Sociale Wetgeving. De Ziektewet. (Vervolg.) De premiën bij de ziekenkassen worden voor eiken verzekerde bij de Ziekenkas van een zelfden Raad van Arbeid op gelijs ken voet geregeld. Voor bepaalde groepen van verzekerden worden echter hoogere premiën vastgesteld in verband met het grootere gevaar voor ziekte, dat het beroep oplevert, voor zoover dit uit statistische ge» gevens blijkt. Er worden derhalve gevaren» klassen ingesteld. Een groot voordeel voor den Raad van Arbeid beteekent voorzeker de beslissing van den minister, dat de pre» miën niet behoeven te worden betaald „van te voren", zooals bij de Bedrijfsverzekerin» gen, doch na het verstrijken van de bepaal* de perioden, zooals trouwens bij de verze» kering voor de Ongevallenwet ook het ge» val is. De premie hier wordt . niet vooraf", doch na een half jaar betaald. Die ministerieele beslissing geeft den werkgever, aangesloten bij den Raad van Arbeid heel wat rentebesparing, zoodat de premie van 2.3 procent bij den Raad van Arbeid, in werkelijkheid lagei is. Een voor» deel voor den Raad van Arbeid! De verzekerde behoeft nooit meer te betalen dan de helft van de normale premie* het meerdere tengevolge van de hoogere ge» varenklasse komt geheel voor rekening van den werkgever Levert een bepaalde onderneming dooi haar inrichting minder gevaar op, dan kan het Bestuur van den Raad var Arbeid van de verhooging voor de indeeling in een hoo» gere gevarenklasse geheel of gedeeltelijk vrijstelling verleenen. Omgekeerd kan ook nog hoogere premie gevorderd worden dan die der bepaalde gevarenklasse, wanneer de onderneming door haar inrichting bijzonder gevaar oplevert. Deze verhooging mag niet meer zijn dan de helft en is ook geheel door den werkgever verschuldigd. Wanneer de vastgestelde premiën onvoldoende zijn ter bestrijding van de uitgaven der ziekenkas, kunnen c!p premiën verhoogd worden. Bij de Bedrijfsvereeniging zal eveneens aan het einde van het boekjaar eventueel moeten worden bijbetaald. In de ziekenkas komen alle ontvangsten, die de Raad van Arbeid krachtens de Ziekte» wet geniet, terwijl ten laste der ziekenkas komen alle uitgaven, door den Raad van Ar» beid ter uitvoering van deze wet te doen. Hieronder valt het vormen van een reserve, waarvoor jaarlijks 5 procent van het geza» men lijk bedrag der premiën wordt afgczon» derd. Bij de ziekenkassen kunnen zich vrij» willig verzekeren personen, die niet onder de Ziektewet vallen en zij, wier verzeke» ringsplicht is geëindigd. (Wordt vervolgd.) SCHOFFELEN. --- SIOUX BLOED Door: B. M. BOWED 3) Vertaling van: J. G. H. v. d. BOVENKAKP Jr. (Alle rechten voorbehouden) Hoofdstuk VI. „IK GAAN WAAR WAGALEXA CONKA ZEGT!" Dien middag voegde Ramon Chavez zich bij het ge» zeischap, beleefd en voorkomend als altijd en oogen» schijnlijk geheel in vrede met de wereld en de men= schen. Hij keek aandachtig toe hoe de Nieuwe Ster van het gezelschap te paard van een buitengewoon steile helling kwam afrijden om dan recht op de camera al te rennen, hei paard met een vlugge beweging even van richting te doen veranderen en onmiddellijk achter het toestel het beest zoo plotseling in te houden, dat het door zijn achterpooten zakte en hulpeloos als een kind op zijn hurken op den grond zat. — Die senorita kan rijden!, riep hij bewonderend uit. — Ik zou op mijn caballo op die plaats nooit de hel» ling afgereden zijn. Reken maar dat zij een goed ruiter isl Ik neem mijn hoed af voor de senorita. Jean, die die woorden hoorde, keek den man aan met een glimlachje om haar lippen en voegde zich dan bij de ragt van het gezelschap. — Hij deed die woorden nog al ernstig klinken, zeide zij tot Lite. — Ja. een Mexicaan verstaat de kunst om van vleierij een kunstwerk te maken. Annie»Many»ionies zat op een rots, waar haar veel» kleurige deken een schilderachtigen aanblik bood tegen het doffe grauw van den heuvel achter haar. Zij had ook gehoord, wat Ramon gezegd had en ook zij had ernst gehoord in zijn stem. Hij had tot h&ar in het geheel niet gesproken, alleen maar even onverschillig geknikt, toen hij het kamp was binnen gereden. En hoewel zij begreep dat hij een heel goede reden had voor die voorzichtigheid, verlangde zij toch in haar hart naar een vriendelijk woord van hem. Met een ernstige uit» drukking liet zij nu h ar oogen op hem rusten, maar hoewel Ramon toevallig in haar richting keek zag zij geen gloed van liefde in zijn oogen en gaf hij haar geen van die heimelijke teekens. die door vrouwen zoo goed begrepen worden. Onverschillig keek hij haar aan, alsof zij voor hem niet méér beteekenis had dan de anderen van het gezelschap. Een groote kilte, een voor» bode van de smart die haar in de toekomst te wachten stond, vulde haar hart. — Ik kwam eens vragen hoelang je nog hier in het kamp wilt blijven, zeide Ramon tot Luck, die bij Pete Lowry iets in zijn boekje stond te noteeren. — Mijn broer wil liever terug keeren naar den ranch en daarom zou het misschien goed zijn om hem eerst nog te laten meedoen in de opnamen, die je hier nog wilt maken. Luck schreef nog een regel voordat hij liet blijken den man verstaan te hebben. Annie»Many»Ponies, die het tooneeltje gadesloeg, zag hoe Bill Holles onder het voorwendsel iets te zoeken dicht op de beide mannen toetrad. — Na vandaag heb ik je broer en het kamp niet meer noodig. antwoordde Luck eindelijk. — Vanmiddag, als de zon hoog staat, wil ik nog een paar goede op» namen maken van een achtervolging. Maar daarna kun je gerust het kamp laten opbreken. Maar jou heb ik noodig, Ramon, jou en Estancio Lopez en Luis Rojas. Je zult een paar dagen mee moeten naar de stad, waar ik je wil laten meespelen in een bankoverval en een straatgevecht Je hebt 'daarvoor hetzelfde costuum noodig als je gisteren gebruikt hebt. Jullie krijgen vijf dollar per dag, als je werkt ten minste. Na die korte uiteenzetting wendde Luck zich weer om, ten einde de volgende scène te gaan voorbereiden en hij zag dan ook den heimelijken blik niet, die gewis» seld werd door Ramon en Bill Holles. — Annie, wendde Luck zich