Tweede Blad. LANDBOUW. Welke eischen moet men stellen bij den aankoop van Thomasslakkenmeel ? Werp geen oude schoenen weg,'vóór ge goede nieuwe schoenen weer hebt, De meerdere of mindere waarde van Thomasslakkenmeel, d. i. de meerdere of mindere verkrijgbaarheid voor planten van het phosphorzuur daarvan, kan men laten onderzoeken bij de Rijkslandbouwproefstations. Tot voor weinige jaren werd het Thomasslakkenmeel daar alleen onderzocht op totaal phosphorzuur, fijnheid en echtheid. Al spoedig echter begon men deze methode van onderzoek niet vertrouwbaar genoeg te achten. Wat toch geeft een groote hoeveelheid phosphorzuur, in een gewenscht fijne stof voorkomende, wanneer die voor de plantenwortels bijna niet verkrijgbaar is ? Naar een veel verteld verbaal was er eens een man die, om zijn stand op te houden, iets waarvoor hij eigenlijk geen middelen had, er een treffend natuurlijk geschilderd houten ham op nahield, welke mooie ham aan .'t eind van de tafel stond. Onverkrijgbaar phosphorzuur heeft wel eenige overeenkomst met zoo'n houten ham. Of misschien nog m» ei met de haver, die het paard hebben zou, maar niet kreeg, omdat de deur van de haverkast op slot was en het slot vastgeroest zat. Er werd, in zake van de verkrijgbaarheid van phosphorzuur voor planten, gezocht naar een middel, dat hierbij dienst kon doen als toetssteen. Reeds lang was er vermoed en gezegd, dat in het algemeen de planten uit de verschillende phosphaten zooveel phosphorzuur konden loskrijgen, als een citraat dit zou kunnen doen. Eigenlijk heerschte hierbij nog al wat verschilsmeening, sommigen spraken hierbij van citraat en anderen van citroenzuur. Maar men kwam dan toch tot het citraat, omdat bleek, dat in citroenzuur zelfs de phosphorieten, die als phosphorzuurmest bijna geheel geen waarde bleken te hebben, ook in genoegzaam sterk citroenzuur oplosbaar waren. Zoo kwam men dan tot het citraat, d. i. een neutraal citroenzuur zout, in casu : ammonium-citraat. Nu echter bleek weer, dat de plantenwortels dan toch eigenlijk meer vermochten in dat geval, dan een neutraal ammoniumcitraat kon geven. Na eenig overleg kwam men er ten laatste toe, om de door Prof. Wagner voorgestelde oplossing hierbij als algemeen geldend aan te nemen. Dat was dan eene oplossing van neutraal ainmoniumcitraat plus 1,4 pCt. citroenzuur, 't Is te constateeren, cat ook prof. Maercker deze oplossing goed achtte. Eu nu meenen wij, dat wanneer mannen als Wagner en Maercker, mannen, die dan toch door ieder onbevooroordeelde worden beschouwd als de groote voorloopers, wegbereiders en controleurs in alles wat betreft het rechte gebruik van den kunstmest, wanneer zulke mannen iets goedkeuren dat men er dan waarachtig wel vertrouwen op mag hebben. Men meene nu niet, dat we de Wagnersche citraatoplossing als iets volmaakts beschouwen. Dat deden de heeren Wagner en Maercker zelf niet. Maar, dit is zeker, dat, sedert er bij 't onderzoek op verkrijgbaar phosphorzuur de Wagnersche methode van onderzoek werd gebezigd, de minderwaardige en onwaardige phosphaten als met één slag van de mestmarkt verdwenen, zeker tot onberekenbaar voordeel van den landbouwer. En ook, dunkt ons, tot genoegen en voordeel van de soliede kunstmesthandelaars. Wie herinnert zich niet den tijd, toen de markt als 't ware overstroomd werd door de phosphorieten, die toen phosphaatmeel heetten en waartegen Prof. Dr. A. Mayer den strijd aanbond en dien glansrijk won? Ja, maar die dan toch niet geheel overwon, vóór de oude klassieke (?) methode van