De Gehuchten van Deurne. XVII. Vreewijk. Zoo moet het zijn; Vreek is ook goed, maar riet Vreekwijk, want de naam beteekent vredéwijk. Het gehucht ligt zoov/at in 't midden der gemeente. Daar werden weleer op den 17den Maart door de ingezetenen verscheiden zaken besproken, die tot nut der gemeente strekten, en als men 't eens was met elkaar, waren de zaken in vrede gelegd en werden de resultaten 'in 't Keurboek opgenomen. Verder had er de verandering der regeering door den heer of diens gemachtigde plaats en werd het nieuwe College bekend gemaakt, 't Was er dan op Vreék heel druk. Het is een gehucht met grootendeels landbouwende bevolking aan den grooten .weg naar Roermond. De Braak, ook de Roode Braak genopmd, wijst er op, dat hier reeds vroeg menschen gewoond hebben. De Vreeksóhe boerderijen waren over 't algemeen niet van grooten omvang, ook de veestapel was slechts middelmatig. Behalve landbouwers woonden er ook enkele handwerkslui en neringdoenden. In de laatste helft der 17e eeuw troffen we er o.a. een Jan Hein Goloffs als metselaar en een Laurens Hendrik Keyzers, die koopmanschapte met laken, iemand dus die 'n manufactuurwinkel hield. Deze laatste maakte bij gunstige tijden goede zaken. In de 'eerste jaren na den vrede van Munster werd in de schuur bij den Heimolen nog al eens 't H. Misoffer opgedragen. Toen in 1672 er weer vrijheid van godsdienst kwam, méénde men die schuur tot kerk in te richten, maar op verzoek van de Vrouw van Deurne, werd een schuur gebouwd ter plaatse waar 't nog „de Lagekerk" heet, dus in 't bebouwde centrum. De weg tusschen Vreek en Liessel behoort tót de mooiste lanen uit de gemeente. In 1716. misschien wat vroeger, is men begonnen met een rechte verbreeding tüSschen de beidé gehuchten tot stand te brengen. 28 Maart 1716 is men den weg met eiken heesters aan weerszijden beginnen te beplanten. Die boomen zijn natuurlijk reeds lang verdwenen, maar de nokomelingschap heeft hier het idéé van beplanting voortgezet. De zoogenaamde Heimolen is in 1869 dichter naar de dorpskom verplaatst. Het recht Van malén, om 't zoo maar eens te noemen, be* hoorde aan den heer. Bij de komst der Franschen werd het met de andere heerlijke rechten vervallen verklaard. De eerste molenaar, dien ik in aótes Vermeld vind, is geweest Laurens Hickspoors; hij moet zóowat omstreeks het midden der 16e eeuw geboren zijn.' 't Is de stamvader der nog in Deurne bestaande familie Hikspoors. Aan den bouw van den molen is nog te zien, dat hij van heel oude tijden dag' tèekent. Wordt vervolgd. H. N. OUWERLINO. --- Sociale Wetgeving. Vragenbus. Vraag 1: Mijn moeder, vrijwillig Verzekerd sedert April 1923, werd 5 Januari Van dit jaar 65 jaar Oud. Vóór dien tijd, dat wil zeggen, vóór het bereiken Van dén 65-jari» gen leeftijd, betaalde ze de achterstallige pre» miën, tot een bedrag Van 49 gulden in eens af. Tot heden hoort ze nog niets van renten, ofschoon het reeds bijna een half jaar óver tijd is. Wat staat haar te doen? V. H. — Zeelst. Antwoord: Als de geachte vrager mijn ars tikelen en Vragenbussén van vóór 2 jaar ge< lezen, mijn waarschuwende stem in de arti» kelen „Fatale Datum" gezien had, Zou hij thans niet verwonderd staan. Aan zijn moe» der wordt namelijk geen onrecht gedaan; al is móeder op 5 Januari van dit jaar 65 jaai geworden, ' toch heeft zc thans nog geen recht óp rente, oók al heeft ze alle premiert vanaf 3 Dec, 1919 — den datum van ingang der wet — totaal betaald. Wat is dan tóch hét geval? Allé personen op 3 December 1919 boven 35 jaar konden een vrijwillige verzekering sluiten voor een rente van ƒ 3 per Week tegen de betaling van een Wekêlijk» sche premie van 39 cent, mits natuurlijk niet te hoog aangeslagen in de Rijksinkomstenbe» ïasting — ƒ 2000 per jaar grens — en niet aangeslagen in de Vermogensbelasting. Deze gelegenheid stond voor die personen open tót 3 December 1921, dus 2 jaar. — Wie zich aanmeldden voor de vrijwillige verzekering na 3 December 1921. namelijk tusschen 3 De* cember 1921 en 3 December 1923, en toege» laten werd, wordt anders behandeld. Hij moest evengoed premie betalen van af 3 De» cember 1919, doch heeft (had) geen recht óp rente op 65»jarigén leeftijd, doch zóóveel