Brieven uit Venlo. Het kan niet ontkend worden, dat Venlo als oude stad slechts op zeer weinig monumentale gebouwen uit het grijze verleden kan bogen. Er dient dus met angstvalligheid voor gewaakt te worden, dat het weinige wat we bezitten niet verloren ga. Geen wonder dus, dat toen in 1915 het voormalige militaire terrein aan den Hamburgersingel van het Rijk aan de Gemeente overging om te dienen als bouwterrein voor de uitbreiding der stad, iedereen zich ten zeerste interesseerde voor de kwestie, wat er met de twee aldaar staande oude gebouwen, de vroegere Minderbroederskerk en het Arsenaal zou gebeuren. Het behoud van het Arsenaal is intusschen gewaarborgd. Destijds bestond er in het College van Burg, en Weth. groot verschil van meening aangaande het verder voortbestaan van dit gebouw. De Burgemeester wilde het voor ongeveer 170 jaren gebouwde wapenmagazijn, dat hij „groot noch merkwaardig" achtte sloopen, omdat het in zijn stratenplan niet paste en voor de gemeente onnöodig en onbruikbaar was. De beide toenmalige wethouders verdedigden het behoud van het gebouw „uit piëteit voor de historie van het militaire terrein en als gebouw van werkelijk mooie vormen". Zij moesten evenwel toegeven, dat het „geen in 't oog vallend kunstwerk van hooge architectonische waarde" was. De meeningen der deskundigen in deze waren zeer verschillend. Dr. Jan Kalf, Secretaris der Commissie voor de Beschrijving van Nederlandsche monumenten was eveneens van oordeel, dat het niet onder sloopers handen mocht vallen. Het oorspronkelijk ontwerpplan voor de verdeeling van straten en bouwterrein van het militaire terrein vond weinig genade in de oogen van den raad, die naderhand een nieuw plan, opgemaakt door den heer W. F. C. Schaap, civ. en bouwk. ingenieur te Arnhem goedkeurde en deed uitvoeren. Volgens het plan-Schaap bleef de Minderbroederskerk en het Arsenaal behouden, in afwachting van de bestemming der gebouwen. Het Arsenaal werd het vorig jaar, nadat het voorstel vand en Burgemeester nadat het voorstel van den Burgemeester stichten (het zou eenige tonnen hebben gekost!) wegens de ontzettend hooge kosten was verworpen, bestemd om daartoe te worden verbouwd. Van den Minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen werd naderhand bericht ontvangen, zijnerzijds tegen de ingediende plannen tot verbouwing geen bezwaar bestond mits de detailleering en de uitvoering geschiedden in overleg met het Rijksbureau voor de Monumenten? org. Genoemde verbouwing en restauratie heeft intusschen plaats gehad en het werk kan binnenkort opgeleverd worden. Het oude Arsenaal is een prachtig gebouw geworden, een sieraad vóór het ruime terrein, dat overigens al jaren tevergeefs op bebouwing wacht! De gemeente heeft hierdoor voldoende ruimte gekregen voor verschillende bereaux en kantoren, terwijl een groot gedeelte aan het Rijk zal worden verhuurd voor kantoren der Directe Belastingen en Accijnzen enz. • In een geheel ander stadium bevindt zich evenwel de kwestie omtrent het behoud der oude Franciskaner- of Minderbroederskerk. Ook wat de kunstwaarde van dit gebouw betreft zijn de meerangen erg verdeeld. We merkten reeds op, dat het plan-Schaap 't recht van voortbestaan dezer kerk erkende. Tegenover degenen, die het kerkgebouw zouden willen restaureeren en weer ter beschikking stellen van den Katholieken eeredienst, staan anderen (o.m. de Burgemeester) die het wenschen te sloopen, omdat zij de architectonische waarde ontkennen en het een stain-den-weg is voor de bebouwing der nieuwe stadswijk. Zeker is het, dat de restauratie duizenden zal kosten, waaraan thans, nu met het oog op den ongunstigen toestand onzer gemeentefinanciën ,,bezuininging" het wachtwoord moet worden in onzen Raad, niet te denken valt. Daarbij de gemeente kan met een kerkgebouw niets