Zij, die zich met 1 Zij, die zich met 1 JLpril a. op dit blad abonneeren, onivansen de nog verschijnende nnu.mers, gratis. Tweede b !«d. --- DE LENTE. Welk een lekoorlijke tijd is toch de Lente, die wij spoedig hopen in te treden ! Zoo ooit, dan vertellennu de hemelen Gods eer, en verkondigt het aardrijk Zijne goedheid. Zoo ooit, dan voelen wij nu ons hart tot dankbate aanbidding gestemd jegens den Heer der natuur, dien wij in Cristus als onzen genadigden Vader hebben keren kennen. Üe barre winter gaat door de liefelijke lente vervangen worden. 't Is waar, de streken, die wij bewonen, dragen alom nog de merkteekenen des doods. Waarheen wij onze oo<>en wenden, alles vertoont zich dor en als vernietigd. Maar is de lente daar, — welk een verandering 1 De grond, die lang verstorven lag, Ontwaakt ten leven weder, Daar stroomt, met eiken nieuwen dag, Een nieuwen zegen neder, 't Gelaat van 't aardrijk is verheugd, 't Geboomte lacht ons tegen, De groenende akker juicht van vreugd En groeit bij 's Hemels zegen ! O, waren wij nog nooit getuigen van dit grootsche tooneel geweest, — hadden wij nog nooit dit opstandingsfeest der Natuur gevierd, en de aarde slechts altijd ten tijde des win ters gezien, wij zouden haar niet voor hetzelfde oord herkennen. Ongelukkig hij, die door de schoonheden der ontluikende Natuur niet wordt getroffen ; hij toont van alle gevoel voor het ware schoon te zijn vervreemd en voor edele aandoeningen niet vatbaar te wezen. Dit verwachten wij niet van u, Lezers. Neen, wij vertrouwen, dat gij niet alleen met een gevoelig hart de bekoorlijkheden der lente zult bewonderen en genieten, maar u ook van het schepsel tot den Schepper zult verheffen en Zijne macht en goedheid zult prijzen en aanbidden. De Natuur is intussehen niet alleen een toonbeeld van Gods grootheid en liefde, maar ook eene uitstekende leerschool voor den mensch, en geeft ons allerlei wenken aan de hand, die ook alle behartiging verdienen. Zulk o o een wenk meenen wij o a te ontdekken in de rustelooze werkzaamheid die wij overal ontmoeten, en in het cloel, waartoe alles in dit jaargetijde samenwerkt Hierop vestigen wij uwe aandacht en geven u den wenk om ijverig werkzaam te zijn in uwen kring en steeds naar hooger doel te streven, waartoe gij hier op aarde geplaatst zijt. * * * Overal aanschouwen wij werkzaamheid in de Lente. Sedert de eerste da gen, waarin de aarde uit hare diepe sluimering ontwaakte, is alles werkzaam en bezig. Overal zien wij een onophoudelijk drijven en werken in boom en plant, op hoogten en in dalen, in de lucht en in het water. Wormen en insecten zijn in drukke bezigheid en de vogels des hemels bereiden met onnavolgbare kunst hunne nesten Nergens is stilstand. Elke morgen levert ons nieuwe voortbrengsels van verborgene krachten, en alles ijlt met rassche schreden zijne ontwikkeling tegen En deze groote, zich over alles uitstrekkende werkzaamheid der Natuur in de lente, — geeft zij ons geen veelbeteekenenden wenk, om toch ijverig te zijn in hetgeen ons werd aanvertrouwd, en te werken, zoolang het dag is? Ja, ook wij hebben krachten van God ontvangen, welke wij ontwikkelen, aanwenden en door oefening versterken moeten. Aan gelegenheden daartoe ontbreekt het niemand. Ieder heeft zijn werkkring, en wel hem, als hij daarin getrouw wordt bevonden. Het is zoo, de werkzaamheden des eenen zijn gewichtiger en meer beduidend, dan die des anderen. De een vindt veel, de ander