Het Flikkerlicht. Iets over tucht. p e Amerikanen gaan er trotsch op, dat zij ,r iu e m ost lawless people — het meest pWeliike volk, het volk dat het meest 0öW alle volken lak heeft aan wetten en v üürcrhriften. Maar daaruit volgt nog niet, zii geheel zonder tucht zijn. Men kan » onka zijn auto neerzetten zonder d bekrast zal worden en indien de ufipvenbus vol is, kan men rustig wat men nsten wil boven op de bus leggen — het fat er totdat de post komt om het te hali volkomen veilig voor straatjongens en ^De'eer van het meest tuchtlooze volk te ■in het meest vlegelachtige, komt ons toe. wien dit wil bestrijden ga ik onder geen nkele voorwaarde in debat; hoogstens zal ik trachten voor hem een gratis kwartaal* abonnement los te krijgen van „de Gong", u e t blaadje dat zooveel is als de roepstem van de tuchtunie — waarbij 65 verschillende vereenigingen zijn aangesloten. Op het ge» ujed van vreemdelingenmolest, losbandig; heid, zedeloosheid, verwildering en wreed» heid'zijn daarvan recordgevallen in te lezen. Rotterdam bezigt voor de verlichting langs de openbare wegen 15.000 in lantaarns ge» plaatste lampen. In het vorig jaar smeet de Rotterdamsche jeugd daaivan zesenzestig procent kapot — dat is dus tienduizend lam» pen, een waarde vertegenwoordigende van ruim 15.000 gld. Voor dit geld had de ge» meente twee zeer hooggeplaatste ambtenaren een jaar lang kunnen salarieeren — om maar eens een voorbeeld te noemen. Sommige lampen moesten 10 of 15 maal verwisseld worden — een hield het record met 26 maal. Van de daders zoo goed als nooit een spoor. Practisch is er geen straf uitgedeeld als represaille op deze tienduizend gevallen van straatschenderij. Hij, die individueel zich verzet tegen de tuchteloosheid der jeugd of de bandeloosheid van ouderen, loopt zeer belangrijke risico's. Persoonlijk heb ik eens met een agent samen twee jóngens gearresteerd, die een paar ruiten insloegen — zooals later bleek zelfs met de bedoeling om te stelen. Met veel moeite kregen we de heeren op het politie» bureau, daar het publiek zonder eenig onder» zoek impulsief voor de jeugdige boefjes partij koos. Op raad van den inspecteur van dienst heb ik in belang van mijn eigen veiligheid eerst een uurtje op het bureau zitten praten om het daarna onopgemerkt aan de achterzijde te verlaten — als een dief wegsluipend! Na niets dan mijn burger» plicht te hebben gedaan. Ik weet een geval van een vriend, die 9a driemaal gewaarschuwd te hebben een jon» gen onder handen nam, die een klein meisje tegen den buik schopte. Enkele oogenblikken later moest hij op léven en dood vechten met een melkboer — die'niets gezien had' U~ maar om den hoek komend in den blinde partij voor den jongen koos. Het is me een voldoening neer te schrijven dat en de melk* boer en de jongen een ongezouten pak slaa^ kregen. Gelukkig kwam er geen agent, anders was mijn vriend nog lang niet geluk» kig geweest. In Nederland mag men immers niet slaan, nooit. Tenzij dan in het geval van wettige zelfverdediging. Anders zit er straf op. Dat ondervond ook de flinke jonge kerel, die te Bussum iemand flink aftuigde, om een meisje te bevrijden, dat door dezen vlegel werd aangerand — wat getuigen, die haar hulpgeroep hoorden, voor de rechtbank kwamen bevestigen. De officier eischte tegen den redder 3 gld. — in