beginnen. Aan de stichting van een tweetal nieuwe kerken, ééiie aan den Veldenscheweg en ééne aan den Maagdenberg bestaat groote behoefte. Maar deze kapel is door hare ligging in de onmidellijke omgeving der St. Martinuskerk allerminst geschikt om in liet gemis aan een kerkgebouw in de. even genoemde stadswijken te voorzien. De oude kapel zou prachtig geschikt zijn voor kinderkerk. Maar is ze daarvoor beslist 1100dig? De groote struikelblok is en blijft de financieele kwestie en deze is wel de omzaak dat de gemeenteraad in deze nog geen beslissing genomen heeft en er toe evenmin binnenkort zal overgaan. Wel werd voor eenige duizenden het leien dak vernieuwd, omdat herstelling daarvan absoluut noodzakelijk was, om het gebouw voor ondergang te behoeden .Voor 't overige bleef alles liggen zooals 't was. Dat deze herstelling verreweg afdoende geweest is. blijkt wel uit een schrijven van Z.Exc. den Minister van Onderwijs K. en W. aan het gemeentebestuur alhier, waarin hij opmerkt, dat bij hem de indruk is blijven bestaan, dat aan het onderhoud der oude Minderbroederskerk te dezer stede niet die zorg door de stad werd besteed, welke redelijkerwijze er van had kunnen verwacht worden. De Minister was van oordeel, dat het van belang is te zorgen, dat genoemd gebouw voor algeheeien ondergang worde behoed en hij vertrouwde, dat de gemeente Venlo daartoe hare medewerking zal verleenen. Voor verwoesting bestaat volgens hem ernstig bezwaar, omdat het choor, niet door een triomfboog van het schip gescheiden is, zoodat, nu het choor geheel is ingestort, de overkluizing van het schip Oostwaarts eiken steun mist en eveneens dreigt neer te vallen. De Minister wenschte verder, ten einde het kerkgebouw blijvend in goeden staat te houden, dat er na de noodige restauratie, een blijvende stemming voor werd gevonden en hij zou het 't beste vinden als 't weer voor worden gesteld. Reeds in 1915 wendde het kerkbestuur St. Martinus zich tot den Raad om in het bezit der kerk te worden gesteld. De kwestie bleef evenwel gedurende de laatste jaren onopgelost, wijl de Raad steeds terugschrikte voor de restauratiekosten. Hoe weinig de Minister intusschen ons gemeentebestuur vertrouwt blijkt wel uit den slotzin van zijn schrijven, waarin hij mededeelde dat hij in een eventueel besluit tot afbraak of verkoop niet zal berusten. We kunnen niet beweren, dat dit ministerieel schrijven grooten indruk op onze vroedschap gemaakt heeft. De restauratiekwestie is daarna neg in een paar raadsvergaderingen ter tafel gekomen. En telkens kwam men tot hetzelfde resultaat: afwachten, te duur! Het Kerkbestuur van St. Martinus heeft den Raad reeds voor een paar maanden medegedeeld, dat het niet dan na restauratie genegen is de voormalige Minderbroederskerk in eigendom in gebruik te nemen. Alles goed en wel, zegt onze vroedschap maar wie geeft ons het geld voor de restauratie? Tot over de ooren zitten wc in 't financieele moeras. Allerlei werken kosten schatten geld. De. gemeente staat dit jaar reeds voer den bouw en de inrichting van een 6-tal bijz. scholen enz. enz. Daarom: niets doen, afwachten of 't Rijk de macht heeft ons In deze te dwingen. Zoover is men thans. .Intusschen kijkt men in Den Haag onze gemeente geregeld goed op de vingers. Eu nog in de jongste raadsvergadering werd een schrijven voorgelezen van den Directeur van het Rijksmuseum voor Monumentenzorg aandringende op herstelling der gewelven van genoemde kerk. De Raad zond het schrijven naar de Commissie van. Openbare Werken! We durven wel voorspellen, dat de oude Minderbroederskerk behouden blijft, maar spoedig gerestaureerd?.... VALUAS. --- FEUILLETON. NERO. Roman uit het oude Rome, Felix Nabor. 