Belastingrubriek. Alle stukken, op deze rubriek betrekking hebbende, gelieve men te zenden aan den Belastingredacteur van drt blad. n e vragen om inlichtingen worden onge* *eer om de 14 dagen beantwoord. De be= handeling vindt op de meest discrete wijze „uTte terwijl de correspondentie dadelijk Sr beantwoording wordt vernietigd. J. M. J. S. te K. Antwoord: Daar u ge» refield uw 6alaris heeft genoten, bestaat er «$n enkele aanleiding tot ontheffing. Ont» heffing wordt alleen verleend, wanneer door «taking van beroep (en daarvan is bij u in de eerste plaats geen sprake) het inkomen jsak beneden drie»vierde van het tevoren denoten inkomen. Zoudt u door uw ziekte en door daarme» de in verband staande vermeerdering van uw uitgaven, in moeilijke financieele om» «tandigheden verkeeren, dan zoudt u kun» «cn probeeren, kwijtschelding te vragen. Een dergelijk verzoek moet worden gericht ian den Directeur der Directe Belastingen. Misschien kunt u tot na de beslissing daarop uitstel krijgen van den ontvanger, waar de aanslag betaald moet worden. II. „B. G." Antwoord: Omtrent alle door u bedoelde kwesties kan alleen een notaris u volledig inlichten. Een en ander behoort niet tot het terrein van onze be» lt»tnvg rubriek. III. J. F. te S. Vraag: Een vader wil zijn winkelzaak overdoen aan zijn zoon; de zoon tal de zaak overnemen in den loop van Mei 1929; de zoon is meerderjarig. Heeft de ▼ader nu recht op ontheffing der Inkom» itenbelasting 1929»30? Wordt de zoon aan» gslagen, hij heeft geen ander inkomen. eldt artikel 41 der wet op de Inkomsten» belasting. Antwoord: Wanneer het inkomen door het s taken van een bedrijf daalt beneden Va van het bedrag, waarnaar de aanslag is of wordt geregeld, dan wordt ontheffing ver» leend over de nog niet ingetreden maanden ran het belastingjaar. Daalt het inkomen in het door u gestelde geval dus beneden #, dan kan de vader ontheffing krijgen van den te zijner tijd te ontvangen aanslag In» komstenbelasting 1929«'30 en wel over 11 maanden. De zoon wordt voor 1929»'30 aangeslagen op basis van zijn inkomen over 1928. (U schrijft, dat hij reeds enkele jaren in de taak van zijn vader werkzaam is). Eerst op 1 Mei 1930 (voor den aanslag 1930»'31) wordt met de nieuwe bron, het vroegere bedrijf van den vader, rekening gehouden. Dan moeten de te begrooten jaarlijksche in» komsten worden aangegeven, op basis van hetgeen op 1 Mei 1930 bekend is, van de toestand ir. het algemeen dus van de zaak op dien datum. Artikel 41 heeft met een en ander niets te maken. Dat geldt voor iemand, die na 1 Mei belastingplichtig wordt, b.v. voor iemand, die uit het buitenland komt Belas» tingsplichtig is iedereen, die binnen het Rfyk woont. De zoon was dus op 1 Mei reeds belastingplichtig. Men kan belasting» pliohtig zijn, zonder dat men belasting be» hoeft te betalen. Zoo is een kind van twee jaar belastingplichtig, maar niet belasting» schuldig in den regel IV. P. H. te K. Antwoord. Wanneer een bedrijfspand voor de uitoefening van het bedrijf na eenigen tijd niet meer noodig ■ en men gaat tot verkoop over, dan wordt de winst, die bij verkoop gemaakt wordt, beiast. Een eventueel verlies kan in minde» ring worden gebracht. Inderdaad dacht de Hooge Raad er volgens oude beslissingen vroeger anders over. Sinds eenige jaren is in die oude opvatting echter een wijziging gekomen. Een beslissing in dezen zin vindt u in aflevering 6 van de Beslissingen in Be» lastingzaken in het loopende deel. V. H. S. te O. Antwoord. Wanneer u onderling afspreekt, om een stukje papier, alleen met een bedrag er op, zonder hand» teekening, te beschouwen als kwitantie, dan moet dat stukje papier volgens de Ze» gelwet wel degelijk gezegeld worden. Het gaat niet om den inhoud van het stuk, maar om het karakter ervan. De opvatting van den Ontvanger der Registratie, die u heeft ingelicht, is dus niet juist. VI. P. M. te H. Antwoord. Wanneer men met zijn meubeltjes inwoont bij een familielid, dan behoeft men geen Personeele Belasting te betalen. De aanslag in de Per» soneele Belasting komt ten name van den» gene, die als hoofd van het gezin kan wor» den beschouwd. Wanneer u een en ander niet billijk vindt, dan doet u het beste on» derling een verdeeling op te stellen naar verhouding ongeveer tot de waarde van de meubelen. VII. A. T. te R. Antwoord. Van fond» sen, die men op 1 Mei heeft, behoeft men alleen de opbrengst over het afgeloopen kalenderjaar aan te geven, wanneer men die fondsen gedurende dat geheele jaar in zijn bezit heeft gehad. Is dat niet het geval, dan mag men zeer zeker de opbrengst be» grooten, die men in het komende belasting» jaar zal genieten. Staat het dus op 1 Mei vast. dat op de bedoelde aandeelen geen dividend zal wor» den gegeven, in het komende belastingjaar, dan kunt u rustig