R. K. Bond van Groote Gezinnen te Helmond. Woensdag hield de Ned. R. K. Bond voor Groote Gezinnen afd. Helmond haar eerste jaarvergadering, welke wegens meerdere vergaderingen elders matig was bezocht. De voorzitter de heer J. Hettema opende met een hartelijk woord van welkom de vergadering op de gewone wijze en memoreerde in korte trekken de werkzaamheden welke in het afgeloopen eerste jaar zijn tot stand gebracht; verder bracht hij een hartelijk woord van dank aan den ZeerEerw. Ads viseur Rector var< Liempd, om zijn ons vermoeiden ijver en zorgen besteed voor onze schoone vereeniging en zegt verder tot zijn genoegen te constateeren, dat er verbetering is te bespeuren voor de groote gezinnen. In ons land zijn b.v. in verschillende bedrijven meerdere contracten afgesloten, waarin bepaald wordt toeslag voor groote gezinnen. Ook in verschilende gemeenten worden deze maatregel toegepast., met inachtneming van verminderingvan aanslag in de bes lasting, zooals ook in onze stad Helmond Spreker noemt verder uit de verschil lende punten van het program, .Ons Roomsch beginsel, en dit vooral thans met het oog op het bolsjewisme dat niets wil dan omverwerping van Kerk en Staat. Laat ons zijn principeele strijders voor Onze Roomsche zaak ,propogandisten voor ons Roomsch gezin, dan zullen wij ondanks Bolsjewisme en Revolutie, zegevieren. Hierna worden door den Secretaris den heer Joh. Knaapen de notulen der vorige vergadering voorgelezen, welke onveranderd worden goedgekeurd; verder het jaarverslag, waaruit blijkt dat het bestuur niet stil gezeten heeft, dit bewijzen de resultaten, in het eerste jaar bes vochten. Er werden niet minder dan 20 bestuursvergaderingen gehouden, ongerekend de gehouden gecombineerde vergaderingen met verschillende andere vereenigingen. Het ledental bdroeg op 31 Dec. 1919 428 leden, tellende 2400 kinderen. Verder werden nog gehouden 3 alges meene en 3 propagandavergaderingen voor vrouwen. Memoreeren wij uit het verslag nog de aanvragen, requesten en motie's verzonden naar Gemeenteraad en anderen, dan vormt het een duidelijk overwicht van de drukke werkzaamheden door het bestuur verricht. De secretaris brengt verder een hartelijk woord van dank aan den Eerw. Adviseur, voorzitter besturs- en overige leden, met de beste wenschen voor de vereeniging, welker werkzaamheden mogen strekken tot meerdere eer en glorie van God en tot welzijn der leden. Hierna brengt ook de penningmeester verslag uit over de finantiën, waaruit blijkt dat de inkomsten bedroeden f 762.63%, de uitgaven f 533,94, zoodat het batig saldo op 1 Jan. 1920 bedroeg f 228,6934 waarvan echter zooals de voorzitter mededeelde, een post te vereffenen was van f 150,—, zoodat h e t batig saldo blijft f 78.69%. De voorzitter dankt hierna secretaris en penningmeester voor de vele werks zaamheden door hen verricht en spreekt de hoop uit, met hen nog langen tijd in het bestuur te mogen samenwerken. Verder wordt overgegaan tot het kiezen van eene controlescommissie, waarvoor werden benoemd H. Claassen, Bouman en van WoenselsMurrer. Allen namen hun benoeming aan. De Eerw. Adviseur Rector van Liempd, die elders verwacht werd, sprak nog een kort woord tot de aanwezigen en dit naar aanleiding van het dankwoord, hem gebracht door voorzitter en secretaris. De beste dank, zegt spreker, 's dat gij uw eigen belangen als vaders van groote gezinnen naar behooren zult behartigen; hij herinnert er nogmaals aan dat door eendrachtige samenwerking de toestand kan worden verbeterd en spoort daarom alleen aan propagandist te zijn, om ons ledental te zien verdubbelen, ten