Pastoor en Werkman. Pastoor Kapitza vroeg eens aan een man, welke courant hij las. „Een krant ?" was het woord. „Waarom zou ik een krant lezen?" „Wel", gaf de Pastoor tot bescheid, „om uw kennis te verrijken". „Nu, Heer Pastoor, dan kent gij mij slecht. Wanneer ik voor vijf cent gedronken heb, dan ben ik wijzer dan gij en de krant." „Deze man", zegt Kapitza, „heeft in naam van velen gesproken; want de alcoholist voelt geen behoefte aan een krant, aan een boek, aan vorming en ontwikkeling, hij heeft geen smaak in geestelijke genoegens, in geestelijke ontspanning. Evenals de alcohol in de maag het brood moet vervangen, zoo komt hij in de hersenen in de plaats van het brood des geestes, het weten. Evenals hij ongevoelig maakt voor koude, slechte huisvesting, armoede en gebrek, zoo maakt hij den mensch ook ongevoelig voor geestelijke armoede, voor geestelijke ellende". En inderdaad ! Drinkers denken niet. Alcoholbedwelming en veredeling, verheffing van geest en hart gaan nergens samen. Neem een arbeider, die zijn ontspanning zoekt in de kroeg. Waar is bij hem de liefde voor de kunst ? Men merkt er geen spoor van. Neemt hij gedurende de lange wintermaanden een nuttig en leerzaam boek ter hand ? Wel neen! Hij doodt zijn tijd onder het gebruik van de noodige borrels met ouwe-wij venpraat. Men onderschatte dit gevaar niet! Niemand minder dan onze H. Vader Pius X heeft gezegd : „Het is niet waar, dat de vorderingen der wetenschap het geloof verstikken, maar veeleer de onwetendheid: daardoor kamt het, dat waar grootere onwetenheid heerscht, ook het ongeloof grootere verwoestingen aanricht". Ik heb de laatste woorden gecursiveerd. P. ILDEFONSUS. --- Brieven uit Liessel. (Vervolg.) „Het zuur verdiend loon van den arbeider beknibbelen, daar sshijnen sommigen veel pleizier in te hebben, Piet. En wat ik voor de klachten van den werkman gewoonlijk den neus optrekken, in den regel zelf door de gemeente bezoldigd zijn en daarbij niet weten, wat ze prakkezeeren willen, om hun rractement maar hooger te doen wordqn. We zullen in 10 jaar tijds qp geen stukken na toekomen met ISO duizend gutden aan vaste salarissen, die grootendeels geboren zijn ten gevolge onzer gemeenteexoloitaties. Welnu, is dat een verhouding van administratiekosten tegenover de wprklooneai in een onderneming waar 500 menschen of meer werken en waar alle grondstoffen van meet af aan, totdat ze gunnen worden verhandeld en afgeleverd, door handenarbeid bewerkt moeten worden ? Vind je 't niet brutaal, dat men nog durft beweren dat het peetvolk ontevreden is ?" „Och, och, Donus, het is te onnoozel om er over te praten. Ze behoeven hier waarachtig niet te schermen met hooge cijfers, die de gemeente jaarlijks aan werkloonen uitbetaalt. Neem een fabrikant te Helmond, die met 1000 arbeiders werkt en tot heden aan allen f 10.— per week heeft uitbetaald, dat is per week 10 duizend gulden en per jaar 5 ton. Voorwaar een mooi cijfer. Maar die fabrikant neemt nog 1000 werklieden bij en betaalt in 't vervolg per jaar uit : acht ton in plaats van 5 ton, dat is nog een mooier cijfer, niet waar ? maar wat is het gevolg ? De arbeiders zijn er de dupe van, want ze verdienen daardoor in plaats van 10, nu slechts 8 gulden per week. Reken het zelf inaar uit. Bestaat er nu reden u'ii te zeggen : ik begrijp niet dat het werkvolk te Helmond nog klaagt, want op die fabriek alleen werd vroeger maar 5 ton uitbetaald en nu 8 ton. Da's immers de grootste onzin ! En zoo is het hier precies eefider gegaan. Nu kan het wel zijn, dat ons gemeentebestuur met een partij werkvolk zit te kijken, die het liever kwijt dan rijk zou zijn, maar dien toesland heeft het zich zelf geschapen. Of eene gemeente zoo iets onderneemt, of een particulier, daar bestaat een kolossaal verschil tusschen ; ik geloof dat ze dat ook beginnen te begrijpen. Eene gemeente die optreedt als DE werkgeefster, komt vaak voor lasten zitten, die bijna niet te overkomen zijn. Bismark pleegt zoo'n gemeente-affaire de doode hand te noemen, maar ik vrees, dat het nog wel eens een levende hand worden zal, en wel zoo levendig, dat het heele gemeentebestuur in zak en asch zit. Als onze werklieden beter voor hun eigene belangen uitkwamen, dan zou het al lang heel anders geweest zijn. De