Petroleum geen Vredes-Voedsel. Het is altijd moeilijk zijn goed humeur te bewaren, wanneer men zijn zin niet krijgt. En dit verklaart ook de geprikkelde toon der Engelsche en Fransche pers ge» durende de laatste weken en de verwijten die de Turksche diplomatie, zooals die zich te Lausanne vertoont, te hooren krijgt. De Turken vechten te Lausanne voor hun rechten of voor wat ze als hun rechten beschouwen. En zij blijken daar» bij zeer naijverig op de volle maat.hunner souvereiniteitsrechten. Zij willen niet lan» ger als een onmondige of als kind behan» deld worden en niet eenmaal als de Zieke Man, %vaartoc Europa het Turksche rijk gedegradeerd had. Wc zijn frisch en ge» zond en krachtig beweren ze. En wie het niet gelooven wil, moet het maar eens aan de Grieken gaan vragen. We vefbeel» den ons dezelfde rechten te hebben als ieder ander volk en volkomen in staat te zijn die rechten als het moet te verdedi» gen en te handhaven. En we zouden niet weten waarom we dan niet bevoegd cn gerechtigd zijn onze rechten in hun vollen omvang uit te oefenen als ieder ander vrij volk. Maar wanneer we daartoe gerech» tigd zijn, dan hebben jullie Europeesche groote mogendheden ons ook met je be» moeienissen van het lijf te blijven, zooals je dat Griekenland en Nederland en Po» len doet en ons vrij te laten op ons eigen gebied en ter verdediging van dat gebied en ook in onze binnenlandsche aangere» genheden zelfs wanneer jullie in Turkije wonende onderdanen daarbij betrokken zijn, die we trouwens niet gevraagd heb» ben bij ons te komen en die vertrekken kunnen, zoodra ze daartoe lust gevoelen cn nog veel meer wanneer het betrekking heeft op Turksche, niet»Mohammedaan» sche onderdanen van andere nationaliteit. De Entente»mogendheden voelen wel, idat ze tegen die bewering niet veel in kunnen brengen. Maar omdat ze niette» min hun wenschen niet willen opgeven, worden ze nijdig, zooals iedereen nijdig ■wordt, die zijn zin niet 'krijgen kan cn bo» vendien voelt, dat hij eigenlijk ongelijk heeft. En het is die nijdigheid, waarmee de Turken toch rekening hebben te hou» den en die hen soms verplicht toe te ge» ven. Is die grens van die toegeeflijkheid bereikt, dan hokt het natuurlijk te Lau» sanne en praat men van afbreken der con» ferentie. Maar ten slotte zijn de geallieer» den dan toch nog voorzichtig en verstan» dig genoeg om het daarop, wanneer de Turken voet bij stuk houden, niet te laten aankomen. En zoo is men op dc conferen» tie onder veel tegenwind en laveeren ten slotte de zeeëngten door kunnen zeilen en de moeilijke engte der minderheden en al een heel eind die der capitulaties. Maar er kunnen zich bij een dergelijken ïoop van zaken natuurlijk gemakkelijk kwesties voordoen, waarbij noch de Tur» ken noch de tegenpartij willen toegeven, wanneer beider belangen er te sterk bij betrokken zijn. En dat blijkt nu wel het geval met de kwestie van de petroleum» velden van Mosoel, die beider begeerig» heid hebben opgewekt. Over 't algemeen kunnen de menschen het over beginselen en ideëele rechten nog wel tamelijk met elkaar eens worden en zijn ze, wanneer die alleen in 't geding rijn, nog wel aardig toeschietelijk tegen» over elkaar. Maar o wee, wanneer je aan hun portemonnaie komt. Dan is het met alle vriendelijke toeschietelijkheid op slag uit. In het internationale leven gaat het al niet anders. Regeeringen cn volken ko» tnen allereerst voor hun portemonnaie op en zijn op dat punt onverzettelijk. En de petroleum is tegenwoordig een uiterst bc» langrijk element in de volkeren»portemon» naies, zóó zeer zelfs, dat men zegt, dat alle internationale ruzies van nu en het jongste verleden van de begeerte naar pe» troleum stammen en de wereldoorlog ook aan die begeerte niet vreemd was, in zoo» verre de Duitschers op dezelfde petro» leumvelden dreigden beslag te leggen, die nu dc Engelschen begeeren. Het is dus