DE NIEUWE TIJDREKENING. Eindelijk heeft de Regeering eene 1 regeling voorgesteld om te komen tot de wettelijke eenheid van tijd. Zij heeft daarbij den MiddenEuropeeschen tijd aangenomen, maar een weinig «gepanacheerd», precies als 't tegenwoordig ook in de politiek behoort. De zuivere MiddenEuropeesche tijdrekening ware eene vervroeging van 40 minuten voor alle bezigheden. De Regeering neemt acte van hetgeen dikwijls gezegd is omtrent de voordeelen van zulk eene vervroeging ; zij schrikt blijkbaar voor deze omwenteling in het maatschappelijk leven terug, maar vindt het grootste bezwaar in de omstandigheid, dat door de internationale spoorwegverbindingen de uren van aankomst en vertrek der treinen — en als gevolg daarvan ook die der meer locale treinen — feitelijk niet gewijzigd kunnen worden. We zouden dus den «gearaendeerden», den gezuiverden Midden-Europeeschen tijd krijgen en daartoe wordt de wettelijke fictie in het leven geroepen, dat alle thans in wetten enz. genoemde tijdstippen geacht worden een half uur later te zijn gesteld. Bijvoorbeeld, de opening der Beurs is te 2 uren bepaald ; dit zou thans half 3 worden, hetgeen niet belet dat het dan werkelijk toch 2 uren is, zooals wij dat gewoon waren, — zoodat wij in den zomer het te half tien nog licht zullen vinden buiten, omdat het daar werkelijk, onder den ons nu bekenden toestand, pas 9 uren is. In den winter zullen wij in plaats om 7 uren om half 8 kunnen opstaan, maar in den zomer zullen wij, als wij liefhebbers van hengelen zijn, het al om half 2 zien schemeren, aange- | zien het dan zal wezen, wat nu 2 . Ur Tir 19 ' 1 1 a 1 i. , • j ! W e gelooven, dat het een geleide- j lijke overgang zal wezen van den op sommige plaatsen reeds gevolgden Greenwieh -tijd, die, zooals men weet, 20 minuten verschilt, terwijl waar thans de Arasterdamsche tijd wordt gevolgd, voor zooveel althans de plaatsen westelijker zi]n gelegen, de officieele tiid slechts 20 minuten vervroegd zal moeten worden om hem verband te doen houden met de spoorwegregeling. Wat ons echter niet geheel duidelijk voorkomt, is de mededeeling van de Regeering, «dat door de interna' tionale spoorwegverbindingen de uren van aankomst en vertrek der treinen feitelijk niet gewijzigd kunnen worden,» — waardoor de Midden-Europeesche tijd in zijne volkomen zuiverheid niet kan worden aangenomen, terwijl daarna onmiddellijk volgt het bericht, dat, als wij den middelbaren zonnetijd van den meridiaan op vijftien graden Oosterlengte van Greenwich voortaan als den wettelijken tijd aannemen, »ook de spoorwegmaatschappijen de tijdsbepalingen harer dienstregelingen daarnaar vaststellen. Wie reimt sieh das zusamm? --- FEUILLETON. DE VADERVLOEK. 51.) Sedert dien tijd is de heer Markham een gruot menschenhater geworden ; hij is jaren Ung gaan reizen in het Oosten, vanwaar bij voor eenigen tijd is teruggekomen. Maar bet schijnt, dat hij binnen kort Engeland op» nieuw Eal verlaten, zoo hatelijk is hem daar 't verblijf geworden.» Gelukkig was Miss Norreijs zoo geplaatst, dat de jongeling haar gelaat niet kon zien, want in dat oogenblik vertrok zij krampachtig den mond en de angst etond in hare oogen te lezen. «In dat sombere buis van Lonemoor is Gwendoline geboren,« hernam de joDge man. t De heer Markham heeft haar nooit gezien, alhoewel zij eenige maanden voor zijn vertrek onder zijn dak is geboren. De moeder van haar, die ik lief heb, was op een konden November avond huisvesting komen vragen in die eenzame woning. Men nam haar op en verzorgde haar goed, maar kon niet te weten komen wie zij «as ; zij was krankzinnig, Zij bleef een maand lang te Lonemoor, en op een zekeren avond, toen de heide met een dikke sneeuwlaag bedekt was, verdween zij en liet baar kind achter. Achttien jaren is het geleden, dat dit heeft plaats gehad.» „Achttien jaren !