Papiergeld en Vervalsching. Schrikt niet, waarde lezers! Al zullen wij personen ten tooneele voeren, die we liever op een eerbiedigen afstand houden, toch twijfel ik niet of gij zult van verre wel eens een kijkje willen nemen in het bedrijf der lieden, die als het uitvaagsel der maatschappij beschouwd moeten worden, omdat zij hunne dikwijls niet geringe gaven van verstand aanwenden, teneinde een tijdlang de maatschappij door bedrog te exploiteeren. Wij zien ze voor onze verbeelding in eenzame holen de werken der duisternis uitvoeren, totdat eens klaps de straffende hand der gerechtigheid zwaar op hen drukt. Werpen wij eens een blik op het papiergeld en op de personen, die zich met de vervalsching er van bezighouden. De Chineezen, die alles reeds zooveel vroeger kenden dan de Europeanen, waren ook de uitvinders van het papieren geld. Volgens een oude geschiedenis zou hun keizer Hian Tsoeng in de 9e eeuw na Clir, de rij ke bewoners van zijn land uitgenoodigd hebben, hun baar geld in de schatkist te werpen, om daarvoor schriftelijke bewijzen terug te ontvangen. Deze schriftelijke bewijzen noemde hij feh tsian, d. i vliegend geld. Dat papiergeld viel zoodanig in den smaak der Cbineczen, dat in het midden der 14e eeuw bijna uitsluitend papiergeld in het Hemelsche Rijk gebruikt werd. Toen evenwel later bleek, dat veel van het uitgegeven papiergeld geheel zonder waarde was en dat het zonder eenig toezicht gemaakt was geworden, verminderde het gebruik allengs weder om plaats te inaken voor het solide geld. In Europa werd het papiergeld ingevoerd in den tijd, toen Frankrijks bevolking zuchtte onder den schuldenlast, door Lodewijk XIV, over dat land uitgestort. Het is van algemeene bekendheid hoe de Schot Law dit middel aanwendde, om de berooide financiën van den zwaar belasten staat te redden en hoe hij duizenden in het verderf stortte door zijne speculatiën. Trots die verkeerdheden, waartoe het papiergeld aanleiding gaf, is het allengs onder verschillende vormen algemeen ingevoerd. Evenwel kan men in do meeste gevallen niet spreken van eigenlijk papiergeld, daar de bankbilletten bijv. eene aanwijzing zijn, dat de som, welkeer op uitge drukt staat, aan kapitaal bij de Nederlandsclie bank aanwezig is. Uit is met het meeste papiergeld het geval. Daar evenwel het papier zelf geen waarde bezit, is er door het namaken van de papieren geldaanwijzingen groot voordeel te behalen. De valsche munter moet zich in elk geval nog van een metaal voorzien, dat veel op het inuntmetaal gelijkt en veel minder van waarde is ; de vervalscber van papiergeld heeft slechts papier noodig en kan de cij fers er op plaatsen zoo als hij wil Hierdoor is het natuurlijk, dat het namaken van papiergeld voor oneerlijke lieden een groote aantrekkelijkheid had en daarom moesten dan ook de zwaarste straffen er to gen bepaald worden. Oin het namaken van bet papiergeld te voorkomen is het noodig, dat dit zoo fijn en kunstig mogelijk ver vaardigd wordt. Daardoor is het namaken alleen mogelijk voor de meest knappe en kundige lieden en aldus kan men zeggen, dat de geschiedenis der papiervervalschers eene historie is der verkeerdheden van vernuftige en knappe lieden Door de moeielijkneid van het handwerk is gewoonlijk een heel gezelschap van bekwame lieden noodig, om het vervalschen van papier geld met succes uit te oefenen. Daardoor wordt het bezwaar van ontdekking voor hen zeer vergroot. Bij dit gezelschap moet in de eerste plaats een vakman zijn, die zijn handwerk