plaats van hem een pluim op zijn hoed te steken! — en de rechter deed daar nog 2 gld. boven op. De aanrander ging bij gebrek aan bewijs vrij uit. Gelukkig had hij acht flinke klappen beet — helaas tegen tweeenzestig en een halven cent per klap! De redactie van de Tuchtunie begrijpt, evenmin als ondergeteekende, iets van het geval. Het merkwaardigste in dit opzicht wat ik ooit zag was een regimentscommandant met zijn adjudant te paard, die een school pas» seerden, waarvoor de geheele jeugd — onder toezicht van een onderwijzer en een agent — begon te gillen en te fluiten, zoodat de Paarden steigerden. Plotseling trok de adju» dant zijn paard om en reed, voorzichtig, °P de kinderen in, die schreeuwend van angst de school invluchtten. Hij riep tegen net hoofd: „Dank je wel" ?n snauwde den a gent toe: „Ik zal aan je denken als iii me e ens noodig mag hebben" — wanneer de a 2ent bij gelegenheid in het nauw zou zitten Dat in een onzer groote steden de schoo'» jeugd, nog al van een standenschool, direct het uitgaan op een hoop voor de deur hgt te vechten onder het oog van het hoofd, constateerde ik persoonlijk herhaaldelijk. Deze twee sprekende feiten vermeld ik uitzonderingsgevallen, heel goed wetende hoeveel moeite in het algemeen vele direc» 'euren, hoofden van scholen, leeraren en onderwijzers zich getroosten om ook buiten ° e school de kinderen wat tucht bij te brengen. Desondanks blijft er voor de Tuchtunie **1 wat te doen. De hoofdschuld zit bij het Publiek zelf. Dat alles laat passeeren, den» Kend „waar bemoei ik me mee" — in het gunstigst geval — en in het andere partij Kiest voor de vlegels tegen de aangewezen of Vr U willige verdedigers van eigendom en °rde. Tal van stomme, zoogenaamde flinke Jongensboeken — Dik Trom en andere — r agen er toe bij om de opgroeiende jeugd n een agent en veldwachter een idioot of m '?P un t te doen zien. Inplaats van zijn ®tuurlijken beschermer en vriend. Wat v ln deren best bij te brengen is. Door bij» oorbeeld met de heel kleinen wandelend ""eeds eens even een agept aan te spreken n het kind dien een handje te laten geven, oor het kind dan te zeggen: dit is de e neer, waar je naar toe moet gaan als je e .rclwaald raakt, als gemeene jongens je "j'shandelen of iemand, die je niet kent je . e e wil nemen. Laat ons onze kinderen v? c h inprenten: de agent is je beste vriend. zullen ook later ons jonge kerels in de ® e lée niet tegenover den agent staan maar aas t hem. Juist zooals in Engeknd, waar iedereen dat vanzelfsprekend vindt — de werkelijke misdadigers uitgenomen. 3. --- Gemengd Nieuws. EEN MEISJE GESTOKEN. Tegen verdacht IV2 j aar geëischt. Voor de Bredasche Rechtbank stond Don» derdag' terecht de 22»jarige arbeider C. H. uit Rucphen, thans gedetineerd in het Hu's van Bewaring te Breda. In den avond van 30 Augustus j.1. zou deze jongeman na een onbeduidende woorden» wisseling z'n 17»jarige dorpsgenoote Johan» na M. met een mes in de borst gestoken hebben. Als eerste der vijf getuigen werd het slachtoffer gehoord; zij vertelde uitvoerig haar ontmoeting met H. die van haar z'n „sjiekertje" wilde terug hebben. Met de woorden „nou heb ik je toch" stompte H. 