Wc» ken later als,hij na 3 December 1921 wachtte met de aanmelding, Dus dc moeder van in» zender dezer vraag, die pas in April -1923 een vrijwillige verzekering sloot, d.i. óngc» veer 16 maanden na den fatalen datum van 3 December 1929, krijgt geen rente Op 65* jarigen leeftijd in casu met ingang van 5 Ja* nuarl 1925, doch 16 maanden later, dus ein« de April 1926, — Doch dit is haar éigen schuld. Waaróm niet tijdig een vrijwillige verzekering gesloten: er werd tóch genoeg gewaarschuwd. In alle gemeenten en dorpen werden door mij indertijd lezingen gehöU» den, en de belanghebbenden voldoende ge» waarschuwd. Is die maatregel dan billijk ge» weest. Zeker. Dc Staat legt bij de rente van bovenbedoelde personen veèl geld bij. Dit kon niet anders, omdat de ouderdomsverze» kering vroeger niet bestond, en dié men» sehen toch ook de gelegenheid moesten, heb» ben voor den ouden dag te zorgen. — Dus gelegenheid werd hun toen geboden gedu» renden 1 jaar. Voldoende tijd óm na te dén» ken en tot een besluit te komen. — Premie moest betaald worden vanaf 3 Dec. 1019. Wat zouden de mééste ouden van dagén gewacht hebben met het sluiten eéner ver» zekering tot het ongeveer bereiken van den leeftijd van 65 jaar, als die maatregel niet getroffen was. Immers dan kón worden af» gewacht, of men soms vóór 65 jaar kwam te overlijden, en had men geen premie betaald. Neen, dat mocht niet met het oog op de groöte kosten. — Een verzekering is een verzekering en bij elke Verzekering moét risico gedragen worden èn Van den kant van de maatschappij — in casu Néderlandschen Staat — èn van den kant vaft den verzè» kerde. Dc kwade kanseli moeten de goede dekken, Anders Zou geen Cnkéle maatschap» pij kunnen bestaan, zelfs dc söliede Néder» landsche Staat zou het niet kunnen bolwer» ken. Op 3 December 1923, Was de tijd van ver» zekering voor die ouderen van dagen defini» tief afgesloten: dit Was de meest fatale da» turn! Thans ontmoet ik nog velén, die thans, de 65 jaar naderende, spijt hébben fiiet tijdig Zich vrijwillig verzekerd te hebben. Dóch het is te laat, onherroepelijk té laat! Vraag 2: Mijn vader in 74 jaar óud, is aan» geslagen in de inkomstenbelasting vóór 1400 gld„ ifl de VèrïfiOgenêbelasting voor ƒ.17600. Heeft hij nimmer kanö om te trekken? X. — Veldhoven. An! Wóórd: Zöodra UW vader niet méér is aangaslagen in de Vermogensbelasting, en niét in d? Rijkdnkómstenbelasting voor ƒ 12ÖÓ, heeft hij récht op kosteloos ouder» doffispènsioen, omdat hij op 3 Dec. 1919 reeds 65 jaar oud was. | SCHOFFELEN. --- FEUILLETON. DE INDRINGER. Uit het Engelsch door HAROLD BINDLOSS. 66. Mét éen paar stappen was Witham de hall door en stond hij in de deur van de groöte kamer. Werkelijk, vlak voor 't raam in den hoek,, zag hij het gezicht van een man,, verwrongen, met half gesloten oogleden en zoo angstwekkend bleek, dat de schrik hem om het hart sloeg. Want ondanks het groote onderscheid met het gebruinde, kerngezonde gezicht, dat hij nog pas kort geleden weergezien had, had hij 't onmiddellijk herkend. In een paar seconden was hij de hall door en liep hij buiten over het; erf. In den toestand was nog geen enkele verandering gekomen. Tegen de vensterbank van het raam, het verst van de deur, stond of liever hing Courthorné, alsof hij door pijn of over-vermoeidheia onmachtig tot verder bewegen was. Maar toen Witham hem aanraakte, om hem in de schaduw te trekken, zakte hij zonder een woord te uiten bewusteloos in elkaar. Op hetzelfde oogenblik werd het raam opengeschoven én vertoonden het hoofd en de schouders van Colonel Barrington zich als een zwarte silhouet tegen de nu helder verlichte kamer. — Kom, als 't kan, even alleen buiten, mijnheer, zeide Witham. Barrington schoof het raam weer dicht en na een of twee minuten zag Witham hem de voordeur uitkomen. Hy ging zoo staan, dat het doodsbleeke gezicht van den op den grond hggenden geheel in de schaduw was. t Is een man, met wie ik zoo nu eji dan eens zaken doe, zeide hij als verklaring. Blijkbaar komt hij regelrecht van de nederzetting en is hier in de buurt ergens van zijn paard gevallet), — Hoé zou dit gekomen zijn? vroeg de Colonel verwonderd. Witham begon te lachen. Naar den geur die zijn hoofd