weinig aanmoe diging; terwijl hier duizenden de ondernemingen van een meer aanzienlijke bewonderen en toejuichen, verricht daar een ander, door niemand opgemerkt zijne bezigheid in de stilie, en slechts zelden wordt zijn naam buiten zijne woning genoemd. Maar wat het ook zijn moge, dat de Voorzienigheid ons toedeelde en waar wij geplaatst mogen zijn, in hoogere of lagere betrekkingen — heilig behoort ons elke verplichting te zijn, die stand en beroep van ons eischen. Overal waar wij zijn, wat wij zijn moeten, daar zijn wij nuttig en noodig en elk heeft zijne verdienste, wanneer hij slechts de plaats getrouw vervult, op welke God hem gosteld heeft. Lezers, wie gij zijn moogt en tot welken stand gij moogt behooren, o, dat deze gedachte u, met nieuwen moed aanvure tot jverige werkzaamheid 1 De ontwakende natuur, dat beeld van bezigheid en vlüt, spore u aan, om, elk in uwe betrekking, te doen wat uwe hand vindt te doen. Heeft God u veel toevertrouwd, woekert dan ook met uwe talenten! Weest dan gelijk aan den maiestueusen boom, die weldra met duizende bloesems prijkt en eenmaal duizende vruchten zal op leveren Blijft niet rusteloos. Ieder bewege zich in zijn kring, en worde nuttig voor hen, tot wier nut hij bestemd is Welk eene vreugde, welk een zegen, welk een geluk zou het zijn voor ons en de menschheid, indien wij allen war^n, wat wij zijn moesten, en deden, wat wij doen konden! Dan zou, gewis ! onze blik op ons zeiven en op onze medernenschen met hetzelfde welgevallen rusten, als hij thans rust op de Natuur, die hare krachten zoo menigvuldig en zoo heerlijk ontwikkelt. Dan zou de een steeds om des anderen wil leven en werken, en wij zouden alzoo uven gelijk de schepping om ons heen, met rassche schreden, onze volmaking te gemoet snellen. En op dit laatstgenoemde, op dit streven naar volmaaktheid, moeten wij vooral uwe aandaebt vestigen Wij ontdek ken toch in het jaargetijde, dat wij beleven, niet slechts allerwege eene rustelooze, werkzaamheid, maar wij aanschouwen ook in al wat de Natuur ons thans vertoont, een groot doel, tot welks bereiking alles samenwerkt, en wij zien daarin een wenk voor ons om onze uiterste krachten in te span nen, ten einde ook wij eenmaal de hooge bestemming bereiken, waartoe wij door onzen Goddelijken Vader hier geplaatst zijn. — (Dit bespreken wij in een volgend nummer als slot-) --- FEUILLETON. De opzichter van de mijn. 36. Ik begreep, dat ik Madeline voor altijd verloren had ; ik had wel nooit eenige hoop of kans gehad haar te bezitten, maar de verschrikkelijke, koude zekerheid van mijn verlies was onverdraaglijk. Indien ik wilde blijven leven, moest ik al mijn rnanneljjke kracht inspannen en trachten te vergeten wat, op zijn best genomen, slechts een dwaze drooin was geweest. Zoolang ik vertoefde op de plaats waaraan zooveel zoete herinneringen verbonden waren, was vergetelheid natuurlijk onmogelijk. Den avond voor den dag, waarop ik zou vertrekken was de droefheid in de kleine hut grooter dan ooit. Onze harten wareri vol. Hoewel ik niet ver weg ging en beloofd had by elke voorkomende gelegenheid mjjn oud tehuis weer te bezoeken scheen het toch, alsof wij voor altijd afscheid namen van het oude leven. Sedert mijn kindsheid had ik daar gewoond met de goede lieden, die de plaats van vader en moeder bjj mij vervuld hadden. Mijn kleine wereld was St. Gurlott geweest, mijn eenig thuis, die nederige hut, en ik zou wel zeer ongevoelig moeten