't meisje even later tegen de borst en na gillend weggeloopen te zijn bleek zij 'n bloe» dende wond in de borst te hebben. Heur blousje was doorweekt van bloed alsof 't in de verf was geweest. Zij wees zeer beslist den verdachte als den dader aan, maar deze ontkende pertinent; wel had hij met 't meisje woorden gehad maar haar niets gedaan. Wachtmeester J. F. verklaarde dat»ie dien nacht geroepen was voor 'n steekpartij, en in een schuurtje van H. 'n bebloede courant vond. Verdachte wilde daar niet over praten, ging liever naar Breda dan de waarheid te zeggen. Bij z'n arrestatie dienzelfden nacht, zoo verklaarde de wachtmeester, had H. tegen z'n zusters herhaaldelijk gezegd! „Denk er om, 'k ben om half elf thuis geweest", blijkbaar om haar te suggerecren wat zij verklaren moesten wanneer zij als getuigen zouden moeten vóórkomen. De Officier van Justitie achtte de teil laste gelegde poging tot zware mishandeling bewezen en requireerde na een uitvoerig requisitoir, een gevangenisstraf van 1 jt*r en 6 maanden. Mr. Pels Rijcken Jr„ verdediger van H, vroeg vrijspraak van den verdachte en dien* onmiddellijke in vrijheidstelling. De Rechtbank vond hiertoe echter geen termen aanwezig en bepaalde de uitspr&ftk op Donderdag 20 November a.s. GESTRAFTE LICHTGELOOVIGHEID. Er leelijk ingeloopen. Een dienstbode in een huis aan de Vale» riusstraat te Amsterdam, die zich onwêl voelde, heeft geloof geschonken aan de voorspiegelingen van een vrouw, die haat aan het keukenraam toezegde, dat zij haat kon genezen, als. zij eenige, haar toebehoo» ïende voorwerpen op de vensterbank legde. De goedgeloovige gedienstige deponeerde het verlangde in het raamkozijn en terwyl zij zich volgens voorschrift, met ges-loten oogen afwendde, in afwachting, dat de „zieneres" haar „prevelement" zou hebben - beëindigd, ging deze wonderdoenster snel aan den haal met medeneming van het depót, te weten dertig gulden aan geld, een gouden ring, een zilveren collier en eenige kleedingstukken. De politie heeft thans een vrouw aange» houden, in wie men hoopt, de brutale op» iichtster gevonden te hebben. De aanranding te Halsteren. De Bredasche Rechtbank veroordeelde Donderdag M. v. T. uit Halsteren, betrokken bij de aanranding in Augustus j .1. in de bos» schen aldaar, waarbij de heer S., die daat met z'n meisje wandelde, bewusteloos wer4 geslagen en 't meisje door twee kerels aan» gerand, tot 6 maanden gevangenisstraf, voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Tegen den anderen dader J. K. uit Hal» steren was 2 jaar gevangenisstraf geëischt, waarna de stukken weer in handen van den Rechtercommissaris werden gesteld om een onderzoek in te stellen naar 's mans geest» vermogens. Aanranding en chantage. Het is de politie te Overschie gelukt de band te leggen op twee zeer bekende types uit het nachtleven van Rotterdam, M. G. D. en W 7 . J. B„ die zich op den Kanaalweg te Overschie als straatroovers hebben ontpopt. Toen de heer M. zich langs dezen weg nuis» waarts begaf, werd hij door hen beiden aan» gevallen en beroofd van zijn horloge en verschillende papieren, waarna zij den heer M. met chantage dreigden. De héér M. liet zich geen angst aanjagen en heeft onmid» dellijk aangifte gedaan. Daarna zijn de man» nen aangehouden. Het horloge en de papie» ren werden op de beide verdachten gevon» den. Vrijdag zullen zij voor den officie* van justitie te Rotterdam worden geleid. DE INBRAKEN TE ROOSENDAAL. o De