alleen onderzoek op totaal phosphorzuur, fijnheid en echtheid, voor goed bij den kant was gezet en vervangen was door de Wagner sche citraatmethode. Waar bleven, toen deze methode algemeen was ingevoerd, sommige minderwaardige Belgische Thomasphospliaten ? Ze verdwenen van de markt. Zooveel goeds deed het onderzoek op Wagnersche manier, Zou het niet zeer onbezonnen zijn, in dit geval tot de oude, klassieke (?) methode weder te keeren en dus de deur weer wijd open te zetten voor de oude misbruiken ? Of voor dat laatste gevaar bestaat ? We weten het niet. In een vorig nommer komt een artikel voor over deze zaak, waarin gezegd wordt, dat de Wagnersche methode door Wagner zelf is veroordeeld — verbeterd zou hier stellig beter het woord zijn — en dat van 1 Jan. 1899 in Duitschlaud de methode wordt afgeschaft en vervangen door eene andere methode, ook door den heer Wagner voorgesteld en door den heer Maercker ondersteund. Het nieuwe oplosmiddel, waarmee nu in Duitschland de verkrijgbaarheid van phosphorzuur voor planten in 't vervolg zal worden onderzocht, is een 2 procents citroenzuuroplossing. D. V. (Vervolg a. s. Zaterdag.) --- Met een Duitsche prinses op reis naar het Oosten. De passagierslijst van het stoomschip Prinz Heinrich van den Norddeutschen Lloyd, dat den 15n November 11. de reis naar China zou aanvaarden, bevatte voor velen een teleurstelling. Immers de Duitsche bladen hadden verzekerd, dat prinses Heinrich van Pruisen met het voornemen, bij haar gemaal, die het Duitsche eskader in de Chineesclie wateren commandeert, Kerstmis te gaan vieren, de reis zou medemaken, en onder de 170 namen, die op de passagierslijst voorkwamen, was er geen, die slechts een flauwe gelijkenis vertoonde met een pseudoniem, waarachter prinsen en prinsessen van den bloede, incognito reizende, hun doorluchtige afkomst plegen te verbergen. Degenen echter, die te Genua aangekomen, hun intrek namen in het Grand Hotel de Savoie, behoorden al ras tot de ingewijden; want, al kon ook de alwetende portier u geen inlichtingen geven, op de vraag, wie eigenlijk de Griifin von Westplmlen, die een zestal vertrekken heette te bewonen, was, en al vond uv* nieuwsgierigheid geen bevrediging bij een intervieuw van directeuren van het hotel, het jongske van de lift, zoo prat op zijn blauw lakensch buisje met zilveren knoopen, kon het niet zwijgen, dat F-am de eer zou wedervaren Hare Koninklijke Hoogheid naar de voor haar bestemde arpartementen op te voeren, en babbelde zijn aardige wipneus voorbij. De boot, beweerde het manneke, had 24 uur vertragingen den loden,'savonds om 7 uur, zou de prinses, van Milaan komende, met hem onder hetzelfde dak slapen. De Duitsche vlag, die in den morgen van den 16n Nov. lustig in den zuidenwind wapperde, verkondigde den Genueezen, dat vorstelijke personen van Duitschen bloede de paleizenstad hadden betreden en de omstandigheid, dat in den avond van dien dag de Prinz Heinrich niet als andere schepen, midden in de haven, maar vlak aan den wal gelegen was en gelijk de andere Lloydbooten, die te Genua ankerden, kwistig met vlaggen was getooid, liet voor redelijken twijfel geen grond over. Kenmerkte de dag vóór het vertrek der boot zich door verrukkelijk zoel weder, een ruwe mistral joeg in den morgen van 17 November de grauwe wolken in toomlooze vaart langs den loodkleurigen hemel en zweepte de golven der Middellandsche Zee hoog op tegen den nieuwen havendam. Cape's en winterjassen waren voorden dag gehaald en niettegenstaande de warme kleeding