69. XXX. Aan de helling van den Caelischcn heuvel lag hei huis van den altoos opgeruiinden Scaevius; in het met bloemen versierde Cubiculum was een kostelijke tafel gedekt. Scaevius had sinds Maart grooten finaneieelen vooruitgang gemaakt hij was plotse ling rijk geworden; zijn oom was onverwachts, gestorven, en had aan zijnen armen neef honderd millioen nagelaten; zijn geluk kende geen grenzen, hij begon in hel geërfde paleis te Rome een onbesuisd leven, en noodigde half Rome aan zijnen diseh. ' De gasten die heden door hem uitgenoodigd waren, bleken ere stilzwijgend te zijn, en dronken voorzichtig slechts wijn gemengd met veel water. Even voor middernacht Stond de een na den andere op en verdween tusschen de boomen en struiken van den tuin. Den slaven was, onder bedreiging van strenge straf, verboden den tuin te betreden zijne gasten mochten niet gestoord worden in hunne overpeinzingen, had Scaevius gezegd. In het afgplegenste deel van den tuin stond, omgeven van laurier boomen, een marmeren Isis-tempel; een stevige de.ir van prachtig Korintisch werk gaf toegang aan de bezoekers. Van het vergulde plafond straalde een groenachtig licht, dat de gezichten der binnenkomenden bleek en griezelig maakte; een zwaar gordijn van zijd?, bedekte de nis met het beeld der godin. Aan de zijden waren acht steenen zitplaatsen voor de bezoekers; rechts van het gordijn zat Calpurnius Piso, diepe rimpels ontsierden zijn somber gelaat, naast hem zat met niets zeggend gezicht, maar met hoogopgetrokken wenkbrauwen de heer des huizes ; dan volgde de jeugdie dichter Annaeus Lucanus, de neef van Seneca. Tegenover Calpurnius zat , een beeidschoone jongeling, met een edel, aristocratisch gezicht en fonkelende oogen; onder zijnen mantel schitterde het gouden borstharnas, en bij elke beweging die hij maakte, kletterde zijn zwaard. Dit was Julius Vindex, de zoon van een vorst uit Aqui'anië; de keizer had hem benoemd tot Tribuun, en in de eerst volgende dagen zou hij naar de troepen in Gallic vertrekken. Aan zijne linkerzijde zat een magcie man met een sluw gezicht gelijk een vos, en het. gladde lachje van den hoveling; Claudius Senecio, een ambtenaar van het keizerlijk hof, hij sprak op zachten toon tot Epicharis, de rijke Griekin, die de kunst scheen te verstaan eeuw'g jong te blijven. Twee plaatsen waren nog onbezet. „Waar blijven Barea Soranus en Paetus Tlnasea, de onbevreesde verdedigers van 'i recht?" vroeg Calpurnius met zachte stem. Senecio antwoordde eveneens op zachten toon, zonder zijne doorborende blikken van de Griekin af te wenden: „Zij gaan huns weegs, sedert de Senatoren het „schuld'g" ever de edele Oktavia uitspraken." „Bij Hercules" zeide Calpurnius, ,,'t was schande, Oktavia te veroordeelen; die twee hebben zich dapper als helden gedragen; cn ik dacht dat zij ons daarom de hand zouden rijken." „Zij houden het tijdstip voor ongunstig", zeide de hoveling. „Ach wat!" stoof Vindex op, „dat eeuwige talmen wordt ons verderf!" „Kalm wat, jonge driftkop", riep Senecio en legde zijn smalle hand óp de stevige vuist van den jongeling. „Wij moeten ons wel tien keer bedenken, eer wij tot de daad overgaan". „Dit is de taal van den 'koelen bedaarden ouderdom", pruttelde Vindex: de hoopvohe jeugd denkt koener: ..zij wil handelen!' „Dat willen wij ook, mijn jonge vriend, maar niet overhaast niet onvoorbere'd willen wij de groote daad wagen." „Spreekt dan eindelijk: wat wilt ge— riep Vindex met edel vuur. Alle oogen waren nu op Calpurnius gericht. Deze stond recht overeind en spt ak met somberen ernst: „Wat wij willen? Een iegelijk van u weet dit! Claud'us Nero heeft niet nagekomen wat hij had beloofd; vroeger hoopten wij dat hij een waardig opvolger van den grooten Caesar zou worden; hij is echter veranderd in een tyran, die den Patriciërs 'n ijzeren juk op dfn nek legt en de Quiriten zou wlilen verpletteren; deze verdienen het misschien, maar on« Patriciërs