eenige weg is en blijft, om het zaakje in dein korst mogelijken tijd op te doeken, 't is wel wat laat, want hoevelen honderd duizenden zijn er door onze tractemenlenfabriek at naar de maan gefabriceerd, maar dan kan tenminste datgëue nog gered worden. wat nog te redden is". ,,'t Is een bedroefde boel, Piet. Het zal kunst zijn, om er nog iets goeds van te maken. De kans van net eenmaal geboden millioen gulden is verkeken ; wij blijven zitten mei een uitgeveenden peel, een massa arm volk en enkelen, die de oprichters waren van die tractementenfabriek, hebben daardoor de kans gekregen, om zich in den kortst mogelijken tijd vet te mesten. Wouter Strooi) heeft het zelf geschreven". „Alles is nog niet voorbij, Dorus. Daar kan nog veel gedaan worden, niet door den gemeenteraad, tenminste niet door den tegenwoordigen, maar door de kiezers. Een ander bestuur te vormen, dat is hun taak, en als de kiezers hun eigen belang begrijpen, dan moeten ze inzien, dat dit de eerste stap moet zijn tot de nieuwe betere richting van beheer". „Zeer zeker, Piet. De eerste stap van allen, die het ernstig meenen met in onze gemeente betere toestanden te scheppen ; ze moeten beginnen met bij raadsverkiezingen dit te toonen, door nooit of nimmer nog hunne stem te geven aan een onzer bekende draaibollen. Deze, en deze alleen is de aangewezen weg, om de klieken-regeering, waarover de Redacteur onlangs zoo'n interessante, zoo'n pakkende artikels geschreven heeft, plaats te doen maken voor anderen, die het algemeen belang vooropstellen en vreemd zijn aan onderonsjes en komkelariien. Want ik behoef het niet te herhalen, dat het grootste deel van onzen raad bestaat uit figuranten en anders niks". „Wat zijn ze nu eindelijk van plan met de ontginningen, Dorus ? In 't raadsverslag las ik, dat ze verkocht zullen wordein ; sommige menschen zeggen, dat er nooit iets van komen zal ; anderen weten weer te bevestigen, dat er jaarlijks een partij bunders nieuwe grond bewerkt worden; dan hoort men weer van het bouwen van magazijnen, zolders en schuren, hetwelk ook geen bewijs is, dat men voornemens is, om (het boeren eerlang op te geven ; zoodoende weet ik niet meer, wat ik er van gelooven moet". „En ik geloof, dat ze op het raadhuis niet weten, wat ze er mee moeten aanvangen. Om er heelemaal van af te zien, dat zullen ze zich schamen, al weten ze nog zoo goed, dat er ieder jaar een hoop geld op wordt toegegeven. Daarvoor hebben ze dat geboer met te veel ophef en te veel bluf aangepakt. Hoe langer ze er mee blijven zitten, dit is •zeker, hoe meer geld er bij ingebrokt wordt, want levert de grond op verre na niet op, wat hij aan bewerking en meststoffen kost, over de vruchten die er gewonnen worden, hoort men bovendien alles behalve goede noten kraken". „Wat was dat voor een bericht, Dorus, dat voor een paar weken in de krant stond, waarin vermeld werd, dat de zaaihaver op de gemeente-ontginningen gebouwd, niet half uitkomt. Is daar iets van aan ?/" „Daar is zooveel van aan, dat de boeren bij ons bijna voor de voet er de dupe van geworden zijn. Of ze 't vooruit geweten hebben, dat is me niet bekend, maar dan was het nog zooveel te leelijker. In elk gevat is het een mooie reclame voor onze gemeente-ontginningen, want een volgenden keer zullen de boeren zich wel wachten voor het gevaar, om haver te koopen en kaf te ontvangen. Daarom moeten ze de te bouwen voorraadschuren maar zeker groot genoeg nemen, want anders zullen ze plaats te kort komen om de goede en slechte gewonnen vruditen, waarvoor onder onze boeren natuurlijk geen koopers meer gevonden zullen worden, van jaar tot jaar op te stapelen". „Het zal in 't vervolg misschien beter worden, want ik sprak voor eenige dagen iemand, die met die zaken nog al bekend is en deze zeide me, dat men voorzichtigheidshalve van gemeentewege de eigen gewonnen zaaihaver zelf niet gebruikt had ert dat daarvoor in plaats was genomen de Zegeiiaver en de zoogenaamde Gouden regen", regen". „Dus schijnen ze zelf toch wel iets geroken te hebben, Piet ! Nu, voor een boer is 't ook licht goed. Maar ik moet lachen om de mooie namen van die nieuwe zaaisoorten. Als de zegehaver maar geen regenhaver wordt !" „En Gouden regen (geen vuurwerk) valt er alleen en uitsluitend op