Tweede Blad. Uit het leven van een detective. „Zie hier, Cressell", zij de chef, toen ik op een morgen de Yard binnentrad, „Wat denkt ge hiervan ? Het is blijkbaar voor u bestemd." Hij overhandigde mij een stukje dik, geel papier, waarop geschreven stond : „Detective Cressell, Scotland Yard. „Ik ben u niet vergeten, vriend. Binnen drie maanden is mijn tijd om en dan .... H. Durrant." Ik bekeek het papiertje en zag toen den chef aan. „Eene vrouw liet het hier achter, ongeveer een uur geleden, geloof ik," zeide hij, ziende dat ik er niets van begreep. „Herinnert ge u den naam?" „Durrant! Durrant? neen, ik kan hem mij niet herrinneren." En toen gelijk een bliksemstraal kwam de heele gebeurtenis mij weer voor den geest. Niet slechts de naam, doch de man zelf en de omstandigheden, welke mij met hem in aanraking hadden gebracht, rezen met plotselinge levendigheid voor mij op. Durrant, de smid I Het was vreemd, dat ik hem vergeten had. Ik herinner mij nu het tooneel, dat bij zijne inhechtenisneming plaats had. Het was eene lastige zaak met een misdadiger als hij om te springen, want hij had zich als een wanhopige aangesteld. Ik had hem in eene hinderlaag gelokt en hem verzocht in zeker huis te komen. Hij kwam en ik herinner mij de vreeselijke uitdrukking van zijn gelaat, toen hij zag, dat hij bedrogen was. Hij raasde en tierde en vocht als een tijger. Toen hij ten laatste geboeid op den grond lag, brak hij in een vloed van woorden los, mij smeekende hem eene week of twee nog de vrijheid te geven. Hij zwoer mij, dat hij zich daarna zelf zou aangeven; hij vertelde dat zijne vrouw stervende was en niemand in de wereld had, die naar haar omzag. Dat was alles heel goed en wel, doch ik moest natuurlijk mijn plicht doen. Onder het verhoor, terwijl ik mijne getuigenis aflegde, sloeg hij mij met een onheilspellend en, uitdagenden blik gade. Zijne donkere oogen, waarin verborgen haat gloeide, waren slechts ééns van mijn gelaat afgewend. De man beschouwde mij blijkbaar als zijn doodsvijand. Hij kreeg vijf jaren gevangenisstraf. Terwijl de rechter sprak, vertrok er geen spier van Durrant's gelaat, hij scheen geheel ongevoelig voor zijn lot. Toen zag hij mij met bliksemende oogen aan en verklaarde op een zonderlingen toon, dat hij mij den een of anderen dag „wel krijgen" zou. Ik nam mij voor, wanneer de vijf jaren om zouden zijn, goed naar hem uit te kijken. De honderden andere gevallen, die mijne aandacht sedert dien dag hadden bezig gehouden, wischten de herinnering aan deze gebeurtenis uit. Ik had Durrant bijna vergeten, toen ik op de boven vermelde manier aan hem werd herinnerd. Wat hij met deze waarschuwing bedoelde of hoe hij er in geslaagd was mij die uit de gevangenis toe te zenden, bleef mij een raadsel. * * * Ik denk, dat het ongeveer eene week daarna was, dat ik op een avond door de glibberige strateu wandelde, peinzende over een lastig punt in eene zaak, die ik juist onder handen had genomen. Plotseling hoorden ik van uit eene der openstaande 'deuren een geluid, dat op kreunen geleek. Het was een donkere, mistige avond en terwijl ik in de deur gluurde, kwam er een klein meisje naar voren. „Wat scheeld er aan, kleiue? vro9g ik haar hoofd optillend en baar aanstarend. Zij hield de oogen volhardend op den grond gericht en snikte. Ik wachtte eenige seconden, doch ze zag niet op. „Hoe heet je kind ?" vroeg ik, mij over haar