moet hij met rust laten. Het is met meer uit te houden iedere dag brengt nieuwe vernederingen. Sedert Poppaea hem beheerscht,vergeet de Roodbaard allen eerbied dien hij ons verschuldigd is. Is het mte ongehoord dat een Imperator zich verlaagt cm als Gladiator in een Circus op te treden !" „Het is schande!" riepen allen. „Ziet ge ook, hoe Poppaea, deze slechte vrouw, zich met bet purper kleedt! Nu mogen wij haar nog de hand kussen, spoed:.,' zal zij eischen dat wij haren voet kussen!" „Vervloekt moge zij zijn!" schreeuwde Scaevius die ook iets wilde zeggen en niets beters wist. Seneca's neef sprong nu op; hij was geen slecht dichter, en had gehoopt door zijne verzen lauweren te oogsten, rijkdom te verwerven en een.e hooge positie te bekleeden; hij was teleurgesteld, want als men eenen keizer tot mededinger heeft is het moeilijk roem te behalen voor zich zelf. Nero verbood hem zijne gedichten openlijk voor te dragen, en dit zeker omdat hij in deze meer gloed ontdekte als in zijne eigenen Lucanus, die nogal ijdel was, wreekte zich daardoor dat hij pittige, satires op cien gekroonden mededinger schreef; 't was dus geen wonder dat hij in ongenade viel. „Ook in de kunst is hij een tyran!" riep hij met schrille stem. „Hij is niet in staat om eenen vloei enden rjm te 'schrijven, en toch streeft h'i naar den lauriertak. O, gij negen Muzen — of zijn 't er maar zeven" -Gij Muzen, hoe kunt ge zulke onrechtvaardigheid dulden.'" „Hij is de Caesar — Gij een arme schrijver. Wat wil je nog meer?" vroeg Senecio. „Van dit alles zal ik nie: spreken ', zeide Calpurnius, „ik zal er ook over zwijgen, dat niemand meer zeker van rijn leven :s, ef van zijn eigendom of vrouw! A's hij verlangen krijgt om dit alles te nemen, wie zal hem tegen houden? Het vreeseUjkste van alles echter is de moord op de arme Oktavia! Zij was onschuldig als eene duif, rein als de zou. Alle aanklachten, alle gezochte bewijzen waren leugen en laster. II: zou kunnen wecnen van droefheid — als een Romein mocht weenen. — Nu ik dit niet mag doen, wil ik wraak over dezen moord" „Wraak! wraak!" kionk het dof en luguber door de ruimte. „Ja, wraak", vervolgde Calpurnius. „Nu aan het werk! Eerst moeten wij zien de Senatoren op onze hand te krijgen." ,Die hebben wij", viel Senecio hem in de rede, en raakte met zijnen voorsten vinger even aan zijn voorhoofd, om aan te duiden dat een groote gedachte hier haren zetel had. „Wij hebben ze! Bij de grootste misdaden, die ze moeten goedvinden, blijven ze koud als het ijs der bergen, over belachelijke kleinigheden echter geraken zij in vreeselijke woede; dat de keizer hen ontvangt gekleed in zijne gewone tunica, Inplaats van in gala kleeding, dat hij hun den gebruikelijken kus bij dz begroeting weigert, daarover zijn zij beleedigd. Deze kleine voorvallen brengen hen aan onz-,: zijde, de groote laten hen onverschillig." „Gij zijt wijs!" zeide Calpurnius, „Gij weet de mensehen in hun zwak te tasten, gelijk een veldheer den vijand." „Ik beheersch de mensehen door hunne fouten en zwakheden", zeide de hoveling, „en ik bevind er mij v.cl bij. De Senato-en zijn dc onzen." (Wordt vervolgd.) --- Vergadering Noord-Brab. Chr. Boerenbond. In de zaal der Nieuwe Harmonie te Tilburg werd Woensdag de aigemeene jaarvergadering gehouden, die zoo druk was bezocht dat geen plaatsje onbezet bleef. De voorzitter, de heer A. van de Ven uit Son, opende de vergadering met een bijzonder woord van welkom toe te roepen aan den heer W. van Lanschot, lid deiEerste Kamer en den ZeerEerw. heer W. van Ke?sel, adjunct-adviseur, die voor de eerste maal in deze functie een algemeene vergadering meemaakte. De voorzitter memoreerde liet overlijden van de heeren Vincent van den Heuvel en J. Berkvens en bracht hulde aan de nagedachtenis. Het jaarverslag zal worden uitgegeven