geweest zijn, wanneer d« scheiding mij niet ter harte was gegaan. Wij zaten te zamen om het vuur. Ik trachtte te schertsen en praatte hoopvol over de toekomst, maar het hielp niet, Hoewtl begeerig om weg te komen, was ik toch geen vrijwillige balling. Op de plaats waar ik zoo lang had gewoond, zou ik liever hebben willen leven en sterven. Mijn tante, die nog ijverig bezig was om een paar kousen af te maken, die ik mee moest nemen, luisterde naar mijn gebabbeld en schudde treurig het hoofd. •Het is goed, wanneer men luchthartig is,* zei ze, »en het is gemakkelijk wanneer men jong is. Maar men heeft mij gezegd, dat Gwendoveij een nare plaats is • «Daar is niets van waar,// antwoordde ik lachend. //Niet half zoo naar als St. Gurlott.» »En het is zoo ver — men kan even goed over zee gaan.» Ik lacDtte weer. «Het is maar zeventig mylen hemelsbreedte. Met een goed paard kan ik er binnen eenige uren komen. En dan wat de mijn betreft.// #Die is hier vrij wat slechter, onder de aarde en in gevaar van onder te loopen. Daar werken wij onder den open hemel in den heerlijken zonneschijn. Is het niet oom P« Mijn oom, die op zijn vast plaatsje in den hoek van het vertrek zat, keek op en knikte. »Ja jongen, dat is waar 1» • Zonneschijn zeg je,« zei mijn tante. //Er zal geen zonneschijn meer zijn voor mij of vader, wanneer onze jongen heengegaan zal zijn. Ik weet niet, hoe het met den ouden man moet gaan, wanneer gij weg zijt. Sedert je kindsheid ben je zijn rechterhand geweest en nu hij naar lichaam en ziel gebroken is, zal hij je meer en meer missen. Maar ik wil geen blaam op jo werpen, jongen I Je hebt geljjk, dat je iets beters gaat zoeken, en het is hier een treurige plaats voor eea (linken jongen om vooruit te komen.# iHugo zal terug komen, moeder,» zei Annie, die achter haar vaders stoel stond. #Hij gaat slechts voor een korten tijd.// • Natuurlijk,- riep ik uit, //of, wat nog beter is, ik zal zooals gg zegt fortuin maken en dan zult gij allen overkomen en met mij leven.* • Daar is het te laat voor,» antwoordde mijne tante. »Wij zjjn oude lieden en onze tijd zal spoedig komen. /-Wanneer gij terugkeert, zal het zijn om ons grafwaarts te brengen.» //Dat is nu dwaze praat, tante I« »Ik zou tevredsn gestorven zijn Hugo, wanneer ik je nog had mogen zien als een gelukkig echtgenoot, met kinderen op je knie,» zeide zij tersluiks naar Annie kijkend, en aan de oude luchtkasteelen deukend die reeds lang te voren ah een kaartenhuis ineen gestort waren. •Ik zal nooit trouwen,// zei ik in spijt van mij zelf in een droeven toon vervallend. Er volgde een langdurige stilte. De woorden mijner tante hadden een pijnlijke snaar aangeroerd, en wij waren geen van allen op ons gemak. Om den indruk dezer onaangename gedachte weg te nemen, stond ik op en keek naar buiten. Het was een schoone avond, met volle maan. »Wij krijgen mooi weer,« zei ik. «Het is noordenwind. Terwjjl ik sprak werd de keukendeur geopend en John Kudd trad binnen, met den hoed in de hand. Hij groette ons allen en nam op verzoek mijner tante een stoel bjj den haard. Na eenigen tijd met een glimlach om de lippen zwijgend gezeten te hebben, verdwenen zijne handen in de diepe zakken en haalde hij de gewone geschenken te voorschijn, die hij geregeld medebracht uit Falmouth. »Ga je morgen weg, mijn heer Hugo P* vroeg hij nu. •Ja John. Ik vertrek na bet ontbijt.» //Kom aan, kom aan I Te paard, mijnheer Hugo ?