op nihil begrooten, al is er in het afgeloopen kalenderjaar wel divi» dend betaald. Ik kan mij dus met de opvatting van den ambtenaar, die u heeft ingelicht, niet ver» eenigen. VIII. O. ten H. te A. Antwoord. Wan» neer u een firmant in uw zaak opneemt, dan moet u op 1 Mei a.s. toch gewoon de opbrengst over het afgeloopen kalender» jaar aangeven, niet de helft, want uw bron van inkomen blijft dezelfde. De opgenomen firmant wordt begroot voor zijn aandeel in de winst over een vol jaar. --- WILDE SHEBA 2) UIT HET ENGELSCH door ALICE & CLAUDE ASKEW (Alle rechten voorbehouden) Toen hi) de deur achter zich sloot, hoorde mevrouw Rayne hem in zichzelf zeggen: — Nooit van m'n leven heb ik zooiets gezien. De merrie liet hem zijn beenen om hem heenslaan, alsof ze hem van kinds af aan had jekend, at suiker uit zijn hand en hinnikte van plezier. Ik weet waarachtig niet meer, of ik op mijn hoofd of op mijn voeten loop. Deze woorden waren half tegen mevrouw Rayne en half tegen zichzelf gericht en hy hield den deurknop oog in de hand, maar ten slotte ging hij toch weg, nog aeelemaal uit zijn gewone doen, om Roden te zoeken. Achteroverleunend in haar stoel, die ze tot vlak bij oe schrijftafel had geschoven, wachtte mevrouw Rayne de komst van haar gast af. Om haar mond waren trek» ken van zorg, doch haar oogen glinsterden nu van op» binding en het was, of een drukkende last van haar *as afgewenteld en een nieuwe hoop haar bezielde. Na zes jaren aan het tooneel was ze getrouwd; haar ®an had de schoone Peggy van de planken weggehaald W haar op Moorlands geïnstalleerd, waar zijn renstal Joen reeds was, want wedrennen was zijn speciale liefhebberij. En onder zijn invloed was de jonge vrouw °°k van paarden gaan houden. Ze had haar man oprecht liefgehad, maar toch was ®ct haar nooit geheel gelukt, — zooals trouwens te v oorzien was,. — het bohémienleven, waaraan ze ge» *end was, geheel op te geven. En het was pas na vele wen. dat ze, als jonge, mooie en rijke weduwe, t:>e» 8 a ng kreeg tot betere kringen en dat nog alleen, omdat er door personen van grooten invloed was geïntro» auceerd. Deze gelukkige staat van zaken had vele jaren ge» £uurd, doch nu begon Peggy langzamerhand te bemer» «en, dat haar rijk niet meer zoo groot was als eerst. En * Pogingen die ze in het werk stelde om haar populari» e 't te behouden, — pogingen die haar handen vol gold *®*Jten — brachten haar niet veel meer dan teleur* •tellingen. Ze had, na eerst een theater te hebben gekocht, een tooneelstuk opgevoerd en dat was op een mislukking uitgeloopen. Het had haar ongehoord veel geid gekost en ze had, voor een volgend stuk, weinig hoop op meer succes. Het was haar duidelijk, dat een tweede mislukking veel meer beteekenen zou dan alleen verlies van popu» lariteit want bijna zonder het te merken, had ze haar fortuin opgeofferd en ze stond zelfs voor het feit, dat ze groote schulden had, zóó groot, dat de betaling ervan haar onmogelijk bleek. Dag aan dag had ze zich het hoofd gebroken met berekeningen en cijfers, en in haar pogingen om de zaken weer in orde te brengen, had ze zich hoe langer hoe dieper in de schuld gestoken. Ze kon zich niet voorstellen, dat zij, die vroeger nooit tobde over de consequenties van haar uitgaven, die met haar kapitaal omgesprongen had alsof het in» komen was, nu aan het einde van haar middelen zou zijn gekomen. Deze gedachte was haar zóó vreemd, dat ze haar steeds en gaarne van zich af had gezet, totdat ze ce» noodzaakt werd, de feiten onder de oogen te zien. — Het zal ten slotte wel weer terecht komen, had ze steeds gezegd, maar ze wist wel, dat het niet in orde zou komen, tenzij er iets bijzonders gebeurde en dat dan nog heel spoedig. Niettegenstaande dit alles wan» hoopte ze volstrekt niet. Haar tooneelstuk zou nog een succes kunnen worden, Vivienne zou een rijk kuwelijk kunnen dóen en de kans op wilde Sheba was verbeterd. Het winnen van de Grand National zou alles goed» maken, maar het duurde nog een paar maanden voor de rennen plaatsvonden en.... zou ze het nog zoo lang kunnen uithouden? Juist toen ze zich deze vragen stelde, trad Roden Morley binnen, gewasschen en geschoren, maar nog met zijn eigen armoedige kleeren, een zielige figuur, vreemd»afstekend tegen de smaakvolle pracht van het boudoir. Maar Peggy nam daar geen notitie van; ze stond van haar stoel op en gaf hem een hand, met een hartelijk» heid en warmte, alsof ze jaren geleden de beste vrien» den waren geweest. Roden kon een glimlach niet onderdrukken. — U schijnt te vergeten, mevrouw Rayne, dat ik maar een arme zwerven ben, zei hij. Hoofdstuk IV. RODEN'S GESCHIEDENIS. Ondanks zijn armelijke kleeren, leek Roden Morley toch niet zoo volkomen op een zwerver, als hij het zelf deed voorkomen. Hij was klein en mager, bijna