goed verstaat. Alleen een bekwame lithograaf of graveur kan het fijn bewerkte papier namaken Daar evenwel een flink werkman genoeg verdient, om op eerlijke wijze in zijn bestaan te voorzien, moeten de oprichters van een dergelijke vereeniging op een handige wij ze den werkman in hunne netten trachten te lokken. De handigheid en takliek in dit , opzicht grenst aan het ongeloofelij- ' ke. Gewoonlijk trachten zij den flin- j ken werkman in een zwijmel van , genoegens te sleepen en als goede [ vrienden veel met hem uit te gaan. i Wanneer geldgebrek hiervan later het gevolg is, zijn de aanleggers van het complot de reddende engelen die gaarne leenen tegen enkele bewijzen. Zoo trachten zij hem in hunne macht te krijgen en wanneer eindelijk de nood het hoogst gestegen is komen zij met hun reddend voorstel. Het aanschaffen van een drukpers heeft verder moeilijkheden. Wel zijn deze overal te verkrijgen, doch wanneer iemand, die geene drukkerij heeft, deze aankoopt, verwekt dit licht argwaan. Daarom worden dik wijls op verschillende plaatsen de deelen van een pers met dat doel gekocht. Allerlei voorwendsels bezi gen de vervalschers, om het vermoeden, als zouden die deelen tot een pers dienen, af te wenden. Gewoonlijk geeft de besteller zich voor een uitvinder uit, die een nieuwe machine wil samenstellen en het geheim er van niet mag verraden, Zoo verscheen er in 1883 bij een slotenmaker in Berlijn een man, die een bestelling deed van eene zonderlinge machine, welke hij voorgaf, dat dienen moest, om saffraanleder te bereiden. Door de ruime betaling vatte de slotenmaker argwaan, te meer, daar de besteller in een hötel logeerde. De politie, die de zaak onderzocht, vond geen reden om den verdachte te houden, en het bleek werkelijk, dat de machine, die veel op een drukpers geleek, diende tot lederbereiding. Toch bleef het oog op den persoon gevestigd en driemaanden later viel hij in handen der politie, nadat hij reeds valsche Russische banknoten met zjne machine vervaardigd had. Om haar tot dat doel gereed te maken, waren andere deelen te Hamburg vervaardigd. Behalve een drukpers is een nummermachine noodig voor het hand werk. Zoo als wij weten, zijn de banknoten van doorloopende nummers voorzien en bij de vervalsching moet dit gevolgd worden. Zoo behoort er reeds een aanzien lijk kapitaal toe, om de industrie te kunnen aanvangen. Evenwel wordt de zaak op touw gezet met het doel om bij slagen buitengewone voordeelen te behalen. Het moeielijkste deel van de onderneming is nog, de valsche billetten zonder opzien te verwekken aan den man te brengen. Hiertoe is een geheele organisatie noodig en wordt de arbeidsverdeeling op ruime schaal toegepast. Gewoonlijk hebben de fabrikanten van het valsche papier eenige agenten, die zij hun produkt met ruime provisie, o. a. aan 331^3 pCt. der normale waarde, leveren. Daar het fabrikaat eigenlijk een zeer geringe waarde heeft is de verdienste van den fabrikant nog altijd zeer hoog. Deze agenten hebben weder hunne subagenten, die tegen 50 pCt. de valsche billetten ontvangen ; voor zeer juiste namaaksels wordt evenwel niet zelden meer betaald. Deze agenten zijn echter bepaald noodig, om de industrie te doen slagen. Zij zijn de middellaars tusschen het publiek en de eigenlijke vervalschers. Toch zijn de makers van de valsche billetten zelden aan de agenten en sub agenten zeiven bekend en weder door tusschenpersonen komen deze met elkander in aanraking. Hierdoor is het voor de politie des te moeielijker, het geheele net der misdadigers te leeren kennen, Om de valsche billetten aan den man te brengen, kiezen de agenten en sub-agent gewoonlijk groote steden In dit geval doen zij kleine inkoopen welke zij met billetten betalen. waardoor zij geld terug ontvangen. Om het nauwkeurig nazien der billetten te voorkomen, worden winkels uitgezocht, waar het bizonder druk is. Ook aan stations onmiddelijk vóór het vertrek der treinen nemen zij hun kans waar. (Slot volgt.) --- FEUILLETON. Ontmaskerd. 