« herhaalde Miss Norreys op een onderdrukten toon. „Men heeft de ongelukkige nagespoord, maar te vergeefs; eerst in de volgende maand April heeft men bij bet «nelUa der snees* haar lijk gevonden. Het lag in een wagenspoor, waar het den geheelen winter onder de sneeuw bedolven was geweest." Bij het uitspreken dezer woorden ging hem een rilling over de leden. Wat Miss Norreys aeDgaat, het afgrijzen stond haar op het gelaat te lezen, en zij sprak nauwelijks hoorbaar: «Dood 1 Wist men stellig, dat het de zelfde persoon was P» «Zekerlijk, de huishoudster van den graaf heeft haar herkend en het lijk laten begra ven op het kerkhof van Pimstone,» «En het kind, het kind f" „Het leefde, werd grooter. — — Het is mijne Gwendoline," De lippen der schoons vronw werden we der vreeselijk bleek; eindelijk vroeg zij : «En heeft de graaf dat kind noeit gezien P» „Nooit! zooals ik a zeide, zij is hare opvoeding verschuldigd aan het medelijden der echtgenooten Qaillet. Deze meenden, d&t de noeder van Gwendoline eene vrouw van rang moest zijn. en dat haar vader haar misschien eenmaal zou komen opeischeD.« «Het is zeer vreemd," hernam Miss Norreys met de banden voor het gelaat, «dat die Quillets dat kind op hunne kosten hebben opgevoed.« „Werkelijk heeft hun gedrag in die omstandigheden onverklaarbaar geschenen." «Mijn arme Gwendoline,« vervolgde hij treurg, «misschien thans zeer ongelukkig, zonder hulp, zonder woning, zonder vrienden. — — O, ik zou gaarne mijn rechterhand willen geven om te weten, waar ik haar kan vinden." Hier ontbraken hem de woorden. Eene onderdrukte zacht ontsnapte de borst dei Indische vrouw, «Lord Chilton,« riep zij driftig, «wij moeten haar wedervinden tegen elkeo prijs; ik zal u helpen in uwe nasporingen,* Hare ongen schitterden en met ontroerde stem herbaalde zij : „Wij zullen haar wedervinden, al moesten we de geheele wereld afreizen. — — Geef mij tijd om na te denken ; wij zullen er spoedig weder over sprekeo,« Zij verliet haastig Lord Coiltou en giug het kasteel binnen. „Aub, o iju hoofd brand l riep zij uit. «Wie is toch dat meisje f Wie. is hare moeder P Dat lijk, gevonden op de beide, was het. — — Ik moet volstrekt de waarheid weten. Op wien kan ik vertrouwen ? Niemand dan mijn getrouwe Aga kan mij bijstaan in deze omstandigheid ; hem zal ik er heen zenden. — —« Zij schelde en beval, dat men den Indiaan bij haar zou brengen. Een man van een hooge gestalte kwam te voorschijn, zijn gezicht was even kalm, even ondoordringbaar als dat van den spinx. Meer dan eens had hij in Indië zijne meesteres het leven gered. Even als Naya, zijne vrouw, aanbad hij Miss Norreys j om haar genoegen te doeu zou hij over gloeiende kolen hebben geloopen. De eigenares van Beechnoont deed hare boodschap eo hij verwijderde zich. Een uur later had hij Beechmont verlaten om zich naar Londen te begeven, DERDE AFDËELING. Het was op Woensdag der volgende week, dat Miss Norreys en hare gasten zich naar Dunbolm zouden begeven. D«u dag te wen gaf de Indische vrouw een groot diner, gevolgd door een bal. U'.tnoodigingen waren overal gedaan, en de aanzienlijkste familiën van het graafschap hadden bevestigend geantwoord. De gewezen kapitein Eollish woonde het feest bij, maar noch zijne dochter noch juffrouw Mijner was mee gekomen. Tot de gasten behoorde ook de hertog de Rosstijne. Het was een vrij bejaard, rijk en buitengewoon gezellig man. Hij beijverde zich den ganschen avond bij Miss Norreys, want de wonderbare schoon • heid der gastvrouw bad een diepen indruk op hem gemaakt. Lord Darkwood bemerkte spoedig de bewondering van den hertog, en hij kon zijn naijver nauwelijks verbergen. «Ik moet mij noodzakelijk verklaren dacht hij, «want ik zie wel, dat het niet aan aanbidders ontbreekt 1 Ik zal trachten gelegenheid te vinden haar vau avond te spreken.