plotseling tot het meisje, — kun jij op hetzelfde punt waar Miss Douglas naar beneden gekomen is ook naar beneden komen rijden? Je moet het te paard doen, natuurlijk, en als je er bang voor bent wil ik niet dat je het doet. Wat denk je er van? Voor den eersten keer lichtten dien dag haar sombere oogen een weinig op. Zij keek niet naar Ramon; Ra» mon, die gezegd had hèar lief te hebben en toch woor» den van lof had voor die blanke vrouw. Rsmon had verklaard dat hij die helling niet durfde afrijden; goed, dan zou zij Ramon Chavez iets laten zien. — Het is natuurlijk niet noodig, ging Luck voort. — ik zou een opname van je kunnen maken op den top van den heuvel, terwijl je in de richting kijkt, waarin Jean is weggereden, en dan een opname onder aan den heuvel. Maar als je het zou kunnen zou ik het prettig vinden, daar wij hier dan een heel spannende scene zullen krijgen. Annie»Many»Ponies verhief haar stem niet, toen zij antwoordde, maar toch was 'naar stem zoo helder dat de woorden duidelijk gehoord werden door Ramon, die op eenigen afstand het tooneeltje stond gade te slaan — Ik naar beneden komen rijden, zeide zij eenvoudig. — Op de zelfde plaats waar Jean naar beneden kwam? Denk er aan, dat je paard ongezadeld is. — Goed. Ik toch naar beneden komen rijden. En met een fier oprichten van haar hoofd voegde zij er aan toe: — Dat gemakkelijk zijn voor Annie»Many» Ponies. Luck keek haar recht in het gelaat en een bewonde» rend glimlachje speelde om zijn lippen. — Ik wist wel dat je er den moed toe zou hebben Annie. Stijg nu te paard en rijd tegen de helling op tot je de plaats bereikt hebt, waar die rots zoo ver naar voren steekt Daar blijf je even staan en wacht totdat ik zal fluiten. Eén keer fluiten — dan maak je je klaar om naar beneden te komen; twéé maal fluiten — dan rijd je naar beneden. Je moet langs de camera rijden, juist zooals Jean gedaan heeft. Je moet goed begrijpen dat je het blanke meisje volgt en wilt inhalen. Je bent een vriendin van haar en wilt haar een boodschap brengen, maar zij is bang en vlucht, snap je? Wil je het eerst misschien langzaam probeeren om te zien of het pad goed genoeg is? — Neen, antwoordde Annie»Many»Ponies, op het paard toetredend dat zij altijd bereed. — Ik komen on» middellijk naar beneden. Ik maken veel spanning voor film. Pete draaien camera. — Je hebt meer moed dan^k, Annie. zeide Jean be= wonderend. — lk zou er niet aan denken om op een ongezadeld paard dien heuvel af te rijden. — Ik gaan waar Wagalexa Conka zegt, antwoordde het meisje eenvoudig en met voldoening zag zij den blik in de oogen van Ramon Chavez. Vlug sprong zij op den rag van haar paard, nam de teugels in haar sterke handen, vouwde haar gekleurde deken op, legde die a«hter zich en raakte dan even met haar hakken de flanken van het beest aan. Langzaam reed zij langs Luck, die haar nog enkele instructies gaf en haar zeide vooral voorzichtig te zijn en niets te doen wat gevaarlijk zou kunnen worden — hetgeen weer dat onbegrijpelijke glimlachje op haar gelaat bracht; want Wagalexa Conka wist even goed als zij dat het rijden van dien heuvel op zich zelf al het grootste gevaar was dat zij ooit zou kunnen loopen. Maar juist dat gevaar maakte haar hart, dat den ge= heelen dag zwaar geweest was, weer licht. Hoe grooter het gevaar met des te meer ijver zou zij zich op haar taak werpen. Zij zou Ramon eens laten zien dat óók zij kon rijden. — Wees toch voorzichtig! riep Jean, toen Annie op de vooruitstekende rots toereed. — Sla meer naar rechts af en kom niet bij die rots naar beneden; daar is het veel te steil, heuschl En zich wendend tot Lite en Rosemary vervolgde zij: — Mijn hart klopte in mijn keel toen mijn paard van die rots afsprong. Het is veel steiler dan men van hier af zou zeggen. — Zij zal niet omrijden, voorspelde Rosemary. — Zij heeft vandaag weer een vreeselijk koppige stemming. Zij zal op de moeilijkste manier naar beneden komen, al was het alleen maar om ons angst aan te jagen. Op den top van den heuvel hield Annie haar paard in en gaf Luck het onder Indianen gebruikelijke vredesteeken, als een tceken dat zij klaar was. En ter» Wijl zij haar hand hoog boven haar hoofd hield, dwaalden haar oogen toevallig over de helling aan haar voeten. Een weinig naar links was een kleine opper» vlakte, waar de grond gladder en gelijker was dan op de .andere plaatsen en daar zag zij de sporen van Jean's paard Het was daar erg steil, maar nog niet zóó steil als bij de vooruitstekende rots. En daar zou zij i naar beneden komen, daar en nergens anders; zij zou Ramon laten zien, dat ook zij zijn lof kon verdienen! — Goed, Annie, riep Luck haar door den megaphoon toe. — Rijd nu terug en wacht totdat ik fluit. Als je mij hoort fluiten, rijd je dadelijk naar den kam van den heuvei en dan verder langzaam naar de plaats waar je nu staat. Ik wil een silhouette krijgen, snap je? Annie bracht haar hand voor haar borst en stak ze dan schuin naar boven, hetgeen het „ja" der Sioux is. Lucks oogen glinsterden; hij hield van die oude taal der prairie. — Wees voorzichtig, Annie! riep hij nog. — Waag niet te veel, hoor. Hij het zijn megaphoon zakken toen het meisje ach» ter den kam van den heuvel uit het gezicht verdween — Als ik niet wist dat zij goed kon rijden, zou ik die heele scène laten vervallen zeide hij tot de anderen, onrustiger dan hij wilde bekennen. — Maar zij zou zich zwaar beleedigd gevoelen wanneer ik haar ook niet naar beneden liet rijden. Zij is trotsch; geweldig trotsch en erg fijngevoelig. — Ik ben blij dat je het haar hebt laten doen, zeide Jean. — Wanneer je het niet gedaan hadt zou zij mij gaan haten, denk ik. Maar toch knijp ik mijn oogen dicht als zij naar beneden komt. Het is een vreeselijk gevaarlijke plaats. — Zij zal het er wel goed afbrengen, meende Luck, zich zelve moed insprekend, maar toch aarzelde hij om het fluitje aan zijn lippen te brengen. Nog even keek hij om zich heen of alles in orde was, duwde de houten staken, die Annie zouden moeten aantoonen waar zij haar paard zou moeten