de leden van de commissie van twaalf weten precies wat het doel ïs der beweging. (De eigenlijke leiders Houden zicH schuil. Hamburg is zoodoende ten offer gevallen van een politiek ópzet. Er moeten tot dusver 40 dooden en een daarmee overeenkomend aanzienlijk getal gewonden zijn vastgesteld. HAMBURG IN HANDEN DDR SPART ACI-STEN. ffAiMIBURG, 26 Juni. De geheele stad is in handen' van de opstandelingen. Zij bestormden de gevangenis en bevrijdden dfe gevangenen. Alle acten werden óp straat verbrand. Het station was tijdelijk in handen der opstandelingen, doch werd door de volksweer teruggenomen. Eenige banken zijn bezet, beneyens het stadhuis en vele handelsondernemingen. DE REVANCHE REEDS AANGE1 KONDIGD. Opmerkelijk is een vrij onbewimpeld revanche-artikel in de Vorwarts. Hét blad schrijft o.a. „De afgeperste dwang waaronder Duitschland de vredesvoorwaarden der Entente heeft goedgekeurd, maakt de ondertekening der Duitschers voor de' Entente bij voofbaat waardeloos. Deze heeft slechts bete, ekenis zoo lang de geallieerden onverzwakt de macht kunnen uitoefenen, die noodig is om' deze misgeboorte van de vredesgedachte. in leven te houden. iVoorloopig*zijn de militaire rniddelendér 'entente daarvoor voldoende. Dat pch'ter het groote overwicht van haar macht over de weerloosheid van Duitschland fingen tijd zal' duren, staat nog geenszins vast". Verder heet het: „De Echo de Paris" Üecït Dinsdag geschreven: Onze Vijanden zullen de bepalingen van het vredesverdrag slechts met het mes óp de keel Vervullen. Met blad beoordeelt dén toestand juist. Wij zullen geen seconde vergeten, dat het vredesverdrag vobr oiis niet meer is dan een vodje papier, waarvóór wij niet het geringste respect hebben. Wij zullen niet rusten voor dit schandelijke document, dat alle begrippen van eer en fatsoen in de wereld bezoedelt, vernietigd en verscheurd, ter aarde' ligt". Het blad eindigt zijn artikel met de aansporing niet te klagen of te ,wanhopen. „Voor ons komt zeker en wis de dag van herrijzenis. De smaad die men ons thans aandoet zal eens op de tegengartij terugvallen. Op dien dag moeten wij gewapend zijn met de kracht van al onze spieren en van onzen wil met alle elasticiteit gereed zijn om de plaats in te nemen die een volk van onze beteekenis toekomt. Gelooft niet, dat de besluiten, die te Weimar zijn genomen, het laatste bedrijf voorstellen in de geschiedenis van het Duitsche volk. Het was stellig niet het laatste bedrijf. 'NATIONALE ROUW m DUITSCHLAND. De Duitsch-nationale volkspartij heeft bij de nationale vergadering een voorstel ingediend, waarbij de regeering gevraagd wordt den 22sten Juni of den daarop volglenden Zondag als een nationalen rouwdag vast te stellen. DE VREDE IN DE PRUISISCHE LANDSVERGADERING. BERLIJ'N, 26 Juni. In de vergadering van de Pruisische landsvergadering van vandaag is bij de bespreking van het vredesvraagstuk een motie van vertrouwen in de regeering aangenomen met de stemmen van de rechtsche partijen en de onafhankelijken tegen. HINDENBURG LEGT HET OPPERBEVEL NEER. Generaal veldmaarschalk von Hindenburg heeft het opperbevel neergelegd. In zijn laatste legerorder aan de troepen betuigt hij allen officieren, onderofficieren en manschappen zijn diepgevoelden dank en vermaant hen eensgezind voor het welzijn van het vaderland te blijven werken. Tegelijkertijd heeft generaal Gröner, de chef van den generalen staf, ingevolge de onvoorwaardelijke aanneming van het vredesverdrag zijn ontslag gevraagd. Hij heeft zich» intusschen bereid verklaard tot