FEUILLETON. De vloek eens Vaders. 82; „Spoed u dan tot hem, mejuffrouw. Ik dank u hartelijk, dat gij wel eenige oogenblikken met den ouden Mardoche hebt willen spreken". „Vergeet vooral uwe belofte niet om op de hoeve aan te komen''. „Ik kom stellig". „Tot wederziens ! Dan moet ge mij zeggfen, of ik u geluk heb aangebracht". Blanche snelde heen ; een oog:nblik later lag zij in de armen van Rouvenat. „Wie is die man, met wien gij stond te praten ?" vroeg hij. „Hij is van verre gekomen, heeft hij mij gezegd". „Blanche", hernam Rouvenat ernstig, „hét is onvoorzichtig met lieden te praten die men niet kent". „Beknort gij mij ?" „Neen, Blanche, ik geef u slechts een raad; gij kent geen wantrouwen, omdat gij de goedheid zelve zijt en nimmer aan kwaad denkt. Doch, ziet gij, mijne lieve, er zijn maar al te veel slechte menschen op de wereld". „Die man is niet slecht, dat weet ik zeker. Maar hij is oud, arm en ongelukkig". „Waarom is hij niet op de hoeve gekomen ?" „Hij had haast ! Ik heb hem het weinige geld gegeven, dat ik bij mij had". „Daaraan hebt gij goed gedaan". IV. DE HUT. De oude bedelaar ging, den loop der rivier volgend, op zijnen stok geleund, den weg naar Civry op. Hij dacht na over zijn gesprek met Blanche. „Neen, 't is onmogelijk !" riep hij, eensklaps stilstaande, „dat lieve kind kon de dochter van Meilier niet zijn. Zij zal weldra 'negentien jaar wezen, zeide zij ; we'nu, negentien jaar geleden was Meilier reeds lang weduwnaar, zijnde niet getrouwd. Neen, zij is zijne dochter niet. Evenwel noemt zij hem haar vader. Pieter Rouvenat is haar peter. Zou zij de dochter van Lucile zijn ? Hare moeder is gestorven toen zij haar het leven schonk, dit heeft men haar ten m nste gezegd — en Lucile is verdwenen, men heelt haar dus een gedeelte van de waarheid verzwegen. Doch, er is niet aan te twijfelen, zij is het kind van Lucile... En Lucile is dood". Hij zette zijnen weg met haastigen tred voort, doch een paar honderd schreden gedaan hebl ende, bleef hij weder staan. Het scheen dat hij, hoe meer hij het doel zijner reis naderde, daarvoor terugbeefde ; hij was ongerust en verward. Het dorp Civry lag vóór hem, doch deszelfs huizen waren door de laan van populieren nog aan zijn blik onttrokken ; boven de kruinen der hooge boomen verhief evenwel de kerktoren zijne spits statig ten hemel. Al zijne leden beefden, zijne ademhaling werd moeilijker, hij slaakte een doffen zucht. Na verloop van eenige oogenblikken, als hij zich over zijne zwakheid schaamde, vermande hij zich, richtte het hoofd op, zijne oogen fonkelden en met snelle schreden vervolgde hij zijnen weg. Weldra had hij de eerste huizen van het dorp bereikt. De landlieden, die in hunne deur stonden, zag;;,n hem nieuwsgierig en verwonderd aan. Zonder op hunne nu eens meer, dan weer minder welwillende blikken te letten, ging hij het dorp door. Aan de andere zijde van Civry bleef hij staan voor het huis, of beter gezegd voor hetgeen er was overgebleven van het huis, waar vroeger Jean Renaud, bijgenaamd de Wolvendoocter, had gewoond. De stok ontviel zijne hand, en na eenige oogenblikken bleef hij onbeweeglijk en met starende oogen staan. Hij stond voor eene ruïne, voor eenen hoop puin. Een paar maanden na den dood van Genoveva had Pieter Rouvenat, voor zijn petekind optredende, al de goederen doen verkoopen, die het huisje bevatte, en vervolgens het huisje zelf. Geen enkele kooper deed zich voor het huisje op. Tevergeefs werd de prijs telkens lager gesteld ; niemand wilde het huisje betrekken, waar Genoveva was gestorven en een moordenaar had gewoond. Het iieef dus onbewoond en Rouvenat zag er niet meer naar om. Mettertijd deed de vochtigheid de kalk uit de muren vallen en ze barsten ; stormwinden, hagel en sneeuw voltooiden het werk der verwoesting, en ten laatst.e was het huisje ingestort. Niemand