LANDBOUW. Groenbemesting. Zal men nu de geheele groenbemesting met stengel en blad, niets vervoederende, onderploegen, of niets ? Dat ligt er in de eerste plaats aan, welken grond men heeft en dan, welk gewas men wil verbouwen. Schrijver dezes was in de gelukkige gelegenheid, dit op verschillende wijzen te zien doen, en ook de resultaten er van na te gaan. Zoo zagen we, op kleigrond, het geheele groenbemestingsgewas, bestaande uit goed gegroeide wikken, onderploegen voor een gewas van roode dikkoptarwe. De tarwe, aldus gegroeid, was het schoonste tarwegewas, dat we ooit hebben gezien ; het ging niet legeren; het leverde 50% meer op dan een gewoon gewas. Men dient hierbij echter te bedenken, dat dikkoptarwe heel sterke halmen heeft, en bijna nimmer legert. We zagen op eenen grond van gemengd zand en veen, een kostelijk gewas dikke fabrieksaardappelen, eveneens groeiende in een volledig ondergeploegde groenbemesting van wikken en grauwe erwten. Maar we moeten zeggen, dat, zoo eetaardappels op diezelfde wijze waren verbouwd, ze dan allicht niet heel lekker, misschien wel oneetbaar zonden zijn geworden. We zagen haver, Probsteier nog wel, die anders sterk stroo heeft, in een volledig ondergespoelde groenbemesting : de haver was danig gaan legeren en leverde niet veel op. We zagen, en op de klei, en op ouden en zeer humeuzen, leemacbtigen, vruchtbaren zandgrond, de helft van de groenbemesting onderploegen, terwijl de andere helft aan liet vee werd gegeven : op beide plaatsen had men zeer schoone, niet legerende, veel opleverende haver. Ofschoon we nimmer zagen, meenen we, dat karwij welk gewas ook bijna niet legert, wel eene volle groenbemesting zou doorstaan. En we denken, dat op onvruchtbaar, bijna leemloos zand, alsmede op andere schrale gronden, eene volledige groenbemesting, aan geen gewas kwaad, maar wel veel goed zal doen. Goed aangeslagen wikken leveren wel zooveel op als roode klaver en worden ook door het vee, liefst met stroohaksel er door, of stroo er bij, gaarne gegeten, wanneer ze er slechts eenigszins aan gewend zijn. Wanneer men b. v. de helft van een groenbemestingsgewas willende opvoederen, daarvan zeer veel heeft, kan men ook gaan inkuilen, d.i. vastgetrapt in een droog gat in den grond, gemetseld of aan de zijden met planken bezet, bewaren. Hoe beter vastgetrapt en met gewicht bezwaard, hoe beter blijft dat groenvoeder geconserveerd, en men heeft er in den herfst, omdat dan de temperatuur lager is, niet dien soms onaangenamen reuk van, dien men in het warme jaargetijde wel bij geëusileerd voeder bemerkt. Over het onderploegen van groenbemesting moeten we nog zeggen, dat men, als grond en weder dit toelaten, het liefst in twee keeren moet doen. Den eersten keer ploegt men dan hee dunnetjes, de wortels der gewassen snijdende. Al blijven er, bij zoodanig ploegen, ook stengels en bladeren nog eenigszins boven den grond, dat kan geen kwaad, de groote massa zal dan beter beginnen te verrotten, dan wanneer men dadelijk zeer diep liad ondergeploegd. En dan, als het groene gewas, en dit gebeurt spoedig, want de wortels zijn doorgesneden, is afgestorven en verwelkt, dan ploege men op de diepte, die men wenscht voor het opvolgende gewas. ( D. V.) --- FEUILLETON. DE DORPSDUIVED. (37) De landhoeve was sedert door sterfgeval en erfenis tweemaal van bezitter veranderd en nu kwam zij voor de derde maal in andere handen Degeen, die hem nu van zijn vader geërfd had, was advocaat in de stac en was daarom voornemens haar te verkoopen. De termijn van openbaren verkoop was reeds bepaald en openlijk bekend gemaakt. Het geheele dorp was in rep en roer Wien zou de hoeve ten deel vallen ? Die vraag trachtten allen vooruit te beantwoordden. In het dorp was er slechts een die voornemens was er op te bieden, maar 't was met zekerheid vooruit te zien, dat deze de hoeve niet verkrijgen zou, daar zijn vermogen niet toereikend was en de groote hoeve voorzeker tot een veel hooger prijs zou verkocht worden, dan hij bij zichzelven