na de regeling van de toestanden in het Oosten op zijn post te blijven. MISPLAATSTE UITINGEN VA'N VREUGDE. De Vossische Zeitung meldt uit Frankfurt aan de Mairi, dat de Fransche troepen bij hun terugtocht naar Maiiiz hun vreugde over het sluiten van den vrede op bijna vandalistische wijze hebben geuit- De b.oomen langs den weg werden afgehakt om de paarden, kanonnen en soldaten met takken te kunnen tooien, Vruchtboomen in tuinen moesten dat lot deelen, zelfs bloempotten, groentebedden en wijnranken werden niet ontzien. De boomgaarden en voortuinen in stad en land lijken wel ontruimde slagvelden. Het bosch van Nied is in een woestenij herschapen, zoo hebben de Senegaleezen er huis gehouden. Het stedelijk park te iHoechst is, evenals graan- en aardappellanden in het gebied van den terugtocht, verwoest. Het tehuis voor kinderen in de badplaats Soden is geplunderd. Verscheiden lieden zijn mishandeld. DE VERNIELING VAN SCHEPEN EN VLAGGEN. Clemenceau zond aan de Duitsche delegatie een nota, waarin hij zegt: Het tot zinken brengen van de vloot te Scapa is een schending van de art. 23 en 31 van den wapenstilstand, een daad van kwade trouw, een weloverwogen schending van de vredesvoorwaarden, nog voor dfe onderteekening heeft plaats gehad. Het verbranden der Fransche vlaggen te Berlijn is eveneens een schending van de vredesvoorwaarden. De geallieerden zullen hèt noodige herstel voor deze schending afdwingen en de verantwoordelijke daders zullen, wanneer het onderzoek geëindigd is, voor militaire rechtbanken terecht staan. Eventueele herhalingen van zoodanige vergrijpen zouden de meest noodlottige gevolgen . hebbel? op de toepassing der vredesvoorwaarden. - GEEN BLIJVENDE VREDE. Camille Huysmans, de Belgische socialist, schrijft in de „Volksgazet": „De vrede, die te Parijs gefabriceerd werd, is geen vrede. Het is een wapenstilstand. Het is een vrede naar de methode van 1806 en 1871. We krijgen dus oorlog opnieuw, niet door de schuld der overwonnelingen maar door de schuld der overwinnaars. „De vrede die te Parijs werd gefabriceerd, is een symbool. Hij beteekent, dat de democratie overwonnen is. Wilson werd verslagen door Clemenceau. Wilson kreeg een volkenbond. Maar die volkenbond is een smadelijke bespotting. Het beteekent vrijheid voor de éénen en slavernij voor de anderen. Het recht van zelfbestemming, dat de Denen. Polen en Czecho-Slovakken krijgen, wordt geweigerd aan de inwoners van Dantzig, van West-Pruisen, van het Saargebied, van Tyrol en zelfs aan de Serviërs. ... Meer nog. In de woorden zeiven steekt huichelarij. De „vrije stad" Dantzig wordt eenvoudig een Poolsche stad. Het tractaat is een leugen. „Hebben de volkeren voor zulk een vrede gevochten? Neen! # De volkeren der Entente zijn bedrogen geworden. Wat hebben de democraten nu te doen? De vrede van Versailles te niet doen. Er is geen andere uitkomst. Moeten wij den Dutschers en Oostenrijkers n uaanraden niet te teekenen? Neen! „Wij zeggen hun: teekent! Maar nu is het de plicht der democraten van alle denkwijze en van alle landen hun eigen Pruisen te overwinnen.' Overal zijn er Pruisen. De heeren van de Action Francaise in Frankrijk Zijn Pruisen. De heeren van de regeeringsbanken in Italië zijn Pruisen. De heeren van de Engelsche, reacte a la Millner en lord Curzon zijn Pruisen. De heeren van het Belgisch Comité de politique nationale zijn Pruisen. De meeste Pruisen leven nu buiten Pruisen. „Met de overwinning der democratie op deze geweldinenschen kan een nieuw Europa en een nieuwe vrede