heen buigende. „Kid (geitje) mijuheer," antwoordde ze verlegen. „Hoe ?" „Kid, mijuheer." „Geen anderen naam?" „Neen, mijnheer." Toen na een oogenblik voegde zij er aan toe: Brassy's Kid." „Waar woon je ?" „Ze schudde droevig het hoofdje. „Geen thuis?" vroeg ik. „Neen mijnheer." „Kom dan maar met mij mee,"zei ik, haar bij de hand nemende. Tot mijn verwondering bood zij geen tegenstand. Ik nam haar mee naar huis en vertelde mijne vrouw de heele geschiedenis, Mijne vrouw gaf haar een warm bad, eten en drinken en bracht haar naar bed. Zij zou bij ons blijven en we noemden haar naar ons dochtertje, dat eenige jaren geleden gestorven was, Lucy. Ik deed al mijn best hare ouders, indien ze nog leefden, op te sporen, doch zonder succes. Het eenige, dat mij wellicht behulpzaam zou kunnen zijn was een klein, gouden medaillon hetwelk we in Lucy's zak hadden gevonden. De letters L. C. waren er duidelijk op zichtbaar. Ik deed het medaillon aan mijn horlogeketting, hopende dat het mij wellicht in het onderzoek naar de ouders van het kind behulpzaam zou wezen. * * Zes maanden giugen voorbij en gedurende al dien tijd gaf Durrant geen teeken van leven. Ik zag hem niet, en hoorde niets van hem. Ik had eene gewichtige zaak aan de hand — een juweelendiefstal — en werkte samen met mijn collega Ridgeway. O verdag waren we meestal bezig ver schillende zaken met elkander te vergelijken. Op een namiddag ontving ik een telegram van hem, waarin hij mij verzocht om zeven uur 's avonds op de tweede verdieping van een huis in het Bethnal Greendistrict te bezoeken. Ik maakte de gevolgtrekking, dat hij de eene of andere gewichtige ontdekking had gedaan en besloot dus er heen te gaan. Toen ik op de plaats mijner bestemming kwam, zag ik, dat ik de eerste was. Toen ik de tweede verdieping bereikte zag ik een deur, die half open stond, en gluurde naar binnen. De kamer scheen slechts eene tafel en eenige stoelen te bevatten. Zij was verlicht door eene kaars en het kwam mij voor, dat Ridgeway dit vertrek uitsluitend voor onze bijeenkomsten had in de orde laten brengen. Ik had nog geen vijf minuten gewacht, toen ik iemand de trap hoorde opkomen. De deur werd opengestooten en een man trad binnen. Met één oogopslag zag ik, dat het niet Ridgeway, maar .... Durrant was ! In een oogwenk had hij de deur gesloten en het slot omgedraaid. Toen zag hij op mij neer en indien ik ooit moordlust op iemands gelaat heb gelezen, dan was het toen ! Ik zag hem vlak in de oogen en hij mij. Er werd geen woord gewisseld. Hij had mij denzelfden strik gespannen als ik hem jaren geleden. Hij scheen het niet noodig te oordeelen mij met zijne bedoeling omtrent mij bekend te maken. Ik tastte naar mijn revolver en ontdekte tot mijn onuitsprekelijken schrik, dat ik haar niet bij mij had. Toen zag ik Durrant een mes te voorschijn halen. Ik wachtte hem niet af, doch sprong naar voren. De worsteling nam een aanvang. Ik herinner mij, dat, toen we de kamer bijna rond geweest waren, we beiden vielen en de strijd op den grond werd voortgezet. Ook herinner ik mij, dat Durrant mij bij de kee greep. Ik sloot de oogen, vreezende dat mijn laatste uur had geslagen. Plotseling hoorde ik Durrant een kreet slaken en lieten zijne vingers los. Ik zag op ; zijn oogen waren op mijn horlogieketting gevestigd. „Hoe komt ge daaraan?" hijgde hij. „Waaraan ?" „Aan dat medaillon!" „Help mij op en ik zal u