stonden de passagiers klappertandend de komst der hooge medereizigster aan boord te verbeiden. Bemanning en scheepsofficieren prijkten met den Schneid, den Duitschen oudmilitairen eigen, in hun beste spullen, een looper voerde van de loopplank naar het opperdek, overigens had alles aan boord zijn gewone aanzien. Om even negen uur kwam de prinses aan boord, uitgeleid door den consulgeneraal en den agent der maatschappij en verwelkomd door den kapitein en een der directeuren van de Lloyd, die de reis tot Napels zou medemaken; het muziekkorps, dat iedere Lloydsstoomer aan boord heeft, hief Heil Dir im Siegerkranz aan. In allen eenvoud, gekleed in een reiscostuum van marine blauw, met een vuurrooden vilten hoed, met zwarte vederen op, wandelde de prinses, vooafgegaan door den kapitein en gevolgd door een gezelschapsdame en graaf Hahn-Neuhaus, naar haar hut, boven op de brug, minzaam nijgende tot de in haag geschaarde passagiers der eerste klasse. Een kwartier later waren wij onder stoom. Aan de lunch, die onze vorstelijke medereizigster gelijk alle maaltijden gebruikt in het salon der eerste klasse, hadden wij gelegenheid haar ietwat nauwkeuriger op te nemen. Zij is eer tenger dan forsch van gestalte, draagt haar 32 of 33 jaren met eere en heeft met haar blozende wangen en haar gullen, naar een glimlach staanden mond, een bijzonder vriendelijk voorkomen. Ook aan tafel wordt de eenvoud betracht, de toiletten der prinses overtreffen die der andere dames niet in weelde of pracht, zij eet „wat de pot schaft" en is met haar gezelschapsdame en graaf Halm gezeten aan een der twaalf tafels, die in de breede as van het schip de hoofdtafel, die in de richting van vóór naar achtersteven staat, flankeeren. De bediening geschiedt door één der stewards, die in tegenstelling met zijn kameraads, die ons van spijs en drank voorzien witgedast is. De zeeziekte, die den eersten nacht, nadat wij de haven van Genua verlieten, haar intrede deed, en den volgenden morgen hoogtij vierde, schijnt ook de prinselijke sponde te hebben bezocht, althans de tafel der prinses bleef aan de maaltijden onbezet, doch nauwelijks hadden wij Ischia en Capri in den rug en den Vesuvius voor den boeg, of de onwelkome gast week en een ieder bereidde zich voor op eenige ontspanning aan den vasten wal, waartoe eenige uren verblijf te Napels gelegenheid boden. Een ongemeenebedrijvigheid heerschte in den morgen van Zaterdag 19 November aan boord. Overal werd geschuurd en gepoetst, de matrozen waren, evenals de scheepsofficieren, weer in hun beste pakjes gestoken, loopers werden van de valreep naar de trap, die toegang tot de brug geeft, gelegd en van alle wasch- en vlaggelijnen wapperden veelkleurige seinvlaggetjes. 't Scheen dan toch waarheid, wat men 's avonds te voren gemompeld had : de boot zou Messina aanloopen, en ter reede van Messina zouden de keizer en de keizerin aan boord komen, om hun schoonzuster goede reis te wenschen. Een heerlijk blauwe hemel welfde zich boven de door een licht briesje gerimpelde zee. Dan.... „die Hohenzollern voraus!" klon 'v liet van alle kanten en alles ijlde naar voren, om te zien, of onder het donzig rookpluimpje, dat men aan den horizon gewaar werd, wellicht met den kijker de romp van het keizerlijk jacht kon worden waargenomen, doch vergeefs. Wanneer men den kijker naar het zuidwesten wendde en met het oog de huizenrij volgde tot aan Messina, dan zag men dicht onder de kust een kleine vloot zich voortbewegen, een drietal stoomsloepen, waarva. er een de