vastgelegd worden." HET VATICAAN EN DE MISSIES. Volgens berichten in Italiaansche bladen zijn de bemoeiingen van het Vaticaan inzake de kwestie der missies in d^ vroegere Duitsche koloniën, ondanks den oorspronkelijken tegenstand der Franschen, niet geheel zonder succes gebleven. De geallieerde regeeringen hebben toegestemd in een wijziging van art. 438, volgens welke gemengde commissies van gelijke confessie gevormd zullen v/orden. Voor de Katholieke missies wordt daarbij de bevoegdheid van her Vaticaan, resp. der Congregatie voor de voortplanting des geloofs vastgesteld. Dit wordt weliswaar slechts in de uitvoerende bepalingen, die bij het verdrag behooren vastgelegd, maar naar de Italiaansche bladen constateeren, komt daarmede het Vaticaan als opperste Katholieke kerkelijke autoriteit in het vredesverdrag voor. EEN NIEUWE ,NOTA VAN OOSTENRIJK. De Oostenrijksche Staatskanselier Renner heeft aan den voorzitter der vredesconferentie een nota gezonden, waarin hij zegt: De delegatie moet, voordat zij zich over de overhandigde economische en financifele vredesvoorwaarden kan uitlaten, 'de aandacht der vredesconferentie op de kwestie vestigen, of die vredesvoorwaarden economisch en financieel wel uit te voeren zijn. De nota wijst dan op artikel 49, volgens hetwelk het aan de regeeringen der landen, waarin het OostenrijkschHongaarsch gebied zich verdeeld heeft, s toegestaan, alle vermogens der DuitschOostenrijksche staatsburgers en maatschappijen, welke zich in haar staat bevinden, te behouden en te liquideeren. De nota zet dan de daaruit voortvloeiende nadeelen uiteen en verklaart, dat geen regeering het recht en de macht heeft zulke voorwaarden aan te nemen. Daarom moet de dringende eisch gesteld worden, dat artikel 49 uit de vredesvoorwaarden geschrapt wordt. Het reeds vroeger gedane voorstel wordt derhalve nog eens herhaald, om n.1. de regeling der economische verhoudingen tusschen' de nationale staten aan een bijzondere commissie onder voorzitterschap van de geallieerde groote mogendheden op te dragen en het sluiten van den vrede niet afhankelijk te maken van de beëindigng van den arbeid dezer commissie. NIEUWE GRUWELEN DER BOLSJEWIKI. Uit een particuliere briefwisseling, afkomstig van een zeer geloofwaardig persoon, blijkt dat het voortrukken der bolsjewistische troepen in Zuidelijk Rusland weer aanleiding is geweest voor een serie nieuwe misdaden van dé soldaten van Lenin. Wij laten hier de volgende passage volgen, welke men onmogelijk zonder siddering zal kunnen lezen: In een dorp ten noorden van Odessa en op eenige wersten afstand van deze stad, overweldigden de roode gardis.ten de woning van een boer, die hun was aangewezen als er vrij goed bij te zitten. Zij eischten van hem dat hij hun zijn geld zou afstaan. Op zijn weigering begonnen de gardisten, waaronder verscheidene Chineezen, voor zijn oogen zijn vrouw en kinderen te martelen op een verschrikkelijke manier en vooral ten opzichte van de laatste traden zij met zoo'n geraffineerde laagheid op, dat men onwillekeurig herinnerd wordt aan de verschrikkelijke uitvindingen van den „tuin der wreedheid". Het is onnoodig te zeggen dat de drie jonge meisjes voor de oogen van hun machteloozen vader de grofste beleedigingen mo,esten verduren. Daar de slachtoffers eti terecht, want dan zouden zij geruïneerd zijn, weigerden de geheime bergplaats van hun schat aan te wijzen, vermaakten de ellendelingen zich met hun de ooren, de handen en de voeten af te snijden en toen de oogen uit te steken. Na uren