begrijpelijk dat de Engelschen het met zboveel moeite veroverde en misschien met al het bloed van den wereldoorlog betaalde Mosoel niet wenschen los te la» ten. Maar het is evenzeer begrijpelijk, dat de Turken het terug willen hebben. Kwa» men ze daarvoor wederzijds nu maar uit! Maar dat zou zonde zijn tegen de diplo» matieke gebruiken. De heeren praten niet over petroleum maar over Koerden, wlen de petroleum zoo koud laat als een Sibe» rische winter. En men beweert, dat Enge» land in deze diplomatie zelfs nog verder wil gaan, en niet eens meer over de Koer» den van Mosoel wil praten, wanneer het de petroleumvelden begeert, maar over de capitulaties, die noch met petroleum noch met Mosoel iets hebben uit te staan; an» ders gezegd, dat ze de ruzie over de capi» tulaties naar voren wil schuiven, wanneer de conferentie op de petroleumbegeerte dreigt te stranden. Fijn bedacht, wat Dat is nu diplomatie. Laten we eerlijk zijn. We passen ze zelf ook toe in het dagelijksch leven. Ze kan daar alleen niet zulke funeste gevolgen hebben. Ofschoon.... Maar dat raakt Mosoel niet noch de conferentie van Lau» sanne, noch de andere conferenties, die tegenwoordig de internationale politiek beheerschen. Naast Lausanne staat thans de Parlj» sche conferentie vooraan. Er is verband. En de Turken voelen het blijkbaar even goed als de Duitschers. Dat verband loopt over den schakel der Fransch»Engelsche vriendschap. Frankrijk is Engeland te Lausanne ter wille geweest. Het verwacht Engelsche tegemoetkoming te Parijs. Wat wil zeggen, dat Turken en Duitschers de Fransch=Engelsche vriendschap te betalen zullen krijgen. Wanneer althans de Pran» schen niet al te veeleischend zijn. En vol» gens de beschouwingen in de Engelsche pers zijn de Franschen dat wèl. Maar van den anderen kant wordt Bonar Law dooide Franschen en de Italianen er van E>e« schuldigd veel te laksch tegen Duitsch» land op te treden. De Britsche premier toch blijft er bij dat een moratorium aan Duitschland absoluut noodzakelijk is om de internationale politieke» en handels» moeilijkheden te kunnen ontwarren, Misschien zint Bonar Law er op om de Fransche „vrinden" een hak te zetten zoo» als Poincaré het hem deed te Lausanne bij de bespreking der capitulaties waarbij de Engelsche woordvoerder zich gedwongen zag zijn eischen te dier zake te matigen wilde hij anders niet Frankrijk aan de zijde van Ismed Pacha geschaard zien. Zoo ziet men hoe een petroleum=luchtje aan de oneenigheid welke te Parijs heerscht, niet heelemaal vreemd is. Daarenboven heeft Bonar Law ook ter dege met zijn Engelscïïe publiek te reke» nen. En dat verzet zich blijkbaar beslist te» gen iedere regeling van het schadevergoe» dingsvraagstuk, die op Duitschland's ver» nietiging gericht is en dus ook tegen ieder bedrag, waarvan de betaling van tevoren is uitgesloten, zooals dit tot nog toe het gev-al was en waarvan de vaststelling dus alleen dienen kan als voorwendsel voor nieuwe geweldmaatregelen. Het maakt zich daarom al een beetje zenuwachtig, nu op Poincaré's initiatief en tegen de stem van den Engelschen afgevaardigde in de comm. van herstel, Bradbury, 't op» zetteiijk in gebreke blijven van Duitsch» land in zake de levering van hout heeft vastgesteld, omdat 't vreest, dat Frankrijk daaruit een bewijs zal trachten te constru» eeren voor Duitschland's onwil en een voorwendsel voor het nemen van produc» tievc panden, die maar aldoor in der Fran» schen gedachten blijven rondspoken. Engeland wil van productieve panden en dergelijke niets weten. Het wil de schadevergoeding op een betaalbaar be» drag vaststellen, men zegt op 40 of 50 mil» liard goudmark in de plaats van de 132 •milliard, maar dc schadevergoeding wil het dan na een moratorium van 2 tot 4 jaar, om Duitschland even op zijn verhaal ite laten komen, ook zien te innen door •controle op Duitschland's financiën en zoo noodig door geweld