alles vertellen." Op een stoel gezeten vertelde ik hem de geheele geschiedenis. „En waar is zij nn" vroeg hij, toen ik mijn verhaal had geëindigd. „Thuis," antwoordde ik, „mijne vrouw wil niet van haar scheiden." „Kom mee," riep hij met schorre stem „om 's hemelswil, breng mij bij haar, gauw ! De volgende seconde hoorde ik hem de trappen afhollen en volgde ik hem zoo snel mijne vermoeide beenen mij konden dragen. Toen ik hem op straat had ingehaald, mompelde hij : „Ze moet het zijn — hare moeder moet het haar gegeven hebben, arme kleine Nesta." Toen wij mijn huis bereikten, waren de kinderen bezig met hun avondeten de kleine Lucy — die er gelukkig uitzag — in hun midden. Ik ging naar mijne vrouw toe en fluisterde haar eenige woorden in het oor. Durrant stond met deu rug naar den muur en staarde Lucy met vurige smachtende oogen aan. Toen kwam er een onderdrukte kreet vau zijn bevende lippen. „Nesta!" Ik zag naar het kind. Hare groote bruine oogen waren vol verwondering met eene halfangstige uitdrukking op Durrant gericht. Toen veranderden hare trekken, ze gleed langzaam van haren stoel en vloog in zijne armen. Er zijn vele vreemde stadiën in het leven van een detective, waarvan de buitenwereld weinig of niets hoort. Doch ik geloof, dat de vreemdste positie waarin ik mij ooit bevonden heb, was, dat ik dien avond vrienschappelijk het avondeten gebruikte met den man, die een paar uren te voren getracht had mij te vermoorden. Durrant had het meisje op zijne knie en sprak zacht met haar, liefkoosde en kuste haar telkens en telkens weer. Toen kuste Nesta — zooals haar vader haar noemde — allen goeden nacht en ging naar bed. Durrant volgde haar met de oogen, totdat ze uit het gezicht was. „Zij moet het nooit weten," fluisterde hij. „Neen," zij mijne vrouw met nadruk, „nooit." Zij stond op en duwde mij op zij, alsof ik haar in den weg stond. O, die vrouwen ! Ze ging naast den gewezen gevangene zitteu en ging recht op haar doel af. Ze vertelde hem, dat ze geloofde, dat God zijn kind had gadegeslagen en bewaakt opdat haar vader, om harentwil, in het vervolg een beter leven zou leiden. Zij toonde hem een jurkje, dat ze bezig was voor Nesta te maken, en even later biggelden Durrant de tranen langs de wangen. Op mijn woord, ik was zelf aangedaan. --- Gemengd Nieuws. Nederland. — Dezer dagen is — naar De Tijd mededeelt — te Amsterdam een begia gemaakt met het „stationswerk" dat ten doel heeft om jonge meisjes, die in de hoofdstad onbekend zijn, voor gevaarlijke invloeden te beschermen. Twee katholieke dames wisselen elkander af aan het station Weesperpoort, zóó, dat geregeld een van haar bij de aankomst der treinen uit het buitenland tegenwoordig is en gereed om aan meisjes, die eenige inlichting behoeven, deze te verstrekken, ook indien hulp niet bepaaldelijk wordt gevraagd, maar slechts blijkt, dat er behoefte aan bestaat. Voor degenen, die in het groote en gevaarlijke Amsterdam mededeelingen omtrent den weg en omtrent een behoorlijk verblijf behoeven, dient tot herkenningsteeken een blauwe ster, die door de aan de stations aanwezige Amsterdamsche dames op de borst wordt gedragen. Aan het Centraalstation is deze nobele dienst verdeeld over drie dames, die behooren tot de Protestantsche vereeniging welke daar voor hetzelfde doel werkzaam is, en die eveneens de blauwe ster dragen. — De smid B., te Schoonhoven, is aan een groot gevaar ontsnapt. Iemand kwam namelijk met een geweer bij hem om dit te laten maken. Op B's herhaalde vragen werd geantwoord, dat het geweer ongeladen was. Nauwelijks was echter de loop in het vuur gelegd of met een grooten knal ging een schot met hagel af, gelukkig echter zonder ongelukken te veroorzaken. Huldiging aan H. M. de Koningin! Op initiatief van het bestuur van de afdeeling 's Gravenhage van den Ned. R.