van schrikkelijk lijden bezweken zij ten laatste. Tot nu toe was de ong'elukkige vader, krankzinnig van smart en die, vastgebonden op een stoel, alles had moeten aanzien, door zijn beulen gespaard geble ven, maar toen zijn vrouw en kinderen voor zijn verschrikte oogen waren ge storven, eindigde men het feest met hem levend te villen! Dit verschrikkelijk werk duurde meer dan dtie uren, gedurende welke de arme man niet ophield te kermen! Gedurende al dien tijd lachten die afschuwelijke wilden en dronken brandewijn.... Buren, die alles hadden gehoord, maar dóodsbeangst, niet tusschenbeiden hadden durven komen, vonden den volgenden dag in dit huis der verschrikking de verminkte lijken van de slachtoffers der bolsjewisten, die zjch hadden aangesteld honderd maal dierlijker dan verscheurende beesten. Ziedaar dus de wezens, op wier vriendschap en bondgenootschap mijnheer Wijnkoop zich nog verhoovaardigt. DE DUITSCHE KOLONIES. Lord Milner, de Engelsche minister van koloniën, is Dinsdagavond te Parijs aangekomen. De „Temps" meent, dat tijdens zijn verblijf aldaar het lot van de Duistche kolo» nie definitief zal geregeld worden. Inderdaad moet de toewijzing van die gebieden aan verschillende mogendheden nog bekrachtigd worden. De iraad van vier moet nog bespre» in kingen houden betreffende de vaststelling van overeenkomst, die Engeland en Frankrijk voor Kameroen en Togo hebben voorgesteld en met die van Engeland en België voor Duitsch Oost»Afrika. Overigens zal men den aard van het kolo» niale mandaat, dat volgens het vredesver» drag voor de meeste dezer gebieden verleend zal worden, nog nader dienen te omschrij» ven. Naar men weet, is er geen commissie met de voorbreiding dezer kwestie belast, doch elke delegatie heeft voorbereidende werk» zaamheden verricht zóodat waarschijnlijk enkele korte besprekingen* voldoen zullen zijn om een algemeene regeling van dit inter» nationale statuut definitief vast te stellen. De raad van vijf is Woensdag bijeengekomen om een commissie te benoemen, die be» last is met het herzien van de internationale regelingen nopens den handel in wapens, den slavenhandel, enz, in Afrika. DE BELOONING VAN ITALIË. Ten opzichte van de toekomstige regeling in Zuid»Europa, die onmiddelijk na de pledh» tigheid dér onderteekening van den vrede met Duitschland weer op den voorgrond zul» len komen, is een geheel nieuw gezichtspunt geopend door egn Verklaring van minister Tittoni'in den Italiaanschen Senaat. Hieruit toch blijkt niets minder, dan dat Engeland en Frankrijk doende zijn, de eischen die Italië aan het verdrag van Londen kan ontleenen (bij dat geheime verdrag werden de belooning vastgesteld, die Italië zou ont» vangen voor zijn toetreden tot de entente) trachten af te koopen met vergoedingen in Afrika. Meft zal hebben opgemerkt, dat de Temps, schrijvend over de definitieve rege» ling van het koloniale vraagstuk naar aanlei» ding van de komst van Lord Milner te Pas rijs, over deze interessante transactie het stilzwijgen heeft bewaard. Voorloopig staat het hier zoo mee, dat de Italiaansche regeering de vergoeding, die Engeland aanbiedt, voldoende acht. Frankrijk moet echter nog meer bieden. CIEMENCEAU OVER DEN TOESTAND. De Fransche premier is Woensdag naar het Paleis Bourbon, waar de Fransche Kamer zetelt, gegaan. Op de vragen omtrent den toestand heeft hij daar de volgende verkla» ringen afgelegd, betreffende de demobilisa» tie en den datum der verkiezingen: Ik vrees, dat men niet zoo snel zal kunnen demobiliseeren als men gehoopt