als Duitschland onwillig mocht zijn Treedt Frankrijk in een dergelijk voorstel dan wil het over de vermindering van zijn vordering op Frank» rijk.nog wel eens praten. En deze Engelsche houding krijgt nog te meer beteekenis, nu ook Amerika zijn terughouding begint te laten varen en niet alleen tot nieuwe bemoeienis met Europeesche zaken, maar ook tot een lang uitstel aan dc Europeesche schuldenaren niet ongeneigd blijkt. President Harding heeft Senator Borah al doen verzoeken zijn amendement, bedoelende medewer» king van Amerika te verkrijgen, In te trekken, omdat dit de al in gang zijnde onderhandelingen zou kunnen bemoeilij» ken. En de senator heeft aan dit verzoek voldaan. Blijkbaar overweegt de Ameri» kaansche regeering het samenroepen van een oeconomische conferentie, waarop ook Duitschland's betalingsvermogen en het bedrag der schadevergoeding zouden vastgesteld worden, een voorstelling, die ■alleen de beteekenis van een advies zou hebben. Misschien zou een dergelijke con» ferentie daarbij de Duitsche voorstellen ■kunnen gebruiken, thans te Parijs inge» diend. Het ligt althans in de bedoeling van Amerika om zijn voorstellen te baseeren op de besluiten welke de conferentie te Parijs zal nemen. Mocht men daar echter, en dat zou wel niemand verbazen, niet tot eenig resultaat komen, dan roepen de Ver. Staten een vergadering van de hoogste autoriteiten op internationaal fi» nancicel gebied bijeen en laten ze deze geldmannen de zaak opknappen. Maar wat dan? Dan pas zullen nög meer dan dit thans het geval is de zuiver materiëele belangen alléén den doorslag geven en dan zal voor goed blijken dat petroleum niet in 't minste deugt als brandstof in het flauw»flikkerende vreaes» lampje. Binnenkort zullen we zeer waarschijn» lijk, alle vredesconferenties ten spijt, voor feiten in het wereldgebeuren worden ge» plaatst waarvan veeleer dan door al dat confereeren wijzigingen zijn te verwach» ten die leiden konden tot een gedaante» verandering der landen en volken. We doelen hierbij meer speciaal op de fascistische beweging die nu ook in Hon» garije dreigt tot uitbarsting te komen en in samenwerking staat met Mussolini, Ke» mal Pacha en naar men zegt, ook met Trotzky. --- FEUILLETON. De strijd om Millioenen. Bewerkt door J. J. G. WAHLEN. 87. Blandois gevoelde als het ware instinktmatig een zekere vrees; iets waarover men niet redeneert. Hij dacht: — Ik ben een oude gek. een domme kinkel. Maar terzelfdertijd verdiepte hij zich in die dwaze domheid, en hij vatte zijne overwegingen aldus samen: — Die man met zijn levenlooze oogen is tot alles in staat Dimitri Gregof was verdwenen. Gedurende eenige minuten bleef Blandois Staan mijmeren. Hij zocht de oplossing van dit vraagstuk, een andere oplossing dan die, waarover hij nadacht. Maar er "doemde geen andere verklaring, ia zijn geest op, en die, welke hij gevonden had. deed hem beven. Het onderbreke» der wandeling van Blandois verveelde Nestor en Minos; zij lieten hem alleen cn gingen rondom de tafel slenteren. Opeens Weef Nestor staan. Zijne oogjes glinsterden als zwarte diamant. Hij worstelde tegen de bekoring. De eerste maal, dat Silvio die lekkernijen had opgediend — den Dinsdag tevoren had Nestor niet ingezien, dat die vruchten en koeken niet voor hem bestemd waren, cn toen hij meende dat niemand hem zag. was hij luchtig op de tafel gesprongen en had zijn deel van 't lekkere genomen, hetwelk hij vervolgens ging oppeuzelen in den hoogste der palmboomen. Ongelukkig stoorde Silvio zijne spijsverteering toen Nestor weer beneden kwam — want de oude dienaar had den diefstal bemerkt — cn diende de» kleinen aap een flinke tuchtiging toe. En nu wankelde hij tusschen de bekoring eenerzijds en anderzijds tusschen de vrees voor slagen,. Hij liep weg als wilde hij de bekoring ontvluchte». Helaas! Zooveel deugd stak er niet in Nestor en het eindje weegs, dat