onze rendeerende veen-exploitatie en wel op de dagen, dat het tractenientsbetaling is. Overigens zal de Goeden regen bij onze doodarm gemaakte peelsche bevolking wel onbekend blijven". PIET VAN HOUTUM. P.S. In den loop der vorige week is er mij al op gewezen, dat ik me in mijn vorigen brief misrekend heb. Het inkomen van een peelwerker heb ik veel te hoog berekend. Daarover volgende week. P. v. H. --- Zesde Sociale Week. Maastricht, 3—10 Sept. 1911. Naar wij reeds mededeelden, is als algemeen onderwerp voor de Zesde Sociale Week, welke van 3 tot 10 September te Maastricht door de Katholieke Sociale Actie wordt georganiseerd, vastgesteld : de Encycliek R e r u m Novarum. Het ligt in de bedoeling, op deze sociale Week een uitvoerig commentaar op deze nog steeds belangrijke en actueele Encycliek te geven. Het programma is als volgt samengesteld : Zondag 3 Sept. : 's avonds 8 uur : Opening. Rede over Leo XIII en de Sociale Quaestie. Maandag 4 Sept.: 's Morgens : De Encycliek Rerum Novarum. Geschiedenis en beteekenis. — 's Middags : Oorzaken van het Arbeidersvraagstuk. — 's Avonds Socialisme en Eigendomsrecht (le gedeelte.) Dinsdag 5 Sept.: 'e Morgens en 's Middags : De Kerk en het Arbeidersvraagstuk. — 's Avonds : Socialisme en Eigendomsrecht (2e gedeelte.) Woensdag 6 Sept.: 's Morgens en 's middags : De Staat en liet Arbeidersvraagstuk. — 's Avonds : Werkstakingen. Donderdag 7 Sept.: 's Morgens : De Staat en de Godsdienst ; Zondagsrust. — 's Middags ! Bezoek van Sociale instellingen. — 's Avonds : Staat en Arbeidsduur. V r ij d a g 8 Sept.: 's Morgens . de Encycliek Rerum Novarum en de Middenstand. — 's Middags : Vrouwen- en Kinderarbeid. — 's Avonds : Arbeiders-vereenigingen (le gedeelte.) Zaterdag 9 Sept.: 's Morgens : Arbeidsloon. — 's Middags : De Encycliek Graves de Communi Re. — 's Avonds : Arbeiders-vereenigingen (2e gedeelte.) Zondag 10 Sept.: 's Morgens: H. Mis, met Toespraak en Te Deum. — 's Middags : de K. S. A. en 1. de Middenstand, en 2.. de arbeiders. — Sluiting. Tevens zal door 't Centraal Bureau van de K. S. A. getracht worden, tijdens deze Sociale Week ie organiseeren een Rerum Novarinn-tentoonstelling : zooveel mogelijk alle geschriften, welke over of in direct verband niet de Encycliek Rerum Novarum zijn uitgegeven. De verschillende Centrale Bureaux im Europa hebben reeds hunne medewerking toegezegd. Op verzoek uit België wordt de Sociale Week niet in de laatste week van Augustus gehouden, maar in 't begin van September, wijl zij anders met de Belgische Sociale Week in Leuven zou samenvallen. Thans kunnen er vele Vlamingen te Maastricht verwacht worden. --- Advertentie Waardoor kwam te Helmond verandering in de buitensporig hooge prijzen van alle kruidenierswaren ? Dooxdat J. J. EBBEN zich indertijd hier vestigde en alle goederen op de juiste waarde prijsde! --- Gemengd Nieuws. Nederland. VOORZICHTIG VOOR HET ZWEMMEM. Nu de zomerhitte in 't land heerscht, is ook weer de tijd aangebroken van baden en zwemmen. Als gewoon gevolg hiervan hoort men weer van alle zijden van ongelukken. Wij zullen onze lezers niet vergasten op het gewone lijstje, doch vermelden hier enkel maar, dat wij deze week in meerdere couranten reeds berichten lazen van 14 personen die in verschillende plaatsen bij het baden of zwemmen verdronken zijn. Voor ouders en anderen moge dit als eene ernstige waarschuwing dienen. MOORD IN DRONKENSCHAP. Zondagnacht heeft te Hooger-Smilde een moord plaats gehad, die weer te wijten is aan den drank. De stokers Kok en Willems, in dienst van den houthandelaar Roelfsema te Groningen, die beiden in hoogst beschonken toestand verkeerden, kregen twist, met het gevolg dat Kok zijn mes greep en zijn collega morsdood stak. De dader, die later veel spijt had, heeft zijn misdaad bekend en bevindt zich in hechtenis. DE „KLAS" AFGESCHAFT. , ' i ' Naar men verneemt zal eerlang het algemeen depöt van discipline te Vlissingen worden opgeheven. De kosten (f 40.000 'sjaars) worden niet evenredig geacht aan het nut. Voortaan zal wel kunnen worden volstaan ook met het oog op de bestaande wettelijke bepalingen —niet het drillen van de bijzondere ongezeggelijke min deren door een daartoe aangewezen officier in een der gewone garnizoensplaatsen. DE MILITIEWET. De