46. «Er ia mij niet eens gezegd, dat rjj ran arond naar den schouwburg zou gaan.* «Toch wel, herinner je maar eens goed, aan tafel i« tr over gesproken.# «Dan heb ik er zeker niet op gelet.# «Het is nog vroeg genoeg, je kunt juist tegen het einde van de voorstelling aan den •chouwburg zijn.» «Ik ben vermoeid en heb wat hoofdpijn van de -warmte. Ik ging liever naar mijn kamer.* 1 «Doe dat dan, mijn jongen, Georjette heeft trouwens al gezelschap genoeg.« Bobert kuste zijn tante en ging lyn kamer Opzoeken. «Neen,* zeide hij vastberaden, «liever wil ik «tervtn, dan haar verdriet aan fe doen. Al moet mijn hart er ook onder breken, ik wil Clotilde niet weerzien, ik zal haar sehrijven.» Kjj stak licht aan, nam een vel papier voor zich, maar verder kwam hij niet. Duicende gedachten bestormden zjjn brein en het was hem niet mogelijk, een enkel woord te schrijven. «Morgtn,» zeide hij ten slotte, terwijl hij epitond en zich ontkleedde, «morgen zal ik het wel kunnen toen, de slaap zal mjj tot kalmte brengen.) Sedert Jonathan Pierce in huis was, bekommerde Georgette zich zeer weinig om Bobert; "ü had slechts oogen en ooren voor den Amerikaaa, die zich van zijn kant ook bijna uitsluitend met baar bezig hield. Bobert ontweek zjjn verloofde. Nu hjj Clotilde had gezien, stond alles in haar hem tegen, zelfs de klank van haar stem hinderde hem. Den volgenden dag kon hjj er evenmin toe komen, een brief aan Clotilde op te stellen. Hij wist niet wat hij haar schrijven zou. Wel kwam hg op het denkbeeld, tea rei* voor te wenden, maar hij verwierp deze gedachte weer even spoedig, als zij bij hem opgekomen was. Tegen zeven uur 's avonds ging hij uit. Hoewel hij telkens herbaalde, dat hij Clotilde niet mocht weerzien, ging hij toch langs den kortsten weg naar haar werkplaats. Het was alsof een' onzichtbare macht hem daar heen dreef. Hij wandelde met haar door de stille buitenwijken van Parijs en het geluid van haar stem verdreef elke gedachte aan Georgette en aan zijn plicht jegens Adèle. Toen hij thuis kwam hoorde hij in den tuin het geluid van een piano, dat uit den salon kwam. De vensters stonden hoog open en hij zag Georgette voor het klavier zitten. Haar vingers gleden over de toetsen, toen hief zij een lied aan. In diep gepeins verzonken bleef Bobert staan luisteren. Georgette zong helder en zuiver, maar er was niets liefelijks, niets lieftalligs in. Spoedig maakte Bobert een beweging, als wilde bij iets van zich afwerpen. Hjj wendde zich af en sloop als een dief langs het huis, ten einde niet gezien te worden. Door de achterdeur trad hij het huis binnen en ging terstond naar zijn kamer. Daar gekooien wierp hij zich geheel gekleed te bed, verborg zijn gelaat in zijn handen en weende bitter. »0, myn God I* riep hij te midden zijner tranen uit, «wat kan de plicht toch hard zijn, ik kan de mijne onmogelijk vervullen, want liever wil ik sterven, dan afitand te doen van Clotilde, ten einde de man te worden van Georgette.» XXIX. DE WIL VAN GEOBGETTE. De vertrouwelijkheid tusschen Jonathan Pierce en de familie Frezer werd van dag tot dag grooter. Hij had vooral Georgette zoo innig liel, dat er geen uur van den dag voorbijging dat hij niet bij haar was. Hoofdzakelijk jegens die liefde tot haar Georgette, voelde ook Adèle zich tot ham aangetrokken. Willem de Graaf droeg den Amerikaan een warme, oprechte vriendschap toe, gemengd met dankbaarheid voor alles, wat bij voor Bobert gedaan had. 