einde zoodoende nog meer te kunnen doen en bereiken dan tot op heden is kunnen geschieden. De Eerw. Adviseur wijst de leden verder nog op de noodzakelijkheid van het lezen van den Familiebode, het orgaan van den bond voor groote gezinnen, tevens op de stichting van het Bus reau voor de beroepskeuze, waarvan ook weer veel van de medewerking der leden zal afhangen of het bureau ingericht kan worden voor het doel onzer arbeidersbelangen. Wanneer door uw bestuur, zegt spreker, verder een beroep zal worden gedaan op uw medewerking, dat dit niet voor niets zal zijn gedaan, 't is in het belang uwer kinderen ,en dat is uw belang. Met de aansporing anderen trachten te overtuigen van het groote nut des zer organisatie sluit spreker zijne toespraak. De voorzitter dankt Z.Eerw. voor zijn propagandistische wenken en gaat verder over tot bestuursverkiezing. Daar er echter geen tegencandidaten zijn ingekomen, zijn de aftredende bestuursleden de hees ren F. van Thiel, Joh. nKaapen en J. de Loyer reglementair herkozen. Hierna deelde de voorzitter nog mede dat als Bode is aangesteld, W. Berkers, die de contributie zal innen en belast is met het bezorgen van de Familiebode bij del eden. Verder stelde hij de rondvraag aan de orde, waarvan door eenige leden wordt gebruik gemaakt, welke vragen op bevredigende wijze worden beantwoord, waarna hij na een krachtige aansporing tot propaganda voor de Vereeniging onder een woord van dank de vergadering sloot op de gewone wijze. --- De laatste Vastenbrief en de R. K. Drankweer. II. In ons tweede artikel vervolgen- we het aangehaalde gedeelte van den Vastenbrief. De Bisschop herinnert ons aan Zijn Voorganger, die in herderlijke bezorgds heid voor ons tijdelijk en eeuwig welzijn Zijn vaderlijken steun gaf aan de Roomsche Drankweer. Het was of deze grijze Herder diep gevoelde het antwoord van Z. H. Pius ,X dat deze gaf op het adres, door de Internationale Katholieke Vereeniging tegen het Alcoholisme Hem aangeboden. Wordt daar de Katholieke drankbestrijding niet geprezen als nuttig"? Zij is een „groote en heilige ondernes ming". De Paus noemt dat werk een „allerheilzaamste beweging" „een wakkere kruistocht". En verder heet het „een edelmoedig apostolaat", een „werk van sociale heropvoeding en voorbehoeding, zoodat er onder de sociale werken geen van meer dringenden aard is". En zouden wij, met dat „ons getuigschrift" in de hand, met warm Roomsch bloed in ons snel kloppendi hart, de klacht niet verstaan, dat hoewel velen medewerkten, toch nog tot de niet geringe tes leurstelling' van den overleden bisschop de deelneming aan die gelukkige organisatie verre beneden zijne rechtmatige verwachtingen bleef? Wij hebben dien ijver en liefde, om pogingen aan te wenden, dat te kort aan te vullen. z Dat trachten we te doen geheel volgens het verlangen van den nieuwen Bisschop, door Hem vreugde te verschafs fen met een krachtigen groei van ledental. Het streven van de Katholieke Drankweer is er nooit op gericht geweest om de geheele Roomsche bevolking van ons land in zich op te nemen. Wel is de leuze „hoe meer, hoe liever", wanneer de kern daardoor „pittiger" wordt. De hoofdbedoeling echter is, om de bevolking naar de nieuwe en juiste begrippen van de Roomsche drankbestrijs ding, welke deze over het Alcoholisme vormt, te doen leven. De Roomsche Drankbestrijding kan immers ook groeien door haar invloed op het huiselijke en publieke leven en wel door inwerking op alle standen. Het alkoholisme woekert niet onder een bepaalde klasse van personen, het is geteekend als een maatschappelijke kwaal, waartegen dus een