wilde aan de gebroken planken raken of aan de zwarte balken, die te midden der opeengehoopte steenen lagen, waartusschen het onkruid welig tierde. De bedelaar zag angstig om zich heen ; hij bespeurde niemand. Toen ging hij naar de ruïne en liep er met gebogen hoofd om heen. Wat nog van de luiken was overgebleven, was vermolmd. De ramen waren in geenen beteren toestand. Door eene dier ramen, 't welk vroeger uitzicht over het veld had gegeven, wierp hij een blik naar binnen ; evenals aan de buitenzijde van den muur zag hij slechts steenen, kalk en gebroken planken. Een doffe zucht steeg uit zijne borst omhoog. Toen zag hij nog eens om zich heen. Zeker dat niemand in de nabijheid was, klom hij over het gedeelte muur, dat nog staande was gebleven, en liep over de puinhoopen. Om in de andere kamer te komen, moest hij eene groote hoeveelheid steenen en kalk opruimen, die vóór de deur lagen. Daar viel hij op de knieën en weende als een kind. Geruimen tijd bleef hij in die houding liggen. Toen stond hij op ; in zijne oogen lag een vreemde gloed. „O, ik moet alles weten, alles", mompelde hij. Hij ging weer naar de andere kamer om den puinhoop te verlaten. Eensklaps begon de bedelaar te beven en zijn gebogen lichaam scheen zich op te richten. Langzaam sloeg" hij een blik om zich heen, waarbij hij eene bereklening scheen te maken. Toen den arm uitstrekkend en naar den grond ziende, sprak hij : „Daar moet het zijn !" Hij verliet den puinhoop en mompelde : „Als het noodig is zal ik hier terugkomen". Hij staarde naar den hemel, slaakte een zucht en verwijderde zich van de ruïne, om naar de kom van het dorp terug te keeren Nu liep hij met opgeheven hoofd en zag overal rond, dicht langs de huizen gaande. Hij liep niet ver. Hij zag eene deur openstaan en eene oude" vrouw aan 't spinnewiel alleen in huis. Hij ging bininen. „Een kleinigheid, als 't u belieft, lieve juffrouw !". sprak hij met die klagende en bevende stem, die de bedelaars weten aan te nemen. De oude vrouw hief het hoofd op ; het wiel hield op met draaien. „Arme man", zeide zij, „gij zijt * aan een slecht kantoor gekomen, ik kan u niets geven. Misschien ben ik nog ouder dan gij, en ik heb moeite genoeg om een schamel stukje brood te verdienen. Maar er zijn, Goddank, ook rijke lieden in deze streek ; gij zult niet overal te vergeefs aankloppen". „Ik kan van vermoeienis niet meer voort", hernam de bedelaar. Wilt gij mij veroorloven een oogenblik onder uw dak te rusten ?" „Ik zou wel onbarmhartig moeten zijn, als ik u dit kon weigeren. Neem een stoel en gja zitten". Hij nam plaats. Het wiel begon weer te draaien. Maar zoo eene kleine machine maakt niet veel leven, men kan onder het werk blijven praten. » „Ge ziet er heel oud uit; hoe oud zijt ge wel?" vroeg de spinster. „Ik ben zoo oud, dat ik mijnen ouderdom niét meer weet", gaf de bedelaar ten antwoord. „Zijt ge' uit den omtrek ?" „Neen goede vrouvi* !" „Komt ge hier dan bij toeval of is 't vjoor zaken ?" „Och, lieve hemel ! neen ! Maar als men van de liefdadigheid moet levdn, vervolgt men onder Gods hoede, op goed geluk zi : n weg, zonder te weten waarheen". „Hebt ge dan geene bloedverwanten ?" „Neen ! Doch ik ben onwillekeurig naar deze streek gedwaald, om een ouden kameraad, een vriend op te zoeken. Als ik te Fémcourt, waar ik vanmorgen ben doorgekomen, goed heb gehoord, is dit het dorp Civry". „Juist, gö zijt te Civry". „Mijn vriend was van Civry. Ge moet weten dat ik in Afrika soldaat ben geweest; ik ben een dergenen die het beroemde Arabische opperhoofd Abd el-Kader, hebben gevangen genomen. In Afrika leerden wij elkander kennen. Op zekeren dag redde hij mii het leven ; eenigen tijd later belette ik een Bedouïn, hem het hoofd te kloven. Zulke voorvallen maken de menschen tot broeders. Zijn diensttijd was vroeger om dan den mijnen ; hij keerde naar Frankrijk terug en we hebben elkander nooit wedergezien. Nu ben ik hierheen gedwaald, in de overtuiging, dat, als mijn oude kameraad nog leeft, hij mij een hoekje in zijn huis zal afstaan en eene plaats aan zijne tafel zal geven". (Wordt vervolgd.) --- Advertentie Iedereen weet, dat de drukste Kruidenierswinkel in de stad is van I. I. EBBEN, Markt, Helmond. Moet dit voor U geen reden zijn, om óók délr alléén Uwe inkoopen te doen. indien gij dit nog niet geregeld doet? Wil s. v. p. hierover eens met ernst naden keu. --- Voor liefhebbers van Land- en Tuinbouw. Wenken voor Veehouders. „Goed gepoetst is half gevoerd", zegt een oud boerenspreekwoord. Reinig dus uw dieren, zij zullen hun voedsel beter verteren. Voeder steeds op denzelfden tijd en geef regel matige rantsoenen. Onthoud het vee zuur, gistend roer en prikkelende middelen : zij zouden een verkeerden invloed oefenen op de melk. Zorg voor zuiver drinkwater ! Melk op tijd en melk steeds goed uit. Laat de eerste stralen niet in den emmer komen : zij werken niet gunstig ten opzichte van de duurzaamheid der melk. Maak de uiers en de omliggende deelen schoon vóór gij gaat melken ; wasch eerst uw handen. Uw gereedschap zij zindelijk en onbeschadigd ; spoel het vóór 't gebruik met koud water 0111, en reinig het na het melken direct nfèt frisch water en soda ; daarna naspoelen met koud water en te luchten zetten op een zindelijke, luchtige plaats. Proef geregeld de melk ; melk b.v. eens per week uit elke speen een glas vol, opdat ge tijdig aiekte van den uier, van de kwartieren of van de melk ontdekt. In zoo'n geval moogt gij de melk niet verkoopen. ook niet de biest. Wees voorzichtig met de zieke melk, houd ze apart en vernietig ze ; ze zou kiemen kunnen bevatten, welke ook bij andere dieren de ziekte konden veroorzaken. Zorg voor een goede aflevering der melk. Koel onmiddellijk de melk af, ook in den winter. Dit geschiede buiten den stal, op een luchtige plaats, in een diepen bak met zui/ ver frisch water. Weer vooral de stallucht en andere geurtjes. Laat de bus open om uit te luchten, tot zij wordt vervoerd. Beschut de melk tegen zonnestralen. Ontvangt ge de transportkannen terug, leg ze dan zonder deksel onderste boven op het werk ; laat ze zoo liggen tot ze gevuld zullen worden , en spoel ze dan eerst goed uit met zuiver frisch water. Om een bizonder goed botervat te krijgen, is het gewenscht dikwijls het voeder te mengen, daar 'er maar weinig voedermiddelen zijn, welke alleen zulk een botervet leveren. Bij gemengd voeder wordt de ongunstige werking van het eene door de gunstige werking van het andere geheel of ten deele opgeheven. Wat den invloed van verschillende voedermiddelen op de stevigheid van botervet betreft, zij opgemerkt : dat weidegras, groene klaver en wortelen een zeer goede werking hebben ; dat haver, mais, tarwezemelen, rijstvoedermeel, raap-, sesamen zo®ne-bfoemkoeken zachte boter geven ; oud gras, zuur hooi of hooi van zure grassen, stroosoorten, knolgroen en knollen, aardappelen, erwten, wikken, boonen, palmpit, kokos- en katoenzaad, en zaadkoeken harde boter; sterke voedering met stroo, knolgroen, zuur voeder, aardappelen, spoeling en pulp, bittere melk. * * * De heer H. M. Kroon, leeraar aan de Rijksveeartsenijschool te Utrecht, zegt : ,,De krachtige voeding met haver in de jeugd geeft later paarden met uithoudingsvermogen, die lang de hun opgedragen taak kunnen vervullen en niet vroeg versleten zijn. Men geve de veulens in het eerste jaar, na het spenen, genist 2 tot 3 K.G. haver per dag". En verder : „Het is een treurig gezicht, wanneer wij in het late najaar of 's winters de veulens in de weidei zien loopen, mager en verarmd, omdat zij bijna uitsluitend aangewezen zijn op het nu zoo weinig voedende bestanddeelen bevattende gras. Haver en hooivoedering