arrestant ontsnapt. De te Roosendaal aangehouden Belg, ver» dacht van de aldaar in den nacht van Dlns» dag op Woensdag gepleegde inbraken, heeft bekend hiervan de dader te zijn. Donderdagavond tusschen 6 en 7 uur heeft de man echter kans gezien, door het raampje van zijn cel uit het politiebureau te ontsnap» pen. In de duisternis wist hij aan de na» sporingen van de agenten, die even later bemerkten, dat de vogel was gevlogen, te ontkomen. --- VAN HIER EN DAAR. Een arme rijke. Dezer dagen zakte bij den ingang van het kerkhof te Bologna een armelijk gekleede oude man in elkaar. Het groene kruis ver» voerde hem naar het ziekenhuis, waar hij bij aankomst al overleden bleek. De dienst» doende ambtenaar zocht 's mans zakken na om zijn identiteit vast te stellen en vond daarbij tot zijn groote verbazing 17.000 lire aan contanten en voor meer dan een millioén lire aan effecten. De man bleek een tachtig» jarige oud»slager te zijn. --- „De vlucht uit de poppenkast van Jan Klaasen en Trijntje". 597. Jan, vermoeid van het harde loopen, kon ten slotte niet meer staan. „Kom", zei hij, „laat ik even rusten, laat ik hier wat gaan zitten." Maar hij viel in slaap, de arme kerel, zoo sliep hij den ganschen nacht door. Toen hij ontwaakte vroeg hij zich verwon» derd af waar hij den nacht had doorgebracht. 598. Rondkijkende was hij zeer blij, want hij zag bij een beek een aap, die, hij kon zich toch niet vergissen, veel op zijn vriend Jokko leek. „Jokko, Jokko", riep Jan Klaasen blij, „eindelijk zie ik je dan weer, je was, dacht ik, voor goed verdwenen en we ver» wachtten je niet meer te zien." --- Brabantsche Brieven. Ulvenhout, Hubkesdag 1930Meniier, Da zijn trieste dagen, die leste die er achter onzen rug leggen, amico. 'k Zet 'r daarom maar boven: „Hubkes» dag", waant 't is den darden Nov., d'n dag van den Heiligen Hub, Hu» bertus d'n jagers» patroon. Dan vaalt er weer 's wa te schraansen! Dan eten me de Hubkes, kleine kubuskes van krentenimiek, besmeerd mee witte suiker. Waant d n Huub, motte weten, is 'nen Hei» lige uit ons conterijen en die houen me, mee n smakelijk stukske frèèt, in eere! Maar verders is d'n dag al net zoo triest as Alderheiligen en Alderzielen. Hagel en renigel, d'n Gosgaanschelijken dag en gin schetje zonnelicht. Affijn, laten me nie klagen in deuze dagen. „Wemmen alles wa»d»ons hartje begeert", zee Trui altij, ,,'n goei gedoeike, 'n lekker vuurke in de plattebuis, 'n vet verken in de kuip, n maag die 't aan kan en.... wemmen mekare!" — zee ze dan, maar da leste op 'n manier, of ze zeggen wil: „prent da veuraï goed in oew bovenkamer lamzak!" 'k Ben d'r nouw zo'n bietje aan gewend, wa»d»ok tijd zouw worren na dartig jaren, zulde zeggen, maar Trui d'r liefdesverklarin» gen hebben altij zooiets van: „in naam der wet. — 't kot in!" Maar genogt, elk veugeltje zingt zooas 't gebekt is en Trui zingt nouw eenmaal as 'nen wachtmeester van de Masjesees. 