maatschappelijke strijd moet worden gevoerd. De gezelligheid moet gezocht worden in eigen woning. Het caféleven verwoest veel geluk; de zelfzuchtige man of jongeling maakt dolle pret of smaakt een Jaag genoegen; vrouw en kinderen, medes huisgenooten lijden gebrek en zielepijn. Het ligt zeker op onzen weg zijdelings moreel de bouw van goede woningen te steunen. Hoe kan in „krotten" gezelligheid zijn, waar eer een broeinest is van zedeoos verkeer? Mochten daarom ,zoo lezen we van een Duitsch geneesheer in de Januariaflevering van Sobriëtas, onze brouwarbeiders worden bouwarbeiders, dan was die Sociale nood alras gelenigd. Voorwaar, als we een gezonde samens leving terugwenschen, zal een verschuiving van bedrijven en beroepen onvermijdelijk zijn. En van ons standpunt uit,, komen tot uitrukking in aanmerking de woekerplanten, die parasitisch leven op de ge> zonde sappen. Betere ideeën zullen het aanwenden van alcoholvrije dranken in de hand werken en zoo zal onder het publiek de opinie meer en meer gevestigd worden, dat de bedwelmende dranken te missen zijn, dat ze schadelijk zijn en een zee van ellende over het menschdom uitstorten. Een goede strijd tegen het alkoholisme zal die geest van ongebondenheid fnuis ken. En waar het alkoholisme blijft tieren, daar wordt de vrede gebannen en gaat het huiselijk en maatschappelijk geluk ten gronde. Alzoo is deze Vastenbrief voor ons. Katholieke Drankbestrijders, weer een steun te meer in onzen strijd. We roepen met Apostolische vrijmoedigheid u toe: Roomsch Helmond, wijzig uw begrippen overeenkomstig de wenken van ons zen Herder! Roomsch Helmond, steun ons pogen! Roomsche mannen en jongelui, lijft u in bij de R. K. Drankweer. HET BESTUUR VAN DE R. K. DRANKWEER. --- Het zaakje is versleten ! Jac. Briere schrijft in de R. K. Middenstander: : „Wat denk je er van Gerrit, zouden we revolutie krijgen?" Gerrit, die den aanvalligen leeftijd van 71 jaar bereikt heeft en als staatsrentetrekker, of wilt ge liever „staatsrentenier", zijn laatste dagen slijt, deed eenige krachtig.: halen aan zijn zwart doorgerookte aar-» den pijp en gaf de eerste minuten geea antwoord. De dagvorstinne neigde ten ondergang en heur laatste stralen, die de kleine wolkjes aan den horizont ombiesden met het •vlammend rood, beschenen nog juist het grijzende hoofd, met het verweerde en rim pelige gelaat van den ouden werker. Gerrit was vanaf z'n 12e jaar timmer* mansknecht geweest. Hij wist te verhalen van den tijd, toen er gewerkt werd van de» morgens 5 tot des avonds 10 uur, voor 12 stuivers per dag. De opkomst der vakver» eenigingen, die den werknemer het uitzicht openden op betere tijden, had hij meegemaakt. Met 't socialisme dat reeds bij zijn opkomst het proletariaat een hemel op aarde beloofde, maakte hij reeds op Yrij jeug« d;gen leeftijd kennis. Maar hij, Gerrit, was Roomsch gebleven, Roomsch gebleven met hart en met ziel, niettegenstaande het slechte voorbeeld van zoovele zijner medegezellen en van tal van werkgevers. En toen in de negentiger jaren als een bazuinstoot uit de Stad der Zeven Heuvelen, over de wufte en naar gewin jagende wereld het woord van Leo XIII klonk: „arbeiders organiseert U in katholieke organisaties", was Gerrit één der eersten geweest, om, in gehoorzaamheid aan den Plaatsbekleeder van Christua op aarde, zijn weinigen vrijen tijd te besteden aan de propaganda voor de R. K, werkliedenorganisaties „Meneer, we krijgen revolutie, ook hier in ons land". Hij was opgestaan en wee* met het roer van zijn pijp naar een op korten afstand staande houten loods. „Dat gebouwtje daar is versleten. Niet