-K. Volksbond, werd door het bestuur met afgevaardigden van besturen van andere vereenigingen een vergadering gehouden, tot het bespreken van plannen om uiting te geven aan hun vreugde over het gelukkige herstel van Koningin Wilhelmina, by de aanstaande komst van H. M. in de residentie. Ter vergadering werden verschillende voorstellen besproken ; er werd nog geen besluit genomen. Een definitief plan zal in een volgende vergadering behandeld worden. Zeker is 't dat de betooging op bescheiden voet is voorgenomen. — De ruim 19-jarige dochter van H. v. d. W. te Brouwershaven is door het uitgelijden van de zoldertrap, waarop zij stond, naar beneden gevallen. Er ontstond hersenschudding en het meisje is den volgenden dag bezweken. — Men seint uit Ommen: De marechaussee Hoekstra is Woendagavond door een strooper doodgeschoten. De dader een polderwerker, is gearresteerd. Van andere zijde vernemen wij, dat de dader bezig was te stroopen en, ziende dat hij op heeterdaad betrapt werd, een schot loste dat Hoekstra in de borst trof. Spoedig was deze een lijk— De Arnh. Ct. bevat de volgende waarschuwing : Eenige jongens, ouder aanvoering van een 16-jarigen zoon van een knappe burgerfamilie, misbruiken hun vacantie, om de ondoordachte weldadigheid van medelijdende meoschen uit te buiten, Goed gekleed belt die voorman aan, vraagt om mevrouw te spreken, discht een verhaal op, nu eens van een ongelukkig visschersgezin, dau weer voor een dito werkman—zijn fantasie laat hem niet in den steek —, laat haar een — eigengemaakte — inteekenlijst zien en klopt inderdaad hier en daar van onnoozelen een gulden, een ryksdaalder of moer uit die oplichterij. Laatst had de beude f 7 bijeen. Dat geld wordt versnoept en verder verdaan aan allerlei ongerechtigheden. Niet alleen Arnhem is het operatieveld der bende. Onlangs bleek het, dat zij tot in Djesburg geweest was. Wie weet, waar ze al niet hun dupes hebben gemaakt ! De ouders trekken tevergeefs tegen de streken te velde. Zelfs politiestraf baatte niet. — Te Noordbroek sloeg de bliksem in de behuizing van den landbouwer Ruiping, wiens vrouw sn kind beiden getroffen werden, gelukkig echter niet doodelijk. Een hevige hagelslag vernielde een groot deel van den oogst. Te Herten bij Roermond is Zondag avond zekere H. Van Beezel bij een vechtpartij doodgeslagen. Als vermoedelijke dtylers zijn gearresteerd P. en Th. Van Ooi, vader en zoon ; beiden zijn zwaar geboeid naar de gevangenis te Roermond overgebracht. — De feitelijke sterkte van de rus tende schutterijen in haar geheel be stond op 1 November 1901 uit 78.767 man van wie er vroeger 11.776 in krijgsdienst zijn geweest. Deze getallen waren op 1 November 1900 respectie vel ijk 78 629 en 12.039. Op eerstgenoemd tijdstip bedroeg de geheele sterkte van de beide categorieën van den eersten ban der dienstdoendeen rustende schutterijen te zamen 118.548 man tegeu 118.014 man op 1 November 1900. De gemeenteveldwachter J. M. Bos, te Oudewater, hoopt 