bepaald had. Naar alle waarschijnlijkheden zou zij alzoo in vreemde handen geraken, en daarom zou men den toekomstigen eigenaar zoo gaarne reeds nu gekend hebben, want de landbouwer was de voornaamste in het dorp en zijne stem was bij alle gemeenteaangelegenheden van het grootste gewicht. De landhoeve was wel is waar in de laatste jaren zeer verwaarloosd en door verkeerd bestuur in slechten staat geraakt, maar hare waarde was daardoor slechts weinig verminderd, en er was slechts een nieuw bekwaam en werkzaam eigenaar toe noodig, om haar in twee of drie jaren weder op hetzelfde standpunt te brengen waarop zij onder Friese gestaan had. De dag van den openbaren verkoop was eindelijk aangebroken. Een tamelijk groot aantal mannen, waaronder verschillende zeer rijke boeren was reeds des morgens vroegtijdig in het dorp aangekomen om de hoeve waarop zij bieden wilden nog eens in oogenschouw te nemen. Des middags te 12 ure zou de verkoop op de landhoeve zelve plaats hebben, en bijna het geheele dorp had zich omstreeks dien tijd daar verzameld. Allen zagen dien met gespannen verwachting te gemoet. Reeds zou deze een aanvang nemen, toen nog een lichte met twee paarden bespannen wagen snel door het dorp reed. Iemand van een forsch en deftig uiterlijk, tusschen de veertig en vijftig jaren, die zelf gereden had, sprong van den wagen en wierp den naast hem zittenden knecht den teugel toe. Toen wendde hij zijne schreden naar de hoeve en de voor de huisdeur verzamelde menigte. Aller oogen hadden zich op hem gevestigd en de notaris, onder wiens leiding de verkoop plaats had, had met den aanvang daarvan zoo lang gewacht, tot dat hij naderbij was ge komen. Het was een knap man. In zijn gelaatstrekken lag een uitdrukking van verstand en vastberadenheid. Bij zijn aankomst had hij zijne blikken in het rond over de hoeve laten weiden, en had toen even tot groet zijne muts afgenomen. Niemand had hem herkend. Daar riepen eensklaps eenige oudere boeren uit het dorp: „Het is de dorpsduivel!" en verrast drongen allen om hem heen, om hem te zien. De nieuw aangekomene had de woorden gehoord, en een lach speelde om zijnen mond. „Ja, het is de dorpsduivel !" antwoordde hij, en stak een der ouderen, dien hij dadelijk herkend had, de hand toe. „Ik moest toch ook eens zien, hoe het hier gaat," vervolgde hij. „Het is lang geleden, dat ik op deze hoeve geweest ben, en veel is in dien tijd veranderd." De zekerheid, bedaardheid en vriendelijkheid waarmede hij optrad, zijn geheele uiterlijk, hetwelk maar al te duidelijk verried, hoe goed het hem ging, dit alle» had al degenen, die hem vroeger gekend, en den spot met hem gedreven hadden, in verlegenheic gebracht. „Het schijnt u goed te gaan?" vroeg hem eindelijk een der oude mannen. „Nu ja ik ben tevreden," antwoordde Hendrik en glimlachte. „Ik heb ten minste in geen opzicht reden om over mijn lot to klagen." „Denkt gij op de landhoeve te bieden ?" vroeg een ander. Hendrik haalde de schouders op. „Misschien antwoordde hij. Als zij niet te hoog loopt. Wij zullen eens zien." De verkoop begon. In den beginne boden velen er op ; hoe hooger er echter geboden werd hoe meer zich terugtrokken. Slechts drie der rijkste boeren boden nog ten laatste. Met gespannen aandacht hadden allen het oog op Hendrik geslagen. Deze stond er hoogst bedaard bij alsof hij slechts als toeschouwer was gekomen. Nu trad ook hij dichter bij den notaris en bood. Verbitterd en trotsch zagen de drie boeren hem aan. Zij hadden vernomen, dat hij, de dorpsduivel, vroeger een bedelaar was geweest. Hendrik sloeg geen acht op hen. Met de grootste bedaardheid verhoogde hij steeds hun bod. „Zijt gij voornemens de hoeve voor ons op te drijven ! riep eindelijk een der boeren uit. „Wie zijt gij dan ? De hoeve krijgt gij toch niet." Hendrik verwaardigde hem met geen enkelen blik. „De meestbiedende krijgt haar," antwoordde hij. Tegelijkertijd haalde hij verscheidene papieren uit den zak en gaf die den notaris ter inzage. Na die doorloopen te