mogen dan vooral niet ontbreken". C. B. --- Brieven uit Liessel. (1e Vervolg) „Als ik over den flnantieelen achteruitgang onzer gemeente aan den gang ben, Piet, dan raak ik nooit uit gepraat. Onze raadsleden beseffen klaarblijkelijk niet, welk een ontzettende ramp de peel zal worden voor de maatschappij ! en het moest en het kon een goudmijn geworden zijn ; daarom is het onverklaarbaar dat ze niet begrijpen, hoe ontzaglijk groot hunne verantwoording geworden is, door immer eu altijd stilzwijgend en lijdelijk toe te zien, hoe hier met het gemeentebeheer werd omgesprongen. En die verantwoording is des te grooter geworden, sinds de gemeente, dat wil zeggen de gemeenteraad [zelf, als de werkgever is opgetreden. Die ongezonde toestand is met geen enkel peeldorp te vergelijken. Nergens is het gemeentebestuur zoodanig verplicht, aan de behoeftigen een menschwaardig bestaan te verschaffen als hier, omdat de gemeente zelf als industrieele optreedt, waardoor ze de hoofdiudustrie eener streek aan de algemeene maatschappij onttrekt en dientengevolge ook den zwaren last op zich zelf heeft genomen, om aan de inwonende werkkrachten een loonend werk te verschaffen, zoowel als ze te zorgen heeft voor een menschwaardig onderhoud van alle proletariërs, oftewel onbemiddelde menschen, die niet werken kunnen. Want by al de zorgen, die ons gemeentebestuur-» zich vrijwillig op den hals heeft gehaald, bestaat er in geen een dorp, uren ver in den omtrek, zooveel armoede en ellende als hier. Slechts ééne goede zijde is er aan en die is: dat hier elk jaar eenige tienduizenden gemeenteguldens meer worden uitbetaald aan tractementen dan in eenig ander dorp. Ziedaar, Piet, de vrucht, de eenige vrucht van onze gemeente-exploitatie! -Dat mogen uwe Liesselsche medekiezers gerust eens overwegen, temeer omdat zij juist het zijn geweest, die zich elk verkiezingsjaar zoo hebben laten bepraten door de stemagenten van de grootste voorstanders en belanghebbenden in die verwenschte peelexploitatie." „Toon, laat ons verder gaan en bespreken we nog eens die vele adressen die ingekomen zijn". „Goed ; als nummer 1 las ik dat de gevraagde f 300 subsidie aan de fanfare zijn toegestaan. Maar dat snap ik ook al weer niet. Al de andere adressen moeten deels onderzocht worden, deels werden ze verworpen, enz., maar dit onderwerp kreeg zonder eenige discussie zijn beslag, net of er wel groote haast by was. Zou die subsidie zoo urgent geweest zijn P" ,,'t Is jammer dat de raadsleden voor de vergadering mijn laatsten brief niet gelezen hebben, dan hadden ze hunne bezwaren daartegen in kunnen brengen." „Ben je mal! Laat staan dat hun de kans daartoe gegeven was, dan durfden ze dat immers nog niet. Zoo dom zijn ze nu ook niet, of ze voelen ook wel, als het niet veel praat lijden kan. En het kan ook best zijn, dat er meer spoed is achter gezet, omdat men dacht, dat er wel 't een of ander over in de Zuid zou komen. Of waren ze misschien bang, dat er van andere zijde een kink in den kabel komen zou ?' „Een ding had ik «telling verwacht, Toon, en dat is dat de aanvraag om tractementsverhooging van Wouter beter zou worden behandeld". „Ik niet. Ik heb je immers al gezegd, dat hij sedert een jaar veel van zjjn prestige verloren heeft; als hij zooveel teruggaat in 't comediespelen, uaw is ie over een jaar Daarenboven, wat zou men nu nog verhooging van salariseen gaan geven, waar er reeds sprake is, om het zaakje op te doeken. O! mocht daartoe toch spoedig worden overgegaan, dit zou een weldaad zijn aan de ingezetenen en eene uitkomst voor onze gemeentekas". „Wat beteekent dat Toon: in het vorig raadsverslag wordt gesproken van „boekhouder" en nu lees ik weer „klerk". Is daar verschil tusschen ?" „Zeer zeker, Piet. Dat woord klerk is ook veel te min voor een grooten heer, het is daarom verkieslijker,