inhouden, nog wat dieper m den grond, maar lang kon hij toch niet wachten; dan kon hij de scène beter laten vervallen. — Laat dien kant van de camera heelemaal vrij, Pete, gelastte hij. — Zij moet ruimte genoeg hebben om te werken. Klaar, Pete? Daarna bracht hij met een vlugge beweging het fluitje aan zijn lippen en liet een schril gefluit hooren. Iedereen keek naar den kam van den heuvel en velen hielden vol spanning hun adem in. Een oogenblik later zag men haar snel te voorschijn komen en over den kam van den heuvel naar een plaats rijden, waar de helling buitengewoon steil was. Op echt Indiaansche manier sloeg zij haar paard op beide flanken met de uiteinden van haar teugels. Haar beenen had zij recht voor zich uit gestoken; de punten van haar maccasins wezen naar den grond. Een punt van haar kleurige deken wapperde achter haar in de lucht. Haast, de haast van een mensch die iemand achtervolgt, sprak uit iedere lijn van dat beeld, uit iedere beweging. Zij bereikte de plaats waar zij den heuvel wilde afdalen, maar het paard, dat niet verlangend was naar lof en meer prijs stelde op ongebroken beenderen in zijn lichaam, plantte zijn voorpooten diep in het zand en hield glijdend zijn vaart in. Zijn snuiven drong dui» delijk door tot hen, die het schouwspel beneden gade sloegen. — Hij vertikt het!, voorspelde Pete, die lankmoedig aan zijn camera stond te draaien, klaar om de lens on» middellijk te draaien, wanneer het paard iets bijzon» ders mocht doen dat waard was om op te nemen. Maar het paard, dat bereden werd door Annie»Many» Ponies, kreeg geen gelegenheid om het te „vertikken". De uiteinden vin de teugels striemden hem fel op de flanken en de scherpe hakken van de moccasins dron» gen genadeloos in de weeke deelen van zijn lichaam. Half glijdend liep het beest met stijve pooten de eerste helling af, bleef even op de vooruitstekende rots staan, inaar blijkbaar beseffend dat het moést, spande het plotseling al zijn krachten in en kwam met groote sprongen de steile helling afrennen, ieder oogenblik aan snelheid winnend. Zelfs al had het beest het ge» wild, dan zou het zijn vaart niet hebben kunnen inhou» den en Annie»Many«Ponies, die nog steeds het toon» beeld was van haast, deed niets om de vaart van het beest in te houden. Bij het groote rotsblok, waartegen Jean haar gewaar» schuwd had, wilde het paard naar rechts afwijken, maar zij rukte het beest weer in de vorige richting en reed recht op den rand van dat rotsblok aan. Het beest nam een sprong: zwaaiend met zijn pooten en snuivend viel het ongeveer tien meter, kwam dan met zijn voorpooten op den grond terecht, zakte door zijn knieën en begroef zijn neus in den grond. Annie»Many» Ponies gleed even uit het zadel, sprong er evenwel on» middellijk weer in en rukte het paard overeind. Het paard richtte zich op zijn knieën op, zette dan voor» zichtig zijn pooten op den schuivenden grond en voelde op dat zelfde oogenblik weer de bijtende pijn van de striemende teugels op zijn huid. Als een konijn sprong het beest nu verder de helling af. Het meisje had een plaats uitgezocht, waar de helling het gevaarlijkst was. Scherp turend keek Amjie naar de houten staken, die haar de richting moesten aangeven en dan rende het beest de laatste helling af. Zij wist dat iedereen haar gade sloeg; zij wist ook, dat de camera draaide en elk van haar beweging en gelaatsuitdrukkingen opnam. Zóó dicht rende zij langs hen heen, dat Pete met zifn eene hand het statief van zijn camera vast greep, klaar om het ding weg te rukken wanneer het in gevaar zou komen, maar met zijn andere hand draaide hij. Diep over den nek van haar paard gebogen schoot zij als een pijl uit den boog langs de camera, hield haar paard zoo plotseling in dat het beest zijn voorpooten hoog ophief in de lucht en zich op de achterpooten een hal» ven slag omdraaide, en liet zich dan vliegensvlug van den gladden rug van het beest glijden. En nu zij het gedaan had daalde die groote lusteloos* heid weer op haar neer Langzaam liep zij naar de groep terug en hoorde hoe allen haar woorden van löf toevoegden. Zij hoorde hen zeggen hoe bang zij ge» weest waren toen het paard viel en zij hoorde Waga» lexa Conka zeggen, dat zij een prachtige scène voor hem gemaakt had en dat hij haar erg dankbaar was. Zij ging op eenigen afstand van hen op een rotsblok zitten en zag even ongenaakbaar uit als de steenen heuvelen achter haar. Ramon Chavez zadelde zijn paard en steeg op, ten einde terug te keeren naar zijn eigen kamp. Hij kwam in haar richting rijden, daar hij dien kant uit moest, en riep de anderen in het voorbijrijden een vroolijk: — Hasta Luego, Tot ziens, toe. Annie»Many»Ponies scheen hij echter niet te zien. Hij keek recht voor zich uit naar de diepe arroyo en liet zijn geheele gewicht op één been in den stijbeugel rusten, terwijl hij het andere been los naast zich liet hangen, zooals de gewoonte is van geoefende ruiters, die hun spieren zoo nu en dan eens willen ontspannen. Maar toen hij de rots passeerde waar het meisje peinzend voor zich uit zat te staren, mompelde hij: — Vanavond zal ik op je wachten bij de rots, querida mia! En hoewel zij door niets liet blijken zijn woorden te hebben verstaan, klopte het hart van Annie»Many» Ponies luid van vreugde. Hoofdstuk VIL AVONTUREN. Luck zag zich weldra genoodzaakt te zoeken naar een bank, die bereid zou zijn zich te laten berooven, d.w.z. op klaarlichten dag en met een camera voor de deur. En wanneer u iets weer van onze financieele in» stellingen, dan zult u begrijpen dat zij er maar heel weinig voor voelen beroofd te worden of mede te wer» ken m een voorstelling, waaruit men zou kunnen opma» ken dat zij die hoogst onaangename bewerking onder» gingen. Wat Luck noodig had was een bank, die niet alleen daartoe bereid was, maar die bovendien nog goed in de zon stond ook! En zooals gewoonlijk had hij ook nu weer geluk. De Bernalillo Bank staat op een hoek en ontvangt licht van het Oosten en het Zuiden. Het is een heel klien gebouw van het oude type en men zou zich heel goed