'k Zee Zaterdag teugen d'r: „Trui" zee ik, „keb d'n Lode en d'n Pierre gesproken enne... „Olievrouwkevanseherpeneuvel!" viel ze me in de rede en ze sloeg d'r poelekes in mekare en schudde mee d'ren kop, of 'r :k» weet=nie»wa boven d'r hoofd hong. As ze d'n naam van m'n Belse kammeraads maar heurt, dan hee ze gegeten en gedronken en ge kun nie geleuven, amico. wa»d'n sjarman» te tiepen of da' zijn en hoeveul leut me al 2'ad emmen mee z'n gedrieën' „Geraa en, Trui!" riep ik, ..daar gaan me sjuust naar toe. Toen trok z'n gezicht of ze zuur pruufde: „maar zeg s, wa»d*is»t'e.r aan 't haandje mee die twee -lieve jongens en jouw?" Toen trok ik 'n gezicht zoo seerejeus, da 'k m'n eigen intusschen 'n plumke mokte, en zee: „wij gaan op beevaart mee Alderzielen, naar Scherpeneuvel en daar zulde me toch zei ers nie van teugenhouwen?" Ze kneep d'r OQgskes toen wa toe, het d'rn mond 'n .-bietje afzakken, en zonder wa te zeggen vroeg ze op die manier:* „vernukte me nouw?" Affijn, oin kort te gaan toen ze een-maal aan 't idee gewend was, hè'k meteen steuvig deurgezet en n- uur later zat ik op de fiets naar de Dreef. Zuk ijzer smee ik altij zoo heet mcu2e!ijk ! In de „Tramstatie", zoo hiet d'n estam» minee waar 'k afgesproken had, daar zette» n»ik m'ne fiets weg en wachtte, onder 'n bokske, op d'n Lood en d'n Pierre, die al gaauw afkwammen. „Wanneer gaat de stoomtram vertrekken, madam?" zoo kwam d'n Lood binnen: „en viet 'n bokske, zunne! Ah, d'n Dré, saanté. Pierre kom seffens, die had malheur aan z'nen velo, — kapotten baand, maar staamp maar deur, zee ie, naar d'n Dré. ik trek er na de ripperatie wel 's efkens steuvig aan!" „Hoe laat gaat ie ok, madam, van deuze statie?" „Drie uur en 'n haalf asteblief!" Dan emmen nog tijd voor twie bo-kskes, doe»d»'s vol, madammeke, want we motten op beeweg, zunnen! „Naar d'n Scharpeneuvel, menierke?'^ , Ah zjuust, goe gezien, m'n hondje!" En 't madammeke, vet as 'n verkens»rol» ladeke, kwam weer aangewaggeld mee twee schuimende bokskes. „Twie fraank, aste» blieft; mercidaankuwel". D'n Pierre kwam al gaauw aangetrapt, mee 'nen ronden rug, gebogen over z n laag stuur as 'nen waschechten sprinter en d'n statiechef kwam zeggen as da me seffens gongen wegtrekken. t Me zijn in d'n Aanvèrs gekomen, 's aves van d'n Alderheiligen, onder 'n weer of '1 Alleduvels was, volgens d'n Pierre. 't Ren» gehvater sloeg teugen de kaseiën da»d»et al» iegaar kledderde. De Meir zag blauw. En in de stamminee's waar 't veuls te wèrm was, daar trok d'n natten daamp uit de frakken teugen de ramen aan, da ze dof besloegen. Druppels as duifeiers bibberden aan de koezijneni en zonneschermen en nóuw en dan viel er zoo'n dink in oewen nek mee nen vetten smak en liep over oew vel tot aan oew enkels toe. „Mieldetonnèèr", vloek» te d'n Lood, „as 't triepel was of bok, ollee, 'k zou nog nikske nie zeggen nie, maar al da dunne water", — en toen trok ie 'n ge» zicht of 't essetee was, wat er ellegaar naar ben-ejeni kwam vallen. Toch emmen leut g'ad, dieën avond. Me zijn eerst 'n petatje gaan gebruiken mee 'n biefstukske in 't „Bruin Pèèrd", em» men toen 'n logementje gezocht. 't Was d'n aanderen mergen nie veul beter. En 't zag er naar uit da»d*et nog ge» meener worren gong as daags tervoren. De leste gele blaaikes slierden laanks m'n raam, drie hoog van de kaseiën»af en de sturm dee de ramen rinkkinkelen. Veur 't haalf negen was, toen hadden me al naar de kerk gewiest, ontbeten en.... ge» lachen da m'n gezicht er moei van wier. Toen emmen onzen „ottoow" opgezocht, 'n vrachtottoow mee stoeltjes d'rin gezet en 'n zeil d'r over en zoo zijn me»n»op beeweg getrokken. Nouw, we hadden 'n zestig kilow» meters veur d'n boeg en da gong