Italiaansche en twee de Duitsche vlag voerden, en een lange sloep met Tien keizerlijken standaard. Dadelijk laat de telegraaf naar de machinekamer zich hooren, de boot vermindert haar vaart en ligt weinige minuten later bewegingloos. Aller oogen waren gericht op de naderende flottielje, en toch het paradeterrein verdiende ten volle een nadere beschouwing. Recht vooruit, gebouwd om de half-cirkelvormige baai lag daar Messina, badend in de morgenzon, haar huizen optassend in de oranje-boomgaarden en de wijngaarden van den Monte Oecei en de noordelijke uitloopers van de Etna, een klein fort op den eenen, een vuurtoren op den an­ deren havendam voortduwend in de blauwe wateren van den zeeboezem, rechts tal van dorpjes met hooge kerktorens. Langzaam nadert de keizerssloep nu voortgestuwd door 16 stevige roeiers, de keizer aan het roer. Stilte alom, men fluistert, gebogen over de verschansing elkaar zijn opmerkingen toe, doch die stilte wordt den bootsman, een stoeren Oost-Fries, te machtig en voorop staande bij het anker uit hij een krachtig: Unser Kaiser und Herr, er lebe, Hoch", en een tweehonderd stemmige echo schatert een „Hoch" den keizerlijken bezoekers te gemoet. Boven aan de valreep staan de kapitein van Prinz Heinrich, en graaf Hahn tot de ontvang?Vvan het keizerpaar gereed ; de we.9vnhen H.H. M.M. zullen volgen is afgezet door de matrozen, „stramm" als grenadiers van het garderegiment. Eerbiedig wordt de keizerin met een handkus begroet en als ook de keizer het dek betreedt, zet de muziek Heil Bir im Siegerkranz in. De keizerin vliegt haar schoonzuster in de armen, die van de brug is afgedaald, tot het wandeldek, en dan is het de beurt aan den keizer om zijn schoonzuster hartelijk te omhelzen. De keizerin ziet er, al is zij ietwat gezet, in haar blauw serge reiscostuum met wit strooien matelot-hoed op, jeugdiger en fleuriger uit dan de keizer met zijn marinejekker en marinepet op; hij schijnt vermoeid cti de gele gelaatskleur duit niet op overmaat van gezondheid. Na een kwartietje toevens op de brug, wordt een wandeling over het schip ondernomen, die blijkbaar in den smaak valt. We zien althans den keizer uit den gang komen, die naar de tweede klasse leidt, bij den barbier binnengaan en met een gullen lach tot den kapitein aardigheden debiteeren. Lang mag de poststoomboot niet toeven op de plaatsen, niet op het vaarplan aangeduid, en als de rondte door het schip is afgeloopen, staan de keizerin en prinses Heinrich reeds bij de valreep. Wij hebben intusschen gelegenheid gehad de keizerssloep wat nader te beschouwen. Ze is van binnen geheel met mahoniehout bekleed, waartegen het glinsterend geel koper, waarmee de rowlocks en de boorden zijn beslagen, vroolijk afsteekt. Voorop is een vergulde keizerskroon aangebracht en deze dekt ook het wapen der Hohenzollern's, dat op het blad der teakhouten rieme^ is geschilderd. De stoomsloep, een tentjachtje, dat de keizersloep op sleeptouw neemt, is niet minder keurig uitgedost en beweegt zich vlug en bevallig op het water. Het uur van afscheid is aangebroken, de muziek laat den generaalsmarsch hooren, de keizerssloep maakt hoog saluut en ligt een oogenblik later weer aan de valreep. Keizerin en prinses drukken elkaar met een bedauwd oog nog eens in de armen, de keizer omhelst zijn schoonzuster, de heeren van het gevolg wenschen haar met een handkus „Gute Fahrt," de sloep steekt af en vliegt landwaarts. Nauwelijks is zij echter een twintigtal meter van de „Prinz Heinrich" verwijderd, of de riemen worden