had. , Wij moeten op onze hoede zijn; de gebeurtenis* sen van gisteren en van heden toonen ons er de noodzakelijkheid van. De Duitschers schenden de bepalingen van den wapenstil» stand. Zij hebben hun vloot te Scapa Flow doen zinken, heden hebben zij de Fransche vaandels van 1870 en 1914 verbrand, welke ons moesten worden teruggegeven. In Polen hebben zij 350.000 man onder de wapenen; daar blijft de toestand dreigen. Verschillen' de draadlooze telegrammen, welke opgevan» gen zijn, wijzen ö'p hun besluit om dit onge» lukkige land niet te ontruimen en zelfs tot de vermoording van zijn inwoners over te gaan. Als de demobilisatie ondergeschikt is aan militaire gebeurtenissen, blijf ik denken, dat het land zoo spoedig mogelijk geroepen moet worden om zijn wil door de verkiezing gen te doen kennen en de termijn mag niet het einde van September of het begin van October overschrijden .Gij zegt mij, dat de poilus op dat oogenblik niet allen zullen zijn gedemobiliseerd. Kan men niet, voor geval jaarklassen der reserve onder de wapenen zouden moeten blijven, tot stemming per brief overgaan? Hebben onze bondgenooten. de Engelschen, er niet hun toevlucht toe genomen? Men kan ook onder de oogen zien een zeer breed systeem van verlofregeling dat hun veroorlooft hun kiezersplicht te ver» vullen. In elk geval heeft de regeering haar plan niet gewijzigd. Alle reservisten zullen deelnemen aan de nationale raadpleging. ALS DUITSCHLAND NIET HAD GETEEKEND Maandagmiddag hebben in het bezette ge' bied de Fransche troepen blijkbaar niet kun» nen afwachten tot zij gelegenheid hadden in Duitschland binnen te trekken. Zonder het verstrijken van den termijn af te wachten, rukten reeds eenige afdeelingen op en eeni ge werden op den rechtoever van den Rijn gebracht. Voor Frankfort a M. verschenen zelfs twee Fransche rivierkanonneerbooten, die de Main opvoeren. Ze moesten later te* ruggeroepen worden. Opvallend was, dat weer zwarte troepen in de voorste linie ge» schoven waren. Deze werden Dinsdagoch» tend teruggeroepen. --- Feuilleton. Het geheim van het roofslot. 17. De wetenschap, dat hij een aangename ■ 01 |' 1 . ng gevonden had, de vreugde, wel>J er in vond het jonge meisje in al r - aar bewegingen gade te slaan, ver-* ruimde zijn hart. •j-',' 1 °ok Mathurin plaats nemen. m e ? J'j de wonde, die niet ernstig dj„ , ^ onderzocht, deed hij er, hang geholpert door Marie, een nieuw, doelmatig verband om. tji eru, ' tt dat hij zoo welwillend door "tl''. '.' m ^ n ' leer " was geholpen, en weer flescl ' n .^ ri ' m meur gebracht door de fel ' iet joise meisje op tatoo n kprak Gavroc op opgewekten »Men zou zeggen dat u dokter zijt, mijnheer P au l. : ten H e l ' ,ac * Reze £d, reeds gegel ; , st , c ilÈ "ben, liet Mathurin, wiens eetopge-vT-t^ 6 " s!as witten wi ' n weer was ka'hpi- z ' c ' a overhalen om van den ken'' het rundvleesch, de gebakook den haas en ten slotte ilü » van den room proeven. Phrosine, die naast hem zat, had met veel vertoon haar stoel bij hem vandaan geschoven, en toen de maaltijd was afgeloopen liet zij haar ongeduld om de tafel af te nemen blijken door reeds dadelijk glazen, vorken en lepels weg te nemen. Haar nicht vroeg haar nog even te wachten, maar de feeks antwoordde, terwijl zij poogde te glimlachen: „Ik heb zoo'n haast om onzen gast gelegenheid te geven naar zijn kamer te gaan, als hij dat wil; want hij zal wel vermoeid zijn van de reis." „Ik ben werkelijk moe", verklaarde de jonge man, „en ik zal gaarne vroeg ter ruste gaan. Maar het is nu toch nog wat vroeg." Op dat oogenblik deed een windvlaag het huis schuddpn terwijl een bliksemstraal het vertrek in gloed zette en het lamplicht deed verbleeken. Onmiddellijk daarop deed een donderslag de ruiten rinkelen en de regen viel in sfroomen neer. v Paul zag Marie aati en herhaalde: „Ik geloof niet dat ik ooit rustiger geluk heb gesmaakt, en niets zou mij kunnen bewegen dezen avond dit huis te verlaten." 