holderden» bolder over de kaseikes, waarmee de wegels in Vlaanderen zijn geplaveid, berg»op en berg«af, zooda soms alle vier de pootjes v in oewen stoel, tegelijk van d'n vloer afgongen. Op 't lest emmen dan ok de zaak maar om> gekeerd en zijn onder de stoeltjes gaan zit* ten. In Lier zijn me begonnen even aan te leggen, in d'n estamminee „Bij den Koster", en daar hè 'k 'n lekker filterke zwarte koffie genomen om weer wa»d»op verhaal-te komen. Op Scherpeneuvel was kollesaol veul volk. De pelgrimmekes krioelden tusschen de kramen; deur de kerk, laanks d'n kruisweg; in de stammineekes, ieveraans! „Olee, menierke, riep 'n dik verkopsterke, „niemt 'n pakket van deus bouzie»kes mee; twie fraank asteblieft!" En al gaauw zatten ons zakken vol mee vierkaantige, blaauwe pakken kèèrsen, ten plaziere van 't madam» meke en de zieltjes in 't vagevuur, waar» veur me ze zouwen braanden. Ge kost er alles krijgen, veur ziel en lichaam op da kermiske, da mee z'n kraam» kes op 't glooiend kerkplein, onder de groote boomen teugen de schoone, ouwe kerk van Onze Lieve Vrouw van Scherpeneuvel sting aangeleund Paternosterkes zoo goed as kruisbeeldekes in elke grootte. Vischhaken en brokskes veur d'n hoest. Segaren die ge wel en. nie kos rooken, affijn, te veul om op te noemen. En de vette geuren van snert, oliekoeken en paling dreven onder de boomen deur in oeuw neusgaten. „Mannen", zee d'n Pierre, „nouw kosten we eerst wel 's 'n kruiswegeltje gaan bid» den achter de kerk.. Dan gaan me nog 'n bokske vatten en 'nen netatfriet en kunnen me d'r efkes teugen". Da wier aangenomen. Maar onder 't bidden van den kruisgaank laanks de gebeitelde staties die in d'n gronü stingen, begon 't te rengelen en te sturmen dat de Lood weer 'n vies gezicht gong trek. ken. Me zakten steuvig vast in 't okergeel van d'n vetten leem en op 't lest waren m'n broekspijpen en schoenen éénen klomp van gelen leem geworren. As olifaanten bagger* den me deur Scherpeneuvel en prevelden ons Vaderonskes. En toen me gedaan hadden, was nog meer volk in 't durpke gekomen. Autoowbussen, zoo hoog as de huiskes. die vulden de smalle strotjes, die óp»!oopen naar de kerk. Machte»lijk duster gong over 't dürp dalen en in de verte, over de koppen henen, daar gopte de kerk heelegaar open en vloeide»n»'t goud van de duzenden b'aanke kèèrsenlichten van 't altaar af as 'nen klèCren opgaank van de zon. De ouwe geveltjes van de winkeltjes en kafeekes. die dropen van d'n rengel en moei leunden ze teugen mekaren aan. Me troffen 't. In ons stamminee was sjuust 'nen kape» laan, de bruur van d'n kasteleinsen die was zoo goed om ons kèèrskens effen te zegenen, toen d'n Lood 'm aan z'nen sjerp trok. — ..Och. menier de Paster", vroeg ie. , d'n ze» gen op ons bougie»kes asteblieft", en de ka» pelaan, 'nen aariüen goeien tiep, was dalek gereed om ons kerstens effen önderhaanden te nemen. „Drienkt 'n pintje mee, menier de Pastor asteblieft?" vroeg d'n Pierre. „Zekers", zee»t»ie, ik zal ze seffens halen, waant — 't is zoo druk zunne!" En toen emmen geklonken mee onzen nuuwen vriend de pastor op 'n laank leven en 'n soeie gezondheid, zooas da»d»op Allerzielen past in deus stre» ken. „Komen guillie van ver?" — vroeg ie toen. „Wij van Meersel, teugen de Oollaand» sche grenzen aan", zee d'n Lood en hier d'n Dré van