Tweede Kamer besloot Donder dag in dit zittingjaar de Militiewet niet meer te behandelen. LIJK GEVONDEN. Maandagmiddag werd door een paar personen op den weg tusschen Echt en Roosteren nabij het gehucht Ophoven het lijk gevonden van den landbouwer F. Heijnen te Echt. In het begin meenden zij, dat hij sliep, doch bij nader onderzoek bleek, dat hij dood was. Waarschijnlijk heeft eene beroerte een einde aan zijn leven gemaakt De overledene is 56 jaar oud. HANDIGE OPLICHTER! Door de politie te Zundert wordt gezocht naar een net gekleed persoon, die onder vertoon van een ambtspenning, zich uitgaf als brigadier der marechaussee te Sprundel, en te Zundert op onderzoek was naar valsch bankpapier. Op verschillende plaatsen werd door hem z.g.n. valsch bankpapier in beslag genomen, waarmede hij thans spoorloos i9 verdwenen. KERSEN. Men meldt uit Tiel: De kersen werden Woensdag verpacht voor 4 a 5 cent per pond. Het hooge plukkersloon, tot f3 per dag, drukt de pachtsommen. Bij de Dinsdag te Eist gehouden groote kersenverkooping op het hout waarbij 20 boomgaarden in veiling kwamen, was veel kooplust. Er werd besteed van 2—4 ets. per pond. Te Ochten begon Woensdag het plukken van kersen voor Engeland. De prijs is 12 cent per halve K.G. zwarte kersen worden reeds in voorkoop opgekocht tegen 12 cent per halve K.G. 8 PAARDEN VERBRAND. Woensdagnacht is onder Biervliet de groote landbouwschuur van M. V. afgebrand. Acht paarden zijn in de vlammen omgekomen. Oorzaak onbekend. Verzekering dekt de schade. EEN DOLLE KOE. Terwijl de koopman V. zich te Almkerk bevond nabij „den duil", om naar huis te gaan ontmoette hij aldaar eene koe, welke aan zijn geleider ontsnapt was. Het beest, dat woest was, wierp zich boven op hem en heeft hem buitengewoon toegetakeld. Onverwachts kwam een persoon opdagen welke den man wist te ontzetten. Bewusteloos kon hij opgenomen worden en per rijtuig naar hier worden getransporteerd. De hulp van den dokter weid direct ingeroepen, doch vermoedelijk zal hij er 't leven bij inschieten. Inwendig is hij zwaar gekneusd. Ook de borstkas en longen zijn veel benadeeld. GEGOTEN HUIZEN ! Evenals Zandvoort mag Alfen a. d. Rijn bogen op een gegoten huis. Door den aannemer zal een blok van 8 arbeiderswoningen opgetrokken worden van gewapend beton. Men is aan het tweede huis bezig. ARM AFGERUKT. Te Zeist had in de waschinricliting van C. H. Hoogstraten aan den Voorheuvel een ernstig ongeluk plaats. De 22-jarige zoon werd bij het schoonmaken van eenige waschtoestellen door een der in beweging zijnde deelen gegrepen en de rechterarm boven de elleboog afgerukt. GEVAARLIJK FIETSEN. Tweeden Pinksterdag reed te Valkenburg (Limburg) van een zeer gevaarlijke helling een wielrijder uit Aken. Hij reed tegen de z.g. Maastrichtsche Poort en bekwam ernstige verwondingen waaraan de ongelukkige thans is overleden. DICHT BIJ! Te Ossendrecht is tijdens een hevig onweder de bliksem midden in een kudde schapen geslagen. Tien der dieren waren op slag dood. De herder bleef ongedeerd. De parapluie, die hij opgestoken hield, werd aan stukken geslagen. KINDEREN EN LUCIFERS. Dinsdagnamiddag werd een meisje van drie jaar van den vrachtrijder J. B., te Krimpen a.d. Lek, door haar moeder gevonden, overdekt met brandwonden. De spoedig ter plaatse verschenen geneesheer kon slechts den dood vaststellen. Vermoedelijk is het spelen met lucifers de oorzaak van dit ongeval. KIND VERBRAND. Te Bussum heeft het 5-jarig dochtertje van B., aan de Cereslaan, door het omvallen van een petroleumstel, waarop een ketel met water kookte, zulke hevige brandwonden aan hoofd en bovenlijf gekregen, dat het na een pijnlijk lijden van een dag in de ziekenverpleging aan de Iepenlaan is overleden. KWARTJESVINDERS. De ingenieur A. A. uit Hamburg, tijdelijk te Rotterdam vertoevende, is Dinsdagavond in de Leeuwenstraat in handen van kwartjesvinders gevallen. Met een verlies van 200 mark heeft hij dit moeten boeten. België. DOODRIJDERS. Te Waremme is, bij het doorkomen der wielrijders, die deelnamen aan den tocht Parijs—Luik—Brussel, een automobiel met de ofticieele regelaars van den wedstrijd erin, midden onder de talrijke toeschouwers gereden. Twee kinderen werden gedood en verscheidene gewond. Ouitschland. EEN