's Middags ging hij meestal uit rijden met Georgette en Suzanne. Ondanks haar afkeer voor den Amerikaan, die Suzanne niet trachtte te verhelen, zocht zij toch voortdurend zijn gezelschap. Wanneer zij in het rjjtuig tegenover hem zat, sprak zij geen woord, maar haar oogen bleven onverpoosd op zjjn gelaat rusten. Eens vroeg bij haar: (Waarom ziet u mij toch zoo aan?# «Hindert u datP» was haar wedervraag. »0 neen, maar ik zo» toch wel eens willen weten, of u dat met een bijzondere reden deed.* «Toch niet, ik dacht ergens aan.» «En waaraan dan, als mijn vraag niet al te onbescheiden is ?» «Aan bet verledene.» »Geen spier van zijn gelaat vertrok, maar toch ontging het Suzanne niet, dat er een somber vuur in zijn oogen gloeide. Een paar dagen daarna maakte Jonathan gebruik van een oogenblik, dat Georgette de kamer had verlaten en vroeg : «En wanneer zal nu de bruiloft plaats hebben ?« Bobert werd bij het hooren van deze vraag doodsbleek, maar op dit oogenblik lette niemand op hem. «Och, dat heeft nah geen haast,» zeide Adèle, »Georgette is nog jong genoeg. Van den winter zullen wij daar wel eens over denken.* »Het past mij wel niet, mij in uw familieaangelegenheden te mengen, mevrouw, maar ik zou zoo gaarne bij het huweljjk tegenwoordig zijn. Ik kan echter bezwaarlijk over een half jaar nogmaals een reis naar Frankrijk doen en evenmin tot den winter hi«r bljjven.» Georgette kwam weer binnen, zij had de laatste woorden van Jonathan opgevange» en zeide: »Wat is dat, denkt onze vriend aaB vertrekken ? Volstrekt niet, dat mag niet gebeuren. Ik laat u niet van hier gaan.» «Je bent een engel, Georgette, maar ongelukkig genoeg, is het mij om verschillende redenen onmogelijk aan je verlangen in voldoen.* »Welke redenen dan f» «Om er maar een te noemen, kan men in Amerika niet altjjd buiten mij » tfOl# zeide Willem, »die reden is niet geldig. Benjamin Pembroke zal b«st uw plaats kunnen innemen en u zou van hier uit, het toezicht kunnea houden over de beide fabrieken hier en in New-York. Ik ben toch voornemens mij na het huwelijk uit de zaken terug te trekken en mijn plaats geheel aan Bobert over ta laten.* «01 Bobert is volkomen in staat, de zaak alleen te besturen.' «Kom, blijf bij ons,» drong Gaorgette aan, «verlaat mij niet. Wij zouden met ons allen een gezin vormen en u zou eens zien hoe gelukkig wij zouden zjjn. U sou met mij uitgaan wanneer Bobert het te druk in de fabriek had. U houdt toch immers veel, zeer veel van ons allen P« «O 1 zeker, maar . . . .* «Dan geen maar meer. De kinderen van uw compagnon zullen u niet zoo lief hebben als ik. Uw plaats is dus hier, nietwaar mama ?