« Eerst laat verliet de hertog de Rostijue den arm van Miss Norreys om eene wandeling te doen met Mevroaw Kenright, Toen Lord Darkwood de gelegenheid gunstig zag, begaf hij zich vlug naar de plaats waar zij met eene dame stond te praten. „Miss Norreys,» zeide hij, «zoudt gij de goedheid willen hebben een wandeling te doen in mijn gezelschap P Ik heb van avoDd nog niet bet genoegen gehad met u te spre« ken, zoo waart gij bezet.a De dame nam het aanbod glimlachend aan. Na de salons doorgegaan te zijn, bracht Lord Darkwood haar in den bloemtuin, die schitterend verlicht was. Deze tain was verlaten j het geschikte (.ogenblik was dus gekonen. j De eigenares, die den geheelen avond het misnoegen van den markies bemerkt had, begreep met welk doel hij haar Daar deze plaats geleid had. Eene plotselinge vrees overviel haar. Zou zij hem als echtgenoot aannemen P Om zijn voordel niet te overhaasten sprak Lord Darkwood over het diner, over het bal, maakte haar een compliment over de bevallige wijze, waarop zij hare gasten ontving enz. A.1 pratende vroeg hij zich af, hoe hij na eigenlijk op het onderwerp zon komen,toen de dame door eene beweging om haar arm terug te trekken haar bracelet loshaakte en op deu grond liet vallen. Lord Darkwood haastte zich om se op te rapen. Dat kleinood vormde een groote ster van diamanten om een gouden kring, waarin de letters S. N. gegraveerd stonden. «Vergeef mij Miss Norreys, maar ik ben nieowsgierig uw doopnaam te weten. Wat beteekent S, N. P« — „Sicilië Norreys,» antwoordde de dame koel, het is eene oude familienaam.» „Miss Norreys.... Sicilië.... hoor mij aan, «ging bü voort, hare hand vattende, «ik ken u nog niet lang, maar sedert ik u gezien beb, behoort mijn hart mij niet meer. Ik beb u lief, M.ss Norryes, met al de kracht mijner ziel.... Sicilië wilt gij mijn vrouw zijn P" De dame trok bare hand terug, die hij niet losgelaten had en ging op een rustbank zitten. Wij hebben Miss Norreys en den voor» maligen kapitein Follish gelaten in den bloemtuin van Beechnont. {WvrM wrwtyty --- Algemeen Overzicht. Verscheidene Zaid-Doitsche bladen verheugen zich — terwijl de Noord-Doitsche het veelal afkeuren — over bet woord van protest, door Kroonprins Lodwig van Beieren in de Doitsche club te Moskau gesproken, toen de President hem en de andere Vorsten daar begroetten als «het gevolg» van Prins Heinrich van Prnisen. Zij verblijden zich, dat „de vertegenwoordiger van den grootsten Slaat van MiddenDaitschland aldus een: „„tot hiertoe en niet komen, bet woord van den Bcierschen Kroon prins moeten bevestigen en de positie der Bondsvorsten moeten erkennen. En dat de andere Vorsten met hem meegingen, is, vinden zij, onbegrijpelijk. Zij hadden juist de mee8te redeD » zich bi J Pr ' ns Ludwig aan te r h ' u,te " e ° hem . toe te i" ichen ; üe geaeele zaak, een kleinigheid op zich zelf, geeft, als dikwijls meer dergelijke ki e jmgt, t d en doen, aanleiding tot belangrijke uitingen en een juisten blik op de bestaande verhoudingen. Dat «verlaten der zaal» blijkt trouwens . , . . . verder"" gesproken heef» tot de