uit het water gelicht, de keizerin verheft zich van haar bank, neemt een photographietoestel ter hand en neemt een kiekje van den ons herbergenden bodem. De prinses begeeft zich naar de brug, weer geeft de telegraaf het teeken full speed vooruit, de muziek zet nogmaals „Heil Dir im Siegerkranz in, en onder de Hoch's van bemanning en passagiers defileert de „Heinrich voor keizer en keizerin, die met pet en zakdoek wuivende, de heilgroeten beantwoorden. Langzaam verwijdert zich de keizerssloep, in de richting van de haven Messina, waar zij de „Hohenzollern" aan de kade gemeerd zien liggen. Rustig glijden wij de Straat van Messina uit, pan steekt de wind weer op en verheffen zich de golven; wij slingeren en stampen, tot ongerief van alle dames aan boord, de prinses niet uitgezonderd, en de zeeziekte verdooft voor drie dagen weer de herinnering aan een onvergetelijk schoonen morgen. N. R. Ct. --- Chineesche opvoeding. Een missionaris van Scheut schrijft in de Missiën in China en Congo : Wanneer bij de Ohineezen, die het beschaafste volk ter wereld meenen te zijn, een zoontje is geboren, heerscht er blijdschap in de gansche familie. Is het huishouden welgesteld, dan worden er aanstonds aan al de bloedverwanten, buren en vrienden roode briefjes gezonden, om te melden, dat er een kostelijke parel gevonden, eene blinkende ster gerezen is, dat er een nieuwe telg uit den ouden stam gesproten, een erfgenaam gewonnen is, enz. Om zijne erkentenis te betuigen, gaat de vader op het huiselijk altaar kaarsen aansteken, reukstokjes, wierook en nagemaakte, papieren zilverklompen branden, ter eere der goden, die hem dien zegen geschonken hebben. Daarna geeft hij aan zijne huisgoden een lekker, prachtig feestmaal! Driemaal achtereenvolgens knielt hij voor het altaar neer, telkens zoo diep buigende, dat hij met het voorhoofd den grond raakt, waarna hij de hemelsche geesten verzoekt het maal, dat hij voor hen bereid heeft, gunstig aan te nomen. Doch, daar die gedrochten van brons of steen, of wel eenvoudig vau papier, nooit honger hebben, worden de kostelijke spijzen door de huisgenooten zeiven smakelijk binnengespeeld. Weldra komen de familieleden, vrienden en kennissen, den vader van den nieuwgeborene gelukwenschen ; zij hebben allerhande geschenken medegebracht, meestal bestaande uit eetwaren, pasteien, gebak, enz.; bovendien biedt ieder een lange rol rood papier aan, prachtig beschreven met opschriften, waardoor zij het kind een lang leven, groote rijkdommen, hooge eereambten, een talrijk nageslacht, en.... een natuurlijken dood toewenschen : dat zijn de vijf zaligheden der Chineesche heidenen. In plaats vau al die ijdele wenschen en nuttelooze prullen, zou eene zachte wieg den kleinen jongen voorzeker veel beter te pas komen ; maar zulk een meubel is in het hemelsch keizerrijk volkomen onbekend. Van zijne geboorte af ligt de Chinees op den k'ang, of bedoven, naast zijne ouders of zijne voedster met groot gevaar van 's nachts in den slaap, versmacht te worden. Drie dagen na zijne geboorte wordt het kind plechtig gewasschen en gewogen ; dan krijgt het ook zijn eersten naam, of melknaam ; voortaan heet het mannetje: edel hart, blinkende ster, welriekende bloem, enz. Bij de arme en gemeene menschen is die naam doorgaans zoo edel of verheven niet; daar heet het kind eenvoudig: klein kalfje, kleine pokpuist, ronkende bij, geldzakje, enz. Dikwijls ook krijgt het kind zijnen naam van zekere omstandigheden. Zoo zal het, bij voorbeeld, zes en vijftig, en drie en