WRABGE VRUCHTEN. Een zonderling schouwspel biedt ons de huidige maatschappelijke toestand. Eune algemeene beroering, voortgevloeid uit de tot uiterste consequentie gedreven denkbeelden der revolutie, het socialismus, strevende naar eene gelijkheid, die eene utopie aal blijven, beweegt hemel en aarde, niet om de rechten van den werkman te verdedigen, en hem, den verongelijkte te doen deelen in het goede der aarde bij al zijne moeiten en zorgen, maar om de bestaande orde onderst boven te keeren. Daar tegen, niet tegen het streven naar lotsverbetering van de armen, van de slaven van den arbeid, wapent zich de Christelijke maatschappij, en zij zoekt haar wapen in het eenige, het beste, dat tegenover de dwaasheid en uitspattingen der socialisten te stellen is, zij wil verbetering van der werklieden lot, langs de gulden baan der Christelijke naastenliefde en weldadigheid. Congressen, patronaten, verheven leeringen, de schoone, nooit genoeg geroemde Pauselijke Encycliek over de Arbeidskwestie beoogen allen het heerlyke doel: de mindere klassen te leeren en te helpen, de hoogere standen belangstelling in het lot van armen en Lidenden in te boezemen. Zoo wapenen zich de Katholieken, maar wat doen de liberalen ? Ook zij, tenminste de nietneethoofden onder hen, versmaden de uitspattingen der socialisten, maar zij staan daar tegenover besluiteloos, machteloos. Dat erkennen sommige hunner bladen. Zij geven ons daarbij een vermakelijk schouwspel, waDneer zij in klaagtonen de onmacht en luiheid hunuM gwatverwaoteo betreuren. .Wij beleven, zeggen ze, i een moeilijk tijdvak, omriigd van gevaren, en onze aanvoerders en onze soldaten blijven in kalme rust, het geweer bij den voet. De Katho lieken organiseeren zich tegen het s'ci&iismus, dit laatste groepeert zijne krachten tegen de maatschappij, en wij, liberalen, slapen den gerusten slaap des vredes en der zelfvoldoening « Die goede, welmeenende organen van het oude liberalismus zien niet, dat die onmacht zonder geneesmid del is, dat deze slaap den dood nabij komt. De tijden zijn veranderd ! 1 r de gebeurtenissen hebben niet stil gestaan ! de revolutionaire denkbeel den hebben voortgang gemaakt, en wij staan vooreen nieuwen toestand. Hoe zou het liberalismus het socialismus, zijn eigen vleeschelijk kind, kunnen bestrijden ? Dat zou een onnatuurlijke strijd zijn. Voor welke principen en voor welke denkbeelden ? j ' De socialisten zijn vreeselijk logisch, en hebben de liberale denkbeelden alleen tot de uiterste gevolgtrekkingen gedreven. De liberalen schiepen j den Staat zonder God, die meestal een Staat tegen God werd ; het socialismus, daarop voortbouwend, ziet in de Maatschappij niets anders dan eene menschelijke inrichting, een week stuk was, dat men op verschillende manieren kan kneden en het maakt zich gereed daarvan een vormloos ding te scheppen. De socialisten gaan verder : de Staat is zonder God, de Maatschappij is niet van God, welnu, waarom zou de mensch zich om God of een ander leven bekommeren ? Maar rekenen zij God, en een toekomend leven weg. dan zijn de socialisten er toe gekomen in een sociale revolutie eene algeheele omkeering te zoeken, die beter aan de tegenwoordige, voor hen onverstaanbare Maatschappij moet zijn. Nog eens, wat zou het liberalismus daartegen kunnen inbrengen, welke ernstige tegenwerping heeft het te maken, die de afbrekers vermag terug te houden ? Zouden wij met de hand op het hart durven verklaren, dat, als wij geene Christenen waren wij niet tot de socialisten zouden behooren? Welnu, alleen in terugkeer tot het Christendom, de Christelijke rechtvaardigheid, de christelijke liefdadigheid, de Christelijke instellingen ligt het groo