omzweeft te oordeelen is de óörzaak niet ver te zoeken. Maar nu dit. Ik stond toch op 't punt van weggaan — daaróm, als u den stalknecht even wilde zeggen, om mijn wagen hier naar toe te rijden, dan kónden wc hem erop leggen en dan was u hem kwijt. Tegenover de menschen binnen zoudt u kunnen doen of 't niets van betéekenis was. — Ja, natuurlijk, antwoordde BarringJón. Als hij werkelijk niet gewond is. zou dat 't beste zijn. maar als je liever hebt dat we hem hier houden — Neen, absoluut niet. Dat zou last veroorzaken, wat niet noodig is, antwoordde Witham haastig en daarbij is 't niet ernstig — hij is van 't soort dat heel wat verdragen kan. Vijf minuten later werd Courthorné door hem met behulp van den stalknecht in den wagen getild; daarna droeg de man wat hooi aan, dat door Witham als een soort van lijst om zijn hoofd en handen heengelegd werd en even later reed de wagen ratelend weg. Hoofdstuk XXI. COLONEL BARRINGTON IS OVERTUIGD, Dadelijk na aankomst op de boerderij van Witham ging dé half-bewustelooze toestand, waarin Courthorné zich gedurende den rit bevonden had, óvêr in een soort van diepe verdöoving, waaruit hij eerst den volgenden morgen vroeg ontwaakte. Eerst bleef hij een poosje stil liggen, toen vroeg hij om wat voedsel, waarvan hij met groote moeite iets nuttigde. Tóén Witham binnenkwam, draaide hij langzaam zijn hoofd om. Met zijn wit-bestoven kleeren van den vorigen avond en zijn bleek vervallen gezicht, bood hij in contrast met zijn voorkomen van vroeger, een meelijwekkend schouwspel. Ik voel me wel iets beter, begon hij, maar toch bén ik nOg niet goed genoeg om op te staan. Niet bepaald een aangename Verrassing, die van gisterenavond, wat! Witham schudde het hoofd. Neen, niet bepaald. Natuurlijk wist ik wel vooruit, wat ;c belofte waard was, maar voor een bezoek op dé Grange had ik toch gedacht gevrijwaard te zijn — door het gevaar, dat aan een verschijnen daar ontegenzeggelijk verbonden was. — Gevaar? herhaalde Courthorné op onplezierigen toon. — Ja, antwoordde Witham gelaten. Gevaar. Ik heb hier nog heel veel te doen, dat ik liever zou willen afmaken, voor dat het einde komt, maar aan den anderen kant heb ik meer dan genoeg van het heele gedoe — als 't moet wil ik me ook morgen bij de politie gaan aangeven. Courthorné begon te lachen. Van mij hoef je niet en buitendien zou 't ook niet verstandig zijn. Zelfs al zou je je onschuld kunnen bewijzen — iets, wat je tusschen twee haakjes niet kunt — dan nog zou ie je schuldig aan medeplichtigheid gemaakt hebben, doordat je, na onze eerste ontmoeting, de politiek niet dadelijk gewaarschuwd hebt. Beter én prettiger voo ons allebei, als we 't eens Zien te worden. —•_ Prettiger zekér, maar niet verstandiger, antwoordde Witham, De moeilijkheid zit 'm daar, dat 't eens worden met iemand, die nooit zijn woord houdt, feitelijk een "onbegonnen werk is. — Wel, antwoordde Courthorné droogjes, of we elkaar nu allerlei vriendelijkheden naar het hoofd gooien, daar winnen we geen steek mee en of je 't gelooft of niet, dezen keer was mijn komen op de Grange niet een onderdeel van een vooraf beraamd plan. Ik kwam ergens uit de buurt van de nederzetting vandaan en was op weg hierheen — als je je de moeite geeft om me góed op te némen, kun je voor jezelf zien, dat ik ziek geweest ben. Ik had een te hoogen dunk van mijn krachten en op de hofsteden hier ïn de buurt durfde Ik me niet vertoonen om iets te eten te vragen — de rest heb ik waarschijnlijk aan den meer dan gemeenen brandewijn, dien ik bij me had, tc danken. In elk geval is het eenige dat ik me weet te herinneren, dit — mijn paard heeft me afgeworpen en is er vandoor gegaan, het grootste gedeelte van den dag héb ik onder een paar wilgenboomen gelegen en toen 't avond werd, heb ik me naar 't eerste 't beste huis, dat ik zag toegesleept. — Dat is alles heel onplezierig voor je geweest, maar de zaak raakt 't niet, antwoordde Witham rustig. Je bent hierheen gekomen om mij. Wat wou jc van me? Geld waarschijnlijk. Wel, je kunt lang wachten, voordat je nog iets van mij los krijgt. — Hoor eens — op 't oogenblik ben ik nog niet tot een behoorlijk gesprek in staat, antwoordde Courthorné. Wacht tot vanavond — nadat je dan gehoord hebt wat ik je tc zeggen heb, kun je nog altijd naar het dichtstbiigelegen politieposthuis riiden. —' Ik weet niet, of het vertrouwd is. om iou alleen hier achter te laten, zeide Witham droogjes. Met een ironischen glimlach keek Courthorné naar hem op. Gebruik je oo rf en, waarde heer. Denk jc, dat ik op 't oogenblik lust voel om op te staan en den een of anderen streek uit te halen? Laat me wat whisky brengen — ik heb het noodig, heusch — en ga .iet een gerust hart aan 't werk. Bij je thuiskomst vanavond vindt je me hiér, wees maar niet bang. Met een blik op het bleeke gezicht op het witte kussen, dat in zijn volkomen uitputting het beste bewijs van de juistheid van die laatste bewering was, stond Witham op. Maar voordat hij wegging, zocht hij den man op, die de functie van kok op de boerderij vervulde, een vroegeren stalknecht van den Colonel, die volkomen betrouwbaar was en zeide tegen hem: — De man in die kamer daar is vrij ernstig ziek — geef hem whisky als hij erom vraagt en tegen den middag wat voedsel. Maar denk er om, dat je de karaf er niet laat staan en dat je telkens, wanneer je de kamer uitgaat, de deur achter je afsluit. De man knikte met een blik van verstandhouding. Witham ging de kamer aan den voorkant van het huis binnen en ontbeet daar vlug, want hij had dien dag op een vijftal boerderijen zaken tc doen. De geheele dag werd in beslag genomen door zijn werk en toen hij tegen den avond weer thuis kwam, vond hij Courthorné op een rieten ruststoel voor het .open raam liggen. Zijn kleeding was weer tot in de puntjes verzorgd. Hij was keurig geschoren en hij had een half opgerookte sigaar in zijn hand, maar toch was 't duidelijk te zien dat hij ziek was. Zijn gezicht had een eigenaardige, wasbleeke tint en zijn oogen stonden dof. ofschoon de sarcastische schittering van vroeger zelfs nu nog niet geheel en al ontbrak. Witham liep om het huis heen en liep de achterdeur binnen. (Wordt vervolgd). --- Gemengd Nieuws. H.M. de Koningin licht gewond. Men meldt ons uit Den Haag d.d. 19 Jüni: Dé particuliere sêcrêtaHs van H. M. de Koningin heeft bericht ontvangen uit Chamonix. dat de Koningin zich gisterochtend per auto naar den voet vön dén „Glacier des BösSófls" bij Chamonix begaf en aldaar uit dê réëds stilstaande auto wilde stappen. Deze reed echter onverwacht achteruit en werd in haré va&rt gestopt döor een droge sloot óp kêrtèn afstand dér stopplaats. De Kóningin die ill de autö Was géblevért heeft zich hierbij zeëY licht verwond dóór eene kneuzing dér drie vingers van de rechterhand. Er is niet de minste reden tot eénige ongerustheid. Ontrouw postambtenaar. Vöor de buitengewone Kamer der rechtbank te Amsterdam stond gisteren terecht de 23-jarigé kantoorbediende der Posterijen, dié in Februari j.l. werkzaam was aan ftftt bijkantoor der posterijen in dé St. Antónie Breestraat té Amsterdam. Hij heeft daar op 12 Februari weggenomen een bedrag van ƒ 6000 uit de spaarbankkas en ƒ 5000 uit de postwisselkas. De hoogste straf, die dé Officier vragen kan is 8 jaar. Hij zal alléén in aanmerking nemen de jeugd.van beklaagde efl hij vraagt 6 jaar gevangenisstraf. DE NOODLOTTIGE BRAND TE URMOND. O- — Een vreeselijke dood. Omtrent den verschrikkélijken brand in 't Limburgsche dorpje Urmónd, waarbij drié personen het leven verloren, meldt dc Tel. noe de volgende bijzonderheden: Het was tegen elf uur en in het vredige dorpje Urmond was nagenoeg iedereen in rust, töen men in de woning naast het huis van zekeren Lcers wakker werd door het angstig geloei van het vee en buiten komende zag, dat het huis van Leers achter in volle vlam stónd. Onmiddellijk werden de bewoners en verdere buren gewekt. Leers, 'n weduwnaar, wóönt daar niet zijn zeven kinderen, drie dochters, drie zoons en een pléégzöón. Dé vader en de dochters, die óp de eerste verdieping sliepen, vluchtten in hun ondergoed langs de brandende trap de straat op. De 24-jarige oudste zoon, die bij hét paard in den stal sliep, werd op het ge-, fUtht Oök wakker en kon het paard, dat zich réeds losgewerkt had, in veiligheid brengen. De drie anderè kinderen, de 17-jarige Alphonse, de lS-jarige pleegzoon Héndrik en aft 10-jarige zóön