Pruisische keerschzut en aanmatiging." Het verwondert hun echter, dat Prins He.nr.chd. andere Vorster.en de Gezant na Prins Ladw.g's protest de zaal verheten. Pr.ns Heinrich had, om misverstand te voorniet aanstonds na Prins Ludwig's rectificatie en ook niet op zoo demonstratieve wijze te zyu geschied ais eerst gemeld werd. Prins j Heinrich en de anderen, ook Prins Ludwig | zelf, gingen eenvoudig heen omdat zij ge- ( daan hadden en de tafel was afgeloopen. | Verder dimt men ook nog te weten, dat Prins Lndwig bekend staat wegens zijne voorjiefde voor correcte uitdrukkingen en I historische juistheid en niet toelaat — reeds j herhaaldelijk gsf hij er vroeger de bewijzen * van - dat ,n zijne tegenwoord.ghe.d iets r ordt gezegd, wat in een of ander opzicht niet ia deu haak is. In den Bondsraad hebben de Zuiddnitsche staten op Pruisen een overwinniog behaald die, met het oog op de teekenpn van ontwakend particularisme, in den laatsten tijd, de aandacht verdient. De Bondsraad heeft het privilegie tot uitgifte van bankbiljetten voor de Wurtembergsche circulatie bank verlengd tot 1910. Dit besluit werd genomen met 35 tegen 22 stemmen; in de minderheid bevonden zich Pruisen met zijn 17 stemmen, de Hanzesteden en twee kleine Middenduitsche staten. Het privilege der Wurtembergsche bank zou het volgende jaar afloopen, en daar het voornemen bestond om in 1900 de privilegiën van de circulatie-banken in alle afzonderlijke staten te eindigen, wilde Pruisen dat van de Wurtembergsche bank slechts tot 1900 verlengd zien. De Belgische Kamer heeft zich door den Senaat laten overhalen en den datum van de provinciale verkiezingen gelaten op 26 Juli. Wat zullen de oude heereu blij zijn dat ze ook eens iets iu te brengen hebben gehad I De Franscha Senaat heeft Zaterdag de voordracht betreffende de tentoonstelling van 1900 goedgekeurd, nadat deze, als overbodig door eeoige sprekers was bestreden en door den Minigter ?an Koophandel, den Heer Boncher, verdedigd. Met 15 stemmeD t een heeft de Fran . gche be , ?roo ti ng8 commi s sie de belasting op dtf rent0 S jn b * in8e| Ban g eD0I nen alsmede eeni artjkeleu van het regeering8 onlwerp Krachtens de anarchistenwet heeft de Portugeesche regeering Donderdag de schorsing bevolen van de vijf voornaamste bladen van Lissabon, omdat zij telegrammen en brieven over den aanslag van Barcelona geplaatst hadden, Elke toespeling op dergelijke gebeurtenissen kso volgens genoemde wet, schorsing en opheffing van het blad waarin zij voorkomt, teugevolge hebben. Dit klinkt werkelijk min of meer Turksch, De Italiaansche minister van oorlog heeft ! 3500 geweren klein kaliber en een millioen Datroneo, bestemd voor de Iialiaansche en iBlandsche troepen, die in Erythraea blijven, laten inschepen ; de volgende expedities zullen deze cijfers lot 10000 geweren en 3 millioen pat'onen doen stijgen. De verdediging der kolonie zal tot nader orde worden toevertrouwd aan 5 bataljons Italiaansche infanterie en 7 bataljons inWnders. De Madrjd WQfdt offlcieel Ioochend dgt de Spaansche autofite iteo op Cuba met de ffle deol.olH, ff en • d ^e n aSistT d.e . ^ anarchl8ten ' dle opstandelingen onderhandelingen zouden aangeknoopt hebben om door bemiddeling van de Vereenigde Staten tot een vergelijk te geraken, waarbij aan Cuba een soortgelijke positie zou worden toegekend als Cauada bezit, d. w. z. autonomie onder soovereiniteit van het moederland. Integendeel, de regeering zal het parlement ruime geldmiddelen vragen ten einde in October, na het regenseizoen, de vijandelijkheden krachtig te heropenen. Meu spreekt z