kunnen voorstellen dat zij stond in een klein veestadje. Luck ging eens naar die bank kijken, zag met vol» doening hoe des middags de zon door de breede ven» sters en de deur naar binnen zou schijnen en hoopte maar, dat de kassier een menschelijk wezen zou zijn, dat niet te veel bezwaren zou maken tegen een gefm* geerden roofoverval. Daar hij niet van uitstel hield stapte hij onmiddellijk het gebouwtje binnen en vroeg om een onderhoud met den kassier. Men kan nooit weten welke verlangens schuilen achter het ondoorgrondelijk gelaat van den zakenman. De kassier droeg bijvoorbeeld een groene oogklep, ons verschillig of de zon scheen of niet. Zijn haar was dun. zijn gelaatskleur vaal en zijn schouders waren gebogen en Smal. Wanneer men hem achter zijn lessenaar had zien zitten had men nooit kunnen denken dat hij met hart en ziel veilangde naar de bloedroode avonturen, die onze schrijvers zoo aardig weten te schilderen. Hij had in zijn leven nog geen enkel avontuur gehad; maar als des avonds iedereen naar bed was, stak hij ?ijn schemerlamp aan, duwde het kussen dubbel onder zijn hoofd en ging liggen lezen; geschiedenissen van Pawnee Bili en Nick Carter, en hij kon u precies vertellen hoe» veel Mexicanen er bij Alamo werden gedood. Hij was dol op catalogi van geweren en revolvers en dikwijls maakte hij een omweg om vol verlangen te staren naar een zaak, waar men echte groote zadels van krakend leer verkocht en sporen en zwepen. Een paar jaar geleden was hij naar Albuquerque ge* komen om te genezen van een longkwaal en nog steeds voelde hij een vreemde opwinding over zich komen als hij de kalme, Indiaansche vrouwen in veelkleurige dekens statig door de straten zag schrijden. En wanneer hij zich eens door een auto naar Isleta het rijden, een klein Indiaansch stadje, dan klopte htt bloed wild in zijn slapen en trilden zijn handen. U kunt zich misschien voorstellen hoe koortsachtig tijn oogen onder de misleidende groene scherm gingen glinsteren toen Luck glimlachend op hem toetrad en hem kort en duidelijk vertelde wat hij wilde. U kunt zich voorstellen hoe hij vlug een paar aanteekeningen maakte op zijn blocnota, terwijl Luck maar voortdurend Stond te praten en hoe hij zijn meest onverschilige houding bewaarde terwijl Luck met zijn vriendelijkste glimlachje om zijn lippen liet spelen (om zijn eigen twijfel niet te verraden!) en hem uitlegde dat hij alleen maar twee Mexicanen de bank wilde laten binnendring gen, den kassier overmeesteren en weer vertrekken met «en paar zakken goud. De kassier maakte een paar aanteekeningen en zeide dan dat het misschien wel geregeld zou kunnen worden, wanneer Luck de opnamen zou kunnen doen juist na Sluitingstijd van de bank. Oogenschijnlijk wilde hij de orde in de kantooruren niet laten verstoren, maar de waarheid was dat hij dat groote avontuur geheel voor zich zelf wilde hebben. Daar beide mannen er naar verlangden die opnamen te laten maken, kwamen zij weldra tot overeenstem* ding, terwijl de kassier heel onverschillig en Luck bar vriendelijk deed. En den volgenden middag om drie uur, toen de kas* Sier er in geslaagd was de patroons en de bedienden naar huis te sturen, zat de man met tot het uiterst gespannen zenuwen te kijken naar Pete Lowry en Bill Holles, die voor de bank een camera aan het opstellen waren om daarna te wachten op de komst van de ban» dieten Ramon Chavez en Luis Rojas. Op den anderen hoek van de straat stond de Gelukkige Familie gedul» dig te wachten totdat Luck hen zou noodig hebben in het straatgevecht, dat onmiddellijk op den bankroof zou volgen. De wangen van den kassier werden hoog rood ge* kleurd van spanning toen hij eindelijk zag hoe de beide schurken Ramon en Luis Rojas een oogenblik door het raam naar binnen keken, alvorens zich naar de deur te begeven Hij was eenigszins teleurgesteld omdat zij niet gemaskerd waren en omdat hij geen messen zag flikke» ren in hun handen. Zij zagen er heelemaal niet uit als band.'eten, dank zij Luck's gevoel voor weikelijkheid. Maar toch beantwoordden zij< aan het doel en toen zij de deur openden en binnen traden, ging een rilling van genot d-jor zijn lichaam bij het zien van de hebzuchtige blikken, die zij wierpen op het goud dat voor hen lag opgestaDeld. Tweemaal werd die scène overgedaan en de tweede maal schold Luck hen uit, omdat zij te lang door het venster naar den kassier met zijn goud waren blijven staan kijken. Later werd er binnen een opname ge» maakt van de worsteling tusschen den kassier en Ramon, het goud, dat Ramon van den lessenaar in een grooten zak schoof, was natuurlijk niet het goud, dat rij door het venster hadden zien liggenl Luck, die veel verantwoordelijkheidsgevoel had, had gewacht totdat de kassier het goud zorgvuldig had opgeborgen in de brandkast en het had vervangen door koperen geld* Stukken, die er écht uitzagen — door de camera ten minste. De kassier doorleefde toen de grootste oogenblikken van zijn leven. Hij werd achterover op een lessenaar geworpen, waarvan men eerst zorgvuldig alle papieren van de bank verwijderd had om ze te vervangen door stukken papier, die absoluut geen waarde hadden, maar er even indruk* wekkend uitzagen! Een ongemakkelijke prop werd hem in den mond gestopt en de bandieten grepen alles wat zij konden vinden. Ramon en Luis Rojas speelden hun rol met groote natuurlijkheid en toen de camera al weer op een ander punt van de stad aan het draaien was, zat de kassier nog te trillen van vreugde over het beleven van dat heerlijke avontuur. De man had ongelijk, zooals ik u zal aantoonen. Wat hij had meegemaakt was het werke» lijke avontuur nog niet; het was niet meer geweest dan de repetitie, de generale repetitie voor de werkelijke voorstelling. Die opnamen waren op een Woensdag gemaakt, even na drie uur. Den volgenden Zaterdag werd de kassier opgebeld; er werd hem gevraagd of een gedeeltt van dien bankroof nog eens opnieuw kon worden opgeno» men. De kassier voelde zich alweer trillen van spanning. Natuurlijk, zij konden net zooveel opnamen doen als zij