1 ,,'f Is hier zeker beter dan in de ruinen tegenover de Zwarte Meeuwen" merkte vader Mathurin op. terwijl hij na een teug genomen te hebben, zijn glas op tafel zette. Paul beefde. Zonder te begrijpen hoe, gevoelde hij als het ware al de koude van een nacht, doorgebracht tusschen de bouwvallen van het kasteel, en op hetzelfde oogenblik kwam opnieuw de akelige herinnering aan de ongelukkige oude vrouw, die het water uit de goot opdronk, bij hem op. „Ik beklaag dc beide oude menschen", dacht hij hardop, „dat zij alleen op het kasteel moeten leven, blootgesteld aan wind en regen. Vooral vannacht moet het er buitengewoon akelig •zijn." „Als u de Loupiaude's beklaagt, zijt ge waarlijk al te goed", mopperde Gavroc. bij wien de oude wrok weer boven kwam. „Zij bewonen de ruinen, omdat zij dat zelf willen. Zij zijn daar op hun gemak en liet is hun voordeelig. Als zij morgen uit liet nest, waar zij reeds langer dan 20 jaar verblijven, verdreven worden, zult u eens zien, of ze er niet zeer veel op ttgen hebben!" „Dat zal echter toch beter voor hen zijn, zij zullen gedwongen zijn van levenswijze te veranderen— vuur het zal u niet gemakkelijk vallen andere huurders te vinden." „Die zal ik ook niet zoeken. De brutaalste schelm van Roemer zou geen enkelen nacht in de ruinen willen doorbrengen. Ik zal daarom verkoopen wat mogelijk is en daarna zal ik het kasteel afbreken. Er zijn nog goede steenen te vinden onder het puin. Dat zal zoo licht meer opbrengen, dan deze twee bandieten voor niets huisvesting te verleenen!" „Waar moeten zij heengaan?" „Dat is hun zaak en gaat mij niet aan." „Hebben zij geen enkel toevluchtsoord in den omtrek?" „Neen. Zij hebben geld gehad in den tijd, dat hier nog vele schipbreuken voorkwamen, doch sedert dat voorbij is, hebben zij alles moeten opeten." „Waar woonden zij voor dat zij het kasteel huurden?" „Dat weet ik niet." ..Weet u dat niet' Zij moeten toch ergens hier in dc omgeving gewoond hebben. Hoe lang woont gij hier zelf al?" „Van mijn jeugd af, maar zij hebben niet altijd te Roemer gewoond." Paul, die tot dusver zijn vragen met de meeste bedaardheid had gesteld toonde bij dit, antwoord een plotselinge ongerustheid. Er zweefden woorden op zijn lippen, die hij aarzelde uit te spreken. Marie bemerkte dit en zijn gedachte radend, vroeg zij, 'om Paul de pijnlijke vraag te besparen: 1 „Ik meende dat de Loupiaude's te Roemer geboren ^ ar en." Dat denkt iedereen hier," antwoordde Gavroc. „Doch zij zijn noch uit Roemer noch uit den omtrek afkomstig." „Waar komen zij dan vandaan", vroeg het jonge meisje verder, terwijl Paul in gespannen aandacht naar het gesprek luisterde. „Dat is hier niet bekend," antwoordde Mathurin minachtend. „In ieder geval zijn het geen Bretagners. Een handelsreiziger, die 'n jaar of tien geleden zaken met hen gedaan heeft, beweert, dat het Normandiërs zijn." Bij dit antwoord werd Paul koo bleek dat het jonge meisje niet verder durfde gaa'n met haar vragen. Zij zag dat Mathurin's woorden den jongen man pijn deden misschien zou hetgeen hij nog verder kon mededeelen hem nog meer doen lijden. , ■;% Wordt vervolgd. ---