ra* ouderdom, het staat er nog weinige jaren, doch men heeft verzuimd het te onderhonden. De gebarsten verflaag werd niet tijdig ■door een nieuwe vervangen en kon het hout niet meer beschermen tegen de invloeden van het weer. De planken zijn rot en repareeren helpt niet meer. Zoo is het ook met de huidige maatschappij : het zaakje is versleten, meneer, versleten. De goeie tijd voor herstel heeft men laten voorbijgaan. In '91, toen Leo XIII zijn Rerum Novarum uitgaf, had mca moeten luisteren. Wat de Paus zei, klonk voor vele werkgevers misschien wel wat hard, maar 't was toch de waarheid. Ea teen Dr. Schaepman redevoerde, dat er nameloos en mateloos was gezondigd jegen» den arbeider, en dat die zonde moest worden uitgeboet of hersteld of zij zou onder de donderslagen van Gods oordeel gewro ken worden, toen had men niet boos nofr ten worden, maar moeten erkennen. Dat was moeilijk en men deed het dan ook maar niet. Maar nou zullen de moeielgkhe» den grooter worden en de voorspelling van den grooten Doctor schijnt in vervul-» ling te gaan. Toen ik jaren geleden mijn medegezel» len aanspoorde lid te worden van de R. K. werkliedenvereeniging, hadden patroons een handje moeten helpen. In vele gevallen deden zij het andersom. Bovendien ga« ven zij, vooral in latere jaren den werk man een slecht voorbeeld door zich nen* traal te organiseeren, óók als zij zich katholieken konden vereenigen. In onze d*« gen is dat nóg geen zeldzaamheid. 't Loopt heelemaal verkeerd. Tegenwoor« dig zijn de werklieden niet meer te houdea en de eischen om loonsverhooging zjja meermalen overdreven. Maar waarom ook vroeger van werkgeverzijde niet wat toeschietelijker geweest 2 Verreweg de meeste loonsverhoogingen, gevers zeggen, dat de hooge loonen niet hard noodig was, moesten worden afgedwongen. En, meneer, zoo zijn er zooveel van die dingen. Hebt U de gedwongen winkelnering nog gekend? Ja? Nou, dan behoef ik er niets van te vertellen. Zelf heb ik er geen last van gehad, docH ik heb veel menschen gekend, die des Zaterdags tot de ontdekking kwamen meer bij hun baas yerwinkeld te hebben dan het loon, dat zij per week genoten. In latera jaren krejea wc, of beter gezagtl, de werkgevers te maken met het bekende artikel 1638 c cn d van het B. W. Vanaf dien tijd dateeren de individueele arbeidscontracten, waarin meestijds dat artikel werd uitgeschakeld. Tegen dat uitschakelen had ik toendertijd niet veel bezwaar, maar wel tegen de contracten als zoodanig. Wij moesten maar * goedvinden, wat de patroons decreteerden, naar ónze meening werd nooit gevraagd (trouwens, een werkman mocht er geen meening op na houden) en je kon tcekenen of niet, al naar verkiezing, maar in "het laatste geval ging je meestal de laan uit. Die tijd is voorbij en de werkgevers zijn royaler geworden...... doen tenminste alsof Het rechte is het nog niet. De werk gveers zeggen, dat de' hooge loonen niet zoo erg zouden zijn, als er maar gewerkt werd; ook met den achturigen arbeidsdag zou het dan nog wel gaan. En vroeger, toen er over 't algemeen goed en lang, in ieder geval beter en langer gewerkt werd dan thans, trachtten de werkgevers het loon zoo laag mogelijk te houden. De vrouw van den baas bracht ons zoo nu en dan een schotel soep. Mijn .vrouw was daar altijd dankbaar voor, maar ik nooit, 't Griefde me altijd zulke „giften" te moeten aannemen, maar 't wade gewoonte en ik kwam te kort. Nu wordt er goed betaald en niet meer gewerkt. Dat laatste is zeker verkeerd, van den arbeider, maar U zult moeten toegeven, dat de patroons voor een goed deel het kwaad hebben te voorschijn