SCHAT IN EEN MIERENHOOP. In den Haster hout bij Hannover hebben twee arbeiders in een mierenhoop 150.000 mark aan effecten gevonden. Er naast lag een zware zak vol zilvergerei en ijzerwaren. De vondst is waarschijnlijk van diefstal afkomstig. De man, die den buit verstopt heeft, moet iemand zijn, die in den omtrek in een hol geleefd heeft. Frankrijk. VREESELIJKE ONTPLOFFING. Op de spoorweglij n, die aangelegd wordt tusschen Estagne en Miramas bij Marseille is Woensdag een ernstig ongeluk gebeurd. Er moest met dynamiet gewerkt worden en plotseling ontplofte er geheel onverwacht een mijn, die een geweldige uitwerking had. Zes man werden op slag gedood; een man werd gewond. Engeland. DE CHLOROFORM. Woensdag was het honderd jaar geleden, dat Sir James Young Simpson, de ontdekker van de pijnstillende eigenschappen van chloroform, te Bathgate, in Linlithgowshire als de jongste van zeven zonen van den dorpsbakker geboren werd. Het Edinburgh Medical Journal heeft een gedenknummer aan den grooten man gewijd, waarvoor bevoegde mannen onder wie Sir Alexander Simpson, de neef van den ontdekker, bijdragen hebben geleverd. Sir Alexander verhaalt nog eens uitvoerig de bekende proef die Simpson en zijne twee assistenten op 4 November 1847 met chloroform bij ziclizelven namen, waarna zij elkander bij het ontwaken onder tafel terugvonden. Zwitserland. ALWEER EEN! De Zwitsersche vlieger Taddeoli vloog Maandag boven Lausanne op een hoogte van 200 meter, toen zijn machine naar beneden tuimelde en de vlieger op een dak werd geworpen en vandaar op straat viel. Hij was onmiddelijk dood. Taddeoli was de eerste Zwitser, die zijn brevet haalde. Men had hem van deze gevaarlijke vlucht willen weerhouden. Taddeoli zette zijn zin door, met het bekende treurige gevolg. Italië. NEDERLANDSCHE BRANDKASTENFABRIEK IN ITALIË. Dezer dagen werd te Milaan gepasseerd de Akte van Oprichting der Societa Anonima Lips-Vago. De N. V. Lips' Brandkasten-en Slotenfabriëken te Dordrecht houdt het meerendeel der aandeelen dezer nieuwe Italiaansche Maatschappij, welke eene voortzetting beoogt van de reeds in het jaar 1800 in Miaan opgerichte en sindsdien achtereenvolgens dooi' drie geslachten Vago gedreven. gerenommeerde Brandkasten- en Slotenfabriek, die in Italië de voornaamste instellingen onder hare afnemers telt. Een gelijktijdig inkomende bestelling van 100 brandkasten Voor de Italiaansche Staatsspoorwegen mag als oen goed begin van de zaken dezer nieuwe onderneming beschouwd worden. Portugal. ERNSTIG AUTO-ONGE1 AJK. Een lievig ongeluk heeft er Dinsdag bij Mirando do Corvo in Portugal plaats gehad. Een motor-bus met zestien reizigers is aangereden door een auto> mobiel, die in volle vaart van een helling af kwam rijden. De automobiel kon niet stoppen, omdat de remmen gebroken waren. De motor-bus werd in een ravijn gestort. Vijf menschen werden op slag gedood; tien ernstig gewond. De bestuurder van de auto sloeg met zijn hoofd tegen een rotsblok en stierf. --- Op ter Bedevaart naar Oostrum ! De genadekapel werd in de schoone meimaand door de volgende processies en Congregaties bezocht: St. Anthonis, Arcen, Blitterswijck, Leuven, Meerselo, Overloon, Venlo, Venray, Vierlingsbeek en Wanssum en zullen nog komen, die van Oirlo, Velden en Vortum. Het lieflijke Meiweer bracht meer pelgrims aan dan op andere jaren. Klaarblijkelijk toont zich hier de heropkomst der aloude bedevaart. Dit mag zonder ophef gerust vastgesteld worden, 't Is alsof ouders en grootouders hunnen kinderen gaarne voorhouden : „zoo zijn wij vroeger ook altijd naar Oostrum ter bedevaart gegaan en mogen we met veel voldoening erop terugwijzen. We gingen niet vergeefs, God en de H. Maagd hebben ons gebed verhoord. O. L. Heer heeft ons, dank aan de hulp van O. L. Vrouw van Oostrum, geholpen en gezegend. Gaat ook gij er heen, doch voor alles, gaat er heen om te bidden. Wilt ge een goede bedevaart houden bidt dan goed, en anders blijft maar thuis. Als zij zoo niet gedaan hadden zou O. L. Vrouw ons zoo goed en zoo zeker niet verhoord hebben". 