hebben, gaf de notaris ze hem ten volle bevredigd terug. De verkoop werd voortgezet. Verbitterd boden de drie boeren steeds hooger en hooger — ten laatste echter behield Hendrik het veld. Gramstorig verlieten de overwonnenen de hoeve. Een aantal mannen drong zich om Hendrik, den nieuwen eigenaar der hoeve. „Gij hebt de hoeve te duur betaald," zeide een van hen tot hem. „Ik heb misschien eenige duizende daalders te veel gegeven," antwoordde hij bedaard. „Nu ik geef ze met genoegen. Ik wilde de hoeve nu een maal gaarne hebben. Ik geloof, dat als het den ouden Friese vergund ware heden een blik naar beneden te werpen, hij zich zou verheugen, dat er zooveel voor zijne hoeve gegeven is, en ik beu mijn gansche levensgeluk aan hem verschuldigd — ja nog meer dan dat!" Reeds 11a weinige weken betrok de dorpsduivel met een schoone statige vrouw en verscheidene kinderen, waaronder reeds volwassenen de landhoeve. De ouderen noemden hem nog steeds den dorpsduivel, niemand waagde het echter hem zoo in het aangezicht noemen, hoewel hij daarom slechts zou gelachen hebben. De jaren en het geluk, hetwelk hem getrouw was bij­ --- De macht van het Onze Vader. Episode uit den Vendée-oorlog. Na den aanval te Salboeuf, die, ons drie duizend patronen, zeventig geweren ón honderd paar schoenen bezorgd ïad, trokken wij ons terug in het bosch van Chemillé. Door den nieuw aangelegden weg waren onze jongens ons, pastoor Picherit en mij, reeds vooruitgesneld ; zij spoedden zich naar een open vlakte in het bosch, van waar een lichte rookkolom ten hemel steeg. Reeds van verre, door de takken der boomen en de bladeren der struiken heen zagen wij een groot vuur, dat door twee oude vrouwtjes werd aangewakkerd. Boven de vroolijk knetterende vlammen hing een ontzaglijke ketel, met vleesch gevuld, terwijl op eenigen afstand van het vuur een menigte twaalfponders (brooden van een gewicht van twaalf pond) op het gras lagen opgestapeld. Terwijl wij zoo doorstapten, vernamen wij eensklaps een geritsel van bladeren ; wij wendden het hoofd om en herkenden Jobin, onzen wapenmakker, die met een man op den rug zich een weg door het kreupelhout baande en op het voetpad sprong. „Zeker een gewonde makker, dien hij daar op den rug draagt," zei ik tot den pastoor. „Neen, neen," zei me de geestelijke, wiens gelaat plotseling een uitdrukking van droefheid en ongerustheid aannam. „Het is geen gewonde makker, maar een gevangene ; zie maar, hij heeft den armen man een prop in den mond geduwd ; zijn handen en voeten zijn stevig met koorden gebonden. Kom, laat ons gauw naar hen toegaan..." Terwijl wij haastig op onze schreden terugkeerden, zei mij de pastoor op fluisterenden toon: „Die Jobin is naar huis teruggekeerd, hij heeft in zijn geboorteplaats zijn schamele hut verbrand, zijn vrouw en zijn kind door de Blauwen vermoord gevonden. Ik ken Jobin, hij is driftig en in zijn drift is hij tot alles in staat; ik vrees, dat hij op dien ongelukkigen gevangene een vreeselijke wraak gaat uitoefenen." Weldra hadden wij Jobin ingehaald, die juist zijn gevangene vóór zich op een verhevenheid geworpen had. Hij scheen verheugd, dat die zware last van zijn schouders af was; hij haalde diep adem en wreef met zijn mouw het zweet van zijn gelaat. Daarna laadde hij met groote langzaamheid en kalmte zijn buks. Tot dusver hadden wij hem stilzwijgend aangezien, nu trad de pastoor vooruit en zei : „Wat doet ge daar, Jobin ? De anderen zijn daarginds reeds aan het eten, kom, ga gauw je bij je makkers voegen." Jobin lachte woest, zijn o»gen rolden vervaarlijk in hun kassen en als een wolf, die op zijn prooi loert, liet hij zijn witte tanden zien. „Ik heb tijds genoeg," zei hij. „Eerst wil ik me een beetje in den angst van dezen schurk verlustigen. Zie eens, hoe hij siddert!" Bij deze woorden wees hij op den ongelukkigen gevangene, die, in lompen gehuld, bedekt met stof en kruit, de oogen met bloed doorloopen, akelig en beuauwd onder den dikken prop, die in zijn mond geduwd was, reutelde