geroepen. Zoo b.v. is het ook gegaan met het socialisme. Als onze in naam katholieke, doch in hun nering en zaak liberaal denkende en handelende werkgevers hun plicht hadden gedaan, was het nooit zóóver gekomen. Zij hebben het zelf gewild." De grijsaard had het hoofd op de borst laten zinken en mompelde: „De zaak is versleten. Een 20 a 30 jaren geleden was reparatie nog mogelijk geweest, met betrekkelijk weinig moeite. Nou zal 't niet meevallen. Alle planken zijn door verrotting aangetast; die gezaagd werden van 'den trotschen, machtigen eik, méér nog dan 'die van gewoon vurenhout. Als men dat nou maar zien wil. Dan is er misschien nog wel iets aan te doen. Daar moeten spij kers met koppen geslagen worden, maar ik vrees. " „ Gerrit groette en strompelde zijn wpnig binnen. De zon was ondergegaan en 't was donker en killig geworden. Een onbehagelijk gevoel overviel mij. En onder t naar huis gaan dacht ik aan de woorden van den eenvoudigen ouden timmerman: Dair moeten spijkers met koppen geslagen worden. --- Uit Oud-Helmond. X. Het groote huis op de Markt, laatst bewoond door nu wijlen Jul. Pistorius, staat waarschijnlijk op de plaats waar tot 1785 dokter Beels woonde. Deze verkocht, zooals we in artikel VIII reeds meedeelden, in genoemd jaar zijn huis aan zijn collega Dr. Franciscus Guljé. Deze doktersfamilie had zich omstreeks het midden der achttiende eeuw in Hels mond gevestigd. Althans den lsten October 1785 zien we Henricus Theodoor Guljé, Med. Doet. toetreden als gildebroeder tot het leegh-ambacht. Hij over» leed alhier in 1762. In welke familiebetrekking hij stond tot dokter Adam Guljé, die in 1764 overleed, is mij niet bekend. Evenmin kon ik tot nog toe achterhalen in hoe ver deze geparenteerd is aan den bovengenoemden dokter Petrus Franciscus Guljé. Deze vond ik voer het eerst vermeld in 1772. bij den doop van zijn oudsten zoon. In 1792 werd hij aangenomen als gemeentearts tegen een honorarium van f40 per jaar. Ongeveer vier jaren later, den 22sten Januari 1796 werd hij gekozen tot representant voor het district Vechel en verliet toen tijde* lijk metterwoon zijn geboortestad. Nauwelijks was Guljé zijn nieuwe woning betrokken en stond hij als eigenaar van eenig onroerend goed in den legger aangeteekend, of hij viel in de termen voor het burgemeesterambt. Van d't ..benijdenswaardig'' postje bleef hij dan ook niet lang verstoken. Van 1 Oct. 1786 tot 1 Oct 1787 was Guljé burgemeester van Helmond. In April 1795 werd hij tot Schepen gekozen. Den 21sten Dec. van hetzelfde jaar zag hij zich tot lid van het Departementaal bestuur van Staatss Brabant aangewezen. Een maand later werd hij gekozen tot representant voor het district Vechel. Door deze hooge bestuursposten was hij genoodzaakt de geneeskundige practijk te laten varen. In Sept. 1797 werd Guljé aangesteld tot lid van het Comité belast met de samenstelling eener nieuwe Constitutie en 31 Dec. 1805 als ontvanger der ges meene Middelen over het Arrondissement Helmond. In de Nationale Vergadering deed Guljé zich kennen als een uitmuntend redenaar. Een zeldzaam boekje, getiteld: Monument voor het aankomend geslacht, of karakterschets der Volksvertegenwoordigers, dat in 1798 werd gedrukt, typeert den Vechelschen af ges vaardigde aldus: „Guljé, een goed patriot en tevens een der beste sprekers uit Bataafsoh Brabant, die egter ook deelt in de vooroordeelen zijner landslieden, en alzoo niet vrij van religiezucht en zoo zeer ingenomen met het afzonderlijk belang van zijn gewest, dat hij, schoon vriend der Eenheid, de amalgama en wat daaraan verbonden was bestreed". Hij