bij de vieiing van het 25 -jarig bestaan in Augustus van dit jaar. De rekening 1920 werd goedgekeurd en Vastgesteld in totaal van ƒ 306,313,28, ter wijl de balans als eindcijfer had een bedrag van ƒ 156,475,28^. Aan de orde kwam een voorstel tot verhooging der contributie met ƒ 1 per werkend en contribueerend lid. In verband daarmee werd behandeld de vaststelling der begrooting over 1922. De afdeeling Bergen op Zoom had bij amendement voorgesteld om in plaats van de ondemocratische verhooging der contributie met ƒ 1 per lid de meerdere onkosten der vereeniging te doen dekken door de ver schillende instellingen van den N.C.B., voor al door het fonds der onderlinge brand assurantie., Dr. Kusters bestreed dit amendement en drong aan op behoud en versterking van de reserves van de onderscheiden in«te'.hnS en - , . , . Ook de adjunct-adviseur sprak zich uit tegen het amendement. Verschillende stemmen gingen op te->en verhooging der contributie en aangedrongen werd op progressieve heffing wanntei niet op andere wijze de meerdere gelden kunnen worden bijeengebracht. Door den ZeerEerw. heer dr. D ereker werd onder het oog gezien of een ve-meerdering der kas-middelen beslist nocdig is. De voorgestelde verhooging bedraagtƒ31 ,802 moeten die gelden er zijn, dan heeft men de leden daarvan te overtuigen en dan zal liet bedrag ook beslist bijeenkomen. Nog verschillende afgevaardigden voerden over deze aangelegenheid het woord. De voorzitter beantwoordde de sprekers terwijl dr. Klisters de hoogere uitgaven motiveerde. Door den heer van Lanschot werd hierna het woord gevraagd, daar hij wegens ambtsbezigheden de vergadering niet langer kon bijwonen. Hij sprak de vergadering eenige oogenblikken toe en wees er op, dat in de provincie Noord-Brabant de boerenbevolking de eerste en voornaamste plaats inneemt, en dat het noodzake'ijk is dat et een sterke band bestaat tusschen de afgevaardigden in de vertegenwoordigende lichamen en den N.C.B. Waar de boerenbevolking in troebele dagen een steun zal zijn voor de regeering, aldus spr., daar rust ook cp de regeering de plicht de belangc-n dier bevolking zooveel mogelijk te behartigen. Herinnerend aan het a.s. jubilé breng; spr. hulde aan den adviseur, den Zee r Eerw. heer van den Elzen, die de eigenlijke oprichter der organisatie is geweest en daarvoor steeds heeft geleefd en gestreefd. Ook aan den voorzitter en aan dr. Kustcrs brengt spr. hulde en eindigt met den wensch uit te spreken dat ook in de toekomst de bloei en vooruitgang der organisatie moge blijven zooals zij het in het verleden zijn geweest. Bij de voortzetting der besprekingen over de contributie-verhooging, weidde de zeereerw. heer van den Elzen uit, dat mogelijke bezuiniging kon worden gevonden door verandering der uitgave van het bijblad en beperking in het aanstellen van ambtenaren. Na nog eenige discussie werd het voorstel van het hoofdbestuur aangenomen. De begrooting voor 1922 werd na eenige bespreking vastgesteld en aangenomen in totaal op ƒ 158,752,50. Alvorens aan de orde kwam de bespreking der organisatie van den N.C.B. in een Bond van Boeren en Tuinders en van den jongen boerenstand en de daarmede in verband staande wijziging der statuten van den N.C.B., deelde de voorzitter den uitslag mede der gehouden verkiezing wegem periodieke aftreding van drie der bestuuis leden. De aftredende leden A. v. d Ven, voorzitter van den N.C.B. te Son; L. Testers, onder-voorzitter van den N.C.B. tc Halsteren en P. S. van Jole, hoofdbestuurs lid te Groenendijk, werden met gioote meer derheid van stemmen herkozen. Kap. Kitslaar kreeg hierop de gelegenheid de oprichting van een R.