20 dezer den dag to herdenken, waarop hij 40 jaar jaar geleden, na als Koninkl. marechaussee te zijn gepasporteerd, in dienst trad. Steeds nauwgezet in de vervulling zijner plichten is Bos nog altijd flink op zijn post. — Dat de snoek zijn eigen kinderen verslindt, is bekend, maar dan kiest hij zija prooi liefst onder de jongeren van de familie. Te Eemnes werd een snoek in den schakel gevangen, die zulk een groot familielid had ingeslikt, dat de staart een eind uit den bek hing. — Een fietsrijder werd te Krimpen a. d. Lek in 't holle van den nacht nagejaagd door een hollende stier, hij sprong vau de fiets en klom in een telegraafpaal. Een nachtelijk wandelaar koos zijn heil binnen het hek van den Wilhelminaboom. Door een nachtwaker is het beest gegrepen. Het werd daarna te Rotterdam ter markt gebracht en is verkocht. Duitschland. Het offer van Abraham. In een dorp nabij Wronke had de onderwijzer aan de kinderen in de les van bijbelsche geschiedenis het offer van Abraham uitgelegd en op eenigszins aanschouwelijke manier verteld, hoe Abraham een altaar bouwde van steenen, hout er op legde en in brand stak en ten slotte zich tot de volrekking van het offer gereed maakte. 's Middags reeds bleek, hoe goed de kleinen geluisterd en zijn uitleggingen onthouden hadden. Eenige knapen riepen namelijk hun kameraden bijeen en na drukke beraadslaging werd een steenen altaar opgericht eu met hout bedekt, zooals men in de school gehoord had. Als offerlam werd gekozen een tweejarig zusje van een der knapen. Het kind werd boven op het hout gelegd en vastgebonden, waarna men | den houtstapel onder in brand stak. Verborgen achter een schuur sloegen de knapen hun werk gade, maar evenals bij het offer van Abraham scheen ook hier een hoogere macht in te grijpen. Het kind begon te schreien en te stampen, de brandstapel wankelde en stortte in een, zoodat het kind op den grond lag. Door het geschrei opmerkzaam geworden,) snelden eenige buren toe, die nog juist bij tijds kwamen om het kind in veiligheid te brengen en den 'braud, die groote uitbreiding had genomen, te blusschen. Frankrijk. In Marseille zijn de gemeenteraadsverkiezingen geëindigd met een absolute nederlaag van den gewezen burgemeesI * er Flaissières en de socialisten. De I heeft met 36.000 van de i 60.000 stemmen de meerderheid behaald, Engeland. De Koning en de Koningin zijn Woensdag om half zes in het Victoriastation aangekomen. De Koning liep met gemak naar zijn rijtuig; zijn geheele houding maakte een zeer gunstigen indruk. De menigte juchte harte lijk, toen de majesteiten in het open rijtuig naar het paleis reden. — Woensdagavond is in den Gilden hal een schitterend feest gegeven door het gemeentebestuur vau Londen ter eere van het sluiten van den vrede, Aan Roberts en Kitchener zijn adressen aangeboden. Onder de 2500 aanwezigen waren vele leden der regeering, de premiers van de koloniën, Indische vorsten, en verscheiden generaals die zich in Afrika onderscheiden hebben. Roberts en Kitchener werden beiden uitbundig toegejuicht. --- FEUILLETON. Vreemd bloed. 