abnormaal van postuur en zag er niet gezond uit. Het scheen een wonder, dat hij bij machte was gebleken, wilde Sheba te bedwingen en haar in haar woesten ren te stuiten. Misschien had het feit, dat hij zoo licht was, hem wel geholpen, want hoewel hij klein was, schenen zijn spie» ren goed ontwikkeld en zijn polsen waren stevig. Zelfs in zijn beste dagen kon niemand Roden Morley knap hebben gevonden. Hij had sproeten en een geel» achtige huid; een leelijk lidteeken op zyn voorhoofd, ooren die van zijn hoofd afstonden, een neus, die uit» gesproken stomp was en dun zandkleurig haar. Me» vrouw Rayne herinnerde zich, dat hij altijd een voor» liefde had getoond voor de kleeren en manieren van een jockey, want paarden waren vanaf zijn jeugd zijn passie geweest. Zijn vader was een rijk landheer, die -een groot fortuin had geërfd en Roden had geen opleiding in een of ander speciale richting gekregen. Het kwam er immers niets op aan; hij was de eenige zoon van zijn vader en op zijn beurt bestemd om rijk te zijn. Maar ongelukkig genoeg, stierf Roden's vader vóór zijn meerderjarigheid; zijn moeder was al jaren dood en hij had bijna geen familie. En het eerste wat hij deed, was een groote hypotheek nemen op zijn bezittingen, waarna hij naar de stad trok, om met volle teugen te genieten van een buitensporig»luxieus leven. In die periode had Peggy hem ontmoet en hem gerangschikt onder haar „jongens". Ze was drie of vief jaar ouder dan hij en haar houding jegens hom was altijd zuiver vriendschappelijk geweest en vaak had ze getracht hem in zijn verregaande verkwisting te rem» men, maar haar bemoeiingen hadden nooit resultaat gehad. Hij dronk veel, speelde ongewoon hoog en leefde in elk opzicht buitensporig. Alleen als hij aan een wedren deelnam, was hij een gewoon mensch en spoedig stond hij bekend als een van de beste hindernisrijders in Engeland. Maar toefc voorspelden zij, die hem beter kenden, dat ook in deze richting zijn carrière op niets zou uitloopen. En die pessimisten hadden gelijk, zooals meestaL Want ongeveer een jaar na de overwinning roet Savage Queen kwam het einde al. Na die zege te Liverpoot ging Roden Morley volkomen ten gronde. Niemand wist precies wat de oorzaak was, maar zijn noodlot kwam en de jonge man verdween uit Londen en zelfs uit Engeland. Zijn paarden waren verkocht, ztfni vaders bezittingen waren reeds lang in andere handen overgegaan...... Zelfs geen van zijn vroolijke vrienden wist van zijn voorgenomen vlucht; hij had niemand tevoren iets verteld. En den dag vóór zijn verdwijnen had hij nog eenige vrienden geïnviteerd in een der grootste Londen» sche hotels en Peggy, Peggy Rayne, want ze was toen al weduwe, was ook van de partij geweest.... Ze kende de vele goede eigenschappen van den joiw gen man en had hem op haar grappige manier de Iet gelezen, hem smeekend om dan ten minste ter wille van zijn paarden zijn levenswijze te veranderen, als hff het voor zijn vrienden niet wilde doen. Maar den dag daarna was hij opeens verdwenen en ze had hem nooit teruggezien en nooit ook iet* meer van of over hem gehoord,.... tot dezen zelfden morgen, toen hij opeens was verschenen en haar dochter had gered. Zijn verdwijning had haar een paar tranen gekost daar ze den jongen man graag mocht lijden, maar daar» na had ze nauwelijks meer aan hem gedacht, was hem zelfs ongeveer vergeten. Uit het oog. uit het hart, is wel een waar woord met betrekking tot oppervlakkige men» schen als Peggy. — Je noemt me zoo deftig mevrouw Payne, zei Peggy nu verwijtend. — Ben je mijn naam vergeten? Ze wees hem een stoel naast zich. — Je moet me alles eens vers tellen, want wat je ook verloren mag hebben, in geen geval je macht over paarden. Dat heb je ons vandaag getoond en ik zal nooit vergeten, dat je het leven van mijn dochter hebt gered. Ik ben geen ondankbare vrouw — tranen stonden in haar oogen — en mijn kind is me heel dierbaar. Als het niet voor jou was Hij maakte een afwerend handgebaar, dat haar het zwijgen oplegde. — Praat er alsjeblieft niet meer over, zei hij, — ik ben alleen blij, dat het juist jouw dochter was en ik je zoo iets kon terugbetalen van al je vroegere goedheid en vriendelijkheid. Weet je nog, Peggy, hoe je me de les kon lezen en hoe ik dan lachte, alleen al om de idee, dat een vrouw als jij me zou kunnen dicteeren wat goed en kwaad was? Maar in die dagen was ik een dwaas en ik kon geen goede van een slechte vrouw onderscheiden. Een poos praatten ze over den ouden tijd en Roden Morley gaf Peggy zijn heele vertrouwen- Hij vertelde baar, hoe hij hoe langer hoe dieper was gedaald op de maatschappelijke ladder en juist in haar huidige om> standigheden kon ze hem volkomen begrijpen. Juist als zij zelve, had hij nooit de waarde van geld en zijn bezittingen