hij aflegde, diende slechts, om zich te vergewissen of de waakzame Silvio nergens in de buurt was. Geen schaduw van Silvio te bespeuren. Toen hij zijn ronde gemaakt had, was Nestor schier dol van blijdschap. Nu, het arme kleine dier was te verontschuldigen; het was nog meer verzot op het gesuikerde Oostersche gerecht dan rrenri zelf. En Nestor was toch maar een aap, hoewel Blandois hem als een broeder zou behandeld hebben. Nestor weerstond niet aan de bekoring. Met één sprong stond hij op de tafel en kaapte zooveel lekkernij als zijn mond bevatten kon, en toen klauterde Nestor weer naar den top van een palmboom, waar hij. buiten het bereik van elke straffende menschenhand, de vrucht van zijn diefstal ging oppeuzelen. Maar die diefstal is opgemerkt. Vooreerst door Minos, doch Minos is een wijze; hij verfoeit de ondeugd en volgt zijn kameraad niet na. Vervolgens door Blandois, die eenige minuten van angstige, aandoening beleeft. — Indien mijn vermoeden gegrond is. redeneert hij, — en door dien armen aap bewesin wordt, dat ik mij niet vergis, dan, waarachtig heeft zich de Voorzienigheid er mede bemoeid ! Tien minuten verloopen. Dimitri Gregof treedt te voorschijn, drukt de handen van Blandois en vraagt naar Henri. Hij houdt zich, also hij juist den tuin binnentreedt. Blandois wrijft met zijn ijskoude hand over zijn voorhoofd, dat druipt van kil zweet. Hij vraagt zich nu af of hij wel zeker is van hetgeen hij gezien heeft, en hij twijfelt. Henri komt beneden en voegt zich bij hen. Zij nemen met hun drieën plaats rondom de tafel. Silvio, achter hun stoel staande, schenkte Cyprus-wijn in allerfijnste glazen. Doch Blandois heeft den ty'd zijn jongen vriend in het oor te fluisteren: — Om de liefde Gcds, eet niets, drink niet, raak niets aan. Henri ziet hem verbaasd aan en wordt zeer bleek. Hij heeft de beteekenis der waarschuwing begrepen. Gregof nochthans verraadt door blik noch gebaar, dat hij het plan smeedde van een afschuwelijke en laffe misdaad: het aanwenden van vergift. Maar daar valt een tooneel voor, dat begint in den top van een palmboom en brutaal eindigt op den grond . Alle vier kijken omhoog Zij hooren ginds, boven, zacht kreunen toer. een ongewoon gerucht in de lange bladeren der kruin Een zwart lichaampje hangt te bengelen en schijnt niet meer de kracht te hebben zich aan het gebladerte vast te houden. — 't Is Nestor, zegt Silvio — wat zou hem scheien ? Hij kermt! Zij springen overeind en snellen naar den palmboom, eerst Silvio en Henri, vervolgens Blandois en pindelijk Dimitri Gregof. Op 't oogenblik dat de anderen de tafel ver laten, buigt Gregof zich over Henri's glas en uit een onzichtbaar fleschje druppelt hij er eenig geheimzinnig vocht in. Dit ging zoo snel in zijn werk, dat, al hadde Blandois zich omgekeerd, hij den tijd niet zoude gehad hebben iets te zien. En toch had hij het gezien. De zon daalde achter de hoogte van Pausilippe cn verwekte schaduwen op het fijne zand. Op dit blanke zand had Blandois, terzijde de groote schaduw gezien van den dokter; die zich vooroverboog, snel een arm naar dc tafel uitstrekte meer niet! Toen Blandois zijn hoofd omwendde, kwam de dokter naar hem toe. Zijn koude, levenlooze oogeü, verrieden niet de minste aandoening. — Ha. brave zon, dacht de gewezen leeraar in de wijsbegeerte, — aan u zal Henri zijn redding verschuligd zijn maar ook aan u, arm, onschadelijk beestje, zoo lief en zoo trouw, dat uw snoepzucht me*' uw leven gaat betalen. Een laatste, klagende kreet boven in den boom kondigde het einde aan van het drama. Nestor had gepoogd zich vast te houden met zijn twee handen en zijn hangend lijf kronkelde en kromp in vreeselijke stuiptrek kingen. Toen liet een der beide handen los; de tweede volgde. En de aap viel zwaar neder aan den voet van den palmboom. Hij was echter niet dood. Hij tuurde treurig naar hen', die hem omringden. Wit