* •Neen, ik ben van plan er regelrecht door de moeras heen te wandelen. Ik zal het op mijn gemak doen, begrijp je, en de reis afleggen in twee dagen eu onderweg eenmaal overnachten. • Het is een heels toeht. Ik heb hooren zeggen, dat er in het moeras veel sneeuw gevallen is. Ik zou wel willen, dat je mijn weg op moest, dan zou ik je een //vaarwel// en een t welkom» kunnen toeroepen.// • Dank je wel, John// zei ik. * Ach goede hemel, het schijnt mij nog zoo kort geleden te zijn, sinds ik je voor de eerste maal iu mijn oude kar afhaalde. Herinnert ge u nog mijnheer Hugo, dat ik een gedicht gemaakt had voor de juffrouw en voor Annie, en dat je het opschreeft zoo netjes, alsof het gedrukt wa» ?// //Natuurlijk herinner ik mij dat,// antwoordde ik. «Je doet tegenwoordig niet veel meer aan de dichtkunst, John?» John Kudd's gelaat betrok, en met iets wanhopigs in zijn blik krabde hjj zich het hoofd. »Mijn talent laat mij in den steek, vrees ik», bromde hij, #de dichtkunst is ook voor'tjonge volk en niet voor oude knapen als John Rudd. Maar, niettemin komt er nog wel eens iets te voorschijn, als vonken uit een gloeienden oven; toch er ii veel bij, dat ik niet zou kunnen navertellen, of dat ik rnjj'niet herinner. Het was heel gemak voor mjj, mijnheer Hugo, dat gij zoo goed waart ze voor mij op te schrijven.< Zijne groote handen uitspreidende, voegde bij er fluisterend bij : »IIeb ik wel ooit voor je het lieve gedichtje opgezegd, dat ik gemaakt heb, toen je beschuldigd werd den opzichter vermoord te hebben.» Ik zag, dat mijn oom verschrok en van kleur veranderde, terwijl de pijp, die bij aangestoken had, bijna uit zjjn mond viel. »Laat ons daar nu niet van spreken John,# riep ik snel invallend. »Praat over iets anders, dat vermakelijker is.f //Dat is goed, mijnheer Hugo,d antwoordde de dichter, «zal ik u het laatste nieuws vertellen ?# Ik knikte en bjj vervolgde. »Dü jonge patroon komt morgen uit Londen terug en zal hier trouwen.f «Hoi; weet je dat ?« riep ik, rood wordende tot op de kruin van het hoofd, en in de overtuiging dat aller oogen op rnjj gevestigd waren. //Ik bracht eene groote doos mede, om aan het huis af te geven, mijnheer Hugo, en die was aan het adres van de juffrouw, en toen ik in de keuken kwam om een glas bier Ie drinken met den kok, vertelde deze mij, dat de post van middag de tjjding gebracht had, dat de jonge meester te huis kwam.// Hij begreep volstrekt niets van de pijniging, die hij me aandeed ; maar bij elke woord, dat hij sprak was het, alsof er een mes in mijn hart werd rondgedraaid. Nogmaals wendde ik eene poging aan, om het gesprek een# andere richting te geven en het gelukte. Maar terwjjl de beste vent doorbabbelde, was mijn geheele geest vervuld met het nieuws, dat hjj medegebracht had. Ik had plan gehad het dorp te tien of elf uren in den voormiddag te verlaten en om dan dwars door het moeras gaande een veertig mijlen af te leggen voor ik een plaats opzocht om den nacht door te brengen; maar nu nam ik het besluit om heel vroeg te vertrekken, liefst bjj het opgaan der zon. Ik vreesde de marteling om mijn lieveling nog eenmaal te ontmoeten, en ik wist, dat het waarschijnlijk was, dat zij zeer vroeg in den morgen uit Falmouth zou komen. Na met John ltudd een glas jenever op mijne gezondheid gedronken te hebben, die mij allo mogelijk goeds gewenscht had, stond hij op om afscheid te nemen. Ik ging met hem tot aan de deur en bracht hem door het tuintje naar den straatweg. Hier