zestig, enz., heeten, omdat zijn grootvader dien ouderdom bereikt had. toen het ter wereld kwam. Een ander heet „prachtigjhuis" omdat de familie, kort voor zijne geboorte, juist een nieuwe woning gebouwd had. Het kind behoudt zijnen melknaam, totdat het ter school gaat. Dan geeft de meester het zijnen schoolnaam, en van dan af heet de knaap ; diepe wetenschap, scherpzinnig verstand, verlichte wijsgeer, enz. Omtrent eene maand na de geboorte wordt er in de familie wederom feestgevierd. Dan komt de barbier, op zijn beste gekleed, met zijn fijnste scheermes het hoofd van den kleine gansch kaal scheren, waarna hij op den blinkenden schedel een vergulde of verzilverde papieren muts zet, een geschenk waarvoor hij van de ouders wat drinkgeld ontvangt. Het hoofd der kleine jongens wordt regelmatig geschoren, tot zij den ouderdom van vier of vijf jaar bereikt hebben. En dan nog duurt het verscheidene jaren, voordat zij hun haar mogen dragen gelijk de groote menschen, dat wil zeggen in eene enkele lange vlecht, die het achterhoofd bedekt, waarbij het voorste gedeelte van den schedel volkomen kaal geschoren blijft. Men weet, dat de Chineezen wachten tot hun Veertigste jaar, alvorens den knevel te laten groeien, en dat zij slechts, als zij vijftig jaar oud zijn, den vollen baard beginnen te dragen, die dan nog zeer zelden dik en zwaar is, en doorgaans eenvoudig bestaat uit eenige rechte en harde pijltjes. Het is dan ook geenszins te verwonderen, dat I de heidenen onze jonge missionarissen, met vollen, lang golvenden baard, voor hoogbejaarde mannen aanzien, en hen eerbiedig groeten met den eeretitel van lao yeh „ouden heer." Een jaar na de geboorte wordt er nog een laatste feest gegeven. Men brandt kaarsen en wierook voor de afgoden en men ontvangt nogmaals de heilwensehen van familieleden en vrienden, dit is de verjaardag der erkentenis. Wanneer men al die uiterlijke plechtigheden beschouwt, zou men zeggen, dat de Chineezen hunne kinderen innig liefhebben. Daar is nochtans niets van aan. Neen, de Chineesche heiden heeft geen hart. Hij verheugt zich over de geboorte van eenen zoon, vooral omdat die zoon later voor hein geld kan winnen, en bij 't nageslacht zijnen naam zal voortplanten ; maar daarmede is het uit: voorechte, teedere en onbaatzuchtige liefde is er in dat hart geene plaats. Ware het anders, hoe zou het dan komen, dat er in China zoo weinig kreupele en misvormde jongens zijn ? Hoe komt het, dat men er zoo weinig meisjes vindt? Hoe zou men kunnen uitleggen, dat opeen plaats onzer missiën, die wij kunnen noemen, van driehonderd heidensche familiën, tot het Christendom bekeerd, er honderd vijftig waren met drie, vier zonen en geen enkel meisje, honderd vijf en veertig met vier, vijf zonen en een meisje, en slechts vijf met twee meisjes? Dat komt enkelen alleen hierbij, omdat, zooals de ouders het ons overigens zelf bekend hebben, men de kleine dochtertjes onmiddelijk na hunne geboorte van kant geholpen had. O! konden zij eens spreken, die talrijke stroomen en rivieren, die jaarlijks dsizenden pasgeboren wichtjes hebben verzwolgen ! Konden zij eens spreken, die bosschen en ravijnen, waar zoo ontelbaar vele onschuldige schepseltjes door honden, wolven en arenden levend verscheurd werden ! Hoe akelig zou hunne getuigenis die onzer bekeerde heidenen bevestigen ! Reeds voor de geboorte zijn de ouders bezorgd, en vol angst, of er hun van den hemel een jongen of een meisje beschoren is. Is het een jongen, doch komt hij misvormd of kreupel ter wereld, 't is