beseft; hij was daardoor in slechte han» den gevallen en tenslotte volkomen geruïneerd. Er was vooral één man, die zijn ondergang had bewerkt, ver» lelde hij en toen hü daarover sprak, drukte Roden Mor» !ey zijn nagels in zijn band en zijn zachte grijze oogen, het mooiste van zijn heele gezicht — stonden donker en woest. — HO heeft me naar den kelder laten gaan, hij heeft me bang gemaakt, me verteld, dat ik gearresteerd zou kunnen worden, dat ik dingen had gedaan, die me in de gevangenis zouden kunnen brengen, maar ik weet nu dat het alles leugen was en hij me graag uit het land wilde hebben voor zijn eigen belangen. Maar toen ge» loofde ik hem en ik zei niemand iets van mijn plannen en verdween uit Engeland. Ik verkocht mijn paarden en alles wat ik bezat en betaalde mijn schulden. Toen ik wegging, was ik niemand een penny schuldig en hield nog aardig wat over, waarmee ik naar Australië ging, waar ik een boerderij wilde koopen, maar je begrijpt misschien wel, wat daarvan terecht kwam .Ik kwam in Sydney en raakte in slecht gezelschap, waardoor ik spoedig naar de weerlicht was. Ik verviel van kwaad tot erger en amuseerde me op mijn eigen manier, zoo» lang ik nog geld had. Daarna reed ik mee bij de wed» rennen, totdat ze me niet meer wilden hebben, omdat ik niet nuchter kon blijven en ten slotte, ben ik zelfs stal» knecht geweest en koetsier. Maar het was altijd weer de drank, die mij mijn betrekking deed kwijtraken. Ik ben ook nog in Amerika geweest In Texas ging het een poos goed, maar physiek was ik niet sterk genoeg voor het werk daar; ik werd ziek en lag maanden in het ziekenhuis. Ik raakte er tenminste van den drank af. dus had het eigenlijk wat vroeger moeten gebeuren want hoewel ik nu niet meer drink, is het een beetje te Iaat; mijn gezondheid is verwoest en ik ben niet meer dan een wrak. Ik ben net veertig en als ik niet zoo'n idioot was geweest hij hield even op en 6chokte onverschilig met de schouders. — Maar waarom erover te praten, klagen achteraf helpt toch niets, gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. — Arme jongen. Peggy zei het als vroeger. — Ik heb altijd gezegd, dat er zooveel goeds in je was, als je maar wat meer macht over jezelf had gehad, evenveel als over je paarden. Ik veronderstel, dat je dus platzak terug bent gekomen in Engeland en absoluut geen voor» Uitzichten hebt? — Per slot wil iedereen weer naar huis, zei de man zacht iedere zwerver komt naar Londen terug om te sterven en ik heb niets beters meer te doen. — Wie was de man die je naar den kelder hielp? vroeg ze. — Kende ik hem? — Dat denk ik niet. Reuben Morrison; hij scharrelde bij de clubs en de wedrennen en ging veel met bookma» kers om, had altijd heel veel geld en leende dat op schandelijke voorwaarden aan menschen, die in moei» lijkheden waren. Daardoor kreeg hij mij ook onder zijn invloed. Neen, ik denk niet dat je hem ooit hebt ge» zien, want hij was geen kennis waar ik bepaald trotsch op was en dergelijke relaties waren niet voor mijn reputatie. Mevrouw Rayne fronste haar voorhoofd en dacht na, maar ze kon zich niet herinneren den naam Reuben Morrison meer te hebben gehoord. — Je hebt een moei» lijken tijd gehad, arme jongen, zei ze, maar je moet maar zien er weer 'n beetje bovenop te komen. Ik zal pro» beeren je aan een baantje te helpen. Je moet eerst Peter Staunton maar eens les geven en hem verder bij alles helpen, wat denk je daarvan? Je moet doen of Wilde Sheba je eigen paard is en als je haar kunt rijden en de Grand National voor me winnen.... De oogen van de. vrouw schitterden, terwijl ze in haar handen klapte. — O, Roden, als je dat eens kon doen. Het beteekent voor mij meer dan ik je kan zeggen en practisch hadden we de hoop al opgegeven om een jockey te vinden, die haar bij de races zou kunnen rijden en winnen. En ik wil, dat Wilde Sheba zal winnen, ze moet winnen, ze moet — En ik geloof, dat ik de eenige man in heel Enge» land ben, die haar kan rijden, zei hij. — Als er niet één ding was, zou ik nergens aan twijfelen. — Een ding? Mevrouw Rayne keek hem verschrikt aan. — Waarvoor ben je dan bang? Je bent natuurlijk niet meer zoo jong als vroeger, toen je meereed, maar een man die zóó kan rijden als jij.... — Dat is het niet, viel hij haar in de rede. — Het is alleen omdat ik.... ik weet niet hij hield op, wat nerveus. — Wat weet je niet? vroeg ze geprikkeld. — Of ik tot aan de races wel gezond zal blijven en flink genoeg zal zijn om de Grand National te winnenTerwijl hij sprak hoestte hij leelijk. — Toen de doktoren mij uit het ziekenhuis ontsloegen, hebben ze me niet veel moois verteld over mijn gezondheid en sinds dien tijd ben ik er niet sterker op geworden. — Dan moeten we heel voorzichtig zijn. riep ze haas» tig. — En jij. Roden, je moet goed