kwam op voor de zeer verwaarloosde bevolking van de negende provincie der Bataafsche Republiek, die ter wille van haar Roomsch Geloof eeuwen lang zoo schandelijk was achtergesteld. Dat onze afgevaardigden hun best deden de „Vrijheid, Gelijkheid en Broeders schap'' ook in daden omgezet te zien behoefde hun toch volstrekt niet kwalijk genomen te worden. Guljé eindigde zijn welbesteed leven te Helmond 25 Juli 1810. Hij was gehuwd geweest met Joanna Catharina Coolen. Zij schonk hem drie zonen. Een dezer Willem Franciscus Guljé, werd alhier gedoopt 10 Maart 1777 en 16 September 1800 aangesteld tot provisioneel armens dokter in zijn geboortestad. In 1803 vestigde hij zich als geneesheer te Oirschot, waar hij meerdere jaren tevens vrederechter was. Hij kocht 15 December 1836 de heerlijkheid Asten met het bijbehoorend kasteel voor f 35.390 van Cors nelis Dupper c.s. Dr. Guljé stierf te Oirschot 2 Febr. 1856. Zijn jongste zoon Joannes Amandus, werd nahem geneesheer te Oirschot en op dezen ging ook de heerlijkheid Asten over. Hij stierf ongehuwd 9 Jan. 1892. Van den representant Guljé zijn nog afstammelingen in leven, waarvan er o. a. enkelen wonen te Breda. Na deze breede uitweiding over een paar politieke figuren uit de dagen der Revolutie, keeren we weer tot ons uits gangspunt terug nl. de gedwongen woningruiling tusschen pastoor Ver vlassen en dom mé Walkart. Direct zag deze laatste naar een meer confortabele woning uit, dan die, waarin pastoor Vervlassen reeds zooveel jaren had doorgebracht. Omstreeks 1765 kocht hij twee naast elkaar gelegen panden aan de Zuidzijde van de Markt en bouwde daar een ferm heerenhius. Dit is thans vervangen door dat van den heer A. G. van Thiel Hz. Ds. Joannes Christoffel Walkart was hier reeds sinds 1729 in bediening. Den 26 Dec. 1778 gedacht hij zijn 50-jarigen dienst bij. de gemeente en werd het volgend jaar emeritus verklaard, met het toestaan van een adjunct. JAC HEEREN. Wordt vervolgd. --- Feuilleton. De zwart gesluierde Vrouw. Uit het leven der krankzinnigen te Gheel. 48— Amanda! stamelde Hardin vcrbleekend; hij wilde meer zegegn, doch zijd slem scheen in zijn keel te stikken; zijn oogen stonden hem vervaarlijk in 't hoofd en zijn spieren bewogen zich krampachtig over geheel zijn wezen. — Wat krijgt die heer daar? vroeg de juffrouw met haar vlaschkleurig haar. — De man is onthutst, antwoordde haar blonde gezellin nijdig; zich zoo dicht bij de schitterende zangeres te bevinden. — Welke aller harten betooverd heeft? lachte Modesta; maar toch het mijne niet.— En mij door haar valsch geschreeuw letterlijk verveeld heeft, voegde de oude mevrouw er bij. — Indien ik dan toch te kiezen had, meende Estella, tusschen die twee talenten indien men dat zoo heeten mag, gaf ik toch de voorkeur aan dè viool van dien armen zinnelooze. i — Wel ik ook, zei ha r e, g ezellin { die ten. minste maakte toch een zoo schrikkelijk leven niet, als die grootsche mevrouw met haar diamanten., — Hept gij gemerkt hoe zij hem met verachting voorbij ging? vroeg de oude mevrouw; wat verbeeldt zich die trotsche dame toch wel? — Parvenue! mompelde juffrouw Modesta, met gemaaktp nijdigheid den neus optrekkend, en terzelfdertijd haar lippen bijeen stroppend. — Dat die mijnheer Hardin er zich' toch maar niet over bekommère, zijn compliment niet te hebben afgelegd aan die boersche mevrouw, spotte juffrouw Estella. — De man loopt nog gevaar dat hij het ervan in het hoofd krijgt, fluisterde Modesta. — Welke vertooning! sprak de oude mevrouw met een diepen zucht, alsof zij zich begon te vervelen; mijnheer G geeft aangename