een teeken, dat hij bezeten is, en aanstonds wordt hij versmacht, om den kwaden geesten tot zoenoffer te dienen. Wordt er een eerste meisje geboren : er geschied geen enkel van die plechtigheden, waardoor men de geboorte van een jongen viert; de ouders zijn bedroefd, maar onderwerpen zich toch doorgaans stilzwijgend aan hun lot. Bij het verschijnen van een tweede doehtertje barsten zij jammerklachten en verwenschingen uit. Het derde is reeds van voor hare geboorte ter dood veroordeeld : zoohaast het ter wereld komt, wordt het in eene mand gesloten en in bet water verdronken; en die afschuwelijke barbaarschheid aanzien die ellendige menschen als een onveilbaar middel om den hemel te behagen en van de goden weldra eenen zoon te krijgen. Somtijds gaat men op eene veel eenvoudiger wijze te werk, om zich van een kind te ontdoen : men draait het enkel den hals om en men werpt het ergens weg, of men draagt het levend naar een bosch of ravijn, tusschen de bergen, waar wolven en andere roofdieren huizen. Maar die Chineesche vrouwen ofschoon zij heidensch zijn, blijven toch altijd moeders, hoe komt het toch, dat zij ten minste niet trachten haar kindje te beschermen ? Moeder zijn zij, ja: maar, zoo vurig eene Christen moeder kan beminnen, zoo hevig kan een heidensche moeder haten ; en niet zelden gebeurd liet, dat een kraamvrouw het pasgeboren wichtje, met het hoofd in eenen emmer water dompelt, en het aldus smoort. En wat mag toch de oorzaak ziju van die onmenschelijlie wreedheid ? Doorgaans niets anders dan de schaamte en teleurgestelde hoop: schaamte, omdat men het leven geschonken heeft aan een kind, dat in de oogen van den Chineeschen heiden een volkomen nutteloos wezen is, daar het onbekwaam is om een ambt of een beroep uit te oefenen, onbekwaam om den naam zijner ouders voort te planten ; teleurgestelde hoop, omdat men den nakomeling niet gekregen heeft, dien men verwacht had. „De kindermoord bestaat niet meer in China." beweren sommige schrijvers, die dit land nooit gezien hebben dan in hunne inbeelding, of die, het haastig doorreizende, geene lijken van kleine kinderen langs de straten hebben zien liggen. Weten zij dan niet, dat de heiden tracht zijn schandelijk schelmstuk, dat door d"fe wet verboden is, zoo goed mogelijk verborgen te houden ? Het is gewoonlijk niet op de straten of de openbare wegen, dat men lijkjes zal vinden. Ik zeg : gewoonlijk, want de missionarissen, die te midden van dat barbaarsch volk wonen, hebben dit dikwijls genoeg, langs de groote banen zelf, de kleine slachtoffers der onmenschelijke ontaardheid van de Chiueesche ouders zien liggen, 't Is langs waterloopen en in vuilnisputten, in het hoog gras van uitgestrekte weiden, in verlaten holle wegen en andere afgelegen plaatsen, dat men moet gaan zoeken. Dan zal men niet meer geneigd zijn om het ijselijk misbruik van den kindermoord in twijfel te trekken of te loochenen, dan zal men licht begrijpen, hoe het komt, dat de misdaad dikwijls verborgen blijft, en dat een missionaris, die jaarlijks tweehonderd kinderen in zijn weeshuis opneemt, met alle recht en reden mag zeggen, dat hij nog op verre na het vijfde deel der wichtjes niet gered heeft, die in zijne buurt alleen weggeworpen wordeu. En men durft lichtzinnig schrijven en beweren, dat de kindermoord heeft opgehouden !" Neen, de plaag duurt voort, en zal blijven voortduren, zoo lang de duivel meester zal zijn in China zoo lang de rampzalige Chineezen hunne oogen niet zullen geopend hebben voor het licht der waarheid. ---