op jezelf passen, zal je dat doen? Je zult toch moeten toegeven, dat alles er nu weer wat beter voor je uitziet — Je hoeft er niet aan te twijfelen of ik zal miin best doen, antwoordde de man, — je hebt me weer iets ge» geven om voor te leven. Hij lachte even. — Je hebt me tot mijn liefde teruggebracht. —Je liefde? De vrouw keek hem aan, als begreep te hem niet — Ik bedoel liefde voor elk wezen, legde hij uit — Ik heb nooit werkelijke of groote liefde gevoeld in mijn heele leven, maar ik dacht aan Wilde Sheba, want voor mij is ze precies als Savage Queen en daar heb ik van gehouden. Toen ik weg moest gaan, heb ik haar neer» geschoten, omdat ik de gedachte niet kon verdragen dat ze in verkeerde handen zou vallen dij hield even de handen voor de oogen. — Met Wilde Sheba zai het weer net zoo zijn. — Luister eens, zei Peggy ongewoon ernstig en legde haar hand op de zijn,. — Ik verkeer in groote moeilijk» heden en jy alleen kunt me helpen. Probeer gezond te blijven en Wilde Sheba te rijden en.... haar te laten winnen. Ik heb nog niemand van mijn zorgen verteld, want al heb ik veel kennissen, er is toch niemand, dien ik volkomen vertrouw. — Vertel mij alles, zei hij eenvoudig. — Ik heb het vooruitzicht, ging ze voort, — dat ik spoedig volkomen geruïneerd zal zijn, want, net als jij. heb ik mijn heele fortuin verspeeld; ik heb met geld gesmeten en de hemel mag weten waar alles is gebleven. En om den kroon op alles te zetten, kocht ik Thalia, liet het verbouwen, kortom, ik maakte er een nieuw gebouw van; met ongehoorde onkosten natuurlijk. En om aan al mijn verplichtingen te voldoen, heb ik stuk» ken en documenten geteekend, zonder precies te weten wat ik allemaal teekende. Al die stukken zijn in handen van een man, een zekeren Mr. Montagu Drydesdale, met wien ik in de tooneelwereld veel te maken heb. Hij is werkelijk heel vriendelijk voor mij en, hoewel een paar termijnen al betaald hadden moeten worden, heeft hij me toegestaan te wachten, om te zien of het volgend stuk meer succes heeft Maar ik heb er een zwaar hoofd in.... Ze stond op en liep zenuwachtig de kamer op en neer. — Dit stuk zal een even groote mislukking wor» den als het vorige en dan zullen er groote moeilijkheden komen. Het zal me heel wat overreding kosten, hem nog te laten wachten tot de Grand National, maar het zal toch moeten en als hij weet dat jij het paard zult rijden — Zeg hem daar niets van, geen woord zelfs, want die man is van plan je te ruïneeren en de Grand Na» tional voor zichzelf te winnen met Wilde Sheba, bere» den door Roden Morley. Hij had haastig gesproken en hijgde naar adem. Even keken de man en de vrouw elkaar recht in de oogen en Peggy liet haar armen moedeloos langs zich neerhangen. — Wees niet bang, zei de man schor, — Roden Morley zal Wilde Sheba rijden in de Grand National, maar het zal zijn in de kleuren van mevrouw Rayne en niet in die van Montagu Drydesdale. Hoofdstuk V. WANHOOP EN EEN INTRODUCTIE. Dien dag werden er twee gasten op Moorlands ver» wacht. De eene was Grant Pellew, de schrijver van het nieuwe stuk, dat in Thalia zou worden opgevoerd, de ander niemand minder dan Montagu Drydesdale in hoogst eigen persoon. De laatste was geen zeldzaam bezoeker van mevrouw Rayne's buiten, want hij voplde veel voor paarden, een voorkeur, die Peggy na de me» dedeelingen van Morley begon te begrijpen! Mr. Drydesdale hield er een paar racepaarden op na. maar hij was er nog nooit in geslaagd, een wedren van beteekenis te winnen. Peggy had wel eerder soms het idee gehad, dat zijn belangstelling in deze dingen met die van een echt sportsman was. Ze kende hem al eenige jaren en hij was een groot bewonderaar van haar, doch het was alleen in verband met haar laatste theaterswaaghalzerij, dat ze momenteel ook op financieel gebied iets met hem uitstaande had. Oorspronkelijk was hij aan haar voorgesteld als iemand, die zich zeer voor het tooneel interesseerde en ze wist dat hij financieel bij eenige schouwburgen en zelfs bij een paar reizende gezelschappen was geïnte» resseerd. Voor de belangrijke veranderingen, welke ze in Thalia — een vuile, vervallen soort loods zooals ze het zelf noemde, — had laten aanbrengen, had ze veel geld noo» dig gehad. Ze had het lokaal gekocht en verfraaid en nu was alles er goud, marmer en zijden draperieën. Toe» vallig had ze daarover met Montagu Drydesdale gespro» ken en dadelijk had hij aangeboden haar met alles wat ze noodig mocht hebben, te helpen. Binnen een paar maanden zat ze diep in de schulden en daar haar eigen fortuin zoo goed als weggesmolten was, had ze in geval van mislukking geen uitzicht, haar schulden te kunnen voldoen. En het was werkelijk een mislukking geworden. Het publiek had luide haar prachtig theater geprezen, maar de appreciatie