wilden. Luck's stem — of een stem die daar veel op geleek — bedankte hem en vertelde hem dat zij alleen de opname wilden overdoen van het oogenblik dat de bandieten de bank binnen drongen, op den kassier toe» raden en hem overmeesterden. En zou de kassier zoo goed willen zijn veel goud op den lessenaar op te sta^e* len. Dat zou mooi uitkomen op de film. De kassier dacht wel dat het gaan zou. — Stapel het maar flink hoog op!, zeide de stem. — Hoe meer hoe beter! En zorg dat er niemand meer in het gebouw is. Neem dezelfde positie weer in als de vorige keer. De scène eindigt als Ramon u gebonden heeft, weet u wel? En, luister eens, u hebt het den vo» rigen keer zoo goed gedaan dat ik deze heele opname geheel aan u zal overlaten. Ik kan zelf niet meekomen daar ik een opname moet doen in de oude stad. Ik zal alleen maar mijn tweede cameraman en de spelers stu* ren. Maar zorg er vooral voor, dat er niemand meer in de bank is. Het zou de volgende opnamen bederven., als wij in deze opname meer menschen lieten uitkomen dan in de voorgaande. Dat begrijp je wel. En je hebt bij die worsteling zoo mooi werk geleverd, dat ik hei niet graag nog eens zou willen overdoen. Je zult zien dat men je spel buitengewoon zal waardeeren! Kunt u het den kassier kwalijk nemen dat hij elk van de woorden gretig indronk en dat hij al het goud v bank hoog opstapelde op de plaats, waar het zonlicht er op viel en waar men er heel gemakkelijk bij kon ook — zoodat de camera het goed zou kunnen weergeven? Tien minuten over twaalf had het personeel de bank verlaten en was hij achter zijn lessenaar gezeten met zijn groene oogklep voor. Hij keek naar buiten en zag dat de straat nagenoeg geheel verlaten was: op dat uur van den dag was de hitte zoo groot dat bijna niemand zich buiten waagde. Hij zag een groote roode auto de straat inrijden en op den hoek stilhouden. Een man stapte uit, gevolgd door iemand die een camera droeg. Hij zag de bandieten uitstappen en den cameraman vol» gen. Daarna haastte hij zich terug naar zijn plaats en ging zitten wachten op de dingen, die komen zouden. Door het venster zag hij hoe de camera werd opgesteld en ook zag hij hoe de twee bandieten naderbij traden. Zij traden de bank binnen en maar van dat oogenblik af was er een gaping in de herinnering aan dien dag bij den armen kassier. Ramon en Luis Rojas traden de bank binnen om er enkele minuten later weer uit te komen, met zware zak* ken op hun rug. Zij trokken de deur achter zich' in het slot en de luiken voor de ramen toonden nu duidelijk aan dat de bank gesloten was. Zij klommen in de auto, gevolgd door den cameraman en zijn helper, en de groo» te wagen reed de straat door, langs het postkantoor en spoedde zich dan het Mexikaansche stadsgedeelte in, dat zich uitstrekt tot aan de Rio Grande. Dat alles had* den wel twaalf menschen u kunnen vertellen. Maar daarna scheen niemand meer te weten wat er met dien grooten wagen gebeurd was. In de bank lag de kassier met een prop in zijn mond aan handen en voeten gebonden achterover op een les* senaar, en op zijn hoofd was een groote bult, die zoo nu en dan eens bloedde en onheilspellend opzwol. Waar het goud in den zonneschijn hoog opgestapeld had gele* gen, blonk nu het wit van het marmer en geen vijfdollar* stuk was er meer te vinden. De luiken waren gesloten... de bank was „dicht"! En de menschen die de bank passeerden beseften geen oogenblik dat binnen in die bank een jongeman aan handen en voeten gebonden op een lessenaar lag te kreunen van pijn. En ver van de stad in een gloeiend heete Mesa zwoeg* den en zweetten Luck Lindsday en zijn mannen en ver* moedden geen oogenblik, dat iemand, die Luck's stem bedriegelijk had nagebootst, er in geslaagd was den kassier te doen medewerken in een berooving van zijn eigen bank! En nadat de roode automobiel verdwenen was achter een hooge schutting bij een Mexikaansche danssalon, kwam hij plotseling weer te voorschijn en reed openlijk over de brug naar de lage heuvelen buiten de stad, die het begin vormen van de eindelooze woestijn. Maar een andere automobiel, nog grooter maar zwart, reed een half uur later van achter die schutting te voorschijn en reed eveneens openlijk naar den hoofdweg, die zich vele mijien door het eenzame land heen slingert. Daar zette de chauffeur den motor op zijn grootste versnel* ling en reed naar de heuvelen, die op de grens liggen van de Tijeras Canyon. Voort spoedde zich de wagen totdat hij een van die diepe dalen bereikt had, die het land ten Noorden van de Coyote Springs doorkruisen. Daar stapten de passagiers uit en verdwenen in het diepe, met struiken begroeide dal. En voordat het bloed op de wonde aan het hoofd van den kassier geheel was opgedroogd, keerde de zwarte auto heel onschuldig naar de stad terug. Nie» mand vermoedde, wat die groote wagen op de Mesa was gaan doen. Hoofdstuk VIII. HET LIED VAN DE OHAMA. — Ik geloof dat jij heelemaal niet van mij houdt, zeide Kamon op zacht verwijtenden toon tegen Annie* Many*Ponies, die tegenover hem stond in het kleine dal, waar Applehead gezocht had naar zijn ijzerdraad Annie»Many»Ponies stond voor hem in die onge» naakbaar koele houding, die zijn verlangen naar haar nog grooter deed worden. Zij hief haar hand op om hem het zwijgen op te leggen en onmiddellijk hield hij zijn woorden in; zoo groot was de macht van het meisje reeds over hem. — Jij spreken altijd van liefde, zeide zij op haar mu* zikalen toon. — Waarom niet spreken van priester, die ons trouwen? Jij zeggen woorden van liefde.... jij niet zeggen woorden voor vrouw.... Waarom jij niet zeg* gen — Hoe kan ik nu tegen je spreken van trouwen als je niet wilt?! — Als ik gaan met je mee, jij halen priester die ons trouwen?, vroeg Annie, die een weinig dichter op hem toe trad om zijn gelaatsuitdrukking goed te kunnen zien. — Waarom vertrouw je Ramon niet? Natuurlijk zal ik een priester halen! Denk je dan dat ik tegen je sta te liegen? Ik vind het niet aardig, dat jij Ramon niet vertrouwt. Daaruit maak ik op, dat jij niet van Ramon houdt. —, Jij