1350 en 1911, er ligt een heele spanne tijds tusschen het vinden van het mirakuleuze Beeldje en de tegenwoordige jaarlijksche vaart naar Oostrum ! Sinds dien is de bedevaart altijd bedevaart gebleven, ofschoon ook tijden van droevig geweld er tusschen te vermelden liggen. Het behoeft daarbij geenszins verbloemd of verzwegen te worden, dat er tijdperken waren, waarin de bedevaart minder bezocht werd en er bijgevolg minder bloeiend was ; doch bedevaart was ze en bleef ze de eeuwen door, nu reeds meer dan 560 jaren lang. Op het oogenblik staan we voor het gelukkige feit, dat ze herleeft, en het laat zich aanzien, dat ze eerlangharen ouden roem als bevoorrecht bedeoord en bijzondere genadeplek zal beminnen. Donderdag 15 Juni H. Sacramentsdag hebben we weer eenen van die schoone dagen, waarop het katholiek bewustzijn op de bedevaart zoo tenvolle tot zijn uiting komt, waarop het katholiek hart in de hoogste mate mag uitjubelen, ook in 't openbaar kind van Maria te zijn, ook in 't maatschappelijk leven, buitenshuis, katholiek van de daad te zijn. Dan zal desnamiddags te 3 uur de H. Sacramentsprocessie onmiddellijk van uit de genadekapel, onder de begeleiding der feestelijke tonen van de Fanfare, naar Trans Gedron trekken. Aldaar is op den Kruisberg een altaar opgeslagen. Hoog verheven, boven op, onder het Kruis troont daar dan de God van vrede, de Koning der heerlijkheid. Zoo pas hebben de heerlijkste tonen van een Godswelgevallige muziek weerklonken, zoo juist juichte het nog uit honderden monden langs het kruisten hemel op : Lauda, Sion Salvatorem. Loof, Sion, uwen Verlosser, verhef in uw zangen den Leidsman, den Herder, nog zijn we gansch onder den indruk van het pasgesproken woord eener van liefde gloeiende toespraak, nu wordt alles stil, een stilte even plechtig als die van de groote wateren in het uur der zeldzame kalmte op zee ; stilte, diepe stilte onder die honderden biddende pelgrims, stilte over de groene weiden, rust onder de rijpende korenaren. O zoete kalmte, rustige vrede en vredige rust bij J ezus ! Daar weer toont liefelijk zacht een harmonisch schelgeklingel in breede golven wegdeinende onder den azuren hemeltroon. Links en rechts knielt de menigte neder ; de grijsaard stram en afgemat op zijn lange levensbaan, de man, in de kracht van zijn leven, heiligend zijnen rustdag, de vrouw biedend haar jongsten lieveling ten zegen aan Jezus, de jongeman, de jongedochter te midden van de stormen des levens, een breede schare van bruidjes, als engeltjes zoo lief, om 'sHeeren troon, allen buigen de knie voor den God van Majesteit die zegevierend zich geeft uit de handen des priesters aan zijn geloovig volk. En de zegen des hemels daalt vanaf den Kruisberg over vader en zoon, over moeder en dochter, over grijsaard en kind, over akker en weide. Plechtig roerende stonde ! „Komt tot mij, allen, die vermoeid en beladen zijt, Ik zal u verkwikken." Dat is de minnestem der H. Hostie, die gaat van hart tot hart ! Plechtig roerende stonde! Sic Deus dilexit mundum. „Mijn kind, zoo heb ik de wereld lief, zoo bemin ik U!" En vrede, troost, bemoediging, geluk daalt neer in al die harten daar voor Jezus vergaderd. Ze weten het, ze voelen het, hier vooral roept het aller hart: „Hij kent de Zijnen en de Zijnen kennen Hem !" Komt dan allen, gij, die dit leest, die getuigen wilt zijn van de goddelijke liefde, die er afstraalt van dezen heiligen berg, komt dan allen ter bedevaart op dezen schoonsten dag der dagen, komt en aanbidt Hem, zingt Hem lof met den psalmist „Looft den Beer, onzen God, aanbidt hem op zijnen heiligen berg." --- FEUILLETON. De vloek eens Vaders. 77) X. DE SPION. Het was omstreeks een uur na middernacht. Jean Renaud lag reeds in een diepen slaap. Lucile had de lamp uitgedaan, maar op het punt om, zooals Jean Renaud, te bed te gaan, gevoelde zij behoefte aan lucht. Zii opende het venster. Nu ademde zij de lucht met volle teugen in; naar het schoone landschap starend, gaf zij zich aan zoete droomerijen over. Zoo verliep een geruimen tijd. Eensklaps werd de stilte, die om haar heerschte, door het geluid van voetstappen gestoord. Zij week van het venster terug, maar dadelijk bedenkend dat zij niets te vreezen had, ging zij er weder heen en luisterde in de grootste spanning. Weder hoorde zij voetstappen, en zij vernam een zacht gefluister. „Wie kan daar nog zoo laat m den nacht ziin?" vroeg zij zich af, en eene stem in haar binnenste scheen haar toe te roepen : „De