7) Met welgevallen liet de majoor de oogen rusten op dien bladerenpracht in hnn herfstdoa. „Als deze boomen in hnn lentekleed zijn gehuld hoop ik u weer by my te hebben, myn kind," zeide hy, week gestemd, terwy'1 hij de hand zacht over de lokken zijner dochter liet gelyden. „Wy brengen een groot offer, veel grooter dan wij wel begrijpen op dit oogenblik, Irene 1 Maar het moet gebeuren, want ik begrijp, dat het een dwaasheid zou zyn, u terug te houden van de genietingen, die het leven u kan verschaffen en waarvan gy tot nog toe maar weinig geprofiteerd hebt. Vermaningen en raadgevingen kryg je niet mede op uw reis, want ik weet, dat uw verstand en tact u in alles zullen leiden. Ik ben ook te ruw en eenzijdig in myn denkbeelden omtrent de wereld. De jeugd denkt heel anders dan in myn tyd. Schik u zooveel gij kunt naar de inzichten uwer tante daar ginds, mijn lieveling. Onder haar bescherming staat gy voortaan. Misschien zal die geleerde dokter een geweldigen indruk op u maken I" voegde hy er lachend by, zonder te letten °P de blos, die de wangen zijner dochter kleurde. Op meer ernstigen toon ging hij daarna voort: «Beloof my slechts dit ééne, Irene ; strijd aooveel gy kunt tegen uw oude gebrek I Nu gy de wereld intreedt, moet gy altyd bedenken, welke gevolgen dit gebrek na zich kan sleepen. Gevolgen, die door geen tranen, geen berouw worden te niet gedaan. Zult ge verstandig zyn, myn lief kind ?" Beschaamd en bedroefd liet het meisje het hoofd op de borst rusten. Zy sloeg haar armen om den hals haars vaders en fluisterde zacht: „0, ik wil alles — alles doan en dankbaar uw raad in alle deelen opvolgen 1 Moge het maar gelukken, in alles naar nor geest te handelen I" Zij liep naar haar moeder, die zy hartstochtelijk kuste en ijlde daarna, hevig ontroerd, de kamer uit. III. Als de 'telkens verwisselende beelden eener kaleidoskoop waren de laatste weken in Irene's geest voorbijgegaan. Hamburg, die zee, die reis, — en eindelijk de aankomst te Now-York! De verschillende nieuwe toestanden oefenden een grooten indruk op het voor indrukken zoo vatbare gemoed van het jonge meisje. En toen zy in een elegaut keurig rijtuig, door de levendige straten van New-York naar de „Madison Square" reed, waar op het mooiste, rustigste gedeelte het hotel zich bevond, greep zy met beide handen henr hoofd vast en vroeg zij zich herhaaldelijk af, of dit nu werkelijk geen droom, geen begoocheling was. Zeer tevreden en met stil genoegen had miss Elma Irene gedurende de reis opmerkzaam gadegeslagen en door allerlei verhalen haar belangstelling in Amerika steeds meer opgewekt. Ook zag zy met vreugde, dat de verhouding tusschen Stonefield en Irene steeds vriendschappelijker en hartelijker werd. Hij scheen inderdaad in den omgang mot het veelzijdig ontwikkelde meisje steeds meer behagen te vinden, zoodat de vervelende zeereis hem merkwaardig kort voorkwam. En daar het Elma volstrekt niet in den zin kwam, hun lange gesprekken te storen zoo duurde het niet lang, of hy had aan het meisje zijn hart uitgstort, — en dat beteekeade, dat hij haar vertelde van zyn zoon, waarop hy zoo trotsch was, dien hy zoo zielslief had. Onbewust wakkerde hij daardoor, door het vertellen van allerlei episoden uit het leven van zyn Edward, de belangstelling, die Irene reeds dadelijk, by het noemen van den naam. des dokters, voor hem gevoeld had, steeds meer en meer aan. De familie had haar intrek in een bekend hotel genomen, en Stonefield wilde daar eenige dagen verblijven, om in de gelegenheid te zijn, Irene de merkwaardigheden van de wereldstad te laten zien. Nu zou Irene voor het eerst dien Amerikaan met zijn vreemde manieren en beginselen ontmoeten. Toen zij de voor hen bestemde