« De heer Jonathan Pierce wierp Adèle een blik toe eoo vermetel en zoo smeekend tevens, -dat zij bloosde en de oogen neersloeg. Bobert, vervuld van de gedachte aan Clotilde, had er niets van gemerkt, Willem evenmin. Alleen Georgette had het gezien, en een tevreden glimlach speelde om haar mond. De stoomfluit in de fabriek gaf het teeken dat het rustuur voorbij was en de arbeid hervat werd. Bobert stond op en ging naar de fabriek. Willem zeide tegen Jonathan: *Ik moet van middag in een fabriek in de voorstad Saint-Germain wezen. Dat is een hoogst merkwaardige inrichting en als u lust heeft.. . .» «Neen,» antwoordde Georgette, //de heer Jonathan heeft mij beloofd, dat hij van middag thuis zou bljjven.» Willem drong er niet verderop aan en ging heen, zoodat Adèle, Georgette en Jonathan in de kamer alleen bleven. jMijnheer Jomthan,» zeide Georgette eensklaps, nadat er langen tijd een diep stilzwijgen onder het drietal had geheerscht, «u gaf daar straks een reden op, waarom u niet in Frank. rijk kan blijven, een ongeldige reden zooals oom Willem u zonder moeite heeft bewezen, maar u sprak van meer redenen, welnu, ik sta er op ook de overigen te kennen.* «Georgette, je wordt onbescheiden,* zeide Adèle. * «Tegenover mijn vriend P 01 neen, dat is niet mogelijk.» «Georgette beeft gelijk, mevrouw, in haar behaagt alles mij.» *Hoort u het nu, mama f Kom, mijnheer biecht eens op.» »Het is zoo moeielijk.* Hij zag Adèle strak aan en de jonge weduwe ofschoon zij haar oogen neergeslagen had, voelde dat zijn blik op haar rustte. »Ik ban een ongelukkige, die altijd eenzaam en verlaten heeft geleefd » ging hg voort. »Ik versta niet zoo goed de kunst mijn gedachten onder woorden te brengen.» »En wanneer men u nu eens hielp P» «0 I dat zou geheel iets anders zjjn.» «Wat beteekent dat, Georgette » zeide Adèle. »Zwijg toch, kind.» Georgette ging naast baar moeder op de sopha zitten, nam haar hand en zeide met meer teederheid, dan de arme moeder ooit van haar dochter ondervonden had : «Waarom wil u dat ik zwijgen zal, lieve, goede maiua?» Waarom wil u niet, dat ik aan n beiden mijn innigsten wensch, mijn vurig verlangen zal kenbaar maken ?» «01 spreek Georgette I» riep Jonathan ontroerd uit, spreek, lief, dierbaar kind, wier hart geraden heeft, wat in het mijne omgaat.» Georgette knikte hem glimlachend toe en vervolgde tegen Adèle: «Wat ik op aarde boven ailes liefheb, jsijt gij beiden, u mama, zoowel als de heer Jonathan. Welnu, laat mij u beiden behouden De voornaamste reden, waarom de henr Jonathan zou willen vertrekken is, dat hij niet langer in uw nabijheid kan leven en dat het hem aan moed ontbreekt, u te zeggen wat hem op het hart ligt. Mijn eigen papa heb ik nooit gekend, maar die had mij toch niet inniger kunnen liefhebben dan hij. Hij bemint mij reeds alsof ik zijn dochter was, mama, geef hem ook het recht rnjj zoo te noemen. (Wordt vervolgd.) --- Excellent ex Queen Charlotte. Het Engelsche linieschip Excellent, waarvan de kiel gelegd werd in 180J te Daptford en dat in 1810 werd te water gelaten, ligt thans te Bolnes aan de werf van de heeren G. B. Pas & Zonen, door wie het te Portsmouth werd aangekocht om het te sloopen, vanwaar de sleepboot Zuid-Bolland het in vjjftig uren in da Nieuwe Waterweg binnensleepte. Het is lang 191, breed 53 en van het bovendek tot onder het ruim 52 voet hol, en heeft eene waterverplaatsing van 8994 of circa 40U0 ton. Het was vroeger genoemd Queen Charlotte , en voerde toen 100 zware stukken. Een der voornaamste I wapenfeiten van dit zeekasteel vond plaats den 27sten Augustus 1816, toen het de admiraalsvlag voerde onder bevel van Lord Exmouth bij het bombardement van Algiers door de Engelsche vloot, waaraan ook een eskader van zes Nederlandsche schepen onder bevel van admiraal baron Van der Capellen deelnam, waardoor de geheele Alger{jn=che vloot, de arsenalen en een groot gedeelte der stad vernield