Parisels !" Zij begreep dat de nachtelijke wandelaars zich eene plaats gekozen hadden achter de hooge en dichte heg, die den tuin omgaf, zij vermoedde dat het de Parisels waren, en reeds eenmaal een gesprek der twee schurken te hebben gehoord, wist zij dat d« tot alles in staat waren. Maar zij spraken op zachten toon, en Lucile kon niets verstaan, hoe zij zich cok inspande om iets van het gesprek op te vangen. Het was donker in de kamer, doch zij wist zich nog van vroeger te herinneren, waar de deur was, die to» den tuin toegang gaf. De sleutel stak in het slot. Zoo zacht mogelijk draaide zij hem om, voorzichtig z '' c ' eur en sloop den tuin in. De twee nachtwandelaars hadden niets gehoord. 6 Lucile ging langzaam vooruit met ingehouden adem en nauwelijks den grond rakend. Bn de heg gekomen, ging zii in het gras liggen. Omstreeks elf ure des avonds, terwijl Jean Renaud aan den oever der Sableuse op de verschijning van het spook wachtte en allen oo de hoeve sliepen, was Oeertruida, de spion van de twee Parisels, naar de plaats van samenkomst gegaan. Zij waren reeds ongeduldig geworden. „Waarom komt gij zoo laat ?" vroegen zij op barschen toon. „Ik kan 't niet helpen", gaf zij ten antwoord. „Ze zijn eerst om tien uren naar bed gegaan". „Zoo, dat maakt een verschil. Is er op Seuillon iets bijzonders voorgevallen?" „Ja ; vooreerst zal ik u zeggen, waarom ze zoo laat naar bed zijn gegaan : daar t morgen St.-Petrus is, is er een klein feest geweest ter eere van mijnheer Rouvenat, en de jonge juffrouw ' heeft gezongen". Een hatelijke lach speelde om de lippen van Fran?ois. „Dat behoeft ge me niet te vertellen", riep hij nijdig ; „zeg me maar welk nieuws ge weet". „Gisteren is de bedelaar Mardoche langer dan een uur bij de jonge juffrouw geweest". „Zoo, zoo, dat is iets vreemds, 'k Zal dien ouden £ek in 't oog houden, 'k Heb toch reeds een hekel aan den vent ; dat hij oppasse. Als hij mij noodzaakt hem eens in zijn hol op te zoeken, zal hij niet meer in de vallei rondslenteren". „Heeft hij u wat misdaan ?" „Dat gaat u niet aan. Weet ge wat er tusschen hem en Blanche gesproken is ?" „Neen ; maar toen de jonge juffrouw beneden kwam, was zij zeer opgeruimd, en Meilier en Rouvenat schenen ook goed gehumeurd". „Hebt gij niets bijzonders gehoord ?'' „Neen ! Ge weet dat ze altijd de deur sluiten, als ze iets te bespreken hebbein. Maar Rouvenat is heden ochtend naar Parijs vertrokken". „Is Rouvenat naar Parijs vertakken ?" riep Frangois met fonkelenden blik. „Weet ge waarom ?" „Neen !" Met de hand op het voorhoofd verzonk Frangois in diep gepeins. „Ook heeft de meester heden naar dei; notaris van Saint-Irun geschreven", vervolgde Oeertruida. „Ik heb den brief inzien ; de lx>stbode heeft hem medegenomen". Franfois stond daar als door den bliksem getroffen, met dwalenden blik, akelig verwrongen gelaat en een grijnslach om de bleeke lippen. Een zenuwachtige rilling deed zijn geheele lichaam schudden. Zijne tanden klapperden op elkander. Wat in hem omging, moest verschrikkelijk zijn". „Blanche is opgeruimd. Rouvenat is naar Parijs, Mellier heeft aan zijn notaris geschreven, ha, ik begrijp alles", stotterde hij eindelijk. „Wat dan ?" vroeg Oeertruida bedeesd. Hij zag haar woedend aan. Zij deinsde achteruit. „Het is goed", mompelde hij op huiveringwekkenden toon ; ik zal de schoone bruid mijne gelukwenschen gaan brengen. En een droge, scherpe lach kwam als een dof geratel over zijne bevende lippen. Geertruida zag hem ontsteld aan ; zij vermoedde iels vreeselijks. Frans zweeg eenige oogenblikken ; daarna sprak hij op fluisterenden toon : „Morgennacht kom ik op de hoeve een bezoek brengen". „Frans, uw blik jaagt mij schrik aan. Wat is uw vobrjiemen> ? Waarom wilt ge des nachts op de hoeve komen ?" ,,Ik heb u reeds meermalen gezegd, dat ge geen zotte vragen moet doem ; ge zijt te nieuwsgierig, en dat wil ik u afleeren". „Ik zal u niets meer vragen". „Goed ! Weet ge wat ik van u verlang ? Morgen nacht om 12 Uur opent ge voor mij de kleine deur-; daarna gaat ge weer naar uwe kamer. Hebt ge mij begrenen ?" „Ja!" stotterde zij bevend. „Frans, ik mag u nets vragen, maar mij dunkt toch dat ik diende te weten... Het is of mij wordt toegefluisterd, dat een groot gevaar otns tedreigt". „Ik