ontvangkamer binnentraden, zag zij in het eerst niets, daar de kamer zeer ruitn was en door het zonlicht helder werd verlicht. Een oogenblik later zag zy, hoe Stonefield iemand aan de borst drukte. Ook hoorde zy hem op vrooljjken toon, in het Engelsch, zeggen: „En nu, Eddy, kijk eens wat ik meegebracht heb I Hier, lief kind, stel ik u mijn zoon voor, dokter Edward Stonefield. En dat is Irene Von Steinfield, die heel lang onze gast zal blijven, nichtje van myn nicht Elma". Irene keerde zich om. Dat was hy dus I Hoe geheel anders had zij hem voorgesteld ! Een jonge man van middelbare grootte, eerder zwak dan krachtig gebouwd, stond voorhaar en reikte haar naar landsgebruik de hand. Zij zag in twee, by na onnatuurlijk groote, glanzende bruine oogen, die haar meer verbaasd dan verheugd aanzagen. Zwijgend, een schuchteren blik naar hem werpend, bleef zy staan. Zy begreep, dat dit welgevormd hoofd met een gelaat, waaruit geest sprak, een helder verstand bevatte. „Na, jongelui, wat sta jelui elkaar toch verwonderd aan te zien 1" riep papa uit, hetgeen Irene er toe bracht, om den Amerikaan eenige vriendelijke woorden in het Duitsch toe te spreken. Daar kwam zij echter leelijk te pas ! Hy kende niet eens de taal zijns vaders — en hij nam het meisje, naar het haar voorkwam, met een boosaardig glimlachje op en voegde haar in 't Engelsch eenige nietszeggende woorden toe. Irene had hem liefst de verzekering gegeven, dat zij zijn taal niet verstond, maar dat mocht zy den goeden Stonefield niet aandoen, wien er blijkbaar veel aan gelegen lag, dat zjj een goeden indruk op zijn zoon zou maken. Zoo wisselde men eenige beleefdheidswoorden, waarop reeds spoedig de schel van het hotel luidde voor het ontbijt. Gedurende het ontbijt meende zy op te merken, dat die groote bruine oogen meermalen met een eigenaardig onderzoekenden blik op haai' rustten, ofschoon Edward met zijn vader over allerlei zaken van alledaagschen aard sprak. Ook viel het haar op, dat tante Elma haar voortdurend aankeek en tevens maakte zy by zich de opmerking, dat Stonefield gelijk had gehad, toen hy beweerde, dat tante niet van Edward hield. Zy antwoordde hem altyd kort en op onwelwillenden toon, eenmaal zelfs wierp zy hem, toen ze zag, dat hy Irene langen tyd fixeerde, een toornigen blik toe. De rijkvoorziene disch en de talryke elegant gekleede gasten van het hotel, vooral de naar den laatsten smaak ryk gekleede dames, maakten een overweldigenden indruk op haar. Zy kwam haar zelve byna als een assohepoester voor in haar eenvoudig donker blauw reistoilet. Zelfs aan Stonefield moest het meer dan eenvoudige van haar kleeding zyn opgevallen, aangezien hy na het ontbijt, nadat de wagen voor een tochtje door de stad was voorgekomen — tante en Edward vergezelden hierbij n i 0t — deze voor de groote magazijnen van Lord en Taylor aan den Broadway liet stilhouden, waar hij haar een prachtig kostuum van zwart fluweel kocht, met de opdracht, het onmiddellijk aan het hotel te laten bezorgen. Voorts moest Irene, dat was zyn wil, het nog denzelfden avond in het Grand Operahouse dragen. Snel als in een droom gingen de dagen voor Irene voorbij. Alles waarvan Stonefield maar eecigszins kon verorderstellen, dat haar belang zou kunnen inboezemen moesc hy haar laten zien. Maar niet alleen in zijn gezelschap kreeg zy alles te zien, ook Edward vergezelde haar altyd. (Wordt vervolgd.) ---