Michaël sliepen op zolder. Ook zij werden door het schreeuwen en kloppen Van dè buren wakker, doch konden langs de trap niet meer tlaal" benéden komen, daar deze in volle vlam stond, terwijl ook de achterzijde van den zolder waar zij sliepen, rêeds in brand was. Aail de voorzijde bevónd zich slechts een kléin rond dakvenstertje Van een veertig c.M. middellijn, waardoor de drie iönge menschen angstig naar benéden om hulp riepen. Het duurde echter verscheidene minuten eer die kón verstrekt worden. Men moest eerst een ladder halen uit een naburige boerderij. Intusschen bewogen zich voor hét huis de rampzalige Vader en de drie dóchters handenwringend en schreiend kijkend naar het ronde dakvenstertje op den zolder, waar de vlamnién hel uitsloegen en zich zoo nu en dan het hoofd van een der kinderen vertoonde. Eindelijk was er een ladder, die tegen dé woning Werd gezet. Het tienjarig zoontje Michaël Werd dóór het dakvenster gestoken én doör buren naar benéden gedragen. Hij Was bedwelmd doör den rook en had ernstige brafidwónden. Enkele minuten later gaf hij dea geest. De tweede zoon blééf met zijn schouder Vóór het venster steken, dit toch was tê smal Voöf het lichaaffi én tóen men trachtte mét een bijl het venster ver» der ópen té hakken, viel plotseling de vloer naar Bertêdért en de beide jonge personert verdwenen iii den vuurpoel. Intusschen Was de dörpsbrandweer gealarmeerd fcn na betrekkelijk korten tijd slaagde mêti er in het vuur te bedwingen. Tóen vónd nieS de béidè, reeds Verkoolde, lijken van den pleégZoon en den 1,7-jarigên Alphonsè. Óók de stal verbrandde geheel en de vier köêiefi, die Zich daarin bévonden. werdén een verkoolde massa. Slechts een klein déél van het meubilair kon gered worden. Een en ander w'aè Vérzekérd, lil hét dorp is mén zeer onder dén indruk van het vreeselijke ongeval. De armé vader heeft dc laatste jaren verschillende ongeluk' ken gehad. Zoö Was het vórige jaar zijn echt' genööte dóódgevondén, terwijl ér twèe jaar geleden een gedeelte van zijn woning doör grondverzakking is ingestort. De öörzaak van den brónd is hét smeulen van r&êt in dén schoorsteen, waardoor de höutên binten in dien schoorsteen aan hét branden zijn gegaan. Dood gekneld. Terwijl Zondagavond een Vrachtauto van dé firma Peddemors óp den Oótmarsum* schen straatweg té Zwolle uitweek vóór een fietsende dame geraakte de 12-jarige L. de W„ doordat hij van de benedenzijde van het kanaal kwam, tusschen de auto en de brug. Zwaar gewónd werd hij naar het ziekenhuis vervoerd waar hij 's nachts is overleden. R. K. Ziekenhuis te Tilburg. Nftar wij vernemen, heeft het Bestuur Van het R. K. Gasthuis te Tilburg aan den heer Êduard' Cuypers té Amsterdam, den architect van meerdere groote ziekenhuizen in Nederland, opgedragen den bouw van een nieuw ziekenhuis te Tilburg, ruimte biedende aan pl.m. 150 è 200 bedden. Met dén bouw zal zoo spoedig mógelijk worden aangevangen. Een Logarithmenkoning. ■Een Poolsche jongeman, Krieger genaamd, beweert het men &chdom van alle moeilijke en ingewikkelde becijferingen te kunnen bevrijd den. Hij heeft een methode uitgevonden, waardoor zelfs logarithmentafels overbodig Worden. Het geheim zijner methode onthult hife natuurlijk niet* hij hoopt het aan verschil» lende groote kantoren te kunnen verkoopen. Krieger kwam op 4*jarigen leeftijd te Ham» burg te.wonen. Op school gold hij voor een middelmatig rekenaar. Zijn talent zat in het uit het hoofd leeren. De vijf boeken van Mozes kan hij zoo opzeggen. Later werd hij bediende aan een bank. En op een goeden dag bracht een schooljongen hem een loga* rit'hmentafel die hem bij zijn moeilijke berc« keningen moest helpen. Sindsdien had hij geen rust meer. Dag en nacht werd hij ver» volgd door het denkbeeld, dat achter deze dingen een wet moest steken. Als men die vond. zouden de moeizaam samengestelde tabellen overbodig worden. En twee jaren later — zoo vertelde hij aan een Duitsch journalist heb ik het gevonden. Ik heb nu de methode ontdekt, waardoor men in een tijdsruimte van enkele seconden de moeilijkste wortel» en machtsberekenin» gen kan maken. Die methode is zoo eenvou» dig, dat mén ze binnen 10 minuten aan elk schoolkind kan bijbrengen. Krieger