zal zelf weten wat ik te doen heb. Tot morgen !" riep Frans, en hij liep haastis* heen. Geerlruida ging langzaam en met gebogen hoofd naar de hoeve terug ; zij was angstig ; het was of ee n zware last op hare borst drukte. > i | <| !Frans had haar niet volkomen geriust gesteld ; zij begreep, dat hij haar niet de oprechte waarheid had gezegd ; daar zij geen groot versland had, kon zij de ware bedoeling van Frans niet gissen. Enkele minuten, nadat hij Geertruida verlaten had, zocht Frans zijn vader op, die hem achter de stallen in een boekweitveld wachtte. * * XI. IN DEN MANESCHIJN. „Welnu", vroeg de oude Parisel aan zijn zoon, hebt gij de meid niet gesproken ? Wat had ze voor nieuws ? Gaat onze waarde neef haast uitstappen ?" „Hij schijtnt er nog niet het minste plan op te hebben; hij is even taai als Rouvenat", antwoordde Frans. „Dat rondzwerven begint me te vervelen". „Niemand dwingt u er toe". „Ondankbare! Dat ik na den op Rouvenat mislukten aanslag hier ben gebleven, is om u". „Ik denk niet meer om Rouvenat, Frans ; de haat is een slechte raadsman ; hij heeft ons beide recht dom doen handelen. Wij hadden Rouvenat met rust moeien laten en Mellier moeten treffen. Hij is half gek ! Ik weet niet wat hem gedurig door het hoofd maalt, maar 't is zeker geheel iets anders dan het verdriet over 't verlies van zijne dochter. Bijna altijd in zijn kamer opgesloten, niemand willende ontvangen, veiiwondert iedereen over zijn zonderling gedrag. Welnu, als men hem op een morgen dood in zijn kamer vond, zou men zeggen : ,,HH' heeft zich zelf van kant gemaakt ; 't was reeds lang duidelijk, dat hij niet wel bij 't hoofd was. En zqnder dat iemand zou vermoedens, dat hij was gewurgd geworden, zouden we van de nalatenschap bezit genomen hebben en thans op de heerlijke bedden van Seuillon slapen. Nu echter is het daarvoor te laat". „Waarom ?" vroeg Frans. „Omdat men na het geval met Rouvenat niet aan een zelfmoord zal gelooven. Neen, we kunnen er nu niet meer aan denken, ons op die wijze van Mellier te ontslaan". „Als het spook Rouvenat is te hulp gekomen, moeten we toch zeggen, dat het ons ook gedienstig is", merkte Frans op; „de oude snaak heeft ons niet herkend en vermoedt niet in 't minst, dat wij hem de poets gespeeld hebben, anders zou hij ons wel hebben aangeklaagd". De oude Parisel schudde het hoofd. „Rouvenat is een leeperd", antwoordde hij, „en niet zonder reden wantrouw ik hem. Hij weet zeer goed dat wij hem in den put geworpen hebben ; het bewijs daarvan is, dat hij vertelt, dat hij eene duizeling heeft gekregen en daardoor in den put gevallen is. Hij heeft ons niet aangeklaagd, omdat wij bloedverwanten van zijn meester zijn". „Wij mogen hem voor zijne edelmoedigheid wel gaan bedanken", zei Frans op spottenden toon„Voordat ge van de hoeve werd gejaagd, stond onze zaak uitmuntend", hernam zijn vader, „ge hebt den geheelen boel bedorven. Maar zoolang Mellier er niet aan denkt een testament te maken, is er nog niets verbeurd'. „Daar denkt hij juist aan", zei Frans. „Wat ?" riep de oude Parisel. „Donders als dat waar is..." „Wat zult ge dan doen ?" De oogen van den ouden Parisel schitterde van een onheilspellenden gloed. „Ik weet 't niet", antwoordde hii met doffe stem, „maar ik zal me niet laten onterven". „Wat de plannen van onzen neef zijn, weet ik niet bepaald", hernam Frans, „maar ik denk, dat hij aan de dochter van Jean Renaud alles zal vermaken. Hij heeft geen eigen wil meer ; wat Rouvenat wil, doe! hij". „Het is waar, die Rouvenat ! Als hij mij doet onterven, vermoord ik hem". „Dat had al lang moeten gedaan zijn", zei Frans, verachtelijk de schouders ophalend. „Wil ik u eens wat vertellen ? Rouvenat is vanmorgen naar Parijs gegaan". „Hij zal de hoofdstad willen zien". „En Mellier heeft aan zijnen notaris een brief geschreven". ..Om zijn testamenl te maken ?" vroeg de oude Parisel. „Ik denk, om een huwelijkscontract op te maken", zei Frans, de vuisten ballend. „Een huwelijkscontract ? Zou Mellier er nog aan denken om te gaan trouwen ?" „Neen ; maar Blanche gaat trouwen". „Onze neef zal haar een bruidschat geven, misschien honderdduizend frank,; 't is veel, maar we kunnen het hem niet beletten. Hoe weet ge dat ?" „Ik heb het geraden". (Wordt vervolgd.) ---