wisselden wjj nog een hartelijken handdruk. (Wordt vervolgd. --- BINNENLAND. Het saldo van 's Rijks schatkist bedroeg op 14 dezer f 16.821.721.14. Men meldt uit Yerseke: De invoer van Fransche oesters mag in de wateren van Zeeluid niet plaats hebben. Vandaar dan ook, dat geen andere dau echte Zeeuwsche oesters, wier goede hoedanigheid algemeen bekend en beroemd is, hier worden aangetroffen. Aan den kant van Bruinisse en Hekelingen echter mag Fransch broed worden ingevoerd. Dat broed brengt een zeediertje mee, 't welk voor den oester de grootste vijand is; en deze vijand bezoekt natuurlijk ook de aangrenzende oesterbanken in de Ooster-Schelde, in weerwil van 't verbod, In den laatsten tijd is de aandacht der oesterhandelaars te Yerseke daarop gevestigd en wil men pogingen in het werk stellen, daarin verandering te brengen. Te Valthermoad stond de vrouw van den arbeider E. B. met iemand builen te praten toen onderwijl haar ruim tweejarig zoontje het huis binnenging. Eenige oogenblikken daarna hoorde de moeder een gegil, ijlde naar binnen en bemerkte, dat de kleine een teug kokende thee moet nebben ingeslikt. Niettegenstaande de hulp van den geneesheer werd ingeroepen, stierf de kleine den volgenden dag. Sedert eenige dagen worden in de gemeente Ooststellingwerf kwitstaarten gezien, een verschijnsel dat op zoele lentedagen doet.. . hopen. En dat met zoo'n slechten tijd ! Onder Nieuwdorp schonk dezer dagen een vrouw het leven aan haar achttiende kind. Als bijzonderheid meldt men dat al de telgen in leven zijn en nog altijd met vader en moeder samenwonen. Als een bijzonderheid meldt men, dat te Bovencarspel een 11-jarig meisje de voor dien leeftijd zeker zelden voorkomende zwaarte van 125 pond heeft bereikt. Langs de geheele nieuwe Hollandsche Waterlinie worden de forten gereed gemaakt tot ontvangst van troepen, die er in de tweede helft der volgende maand eene groote kadermanoeuvre zullen houden. De feestelijke bijeenkomst van de 8 infanteriemuziekkorpsen, welke 9 en 10 Juli a. s. te Nijmegeu zou plaats hebben, zal, wegens door eenige regimentscommandanten geopperde bezwaren, geen voortgang hebben. In een herberg hadden twee lieden, eea suijdersgezel en een barbiersbediende kennis gemaakt. Eenige glaasjes, die de kleermaker betaald had, vormden den grondslag tot een onwrikbaie vriendschap. Met ieder nieuw glaasje, dat door des barbiers keelgat verdween, stegen diens teedere gevoelens, totdat hij eindelijk zijn vol hart eens moest uitstorten. „Vriend," riep hij uit, »ik ben je echte, ware vriend. Op mij kan je rekenen zoo lang je leeft. Wanneer het je soms eens slecht mocht gaan, vorsch dan uit waar ik ben. Al heb je geen kleeren aan het lijf, al loop je barrevoets langs de straat, al Verteert de honger je ingewanden, ja, al hebben je vader en moeder je verlaten, kom dan bij mij, dau help ik je, dan zal ik je — gratis scheren.» Voor het dienstjaar 1887/88 zullen op de hoofdsommen der directe belastingen worden geheven de volgende opcenten : Personeele Belasting. Voor het rijk 10, voor de provinciën : Noord-Brabant 19, Gelderland 5 1 /,, Zuid-Holland 5, Noord-Holland 3, Zeeland 22, Utrecht 6, Friesland 27, Overijsel 10, Groningen 36, Drente 18, Limbnrg 13. Patentrecht. Voor het rijk 28 en op pal entzegel 50. Het algemeen debat in de Tweede Kamer over het kiesrechthoofdstuk is Donderdag voortgezet. De heer Ruijs, repliceerende, bleef aan een vasten grondwettelijken