van haar zelf als actrice, was angstig» gering geweest. Montagu Drydesdale was heel vriendelijk geweest en had verklaard onwrikbaar te gelooven in haar talent, waardoor ze bij een volgend stuk een fortuin zou kun» nen winnen. Hij had haar uitstel toegestaan en haar zelfs een nieuw belangrijk bedrag geleend, dat evenwel op den vervaldag betaald moest worden, zooals hij uit» drukkelijk had verklaard. Einde Maart moest die schuld betaald zijn en me» vrouw Rayne hoopte dat te kunnen doen door het winnen van de Grand National. Wat de andere bedra» gen betrof, vertrouwde ze erop, dat Drydesdale bereid zou zijn, uitstel te geven, tot ze in staat was het heele bedrag ineens af te lossen. Ze wist dat ze absoluut in 's mans macht was; ze had alles wat ze in de wereld bezat in onderpand moe» ten geven; haar buiten, — het huis, dat haar man voor haar gekocht had en zoo weelderig ingericht, — haar stallen — er waren nog maar een paar paarden, die ze haar onbezwaard eigendom kon noemen en die was ze verplicht geweest aan Freedom te verkoopen, om althans eenige contanten in handen te hebben; — de waardevolle schilderijen, welke ze in haar Londensche appartementen had verzameld; al de luxueuse req-uie» sieten en meubelen van haar theater,— zelfs de décors... Montagu Drydesdale had dit alles als onderpand ge» kregen. Werd haar tweede stuk een mislukking als het eerste, dan had hij het recht op alles beslag te ieggen zonder haar den tijd te geven, dien ze zoo dringend begeerde, om door het succes van Wilde Sheba haar positie te verbeteren. En nu. na de verklaring van Roden Morley, was het haar duidelijk genoeg, dat hij haar dien tijd niet geven zou. Dus mbcht het blijken, dat het nieuwe stuk een fiasco was — wat ze maar al te zeer vreesde — mocht ze dus niet in staat zijn de termijnen, die eenige dagen na de eerste opvoering betaald moesten worden, te vol» doen — dan was het gedaan met haar. Want het was haar nu duidelijk, dat Montagu Drydesdale niettegen» staande zijn vriendschapsbetuigingen, een onverbidde» lijk schuldeischer zou zijn. Hij had zijn begeerige oogen op Wilde Sheba gericht en was vast besloten dat de merrie voor hem en niet voor mevrouw Rayne zou loopen. Roden Morley begreep hoe de zaak in elkaar zat— Ik kwam toevallig in aanraking met een man, dien ik in het buitenland heb leeren kennen, vertelde hij me» vrouw Rayne nog, — iemand, die een soort bookma» kersbureau had en tips geeft op de races. Hij geeft tel» kens een tips over een ander paard, zoodat hij er ten slotte zelf altijd zijde bij kan spinnen; hij kende mijn naam en wist een heeleboel van me. Hij was ook Savage Queen niet vergeten en de wonderlijke liefde tusschen het paard en mij, en hij zei me, dat hij waarschijnlijk iets goeds voor me wist en vroeg me om hem een dezer dagen te ontmoeten. Ik sprak hem den volgenden dag, weer, maar begreep direct dat hij niet te vertrouwen was. Maar ik had honger en had nergens vooruitzichten, waarna hij me vertelde over Wilde Sheba, die voor me» vrouw Rayne in de Grand National zou moeten loopen en dat ze zoo wanhopig was, omdat er niemand te vin» den was, die het paard durfde berijden. Hij ging zoo ver, dat hij me vertelde dat mevrouw Rayne om die reden in onderhandeling was met zijn vriend Montagu Drydesdale, om het paard te verkoopen, — daardoor ken ik dien naam ook, — en dat hij ervan overtuigd was, dat Drydesdale mij aan zou nemen, als ik het paard durfde rijden. Den avond tevoren, toen hij wist dat ik weer in het land terug was, had hij alles al met Drydes» dale in orde gemaakt en ik kreeg een beetje geld om hierheen te gaan en te probeeren om Wilde Sheba te zien te krijgen. Als ik de kans kon krijgen om haar te 9 berijden, was dat natuurlijk nog veel beter en de afspraak was, dat — als mevrouw Rayne me zou willen aannemen om voor haar bij de races te rijden — ik doen zou of ik dat wel wilde, terwijl ik per slot — hoe werd me niet precies verteld, — zou rijden in de kleuren van Montagu Drydesdale. Ze vertelden me niet, dat de stallen voor schuld verkocht zouden worden, ik dacht eigenlijk meer, dat het een vriendschappelijke overeen» komst was tusschen Drydesdale en mevrouw Rayne Nu begrijp ik echter, waarom ze mij de zaak niet hebben uitgelegd; ik had gezegd, dat ik jou kende, Peggy, en natuurlijk was Drydesdale toen bang, dat ik me niet voor zijn plan zou willen leenen. Zoo zie je dus, dat het geen bloot toeval was, dat me vanmorgen hierheen bracht; ik was hier om Wilde Sheba te zien en zoo mogelijk om te probeeren, of ik op haar zou kunnen rijden. Ik zou me liever niet aan je vertoond hebben, omdat ik nog een beetje schaamtegevoel over» gehouden heb en als het mogelijk was geweest zou ik zonder meer naar Londen terug zijn gegaan om Drydes» dale rapport uit te