vertoont inderdaad verbluffende rekenkunstige staaltjes, maar dat is Wel meer vertoond. Professor Stefan Blachowski Van dc Universiteit te Posen heeft Krieger in het psychologisch instituut onderzocht en kwam daarbij tot opzienberende erva» ringen. Krieger kent de tafels van vermenig» vuldiging van 1 tot 300 volkomen uit het hoofd en weet bijvoorbeeld onmiddellijk tc zeggen hoeveel 289X289 is. Voor de verme» nigvuldiging 6241X3635 had hij maar 30 se» comden noodig, terwijl dc rekenmeester Rückle daarover 70 seeonden deed, doch Inaudi maar 21 seconden. Volgens Blachowski zijn voor Krieger wor» tel» en machtbcrekeningen dé karakteristieke gebieden. De derde»machtswortel uit 46656 kon hij in 7 seconden trekken. Nu is dat niets bizonders. De bekende rekenmeester Heinhaus trok wel wortels uit getallen van negen cijfers. Maar Krieger vertoont bui* tengewonc staaltjes op het gebied van machtsverheffing. De 27e macht van ^ 542 heeft hij in 1 *U minuut uitgerekend. Toen verklaarde hij, dat de uitkomst 74 cijfers lang is en begint met 656868852. Bij wiskun» stige berekening bleek echter, dat alleen dc 2 eerste cijfers juist waren, maar toch had Blachowski den indruk dat hier van iets bizónders sprake was. Het sterkste staaltje komt nog : Krieger loste in 3 minuten op de pyramidale som : 3.481.569e macht van 65.419.876. De uitkomst telt 27.210.793 cijfers en die rij begint met de cijfers 7.695796732432... Nu heeft Blachows» ki dat niet nagerekend. En wie zal het hem narekenen ! Maar met behulp der höogerc wiskunde is toch vastgesteld, dat het aantal cijfers goed uitkomt. De ingewikkeldste renteberekeningen zijn voor Krieger een peulschilletje. Bijvoorbeeld : Een kapitaal van 3 Pfenning geeft 2428 jaren lang 4 % samengestelde interest. Om de drie dagen Wordt de rente bij het kapitaal gevoegd. Eli om de 12 dagen komt er dan nog bij 3 7 U« procent Van een kapitaal van 4000 Mark. Hóe groot is het bedrag na 2328 jarèn. Krieger denkt even na, en daar begint hij al te schrijven : 97438742048801844674407370955161643 We kunnen het niét helpen, maar we hoo« ren nu eenmaal tot het boosaardige deel van het menschdöm : Zou soms de geheimzinnige formule al niet heel oud zijn ?.... Wé denken aan de auguren dor Romeinen die elkaar niet konden voorbijkomen zonder hun lachen in te houden. En aan een spreuk van datzelfde volk, beginnend met het woord : Mundus.... Badinrichting weggeslagen. Door de woeste zee is Donderdagavond de geheele badinrichting aan het zeebad te Delfzijl tegen den dijk te pletter geslagen. Er is van de geheele inrichting niets meer óver. De materieele schade is groot. Er kwamen geen persoonlijke ongevallen voof. EEN VALSCHE PRINS. Te Pompeji ontmaskerd. Begin Juni stapte rn het Groot Hotel Op de „Valle di Pompeji", te Napels, een elegant jong mensch af die verklaarde prins Karei van België te zijn, naar Pompeji gekomen, om er wat uit te rusten na een lange officieele reis. Hij koos een mooi vertrek op de eerste verdieping, gaf bevel, aat men kamers zou vrijhouden voor zijn gevolg, dat over enkele dagen kon verwacht worden met zijn reisgoed en zegde dat de kosten zouden geregeld worden als hij wegging. De „Cavaliere Cimmino" was zeer vereerd door het hooge bezoek en liet de politie waarschuwen, opdat, rond den persoon van prins Karei een bescheiden veiligheidsdienst zóu werken. Den anderen dag stond de prins vroeg op, ontbeet flink en bracht een bezoek aan de plaatselijke overheid. Hij sprak vloeiend Fransch, Engelsch en Duitsch; met het Italiaansch had hij moeite, maar dat werd hem voor lief genomen. Toen hij in een der basilieken van de streek binnentrad, werd daar het huwelijk voorbereid van jonge lieden uit rijke familiën van Frattamagiore, Carlo Lignori en Germina Marfuggi. De prins zegde dat hij gaarne het feest zou bijwonen. De ouders, zeer gevleid, hoodigden hem uit en de prins, die eerst eenige moeilijkheden voorwendde, was niet alleen op de inzegening, maar ook op het feestmaal aanwezig. Aan tafel was hij zeer beminnelijk, nam deel aan de gesprekken en was zeer voorkomend voor zijn buurmeisje, Signorina Amalina d 'Agostino, die hij zelfs eenigszins verbaasde toen hij haar, bij wijze van