zweren dan; zooals blanke mannen in films zweren eed. Jij opheffen je hand en zeggen: „Helpe mij God, ik maken jou mijn •vrouw!'" Lang had zij over dien eed nagedacht zoodat de woorden nu heel gemakkelijk over haar lippen kwamen Het was een eed, die Ramon voor eeuwig aan h iar zmt binden; een eed, die geen mensch ooit zou kunnen breken. — Jij zweren dat, drong zij nogmaals aan. — Dwaas meisje, moet ik dan zweren op iets, waar* naar ik verlang met heel mijn hart? Heb ik je niet ver* teld dat mijn broer Tomas en ik een mooien ranch hebben? Maar als ik zweer moet jij ook zweren. Ik denk. dat jij Luck Lindsday liever niet wilt verlaten! Annie*Many*Ponies aarzelde en zij voelde pijn ;n haar hart toen hij sprak over Luck. Maar die pijn kwair alleen voort uit haar spijt over het feit, dat hij niet zoo veel meer naar haar keek als vroeger en dat zij niet zoo dikwijls meer dat glimlachje zag in zijn oogen Het was omdat hij niet zoo vriandelijk meer tegen h^at was en nog scheen te denken dat zij in verhouding had gestaan tot Pill Holles, dien zij haatte. Zelfs nadat Bil' Holles den volgenden dag ontslag had genomen en het gezelschap had verlaten, keek Wagalexa Conka h >ar nog wantrouwend aan en luisterde hij naar alles wat Applehead hem van haar vertelde. Het hart van Wa« galexa Conka was voor haar als steen geworden. Lr. daarom moest haar eigen hart ook van steen zijn. Zij zou trouw zweren aan Ramon en Wagalexa Coiïka z^u haar niet eens missen; zou zelfs blij zijn, dat zij weg ging— Jij eerst zweren, antwoordde zij. — Dan ik zwe* ren ook. — Goed, riep Ramon verheugd uit. — Ik zweer dan dat ik je zal meenemen naar Padre Dominguez. Die maakt ons tot man en vrouw. Is het zoo goed? En nu moet jij zweren, dat je morgen met mij mee gaat. Kom eerst naar den ouden rancho waar wij zoo dikwijls heb* ben staan praten. Ik zal daar een paard voor je achter* laten en kom dan naar Bernalillo. Wacht daar! Als het donker is kom ik je halen. Zal je dat doen? Annie»Manv*Ponies legde haar hart het zwijgen op met de gedachte dat zij voortaan naast Ramon zou leven op zijn grooten ranch, waar zij gelukkig zou zijn en zij hief haar hand op en zwoer dat zij met hem zou meegaan. En daarna gleed zij weg in de duisternis en keerde terug naar haar eigen tent in het kamp. Want het ge* zeischap had met het warme weer de voorkeur gegeven aan de tenten boven het kleine adobe huis van Apple* head. -Met Indiaansch geduld wachtte zij haar tijd ai en liet niets blijken van hetgeen omging in haar hart Gelijk met de anderen stond zij op en borstelde haar zwarte haar totdat het in het zonlicht glom als zijde. Zij bond nieuwe roode linten in heur haar in de hoop, dat die deel zouden vormen van haar bruiloftskleed Zij trok haar Indiaansch galakleed aan van gebor \ ■ d buksskin en sloeg daarover heen een ruim kleed van wit en blauw gestreept linnen, dat zij dicht om h heen trok, zoodat niemand zou kunnen zien, dat zij zich gestoken had in het feestgewaad van haar r s Zij wist niet hoe zij de ranch en de scherpe oogen van Wagalexa Conka zou ontvluchten, vooral daar zij waarschijnlijk zou moeten meespelen in een bepaalde opname. Maar zonder het te weten bood Luck haar zelf de gelegenheid. Hij gaf aan het ontbijt te kennen dat hij de beide dames niet noodig had en dat zij ver* standig zouden doen door thuis te blijven daar het in die canyon hceter zou worden dan in de hel. Annie»Many*Ponies verried door niets de groote vreugde, die opsteeg naar haar keel. Zij ging haar tent binnen waar zij ai haar kleeding in een doek tot een bundel pakte, en zij was trotsch omdat de bundel zoo groot was en omdat zij zooveel mooie linten en kraien had om zich mee op te sieren voor haar huwelijk met Ramon Chavez. Een ring met een reusachtigen rooden steun, dien zij van Ramon gekregen had, schoof zij aan haar vinger, terwijl dat eigenaardige glimlachje om haar lippen speel* de. Zij was nu verloofd — juist zooals de blanke vrou* wen — en den volgenden dag zou zij een gladden ring aan haar vinger hebben en zou zij de vrouw zijn van Ramon. Op dat oogenblik hief het zwarte hondje, dat voor de tent lag, den kop op en begon te kreunen. Annie* Many»Ponies trad naar buiten en zag de Gelukkige Familie met Luck in hun midden weg rijden naar den heeten canyon, terwijl de stoet gesloten werd door den ratelenden kampwagen, die volgeladen was met alle» mogelijke requisieten. Applehead zou den wagen rijden en zij fronste de wenkbrauwen, toen hij de lange zweep ter hand nam en die scherp liet knallen boven de kop* pen van zijn paarden. Luck, die voelde dat iemand naar hem keek, wendde zich in het zadel om en de oogen van Annie*Many* Ponies werden ernstig en verdrietig, want dat zou de laatste keer zijn dat zij Wagalexa Conka zag. Zij hief haar hand op en maakte het Indiaansche teeken van Vaarwel, dit alleen op heel plechtige oogenblikken door de Roode mannen gebruikt wordt. Luck hield plotseling zijn paard in en staarde haar verwonderd aan. Wat bedoelde zij daarmee? Hij deed zijn paard half wenden; hij dacht er over terug te kee» ren en het haar te vragen. Nog nooit eerder had zij hem dien groet gebracht, behalve dan in opnamen waar het noodig was geweest. Maar ten slotte bedacht hij zich en keerde toch niet terug. Zij waren al laat en een vrouwengril was immers nooit te verklaren! Bovendien bukte Annie zich op het oogenblik dat hij op haar wilde toerijden en verdween een oogenblik later in haar tent. alsof die afscheidsgroet geen beteekenis had gehad. Doch dan hoorde hij haar in haar tent den ouden droevigen klaagzang van de Ohama's aan heffen en weer stond hij op het punt om terug te keeren, hóewei de langgerekte, klagende tonen ook wel niets anders kon* den beteekenen dan een sombere stemming, waaraan het meisje op die manier uiting gaf. De anderen reden lachend en pratend voort en Luck reed met hen mee, maar het gezang van de Ohama's bleef nog lang naklin» ken in zijn ooren. En nog zag hij het meisje voor hem staan zooals zij hem zoo even den afscheidsgroet der Sioux had