brengen en verdere instructies af te wachten. Maar nu ben ik bijna dankbaar, dat je dochter haast een ongeluk heeft gekregen, omdat alles daardoor tot klaarheid is gekomen. — Maar wat kan ik doen? riep de arme Peggy rade» loos. — Ik had er vast op gerekend, dat Drydesdale me wel uitstel zou willen geven tot na de Grand Natio» nal, want het was alleen de moeilijkheid, een jockey te vinden, en toen ik jou vanmorgen ontmoette, dacht ik dat alles wel in orde zou komen. Maar nu zie ik pas in, dat de toestand wanhopig is. — Is er geen kans, dat je geld opneemt om ten minste de termijnen, die vervallen, te voldoen? vroeg Roden. — Als dat maar kon; dan zou ik haast durven garan» deeren, dat de rest in orde komt Maar mevrouw Rayne schudde het hoofd. Ze had van haar crediet tot het alleruiterste gebruik gemaakt. — En als je stuk een succes wordt? — Dat zal het stellig niet. Ik heb er tenminste niet de minste hoop op, zei ze moedeloos. — Het is geen mooi of aardig stuk en mijn rol is ook niet veel bijzon» ders. Op iedere repetitie heb ik dat gevoeld. De idee is goed, maar de bouw van het stuk deugt niet omdat de auteur daarvan niet het minste benul heeft. Roden Morley staarde met verbazing naar het be« drukte gezicht van de vrouw. — Maar mijn lieve Peggy, riep hij uit — als dat werkelijk zoo is, wat drijft je dan in vredesnaam om zoo'n stuk op te voeren? — Wel, begrijp je.... ze kleurde plotseling, — ik had het al zoo lang beloofd en Grant Pellew is een beste jongen en zoo verlangend om zijn werk ook eens te zien opvoeren. Hij is werkelijk een heel knap advocaat en had zich bij zijn vak moeten houden, geloof ik. Maar hij denkt aan niets anders dan aan het ten tooneele brengen van zijn stukken. Reden's grijze oogen keken haar vol sympathie aan. — Het was dus louter goedhartigheid? vroeg hij zacht. — O, dat weet ik niet, antwoordde ze haastig, — toen hij het me voor het eerst voorlas, maakte het stuk geen kwaden indruk op me; pas bij de repetities begon ik me de fouten te realiseeren en toen was het te laat om nog veel te veranderen. Natuurlijk is het mijn schuld, dat ik het eerst zoo verkeerd heb beoordeeld. — Misschien is het ten slotte nog zoo slecht niet als je denkt, zei Roden bemoedigend, — mogelijk stelt het publiek belang in een nieuwen schrijver en dan jouw eigen persoon, Peggy, vergeet dat ook niet. En wat de rest betreft.... verlies den moed maar niet en laat ik een plan bedenken. Ik weet met wien ik te doen heb, maar ik geloof dat je zei, dat hij juist vandaag hier komt? Peggy knikte triestig. Het gebeurde niet vaak, dat zij met haar optimistischen kijk op het leven den moed liet zakken. — Hoe moet ik me tegenover hem houden? zuchtte ze, — nu ik weet wat voor een soort man hij is. — Laat hem in elk geval niets merken, ze: Roden haastig, — laat hij geen oogenblik vermoeden, dat je zijn plannen doorziet. Mij zal hij niet zien en als dit toch mocht gebeuren, dan weet hij vermoedelijk toch niet wie ik ben. Wanneer gaat hij naar Londen terug? — We gaan morgen allemaal samen, antwoordde ze, — het stuk gaat aanstaanden Zaterdag en daarom moe» ten we vast in de stad zijn. — Uitstekend. De man leunde voorover en liet zijn kin in de hand rusten. — Ik kan in Londen een dag voor mezelf nemen en den man, die mij het voorstel deed. opzoeken, en hem te vertellen, dat het geval hopeloos is; dat ik Wilde Sheba heb gezien en niets met haar kan beginnen. Als Drydesdale dat hoort zal hij mogelijk niet zoo'n haast maken met die accepten. — Maar als hij dat nu wel doet? vroeg de vrouw zuchtend, maar toch met wat meer hoop. — Als hy het wel doet, zal ik trachten met hem tot een vergelijk te komen. Ik geloof niet, dat het zoozeer het geld is waar het om te doen is, als wel om de eer van den eigenaar te zijn van den winnaar der Grand National. Mocht het ergste gebeuren, dan zou je hem Wilde Sheba nog altijd kunnen verkoopen voor den prijs, dien je ervoor vraagt. Het voornaamste is, jezelf en jo huis te redden. Maar ik denk niet, dat het zoover zal komen, voegde hij er geruststellend aan toe. — want ik zal mezelf eens in scherpzinnigheid gaan meten met Montagu Drydesdale, al is het dan een ongelijke wedloop. Hierbij bleef het dus. Roden Morley ging terug naar de stallen en naar zijn nieuwen vriend, den trainer, ter» wijl mevrouw Rayne haar dochter opzocht die nog op haar kamer was, maar haar moeder geruststelde met de mededeeling, dat ze weer perfect in orde was, geen na» deelige gevolgen merkte van den schrik van dien mor< gen en bereid was, beneden te komen om haar moeders gasten te begroeten. Grant Pellew was een vreemde voor haar, en Mr. Drydesdale kende ze evenmin. Grant Pellew was de eerste, die kwam; een buiten» gewoon knappe jonge man, groot en breed geschoadati. met bruin, golvend