en wanhopig de armen en beenen wrong, om de koorden, die tot in zijn vleesch doordrongen en het bloed uit de aderen persten, te verbreken. „Ik heb hem lang niet zonder moeite gekregen," vervolgde Jobin na eenige oogenblikken met een akeligen grijnslach „Hij vluchtte weg als een haas, maar mijn kogel was nog vlugger. Ik heb hem juist onder den knie geschoten, om hem levend in handen te krijgen. Ik heb hem stevig gebonden, op mijn schouders geladen en hierheen gebracht. Hier zal men mij niet storen, men zal hem mij thans niet meer ontnemen. Zie eens, hoe hij zich wentelt en wringt als een worm. Ik zal nog een tijdje wachten, totdat hij weer goed bij zijn verstand is, dan zal ik hem eerst eens laten voelen, hoe men weerlooze vrouwen en kinderen vermoordt." „Ge wilt dus dezen ongelukkigen man vermoorden ? onderbrak hem de pastoor met trillende stem. „Neen, zoo dadelijk nog niet, mijnheer pastoor," zei de soldaat, terwijl hij zijn geladen geweer tegen een boom plaatste. „Zie, ik heb tijd genoeg, er is volstrekt geen haast bij ik laat hem eer$t een beetje lijden, voordat...." „Een weerloozen, ongewapenden, gebonden man martelen, Jobin ?" vroeg de pastoor verbleekend. . „Neen, dat zult ge niet doen." Jobin schaterde het uit van lachen. „Welnu, blijf dan hier maar staan, dan zult u het zien," antwoordde hij spottend. De pastoor plaatste zich eensklaps tusschen den weerloozen gevangene en zijn beul. „En ik zeg je, dat ik het niet wil," zei de geestelijke ietwat heftiger. De oogen van den soldaat fonkelden onder de zware wenkbrauwen. „Ge wilt het niet ?" zei hij somber. „En met welk recht niet? Ik heb hem gevangen genomen en gij niet. Mijnheer Stofflet weet, wat ik van den vijand geleden heb ; de gevangenen, die ik maak, behooren mij, heeft hij mij gezegd. Dus dit gaat u niet aan, ik heb verlof van mijn overste. Ga dus weg, mijnheer pastoor, anders moet ik geweld gebruiken." De pastoor begreep, dat hij met strenge woorden niets op dit verbitterd gemoed vermocht. Daarom hernam hij op zachten toon : „Indien ik je beleefd verzocht mij dezen ongelukkige af te staan, Jobin ?" Opnieuw schitterden de oogen van den Vendeeër van een onheilspellend vuur, zijn tanden klemden zich krampachtig op elkaar. „Tracht niet, mijn heer pastoor, mij te bepraten, dat dient nergens toe. Ik heb mijn recht van soldaat; ik weet wat ik te doen heb en zal er ook gebruik van maken. Hoe langer ge me ophoudt, des te langer zal de ander er onder lijden." De ruwe krijger keek woest in het rond : de oogen van den pastoor echter waren vochtig. Maar eensklaps vermande zich de geestelijke en als had hij een ingeving van boven ontvangen, zei hij : „Het zij zoo; beschik over dit leven. Ik heb je geineekt als mensch, nu echter spreek ik tot je als priester. Indien ge nog Christen zijt, kniel dan, alvorens uw vijand te dooden, hier op den grond neer. Jobin aarzelde. „Waarom dalmijnheer pastoor?" vroeg hij wantrouwend „Kniel neer," herhaalde de geestelijke met nadruk. Aarzelend voldeed de soldaat aan zijn bevel. De pastoor haalde een kruisbeeld onder zijn kleed te voorschijti en bood het Jobin aan. „Kent gij nog het Onze Vader, Jobin ?" vroeg daarna de priester. „Houdt n me dan voor een heiden, mijnheer pastoor? Zeker ken ik het nog." „Indien ge het kent, bid het dan, vouw de handen en beschouw dit kruisbeeld," zei de pastoor op bevelenden en toch minzamen toon. De ruwe krijgsman vouwde inderdaad de handen, en begon te bidden. Toen hij de woorden uitsprak : „En vergeef ons onze schulden, gelijk wij vergeven onze schuldenaren...." onderbrak hem de priester en vroeg : „Begrijpt gij deze woorden goed, Jobin ?" „Ja, goed," antwoordde de soldaat op zachten toon. „Welnu, indien ge ze begrijpt, herhaal ze dan met mij uit den grond van uw hart en kus dit voorhoofd, door doornen verscheurd, en vijf heilige wonden van uw goddelijken Verlosser." Jobin kuste de wonden van het kruisbeeld, dat de priester hem aanbood, en herhaalde in de diepe stilte van het bosch, met