Ulvenhout, da's al Ollaand, is nie Dré?" „Ja, da's Nederlaand", zee ik. „Hoe zijnde gekomen?" vroeg ie toen. „M,e d'n autoow" zee d'n Lood deftig „Zekers", vulde d'n Pierre aan, „mee d'n ottoow, menier de pastor en 'nen schoonen wagel, zunne! Hij lopt op ijzeren baanden!" „Awèl", zee de pastor, „die hoefde nooit nie op te blazen nie, mannen!" „Goe gezien, zoo is 't", dee d'n Lood ser» jeus, „nooit gin mankementen, ollee santé!" En lachend liep 't donkere bokbier klok» kend in de strotten. „Getrouwd, mannen?" vroeg de pastoor. „Alle drei", verzekerde d'n Lood, „en nog al in erge mate, menier de pastor!" „Nouw mannen", lachte toen menier pas» toor, ,,'nen goeien devoosie en de comple» menten thuis, zunnen!" ,,'t Zal er nie aan mankeeren", verzekerden wij: „en veul be» daankt!" Toen wuifde»n»ie mee z'n haand of ie zeggen wouw: ,,'t is tóch goed horre; gin» nen daank schuldig en toen moest ie iever» aans verderop aan 'n tafeltje weer de bouz» jiekes zegenen. De kerk open. En altij»nog vloeide»n»'t goud laanks 't tabernakel op 'n wonder» schoone wijze. We begonnen de kerskes aan te steken, zoo in onzen frak, teugen d'n sturm in. 't Kèèrsvet liep somwijlen over oew vingers, zoo swiepte de sturm uit de inktzwarte lochten. 't Schoonste mement gong aanbreken. Toen kwam 't Allerheiligste naar buiten. Me knielden allegaar, mee ons klak in on» zen zak en de kerskes mee de haanden be» schermend teugen 't vuile weer, op de harde kaseiën en me vroegen onslieveneerke dom» passie mee de zieltjes in 't vagevuur. Toen 't gedaan was de kerskens uitge» blazen, toen trokken me rillend van kouw allegaar naar onze autoows, velo's, sjeezen en stoomtrammekes en bussen. Toen ging 't weer op huis aan, laanks de kapellekes van Onslievrouwke die ievers laanks den weg staan en laanks de kruskens, op de soldatenigraven in dazelfde Allerzielen» laan-d ! En as me in d'n „attoow" zatten, diep ver» tcholen in 'n hoekske, — nikske aanders was te zien als de drie gloeiende puntekes van ons segaren, toen zee d'n Lood: „Wa peisde Dré, zou onslieveneerke m'nen Loewie em> men bienen gelaten in den hemel? Zou 'm compassie emmen g'ad mee onzen jongenï , Lood," zee ik, „gevallen soldaten emmen vast 'n strip-ke veur, jonk, en deuzen beeweg hee vandaag dubbel geteld!" En amico, 'k was blij da»d»et zoo donker was in onzen ottoow»mee»ijzeren»baanden' waant 'n traan in 'n mannenoog, die sta zoo kienderachtig. ee? Ik gaai er afscheien. 'k Zou zoo gère deur blijven vertellen, maar ik kan oew heele kraant nie volkalken! Dus veul groeten van Trui en as altij gin horke minder van oewen toet a voe DRé. --- Advertentie Verlichting bij Asthma -aanvallen! Wanneer ge het benauwd hebt, de luchttoevoer als 't ware versperd is en Gij niet weet waar Ge 't zoeken moet: neem dan Abdijsiroop. Wonderlijk zal U de verlichting toeschijnen, welke deze U geven kan, waardoor Gij kalmer wordt. Wonderlijk en toch zoo eenvoudig is de werking van Abdijsiroop. Ze lost de dikke laag slijm op, die U het ademhalen belemmert, zooals de zeep het vuil, waardoor Uw borst vrij wordt om de lucht door te laten! '""Abdijsiroop „Voor de Borst" Alom verkrijgbaar. Prijs Fl. 1.50, Fl. 2.75, Fl.4.50 Gebruik buitenshuis Abdijsiroop -Bonbons (60 cl.). Dan bespoedigt Ge Uw genezing. ABDIJSIROOP-BONBONS (Gestolde Abdijsiroop) I ---