-K. Sanatorium voor tuberculose-lijders in de orovmcie Noord-Brabant te bepleiten en daarvoor den steun in te roepen der vereeniging N. C.B. Kapelaan Kitslaar gaf eenige toelichting over de onderhandelingen die in dezen in de prov. reeds zijn gevoerd en stelde de noodzakelijkheid der oprichting van een Sanatorium in het licht. *• ^ De voorzitter verklaarde ten opzichte der plannen zeer sympathiek te staan en zegde gaarne medewerking toe. Door dr. van Hoek (Helvoirt) werden de plannen aan critiek onderworpen. De voorzitter wenschte evenwel g M en debat ovtr dit punt, dat buiten de agenda stond, toe te staan. Kapelaan Kitslaar stelde hierna de volgende motie voor, die bij acclamatie weid aangenomen: „De algemeene vergadering van den N.Brab. Chr. Boerenbond, overtuigd dat de tuberculosebestrijding rteun verdient var onze stands- en bedrijfsorganisatie: overtuigd dat een R.-K. Sanatorium van longlijders in Brabant zeer gewenscht ts, beveelt de actie van het Wit-Gele-Kruis ook in deze richting aan de afdeelingen zeer aan." Een levendige gedachtenwisseling ontspon zich hierna over het boven vernielde voorstel tot reorganisatie. Dr: Klisters lichtte de bedoeling uitvoeiig toe en legde er den nadruk op, dat allen, die betrokken zijn bij den landbouw, in de organisatie moeten betrokken worden, en er hun plaats moeten kunnen vinden. Tegen dit voorstel tot reorganisatie gingen verschillende stemmen op, omdat men daardoor afbreuk zou doen aan den bont' van oud-leerlingen, en zich op 't terrein begeeft der jeugd-organisatie en der patronaten. Besloten werd dit punt in de kringen nog nader te behandelen. Overeenkomstig het voorstel van het Hoofdbestuur werd de invoering der aansprakelijkheid van de afdeelingen voor de verbintenissen van den N .C .B. vastgesteld en goedkeuring verleend der borgstelling van den N .C .B. ten behoeve van de Centrale Bank te Eindhoven. ' Het bedrag waarvoor ieder lid hoofdelijk aansprakelijk kan worden gesteld, wordt bepaald op ƒ25. Overigens komt dit punt nog ter sprake in de vergadering van Augustus. Uit den boezem der vergadering werd er op gewezen, dat het in zeer veel afdeelingen de grootste moeilijkheid zou ondervinden om de hoofdelijke aansprakelijkheid van ƒ25 per lid ingevoerd te krijgen. I11 de controle-commissie werden benoemd de afdeelingen Asten, Baardwijk en Baarle-Nassau. Omtrent de viering van het 25 -jarig bestaan van den N .C .B. in Augustus 1921 werden eenige mededeelingen gedaan. De feestelijkheden zullen slechts een dag duren. De regeling wordt aan het hoofdbestuur overgelaten. Een voorstel der afdeeling Boxmeer om te bereiken dat de zonnetijd gedurende de zomermaanden wederom ingevoerd wordt; zal door het hoofdbestuur worden afgehandeld. Het voorstel Maasbommel ..verzoekende bij de Coop. Centrale Boerenleenbank stappen te doen om in de statuten van alle plaat selijke boerenleenbanken vast te leggen, dat men om lid van een plaatselijke boerenleenbank te kunnen zijn, lid zij van de R.-K. Standsorganisatie, den Boerenbond, en dat deze statuten stipt worden onderhouden, zal een nunt van overweging van het hoofd bestuur uitmaken. Uitloting had plaats van vijfhonderd bouwsteenen tot ten bedrag van ƒ2000. Na de rondvraag, waarbij de actie van „Voor Eer en Deugd" in den Boerenbond ter sprake kwam en werd aanbevolen, sloot de voorzitter onder dankzegging de vergadering. --- Advertentie Onvoldoende voeding behoeft niet alleen het gevolg te zijn van armoede, ook een zwakke maag kan de oorzaak zijn. Vult het daardoor ontstane tekort aan met het bij apoth. en drog. verkrijgb. zelfs voor , dezwakstemagen verteerbare middel PHYTÏNE V, --- Van Zon en Schaduw. DE JACHT OP EEN ALIBI. Naar het Fransch. lederen morgen, als mijnheer Justin Tourlaque van huis ging, haastte hij zich om door de concierge het juiste oogenblik, waarop hij vertrok, te Men opnemen. „Vijf minuten over elf, madame Carreau. Ik vertrek vijf minuten over elf, hebt u het wel opgetcekend ?" „Stellig, mijnheer Tourlaque, stellig", antwoordde madame Carreau. ,,'t Is juist, zooals u zegt. Tot ziens, mijnheer! " Hij kwam in het café de La Poste en riep dadelijk den gerant. „Zeg! Twee een twintig minuten over elf? " „Twee en twintig, uitstekend, mijnheer Tourlaque". Alvorens het café te verlaten .wendde hij zich tot de caissière: „Hebt u gezien hoe laat het is, madame Blanchón? Op den kop af kwart over twaalf. „Juist", antwoordde de caissière met haar vriendelijkste lachje. Mijnheer Tourlaque gebruikte zondir uitzondering zijn maaltijden in riet restaurant „de Groene Kip ; '. Het was in een afgelegen straat gelegen; een nette en stille gaarkeuken. Paul, dc jongen, moest nauwkeurig opnemen en in een boekje schrijven den juisten tijd waarop hij hem den eersten schotel bracht, en zoo vervolgens bij iedcren volgende. „Je hebt je toch niet vergist, Paul? " vroeg mijnheer Tourlaque. „Precies om twee minuten over een ga ik weg hoor? Heb je het opgeschreven?" „Is in orde! 't Is in orde! " bromde Paul. In den namiddag ging mijnheer Tourlaque naar de wedrennen. Hij begaf zich naar het plein van Clichy, klom daar op een wagen, altijd denzelfden zette zich naast den koetsier en het horloge uit den zak halend, riep hij met veel lawaai: „Twintig minuten over één — ik ben aangekomen precies om twintig minuten over één." Wanneer hij eenmaal op het grasveld was, stelde hij alle pogingen in het werk om de aandacht te trekken van den marskramer die de voorspellingen verkocht van het laatste uur, en van de dikke dame in 't zwart, moeder La Ple, die onophoudelijk in het hippodrome heen en weer liep en met haar lcrijschende stem haar koopwaar aan den man zocht te brengen. „Wel, wel" riep mijnheer Tourlaque dan vroolijk, „U ziet, dat ik er alweer ben! U hebt me goed gezien, niet waar? " Vervolgens begaf hij zich stil naar de loods van de weddingschappen. Als de wedrennen afgeloopen waren, nam hij gewoonlijk den trein. Hij noteerde het nummer van zijn coupé en dat van zijn kaartje. Vervolgens ging hij naar huis: „Zes uur, madame Carreau? " J t Is immers zes uur?. Precies om zes uur ben ik thuisgekomen". , „Ja, dat is zoo," bevestigde de concierge. i Na met dezelfde nauwgezetheid zijn diner 5r. de „Groene Kip" te hebben laten controIecren, ging hij een kopje koffie drinken in liet café de la Porte. Bij het vertrekken deed hij tot den eigenaar de opmerking: „Ik ben drie en dertig minuten gebleven. Gekomen om tien minuten over acht, vertrek ik weer om acht 43. 't Is immers 43? Doe me het genoegen en kijk even op uw horloge. Daarna begaf mijnheer Tourlaque zich weer naar zijne kamer. „Zoo, madame Carreau, 't slaat negen uur, He! " „Ja, 't slaat, mijnheer Tourlaque " Justin Tourlaque was volstrekt niet krankzinnig; en al geleek zijn leven ook op een spoorwegboekje, dan kwam dat alleen omdat hij een vreesachtige en voorzichtige natuur had. Hij wilde geen moeilijkheden met de justitie hebben. Er hebben in den tegenwoordige tijd zooveel moorden plaats dat men altijd kans loopt voor moordenaar te worden gehouden. Er was maar het kleinste toeval, de minste aanleiding tce noodig, om op het onschuldigste hoofd de meest verdachte en afschuwelijkste beschuldigingen te stapelen. Preventieve hechtenis, schandaal, handboeien, kruisverhoor enz. enz. aan dat alles stond men bloot En wie weet hoe ver dat gaan kan! Als mijnheer Tourlaque al die vreeselijke din gen de revue liet passeeren, zag hij reeds liet schavot met de guillotine voor zich verrijzen. Om dus aan alle verdenking te ontgaan, mijnheer Tourlaque besloten te leven met de geregeldheid van een chronometer en iederen dag te zorgen zijn alibi te kunnen bewijzen, ingeval men hem van iets zou verdenken. Hij meende dan wel zoo wat zeker te kunnen zijn, dat hij dali niet het slachtoffer zou worden van