werd, en dat de Algerijnen op een verlies van elfduizend dooden te staan kwam, terwijl het vereenigde eskader een verlies leed van 141 man en er 743 werden verwond. De Queen Charlotte (thans Excellent) had de gevaarlijkste positie voor het havenhoofd, waar de zwaarste Algerijnsche batterijen zich bevonden en reeds bij de derde volle laag van de zware stukken der Q neen Charlotte naren de batterijen der Algerijnen aan de Zuidzijde van het havenhoofd vernield. Dat het admiraalschip veel had te verduren bewees het groot aantal dooden en gewonden daar aan boord. Des anderen daags onderwierp zich de Dey van Algiers en werden 1211 christenslaven in vrijheid gesteld. De Queen Charlotte werd, na buiten actieven dienst gesteld te zyn, ingericht tot opleiding van artilleristen. Het schip ligt, zooals gezegd is, than» te Bolnes, die welvarende plaats tusschen Slikkerveer en IJselmonde, waar ook de Gebroeders Pot hun groot etablissement van scheepsbouw hebben ; het is aan den wal gemeerd met de bakboordzijde tegen de werf van de koopers waar men door eene gemakkelijke brug toegang krijgt door een der stukpoorten van het benedendek, waar vroeger de zwaarste batterij stond. Het kolossale vaartuig is ontzettend sterk gebouwd, met dekbalken van 18 en sommige van Si duim breed en 16 duim dik, alles Afrikaansch eikenhout. De ijzeren knieën die de deksbalken aan de zijde verbinden, hebben eene breedte van vijf Engelsche duimen en zijn in de nek zeven Engelsche duimen dik. Onder het benedendek bevindt zieh bet ruim met het koebrugdek, dat geheel duister is en waarin zich de chachotten, kogelbakken en vroeger ook de kruidkamer bevonden. In de kimmen en de zijde onder in het schip vormen de aaneengesloten inhouten met de zware buitenhuid eene dikte van vier Engelsche voeten en met het diagonale verband van eiken balken en kromhouten van 24 Eng. duim in het vierkant eene dikte van zes Engelsche voeten, solide doorgebout met zware koperen klinkbouten. Het geheel bestaat uit zes dekken, onderling door vele luiken met gemakkelijke trappen verbonden en men staat verbaasd over de groote ruimte in het schip. De vier kluisgaten hebben ieder 24 Engelsche duimen middellyn. Er zijn in de verschillende dekken nog vele hutten aanwezig, waarvan de matglazen deuren van sommige io het glas Brittannia voorstellen als de meesteres der zee, met het bekende randschrift: Si vis pacem para Lellum. »Die den vrede bewaren wil, bereide zich voor op oorlog.» Achter in het schip zyn nog de zeer ruime verblijven van de officieren, drie hoog boven elkander, welke, hoewel thans van hunne vroegere weelderige inrichting ontdaan, toch nog sporen aantoonen van vroegere pracht, waaronder de blank gepoetste dekstntten met fraaie Turksche knoopen onderdek en de vergulde koppen der bouten van de porceleiawit geschilderde zware ijzeren knieën. Enkele luikhoofden van de dekken zijn met tegels van Delftsch aardewerk bekleed geweest, waarvan de sporen nog te ziea z{jn. Achter de kajuiten zijn drie rijen hoog galerijen aangebracht, voorzien van stevige leuningen, waardoor de verschillende officieren geheel vrij van elkander een luchtje konden scheppen en wandelen. Op het bovendek is nog de campagne, en vóór zijn de verschillende inrichtingen voor het wasschen der equipage en de scheepssm'ederjj. Over het ge> hiel i* het ontzaglik» zeekasteel, dat twintig roet diep ligt, goed onderhouden en zeer bezienswaardig als een merkwaardig type van het oorlogschip in het begin dezer eeun. ---