census de voorkeur geven. De heer van Houten verdedigde het algemeen stemrecht, en was voor onttroniug van het kapitaal in onze wetgeving, maar zou ten slotte toch ook stemmen voor het regeerings voorstel, indien zijn amendement werd verworpen. De heer Mees bestreed het algemeen stemrecht en verdedigde het regeeringsartikel. Naar wij vernemen, heeft de inspecteur van den geneeskundigen dienst der landmacht aan de hoofden der districten eene opgaaf verzocht van de tot het hospitaalpersoneel behoorende personen (de hospitaalsoldaten daaronder begrepen), die zich door ijverige plichtsbetrachting en nauwgezetheid bij het verplegen van zieleen hebben ónderscheiden. De bedoeling schijnt te zijn door gepaste belooningen de militaire ziekenverplegers aan te moedigen. De Kamer van koophandel en fabrieken te Deventer heeft besloten, het adres van het Bestuur van den Nederlandschen Uitgeversbond om een verlaagd tarief voor de verzending van couranten en drukwerken naar België, te ondersteunen. De min. v. oorlog heeft bepaald, dat dit jaar bij de 2e divisie inf. de volgende oefeningen zullen plaats hebben : le. Door het le en 8e reg, inf. velddienstoefeningen op groote schaal door de drie wapens. 2e. Door het 5e reg. inf. oefeningen der drie wapens bij de garnizoenen. Öe. Gecombineerde oefeningen van land- en zeemacht, waaraan het 1 reg. inf. deel neemt. 4e. Oefeningen in den vesting-oorlog. O O Eenige groote fabrikanten te Maastricht komen dezer dagen bijeen om te beraadslagen over de oprichting van een pensioenfonds voor werklieden, aldaar werkzaam. Ook al een gevolg van de arbeidersenquête. De vorige week werden 72 vreemdelingen waaronder 5 vrouwen, over de grenzen van het rijk gezet. Een zekere Consten te Nieuwenhagen (Limburg), een oppassend man en vader van een talrijk gezin, is onder de vreeselijkste pijnen aan bloedvergiftiging gestorven. De ongelukkige had ten kleine wonde aan de hand gekregen, door welke wonde waarïchijulijk giftige bestauddeelen in het bloed zijn gekomen. Althans de hand en de arm zwollen onrustbarend op en niettegenstuande de spoedig aangebrachte geneeskundige hulp overleed de ongelukkige weldra. Z. M. de Koning zal bij het Keizersfeest te Berlijn (22 Maart) zich doen vertegenwoordigen door zijnen adjudant-generaal, den gep. luit.-generaal jhr, Verspeyck. Is er in de laatste jaren veel gedaan voor de veifraaing van Maastricht, thans wordt de kroon op het werk gezet door het maken van eenen uitgangsweg aan de zijde van de voormalige St. Pieterspoort. Hierdoor wordt het nieuwe villaplein rechtstreeks met het middenpunt der stad verbonden. Dc uitgangsweg zal loopen langs het bastion „de vijf Koppen" en door ééne groote en twee kleine poorten van smaakvollen vorm toegang tot de Begijnenstraat verleenen. Het is dit zuidelijk gedeelte der stad dat, grenzende aan den St. Pietersberg, de Jeker en het kanaal, voortaan wel het meest aantrekkelijke voor den inwoner en den vreemdeling zal zijn, Men schrijft aan het L, D, uit Wassenaar 1 Zondag avond legde zich een reeds vrij bejaard, alleenwonend man te Wassenaar in niet nuchteren toestand te rusten. Het schijnt dat hij zulks deed in gezelschap van eene brandende pijp; ten minste de buren, die 's morgens verschrikten door een onwelriekenden rook, vonden hem nog slapende, terwijl de kleederen hem aan het lijf verbrand waren. Hij is aan de gevolgen overleden. Wegens de langdurige droogte heerscht in de