haar. Hij had eerlijke bluuwe oomT en maakte eerder den indruk van iemand, die veel te sport deed dan van iemand die zich met literaire* arbeid ophield. Dit was in zekeren zin ook zoo, want in zijn krint had hij den naam van een goed cricketter en uitstekend ruiter te zijn. Hij was nu ongeveer een jaar advocaat en hij zou goede vooruitzichten gehad hebben, als lttt zich wat meer aan zijn werk had laten gelegen liggen Inplaats daarvan echter prefereerde hij het buitenlef en besteedde hij zijn tijd aan zijn liefhebberijen. Hij wat handig in het construeeren van een intrigue, in het fa) elkaar zetten van een interessant geval, maar de routim ontbrak hem geheel en daarom zou mevrouw Rayn* wel gelijk hebben, als ze beweerde, dat zijn nieuw too» neelstuk „De wateren van Babyion" technisch deugde. Mevrouw Rayne en Vivienne ontvingen hun gast fc de ontvangkamer, die evenals het boudoir, in licht) kleuren was gehouden. Er waren breede openslaand* deuren, die op het grasveld uitkwamen en die, hoewel het winter was, de kamer heel vroolijk maakten, overeenstemming met den aard van de eigenares Grant drukte zijn gastvrouw hartelijk en opgewekt da hand. Hij van zijn kant was niet zoo bang, dat zijn stak zou vallen, hij verwachtte zelfs een groot succes en het feit, dat mevrouw Rayne eenmaal had gefaald, ver En zoo had lachend de kennismaking plaats. Viviena» stapte onbevreesd in den stal en, bij de ruif staaai* streelde ze Wilde Sheba's neus en gaf haar een pa* stukjes appel, die Roden voor dat doel uit zijn haalde. En ditmaal maakten de kleine ooren geen verontrW tende bewegingen, noch was er een gevaarlijk licht li de oogen der merrie. — Ik kom u bedanken voor wat u vanmorgen mij hebt gedaan, ze Vivienne eenvoudig. — ik was to* niet in staat u iets te zeggen en nu kan ik naowd0k> onder woorden brengen, wat ik voel. U hebt mijn Ie** gered Ze rilde, terwijl ze dit zeide, want de do*' kere boomen en de laaghangende takken kwanten ba* weer voor den geest (Wordt vervolgd-) --- Gemengd Nieuws. HET CONTRACT IN DE BOUWBEDRIJVEN. Nog geen overeenstemming bereikt. Van werknemerszij''de meldt men ons: In de pers heeft het bericht de ronde ge» daan, als zou de overeenkomst in de Bouw» bedrijven reeds zijn afgesloten ook met den Patroonsbond voor de Bouwbedrijven. Dit Is niet juist. In een bespreking tus9chen enkele vertegenwoordigers was een compromis ge» troffen, hetwelk in de respectieve bonds» instanties zou worden besproken. Nadien zijn echter moeilijkheden gerezen, dié het voor de werknemersorganisaties onmogelijk maken deze voorstellen te aanvaarden. In een Donderdag te Utrecht gehouden gecom» bineerde hoofdbestuursvergadering is ócie zaak uitvoerig besproken. Besloten werd den Patroonsbond voor de Bouwbedrijven hier» van in kennis te stellen en alsnog een be» spreking aan te vragen om een en ander nader onder de oogen te zien. Gevraagd is de werkzaamheden inzake ge» meld compromis zoolang niet voort te zetten. Misschien, dat in de komende week deze conferentie kan plaats hebben. Ernstige vechtpartij. Woensdagavond is in een logement aan de Nieuwe Zijds Kolk te Amsterdam twist ontstaan tusschen twee mannen die elkander niet kenden. De twist liep zoo hoog, dat de eene man door den anderen met een mes in buik en schouder werd gestoken. De gewon» de is naar het Binnengasthuis overgebracht. REEDS MET PECH TE KAMPEN. De vliegende walvisscheri blijven drie of vier dagen in Bordeaux. o Een voor-motor van een der vliegtuigen defect. Men seint ons uit Den Haag d.d. 5 April: Bij het Departement van Defensie is be» richt ontvangen dat de drie Dornier»Wal» vliegbooten heden vanuit Bordeaux de reis naar Nederlandsch»Indië niet hebben voort» gzet wegens defect aan den reducteur van den voor»motor van de D. 23. Het opont» houd zal drie è vier dagen duren. Inval van de politie. Bij een Donderdagavond door de politie te Heerlen in het café van den Hongaar J. L. gedanen inval kwam vast te staan, dat de caféhouder zich schuldig maakte aan overtreding van art. 250 bis van het wet» boek van strafrecht. De man werd gear» resteerd. Ook werd een drietal dames, die zich in de inrichting bevonden, door de poli» tie meegenomen. Het Bleek, dat een ervan, een Duitsche niet in het bezit was van de vereischte papieren. Zij zal over de grens worden gezet. De beide andere werden weer op vrije voeten gesteld. DE MAN, DIEN MEN TE HAARLEM OP DE VINGERS TIKTE. Een berucht personage. HAARLEM. 5 April: Gisteren werd alhie: gearresteerd de 41»jarige J. C. toen hij op heeterdaad betrapt werd bij het plegen van een inbraak in de K. v. K. te Haarlem. Deie J. C., een berucht inbreker, die reeds 25 jaar gevangenisstraf achter den rug heeft vo)r verschillende diefstallen met braak, geweld» plegingen enz. is bovendien no