soirées; vindt gij dat niet? Recht vervelend! — Ja, geeuwde Estella achter haar zakdoek. — Hoe staat die arme virtuoos daar versuft? vroeg Modesta. — Wel de man krijgt het in 't hoofd, veronderstelde dg oud e meyrouwj aan - stonds gaat hij nog gekke kuren uitrichten. — Zie eens, hoe hij naar den grond ziet, en gedurig met de handen over 't hoofd strijkt, alsof hij zich iets wilde herinneren hetgeen zijn zieke hersenen niet meer aan elkander kunnen spinnen? •— Daar gaat hij heen, liet de mevrouw er op volgen; ik ben er blijde om; ik ben niet gaarne in gezelschap van krankzinnigen. — Wel, ik ook" niet. — Ik mag lijden, dat mijnheer G de zinneloozen voortaan des anderendaags op de brokkelingen van het soirée verzoekt. — En dat hij met de gekken dan ook dien dag, de dochters van komedianten in mevrouwskleederen, uitnoodigt. Hardin had de zaal verlaten; het was hem te eng in die vertrekken met volk opgevuld; hij gevoelde dat hij ruimte en frissche lucht noodig had; om zich te ontdoen van de ontsteltenis, welke" hem daareven, bij het zien van mevrouw de Clerny, was overvallen. Op den hoek der straat ging bij leunen tegen een lantaarnpaal, en bleef daar gedachteloos staan zien naar de helder verlichte zalen, welke hij daar op het oogenblik verlaten had. — Heb ik gedroomd, mompelde hij, oi ben ik de speelbal van mjja oversp annen I i j i verbeeldingskracht? Neen, ik heb niet gedroomd, en ben volkomen bij mijne zinnen Niet dood! Neen, ik heb haar gezien en herkend! Ja, het was Amanda, de parel van het gehucht! Neen, ik bedroog mij niet, toen ik de stem hoorde van mevrouw de Clerny Bij de eerste tonen had ik dezelve herkend voor die van mijn leerlinge, onder den vlierboom! En nochtans, inden ik mij eens bedroog? Want staat er geen kruis, naast het graf der arme Mathilde, tot gedurig aandenken van het ongelukkige meisje, die haren dood vond aan de brug? Meer dan eens heb ik er gebeden voor het arme kind! Maar, neen, ik bedrieg mij niet.... Ook zij heeft haar ouden meester herkend; want zij verbleekte, toen zij mij ontwaarde, en zichtbaar ontsteld, ging zij mij voorbij. Welk geheim omsluiert het bestaan van dat arm en nederig dorpsmeisje; welke ik heden in den persoon eener groote dame terug vind? Kost wat kost, zal ik dat geheim weten te ontdekken, en aan den armen Braecke zijn geliefde dochter, en aan den ongelukkgen Lieven zijne verloofde teruggeven Maar wat zeg ik? Noemde men haar niet mevrouw de Clerny? Zij is iliis gehuwd? O, dat is verschrikkelijk! Arme ysïfift die haar zoo liefhad W..., XVI. HIJ RUKTE HET KRUIS UIT DEN GRAFTERP. I Gedurende eenige dagen liep Hardin de stad op en neer, deed zich noodigen op al dc soirées, nam deel aan de feesten, welks er gedurende den winter dagelijks gegeten werden, en stelde .van alle zijden, zij* vrienden in 't werk, ten einde inlichtingen t; krijgen over mevrouw de Clerny. Weldra was het geheim ontsluierd. iVan dat oogenblik af, had Hardin geen rust meer; hij dacht onophoudelijk aan den góeden Braecke, welke hij in deze omstandigheden zoodra mogelijk, verlangde te zien en te spreken. Daarom maakte hij fcich zonder vertoeven reisvaardig, verliet reeds den volgenden morgen de stad en kwanf nog denzelfden dag, tegen het schemeren van den avond, in het huis van Braecke aan. Hardin ging van de keuken in de kamer, yan daar naar den koestal en het bakhuis, maar vond niemand. Wat zag het er naakt en armoedig uit! Waar hij ook hfet oog wendde, overal ontwaarde hij de sprekende bewijzen, dat de zaken van den eigenaar, sedert vijf jaren, nog merkelijk waren achteruit gegaan. Wördt .vervolgd, . ---