een gerechtelijke dwaling. En om nooit beschuldigd te kunnen worden een zijner familieleden te hebben vermoord, had hij noch vrouw, noch dienstboden noch vrienden Op zekeren morgen was er in het huis, dat mijnheer Tourlaque bewoonde een vreeselijk lawaai. Op zijn verdieping in het aangrenzend vertrek had men een afschuwelijken mis daad ontdekt. De bewoner, een zekere mijnbeer Gvanminot, die alleen leefde, had men laaghartig geworgd. Niemand had iets gehoord; de concierge had gedurende den nacht geen enkele mr.al aan het touw getrokken. In den loop van den dag had zij haar loge fiiet verlaten, zij had niets bijzonders gemerkt Verbijsterd liep mijnheer Tourlaque de 'deur uit. Een moord in zijn huis, wat een afschuwelijke gebeurtenis. Plotseling bevond Jiij zich tegenovere den commissaris en riep uit: „Ik ben gisteren om 12 minuten over negen thuis gekomen! Ik ben om tien minuten ever half tien naar bed gegaan, mijnheer de commissaris. U weet, dal. ik boven alle verdenking sta!" Zijn oogen stonden woest. „'Maar mijnheer, wie Verdenkt u!" antwoordde de commissaris Maar Tourlaque hernam: „En ik verwed er wat om, dat de misdaad in den namiddag heeft plaats gehad! Ik was om tien minuten voor twee te SaintQuen op de wedrennen Elf minuten voor •ze? ben ik terugekomen. U kunt het vragen, mijnheer! Ik zal het u bewijzen! Om vijf uur was ik in het café dc la Poste " ,,'t Is al goed, mijnheer, 't is al goed!..." antwoordde de commissaris ongeduldig. Laat ons als 't u belieft met rust! ,,Om acht minuten over zeven bevond- ik mij in het restaurant d„e Groene Kip" mijnheer de commissaris!" „Zoo, zoo! mijn waarde, antwoordde dc commissaris koel, verliest ge het hoofd? Maar weet ge wel, dat uw houding mij verdacht gaat voorkomen ?" „Verdacht! Ik! Verdacht! brulde Tourlaque. Maar dat ontbrak er nog aan! Mijn leven, mijnheer, is geregeld als muziekpapier, gecontroleerd! Ik ben om twaalf minuten over negen thuis gekomen....! Ik kan het bewijzen ! Ik leef misschien nog geregelder dan 11 " „Luister eens, mijnheer!" sprak de commissaris ruw. „Weet u wel, dat ik u kan laten arresteeren als u zoo tegen mij spreekt? " „Arr csteeren? Mij arrestceren?" — riep Tourlaque rood wordend als een kallcoensclie haan. Dc overige huurders, die op de trap stonden, begonnen Tourlaque te belccdigen. Kapitein Pomard, een bewoner van dc vierde verdieping, was al bijzonder heftig. „Uitstekend!" riep hij uit, Uitstekend! Zet den lafaard achter slot, mijnheer de commissaris. Hij heeft het gedaan! Dat is duidelijk 1" Bijna stikkend van verontwaardiging en woede, stotterde Tourlaque: „Ik heb mijn alibi! Ik heb mijn alibi Om twaalf minuten over negen Toen riep madama Carreau, de congiergè uit: „Laat ons met rust, bandiet, met je alibis! Nu weet ik, waarom je me altijd liet op-eekenen, hoe laat je uitging en weer thuiskwam Ik dacht, dat je een gemoedelijke oude heer was, maar nu doorzie ik je Je hebt je misdaad voorbereid " „Hij hoopte de justitie op een dwaalspoor te brengen, de bandiet!" bracht kapitein Pomard in het midden. Verbitterd brulden de huurders: „Apache, monster, je hebt den dood verdiend !" De ongelukkige Tourlaque begon over het geheele lichaam zenuwachtig te trillen. Hij barstte in snikken uit en stotterde: „Alibis! Alibis! Ik heb mijn alibis! Medelijden! Genade ! " Ik was tot 10 minuten over half vijf te Saint-Quen Ik was te Maar de commissaris riep gestreng uit: „Agenten.... Maakt u van dien man meester! Er is geen twijfel meer aan Nu hij begint te huilen, is hij de schuldige Ik ken die tranen " Tourlaque trachtte tevergeefs zich te verdedigen. Twintig ijzeren vuisten hadden hem gegrepen Toen, eenige dagen daarna, de ware schuldige ontdekt werd, was het tc laat. Tourlaque was reeds in liet krankzinnigengesticht tc Charenton in een cel opgesloten. ---