een stem, die van aandoening en medelijden trilde: „En vergeef ons onze schulden, gelijk wij vergeven onze schuldenaren." Toen richtte de pastoor zicli op, keek den armen gevangene, die inspanning van het schouwspel was getuige ge weest, een tijd lang aan, en zei toen eenvoudig : „Sta nu op, Jobin... martel en dood nu uw vijand, indien ge er den moed toe hebt." •Jobin, zonder de oogen op te heffen, bijna even bleek en ontroerd als de priester, mompelde : „Ik kan niet meer, mijnheer pastoor, ik kan niet meer." --- Gemengd Nieuws. België. Te Uccle (Brussel) werden drie weken geleden drie menschen door een dollen hond gebeten. Op raad van de dokters werden zij naaf het Pasteurgesticht te Rijssel gezonden en daar verpleegd Twee van hen keerden na veertien dagen genezen terug. Maar de derde een 23-jarig werkman, die op liet punt van trouwen stond, kon door het serum niet worden geholpen. Hij werd aan het station door een geneesheer afgehaald, in een kamer op gesloten, en daar ligt de ongelukkige die steeds woester werd, op zijn bec vastgebonden, onder voortdurende be waking van twee mannen, te sterven Zijn doodstrijd kon, volgens een be richt van Dinsdag -nog wel een paar dagen duren. Oostenrijk. Twee jaar geleden stierf in 't buiten land een ook te Ween en algemeen be kend kunstliefhebber. In zijn nalaten schap bevond zich een collectie schilderijen, waaronder het borstbeeld van een jongen man met- een baret met veder, dat in 1889 door een voornaam kunsthandelaar te Weenen aan den overledene was verkocht als en oor spronkelijk schilderij van Rembrandt waarvoor hij instond. Een Weensche dame erfde het doek. Een Berlijnsch advocaat wenschte het schilderij te koopen maar zeide er de gevraagde 33.000 mark niet voor te willen geven, daar een voornaam kunstkenner, Geheimrath B. te Berlijn verklaard had, dat het doek het werk van een leerling van Rembrandt was. De bezitster zeide dat dezelfde heer in een feuilleton juist had gezegd, dat het stuk een echte Rembrandt was. De eigenares en de advocaat gingen 1111 samen naar Geheimrath B., die zeide, zich zijn feuilleton niet meer te kunnen herinneren, doch dat hij het doek thans voor geen echten Rembrandt hield. Tusschen de papieren van den erflater vond men echter het feuilleton zoowel als de verklaring van garantie van den Weener kunsthandelaar. Nu vocht de advocaat het schilderij voor 33.000 mark. Later echter eischte de advocaat, dat de koopprijs verlaagd zou worden daar hem inmiddels gebleken was, dat het doek geen echte Rembrandt was. Daar de verkoopster dit weigert is nu tusschen beiden een civiel proces aanhangig, naar welks uitkomst men zeer jenieuwd is. --- Bekendmaking. Het Gemeentebestuur van Helmond, Gelet op bet Provinciaal bijblad van 5 Januari jl. No. 2, brengen ter algemeene kennis, dat in bet jaar 1899 keuring plaats heeft van: a. dekhengsten, minstens 3 jaren oud; b. tweejarige hengsten; c. éénjarige hengsten en d. merriën, minstens 4 jaren oud; en wel te Oss op Maandag 6 en Dinsdag 7 Februari; te Heusden op Maandag 20 en Dinsdag 21 Februari; te Zevenbergen op Maandag 27 en Dinsdag 28 Februari en te Eindhoven op Zaterdag 11 Februari, aan vangend telkens des voormiddags te IOI /2 uren. Hi'lmond, den 26 Januari 1899. Het Gemeentebestuur voornoemd, VAN HOECK, De Secretaris, G. DIJKHOFF. --- Advertentie Advertentiën. C. CALLAARS, Binderseind, Helmond. Steeds ruime sorteering bij lage prijzen IN Kam garens, Laken, Cheviot en Fantaisiestoffen, effen, gestreept en gekleurd. Kleedjesstoffen, Baai, Bevers, Moltons, alles zeer geschikt voor de Eerste H. Communie. Door de groote inkoop en de contante betaling, alles aan uiterst lage prijzen. C. CALLAARS, Helmond, Binderseind. Alles aan huis afgewerkt en degelijk werk of niet afleveren. L. J. COOLEN, ASTEN, JjÜö!Pök HELMOND, Torenstraat. Nieuwe Beurs Photog*raaf. M. MANDOS, Beugelsplein, Helmond, repareert en overtrekt alle soorten Parapluies. Parapluies vanaf een gulden en een gratis lot op een nieuwe Parapluie. ---