aandenken, de helft van haar gouden arband vroeg. De prins dronk op het heil van het jonge paar en zijn rede werd warm toegejuicht. De dagen gingen voorbij met wandelingen, feesten, ontvangsten. Te Castellamare was hij de gast van een officier van hef fascistische korps, signor Cavallini, die hem vergezelde op zijn verdere tochten. Toen de prins terug in het Groot Hotel kwam werd hem even later een telegram overhandigd: „Verzoek Uw Hoogheid morgenavond naar Napels te komen. — Dufour". Dit was de naam van den adjudant, dien de prins verwachtte. Deze waarschuwde den hotelhouder, dat hij naar Napels zou gaan, maar eerst wou hij een bezoek brengen aan hét oüde Pompeji en aan de opgravingswerken. Den anderen dag begaf hij zich inderdaad naar die werken en de toezichter, signor Sparano, werd gewaarschuwd. — Het is vreemd, zegde deze, maar ik heb in verband met dat hooge bezoek geen bijzondere orders gekregen vanwege de quaestuur. Ik kan er niets aan doen. Heeft de prifts dén tóegang betaald, dan mag hij binnenkomen, maar ik heb niets met de zaak te stellen. De prins was zeer verbolgen over die houding. — Kom, zegde hij tot zijn gezelschap, ik zal dien kerel een afstraffing laten toedlenên door mijn ambassade. Maar de woorden van den toezichter hadden den luitenant der fascistische militie getröffett. Hij telefoneerde naar de quastuur te Napels en vroeg wat men daar wist over het bezoek van prins Karei van België. — Prins Karei! Van België? Nooit gezien! De luitenant nam een auto, snelde naar de quaestuur, die dadelijk den Belgischen konsul deed opzoeken. Deze verklaarde niets te weten van de aanwezigheid van een Belgischen prins in Italië. In de ambassade werden inlichtingen ingewonnen. Hier werd geantwoord, dat men waarschijnlijk met een avonturier te doen had. De fascistische luitenant kreeg verlof om den valschen prins aan te houden, begaf zich dadelijk naar het hotel en beval den zonderlingen' kerel hem te vergezellen naar Napels. Het heerschap stribbelde eerst wat tegen, maar moest ten slotte toegeven. In de auto gebaarde hij zelfmoord te willen plegen met een dolk, maar de luitenant ontnam hem het wapen. In dc quaestuur verklaarde de valsche prins dat hij Belg was en Allard de Conrad heette. Later verzaakte hij dien naam en zegde Otto Stephane te zijn... d.i. niemand anders dan de beruchte Otto Stephane de Beney, die reeds vroeger in België, Frankrijk en bezet Duitschland van zich heeft doen spreken. SLECHTE ZAKEN IN DUITSCHLAND. Een crisis aanstaande. De Berlijnsche correspondent van het Hbld. schrijft: Als ik zoo nu en dan eens even een dagje in Nederland ben, dan vragen kennissen mij steeds weer: „en hoe gaat 't nu eigenlijk met de zaken in Duitschland?" Daaruit blijkt mij, dat men uit deze dingen bijzonder be» lang stelt. Misschien om het sohoone begin* sel : gedeelde smart is halve smart ? Ik moet altijd het zelfde antwoord geven: „met de mee6te zaken in Duitschland gaat 't slechts". Men behoeft daartoe volstrekt niet alleen te kijken naar heel groote fabrieken als Krupp en de „Deutsche Werke", die maandelijks duizenden arbeiders moeten ontslaan en die nu cjoor de nieuwste eischen van de Entente nog veel erger in de verdrukt king dreigen te komen. Men hoeft volstrekt niet alleen te wijzen op de sensationeele berichten, die dezer dagen over moeilijkhe» den bij de wereldfirma Hugo Stinnes bekend werden. De voorbeelden in het klein liggen veel dichterbij. Men behoeft slechts een paar uurtjes in Berlijn de straat op te gaan en oogen en ooren den kost te geven. Overal leest men de laatste weken : „Uit* verkoop", „Bijzondere lage prijzen", „Spot* koopjes", „Uitverkoop wegens opheffing". Dat is geen fopperij. Gaat men naar binnen, dan bemerkt men al spoedig, dat de prijzen werkelijk iets meer binnen wcnschelijke grenzen gekomen zijn.Wat heusch de hoog* ste tijd was! Vooral kleeren en schoenen zjjn hier en daar weer voor gemiddelde beurzeh bereikbaar. Toen ik onlangs in Am* terdam wat ondergoed inkocht, bleek mij, welke bespottelijke prijzen (vaak het dub* bele tot het vierdubbele!) voor deze onmis* bare zaken in Berlijn geëischt worden. En toch, ondanks belangrijke prijsverlagingen hier en daar zijn de