prov. Friesland groot gebrek aan drinkwater, vooral voor het vee. Op enkele plaatsen moet het water tot op een afstand van twee uren gaans in wagens worden aangevoerd, aan welk vervoer veel tijdverlies en kosten moeten zijn verbonden. Uit de gemeente Ouddorp vertrekken den 12en der volgende maand ongeveer veertig personen naar Noord-Amerika. De bevolking der provincie Overijsel is in 1885 toegenomen met 1185 mannen en 1468 vrouwen, bedroeg alzoo^op 1 Januari jl. het totaal van 201.462 zielen. De Minister van oorlog heeft bepaald, dat dit jaar bij de bereden korpsen geen gebruik zal worden gemaakt van turfstrooisel. Op de paardenmarkt te Weert heeft een koopman zijn portefeuille met f 1040 aan bankbiljetten verloren. In weerwil van de vele moeite welke tot het terugvinden van het geld gedaan werd, is dit nog niet gelukt. Uit Suriname wordt gemeld gemeld, dat, wanneer er geen langdurige droogte komt, de cacaocultuur dit jaar een rijken oogst doet verwachten. De jonge planten zijn goed «aangeslagen» en de vierjarige en andere boomen zitten vol vruchten. Omtrent het slagen van de proef met cacao-boonen van Trinidad afkomstig, kan met zekerheid eerst over eene maand mededeeling worden gedaan. Omtrent den toestand van Z. D. H. den Bisschop van Haarlem ontvangt „De Tijd" voortdurend zeer geruststellende berichten. Hoewel alle gevaar nog niet is geweken, wordt de hoop op een volledig herstel dagelijks meer gewettigd. Te Poortugaal is de eerste Nortonpompwel geslagen, ter diepte van 71 voet, voldoende om goed drinkwater te leveren. Woensdag werd te Borsele een dubbel woonhuis met erf en tuin, staande en gelegen in de kom dier gemeente, in publieke veiling verkocht voor J 480. De hypotheekhouder had er eene pretensie op van / 800 in kapitaal. De graanhandel, die in Venloo reeds vele jaren bloeide, is sedert geruimen tijd kwijnende. De uitvoer naar Pruisen is thans zeer gering, waarvan hoofdzakelijk de Duitsche invoerrechten de oorzaken zijn; want hierdoor wordt de concurrentie met graan uit Kopenhagen enz. onmogelijk. Sedert de laatste 18 maanden is de uitvoer naar Pruisen van Venloo daa ook beneden de helft gebleven tegenover den uitvoer der laatste zes jaren. Naar wij vernemen, is na eene kortstondige ziekte Woensdag te 's-Ilage overleden de oud-luitenant-generaal der artillerie Frans van Exter, in den ouderdom van 76 jaren. De overledene was ridder der Militaire Willemsorde. De met groot verlof zijnde miliciens van de lichting van 1884, behoorende tot het wapen der infantrie, zullen tusschen 9 Augustus en 17 September a. s. voor den tijd van vijf weken onder de wapenen komen, tot het deelnemen aan de najaarsoefeningen. Te Leiden ligt een adres ter teekening tot ondersteuning van het bekende adres aar. den Koning over leger en vloot in Nederlandsch-Indië. Naar wij vernemen, is aan Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden de zeldzame onderscheiding te beurt gevallen door den Keizer aller Russen te worden begiftigd met het grootkruis der in 1714 door Peter den Groote gestichte orde voor dames, van de Heilige Groot-Martelares Katharina. Graaf Kapnizt, de Russische gezant bij ons hof, verliet heden (Woensd.i^ 16 Maart) St. Petersburg en zal dadelijk na zijne aankomst te 's-Gravenhage audiëntie aanvragen, ten einde aan H. M. de insigniën der orde te kunnen aanbieden. In den ouderdom van 67 jaren is te Maastricht overleden de gepensioneerde luit,kol. G. J. ten Raa ---