gebracht. Rosemary en Jean bleven de mannen staan nakijken, totdat' de laatste ruiter achter een heuvel verdwenen was Dan keerden de beide vrouwen naar huis terug. — Wat is er in hemelsnaam met Annie aan de hand?, vroeg Jean huiverend. — Ik hoor nog liever een bende wolven huilen dan dat klagende gekerm van haar. Zou zij zich voorbereiden om op het oorlogspad te gaan of zoo iets? — Ja, ik geloof dat de Indiaansche vrouw op het oogenblik bij haar boven komt, zeide Rosemary, die de deur dichtsloeg zqodat zij het gezang niet zoo duidelijk zouden hooren. — lederen dag doet zij mij meer aan een Indiaansche denken. Ik heb haar altijd als een blank meisje beschouwd en behandeld, maar het valt mij tegenwoordig erg moeilijlfc „HIU»HIU=HI»I*AH*H! HIU*HIU*HI*I*AH*H!" Jean bleef in het midden van de kamer staan luis* teren. — Brrr!. rilde zij. — Ik zou wel eens willen weten of zij kwaad zou worden als ik haar vriendelijk ver» zocht haar mond te willen houden. Het klinkt net alsof er iemand gestorven is of sterven gaat. Net alsof een hond zit te huilen.... • — Houd in hemelsnaam op! riep Rosemary uit. — Verleden winter heeft Luck dat lied eens met haar ge* zongen en er wordt bij gedanst ook. Het is, geloof ik, een klaaglied. Maar let er maar niet meer op, hoor. Zij zal het wel alleen doen om ons zenuwachtig te maken — Kom, zei Jean, — laten wij de paarden gaan zade* 1 en de post gaan halen. Misschien zal zij klaar zijn iet haar gejammer als wij terug komen. En met een enthousiasme, dat het hart van Applehead verwarmd zou hebben, voegde zij er aan toe: — Wat zou ik dien hond graag een kogel door zijn kop jagen! Heb jij je ooit kunnen voorstellen dat zoo n klein mor* mei zooveel lawaai kon m n? — Ja, wat zal ik je zeggen, ik heb haar en haar hond nu al acht maanden moeten verduren en schijn er een beetje in gehard te zijn. Maar ik heb die twee toch nog nooit zoo te keer hooren gaan. Men zou denken, dat haar heele familie uitgemoord was! Jean was bezig haar rijkleed aan te trekken en zei maar niet wat zij dacht, maar haar gedachten omtrent Annie*Many*Ponies waren alles behalve vriendelijk, wat toch heelemaal voortsproot uit een verkeerd be* grijpen. Wanneer men het goed nagaat is dat eigenlijk de reden van alle antipathie, die er op aarde bestaat Omdat zij het meisje niet begrepen, kleedden die twee jonge vrouwen zich, staken hun beursje veilig in hun zak en reden naar de stad. En het laatste wat zij van Annie*Many*Ponies en haar hond hoorden was dat kla-. gende zingen, dat hen nog lang in de ooren bleef klinken. Toeri Annie de hoefslagen van de paarden hoorde trad zij naar buiten en zag de twee vrouwen over den top van een heuvel uit het gezicht verdwijnen. Een oogenblik bleef zij hen met gefronste wenkbrauwen staan nakijken. Van Rosemary naa zijn neon genaaaen; die maakte te veel aanmerkingen op haar hond en op de hoekjes van den vloer, die zij vergat te vegen. Tus» schen die twee vrouwen stond als het ware een berg van ongewasschen borden en dat maakte iederen vriendschapsband onmogelijk. Maar nu zij op het punt stond voor goed afscheid te nemen van dat alles verdween de antipathie die zij ge» voeld had voor Jean. Zij begreep dat wanneer zij een weinig toeschietelijker geweest was, Jean vriendschap met haar zou hebben gesloten. En nu herinnerde zij zich ook, dat Jean de eerste geweest was, dis naar haar had gevraagd En daarom hief Annie »Many»Ponies haar hand op en bracht de vertrekkende vrouwen het Vrede» teeken van de Sioux. De weg lag nu voor haar open en zij mocht niet lan» ger aarzelen. Zij had Ramon gezworen dat zij met hem zou meegaan, maar haar hart was zwaarder dan de bundel, dien zij met dikke touwen bij elkaar bond en daarna op haar schouders nam. Twee touwen van het pak bond zij op haar borst samen en richtte zich dan hoog op, ?oodat de bundel in haar lendenen kwam te hangen. Zoo hadden de vrouwen van haar stam hun bundels gedragen sinds de dagen dat de wereld nog nieuw was, maar geen van hen was ooit gebukt gegaan onder een zwaarderen last dan waarmee Annie*Many*Ponies zich op weg begaf naar het kleine dal bij den ranch en vandaar naar een ander dal en wéér naar een ander, om eindelijk den vervallen ouden ranch te bereiken waar zij al zoo dik* wijls had gewacht op Ramon. Zij was moe toen zij die plaats bereikte, want zij was niet gewend aan het dragen van zware bundels en haar gang was slepend geweest door den zwaren' last, die haar ter neer drukte. Het scheen haar toe, dat zij werd voortgedreven door een kwaden geest. Zij kon zich zelf niet begrijpen. Den vorigen avond was zij blij geweest eindelijk het filmgezelschap te kunnen verlaten en al had de gedachte, Wagalexa Con 1 ; 1 nooit weer te zullen zien haar wel leed gedaan, toch had haar besluit vast gestaan.Het paard stond gezadeld en gepakt voor haar klaar juist zooals Ramon beloofd had. Maar Annie *Many» Ponies trok niet onmiddellijk verder. Het was nog vroeg in den morgen en zij was niet zoo erg verlangend die bekende landstreek te verlaten Zij ging op een rots» blok zitten staren naar de verwijderde bergen en vroeg zich af waarom zij zoo treurig was, terwijl zij eigenlijk gelukkig had moeten zijn. Zij liet langen tijd haar oogen rusten op den ring met den grooten rooden steen, maar zij kreeg geen fcleur van geluk op haar gelaat. De steen scheen haar nu toe een druppel bevroren bloed te zijn en zij vroeg zich af wiens bloed het zou kunnen zijn. Dan herinnerde zij zich dat zij nog ver moest gaan; achter dien hoogen berg zou Ramon op haar wachten. Dan zou zij nooit weer voor de camera heen en weer behoeven te rijden, maar zou zij ook nooit weer het lachend gelaat zien van haar Wagalexa Conka. De bergen, de blauwe, wazige bergen onttrokken het nieuwe leven nog aan haar oog, maar zij moest voort— voort tot voorbij dien hoogen berg; dan zou zij een blik kunnen slaan in haar nieuwe leven. Wat zou dat haar brengen? Als Ramon's liefde eens niet verder ging dan die glanzende gouden ring? Dat had zij reeds zoo dikwijls gezien. Doch zij had gezworen dat zij