meeste zaken in Berlijn nog meer dan leeg. Het publiek is eenvoudig niet in staat deze zotte prijzen te betalen. Slechts Vrijdags en Zaterdags is de kooplust iets grooter, maar nog altijd ver beneden het gemiddelde van voor den oorlog! Slechts zeer groote zaken en warenhuizen, die over voldoend kapitaal beschikken om zeer kost* bare lichtreclame te maken en door dure advertenties het publiek te lokken, vertellen van eenigszins bevredigend bezoek. Maar daar moeten de reclamekosten dan natuur* lijk weer af. De kleine zaken klagen zonder uitzondering steen en been. Wie goed oplet, kan hier wekelijksch winkels zien ver* dwijnen en andere eigenaars zien optreden Die laten dan de gevels in andere kleuren schilderen, beginnen vol moed, en maken drie of vier maanden later bankroet. Ik ken bij mij in de buurt een winkel op den eer* sten stand, die in een jaar tijds vijfmaal van huurder en bestemming veranderd is. Er is eenvoudig geen omzet meer. De prijzen zijn veel te hoog en de massa heeft geen geld meer. Het begint op de ongezonde tijden van de inflatie te gelijken. Maar dan natuurlijk omgekeerd. Toen hadden de menschen massa's papieren geld, dat ze geen dag op zak wensenten te houden — maar er was een geweldig gebrek aan waren. Nu zijn er waren in overvloed, maar er zijn geen koopers. Tallooze winkeliers hebben al hun personeel ontslagen en doen alles alleen of met een leerling. Buitengewoon slecht gaat het handelaars in meubelen, tapijten, radio* artikelen en huisraad en keukengereedschap* pen. Van de handwerkers klagen vooral de behangers, de meubelmakers en de kleer* makers. Ik liet me dezer dagen een colbertje aan* meten bij een kleermaker, die steeds zeer veel te doen had. Ik was in zes maanden tijds de eerste klant, die bereid was contant te betalen. Daarom werden alle andere bestellingen (op afbetaling) opzij gezet en ik werd als een vorstelijk persoon met geweldige snelheid en overdreven be= leefdheid geholpen. Maar ik moest dan ook bijna 300 Mark neertellen! Iets beter gaat het den leveranciers van koffers, omdat de groote reisperiode aan* gebroken is. Ook in deze branche worden prijzen gevraagd, die aan het bespottelijke grenzen. Weeldeartikelen vinden zoo goed als geen afzet. Steen en been wordt ook ge* klaagd over wanbetalers. Daarom kunnen we binnenkort in Duitschland een crisis ver* wachten, die niet voor de poes zal zijn. De fabrieken werken maar door en werpen da* gelijks nieuwe voorraden op de markt. Dat beteekent natuurlijk een sterke daling van de waarde van de nog onverkochte voor* raden. De winkeliers hebben geld noodig en zullen dus binnenkort met hun prijzen ge* weldig omlaag moeten. Als ze niet voor dien tijd het bijltje er bij moeten neerleggen! Het vergiftigingsgeval te Den Haag. De echtgenoot van mej. S., te Den Haag die ervan verdacht wordt zijn vrouw niet loodwit te hebben willen vergiftigen en Dinsdagnacht door de politie is gearresteerd, is ter beschikking van de justitie gesteld en in het Huis van Bewaring ingesloten. Door 'n drijfriem rondgeslingerd. Donderdag ging in de blikfabriek van den heer L. te Delft een 18-jarige arbeider in een speelsche bui met een zijner armen in een drijfriem hangen om z.g. te schommelen, meldt de „D. C." De riem, die buiten dienst was en op een kussenblok rustte, schoot tengevolge van de beweging, die de jongen maakte, op de draaiende as. De jon* gen werd omhoog getrokken, hij kon niet meer loslaten, en werd met een groote snel; heid om de as geslingerd. Vervolgens vie'l hij circa 4 M. naar beneden. Met gebroken ledematen en ontveld lichaam werd het slachtoffer door zijn kameraden opgenomen. In zorgwekkenden toestand is de jonge man naar het gasthuis vervoerd. Sanatorium „Berg en Bosch". Het huldigingsgeschenk aan te bieden bij gelegenheid van het eerste lustrum van het Sanatorium „Berg en Bosch" (instelling van Herwonnen' Levenskracht) te Apeldoorn op 28 Juli a.s. zal bestaan uit een groote broei* kas om het Sanatorium ook gedurende oen winter van bloemen en fijnere planten te kunnen voorzien. Tevens wordt aangeboden een fraai gedenkalbum, waarin opgeno men zijn de namen van de oud*patiënten, die op eenige wijze aan de huldiging deelnamen. ---