zou komen en komen zou zij. Voordat zij vertrok richtte Annie»Many»Ponies zich hoog op, op de plaats waar Ramon haar Spaansche liefdeswoorden had geleerd en zij stil had zitten luisteren naar zijn zachte stem, die haar sprak van liefde en met haar gelaat gewend naar de hooge, blauwe bergen, waarachter haar nieuwe leven lag, zong Annie»Many»Ponies voor de tweede maal dien dag het klaaglied van de Chama's. Vlak achter haar zat het kleine zwarte hondje, dat zijn snuitje naar den zonnigen, blauwen hemel hief en meejankje, als deelde het de smart van zijn meesteres. Langen tijd bleef zij staan zingen. Dan bracht zij het Vredesteeken aan de hooge bergen, die zij zoo liefhad, en dacht alleen nog maar aan haar eed, dien zij ge» stand w ; ' doen. Hoofdstuk IX. 88 RUITERS OP DEN ACHTERGROND. Luck, zooals ik u al eerder verteld heb, zwoegde en zweette in den gloeiend heeten Bear Canyon. De zon stond al zoo hoog, dat zij recht scheen in een smal, met rotsblokken bezaaid dal en door dit geblakerde ravijn strompelde de oude Applehead voort, met zich meetrekkend den koppigsten, magersten muilezel, dien Luck in het heele land had kunnen vinden. De muil» ezel was bepakt met een goudzoekers uitrusting, die In al haar soberheid echt realistisch was. De óude Apple» head zocht zijn weg te midden van rotsblokken, die zoo heet waren dat hij er zijn hand niet op durfde leg» gen, hoewel die hand vele jaren achtereen was bloot» gesteld geweest aan warmte en kou. Groote zweet» druppels stonden op zijn gelaat, dat vuurrood gekleurd was en kleine straaltjes zweet drupten langs zijn kin. Hij mompelde terwijl hij voortstrompelde, maar ge» ukkig was het geen TALKIE, waarvoor de opnamen gemaakt werden, zoodat zijn woorden niet werden vastgelegd. Zoo nu en dan wendde hij zich om en rukte wild aan het oude gerafelde touw, waarop de muilezel zoover zijn mageren nek uitrekte als zijn halswervels en taaie pezen dat toestonden. Iemand, die in de scha» duw van een groot rotsblok op zijn gemak een sigaret ag te rooken, lachte en Luck, eveneens in de schaduw, schreeuwde een paar bevelen. — Kom op, Applehead!, riep hij, toen de oude man achter een rotsblok uit het gezicht verdween. — Wfl zullen die scène nog eens over doen voordat de zon te ver gezakt is. — O, wou jij het nog eens over doen?, vroeg Apple» head grommend, terwijl hij gehoorzaam terug strom» pelde naar de gloeiend heete kloof. — Nou, ik ben er niet zoo vervloekt zeker van dat ik het nog eens over doe — of je zou moeten wachten tot de zon is onder» gegaan! Die rotsblokken zijn heet genoeg om er een hagedis op tt bakken — dat verzeker ik je! Luck streek met zijn hand over zijn gelaat om zijn glimlach te verbergen. Hij mocht niet medelijdend zijn wanneer hij een goede opname kon maken en daarom riep hij grimmig' — Maar, Applehead, je bent nu net voldoende uitge» put voor die opname van dichtbij, die ik van je wil laten maken. Je kwam een beetje te vlug die kloof inloopen voor een man, die al een heelen dag geloopen heeft en die bovendien nog honger geleden heeft ook. Toe, begin nog eens bij die zandplek en loop dan in de richting van de camera. Een beetje meer hierheen, Pete, dan kun je hem goed „nemen" als hij aankomt. Je moet hem zóó nemen, dat men hem den ezel als een silhouette langs dat rotsblok ziet trekken, snap je? En dan een opname van dicht bij met dat bezweete gelaat — dat zal dan aantoonen hoe uitgeput de stakkerd is. Kom je niet te veel in de zon te staan, als je de camera in het dal zelf zet? (Wordt vervolgd.) --- Gemengd Nieuws. Schip aan den grond. Het Fransche s.s. „Yangtse", groot 13.000 ton komende van Antwerpen is bij Terneu» zen aan den grond geloopen. Het schip heeft slecpboot»assistentie gevraagd. Deze zijn derwaarts vertrokken om eventueel assistentie te verleenen. Nader vordt ons gemeld, dat het stoom» schip door drie sleepbooten is vlotgesleept en in de haven van Neuzen binnengebracht. Het schip heeft beide ankers verspeeld. Deze worden thans door visschers gezocht Als ze gevonden zijn zal het schip de reis ver» volgen. ERGERLIJK GEVAL VAN MISHANDELING. Door het hoofd van een meisjesschool te Bussum. Veertien dagen gevangenisstraf geëischt. Donderdag werd voor de Vyfde Kamer der Rechtbank te Amsterdam een zaak be» handeid tegen het hoofd der St. Agnesschoo! te Bussum, terzake van mishandeling. Haar was ten laste gelegd dat zij on 31 Januari een kind van de school dusdanig met een stok had geslagen, dat het er «matig nadeel van ondervond. Verdachte was niet verschenen. Het meisje vertelde, dat zij den morgen van den 31sten Januari had verzuimd, om» dat ze keelpijn had. En haar zusje had op® dracht om dit de onderwijzeres van haar klas6e te vertellen. Toen zij 's middags weer op school kwam er zij bij hasi klas in de rij stond, kwam het hoofd naai haar toe en zeide haar, dat zij mee mof,?; ^aan naar boven. En het meiske ging mee naar boven. En het hoofd zei dan ook, dat ze niet weg had mogen blijven en dal ze haar nu eens goed onder handen zou nemen. Ze wilde niet gelooven, dat het kird ziek was geweest. En ze haalde twee stokken voor den dag en daarvar moest het meisje kie» zen welke de dikste was Het hoofd nam haar toen over den knie en gaf haar twintig iiarde slagen. „Ik moest ze ze'f tellen", ver» telde het kind, „en ze deden erge pijn. Eerst gilde ik, maar dat mocht ik niet doen. Ik moest de slagen tellen. En toen ze klaar was. werd ik in een hok gestopt met een doek over m'n hoofd De Officier * r an Justitie, Mr. De Blecourt. vond het ergerlijk, dat het hoofd het kind zonder eenigen grond en zonder eenige op* winding van haar kant bont en blauw heeft geslagen. Verdachte is noch geschorst, noch disciplinair gestraft en daarom acht spr. al» leen een gevangenisstraf op haar plaats. Spr. eischte derhalve een gevangenisstraf vooi den tijd van 14 dagen regen verdachtc Mocht echter nog in di

d gekwetter wegvlogen. Nader is gebleken, dat de heer B. een geheime distilleerderij in de keuken bad. Deze is bij het overhalen van eenigen ateo» hol ontoloft. ---