schuim ontsnapte zijne lippen en hij spuwde alles uit, wat hij gesnoept had met zooveel blijdschap, als vermoedde hij, dat hij met die lekkernij den dood had iiigezwolgen. Eindelijk een laatste stuiptrekking eu daar lag hij stokstijf, zonder zich nog te verroeren. Minos was naast Nestor komen zitten cn toen hij hem daar zoo bewegingloos zag liggen, schreeuwde de papegaai: — Goeden avond, Nestor Goeden nacht vriend Silvio nam het lijkje op en droeg het weg, terwijl Gregof zeide: — De tak is hem ontglipt en door den val heeft hij zijn ruggegraat gebroken. Zij keerden terug naar de tafel, doch gingen niet zitten. Niemand had geproefd noch van de koeken, noch van dc vruchten; niemand had zijn glas aan de lippen gebracht. Zelfs de servetten waren nog niet ontplooid. (Wordt vervolgd). --- Land- en Tuinbouw. Wat iedere maand te doen geeft. (1e helft Januari.) Nadruk verboden. 't Is niet onder blijde omstandigheden en mooie vooruitzichten, dat het oude jaar van ons henen ging en we een nieu» wen jaarkting intreden. Noch voor de tuinders noch voor de landbouwers laat zich de toekomst be» moedigend aanzien. De nood der tuinders is bekend, het is een onderwerp van beraadslagingen ge» weest in de Tweede Kamer, en de Minis» ter heeft toegezegd ernstig te zullen over» wegen, wat de Regeering kan doen om een algemeene inzinking en catastrophe van den tuinbouw te voorkomen. En hoe het met een groot deel onzer boeren is gesteld, is eveneens van alge» meene bekendheid. Dc tijden zijn slecht en velen zitten op hooge lasten, 't zij van hypotheek of pacht. Groot is het aantal brieven — klaag» en jammerbrievcn, — welke we de laatste weken ontvingen van pachtboeren, die verklaarden niet bij machte te zijn hun volle pachtsom te betalen, en ook al den blik hoopvol richtten naar den Haag, en daarom ons vroegen: „Wat dunkt u, is er spoedig een wet te verwachten, welke be» tere pachtverhoudingen zal scheppen?' En dan hopen de meesten op het instel» len van bij de Wet ingestelde Pachtbu» reau's, als er in enkele provinciën reeds bestaan, ter regeling van de pachtvoor» waarden, maar dan met bindend recht. Dat zoo iets zal komen in de naaste toe» komst, hebben we dien briefschrijvers niet kunnen voorspiegelen. Slechts hebben we de hoop kunnen uit» spreken, dat de Regeering overleg tus» schen pachter en verpachter zal willen bevorderen. In hoofdzaak zal de landbou» wer o.i. op eigen krachten zijn aangewe» zen. Gelukkig is er door hem nog heel wat te doen, om zijn lot te verbeteren of al» thans draaglijker te maken. Nog lang niet alle middelen zijn uitgeput, welke kunnen worden toegepast ter verhooging der ren» tabiliteit van zijn bedrijf. Voorlichting wordt den boer geboden van alle zijden, en wanneer hij deze aan» vaardt, d.w.z. in praktijk brengt al wat wetenschap en ervaring hem leeren, dan zijn de uitkomsten van de verschillende onderdeelen van zijn bedrijf ontegenzeg» gelijk nog dusdanig op te voeren, dat men straks, na enkele jaren, verbaasd de han» den ineen, zal slaan over hetgeen is be» reikt. Wanneer dit zoo is — en dit kan al on» omstootelijk worden vastgesteld — dan kan de boer, die zijn vakblad leest en met zijn tijd weet mee te gaan, met veel meer gerustheid, of althans heel wat minder zorg, de komende tijden tegemoet zien. In den tuin: K&sperziken moeten liefst vöór het midden van Januari bespoten worden; druiven in kassen kunnen ook nog later in de maand behandeld worden. Is er buiten niet veel te doen, in de war» me kas is altijd werk genoeg. Men houde de kas op temperatuur, om de planten, waarvan men spoedig zal moeten kwee» ken, aan den groei te houden: 60 a 70 gra» den Fahr. is een goede temperatuur. Het droogt dientengevolge zeer in de kas. Zie daarom dagelijks de planten na en begiet ze, als ze te droog zijn, maar niet te erg. Aal»en kruisbessen mag men nu ook snoeien, zelfs bij stevige vorst; ech» ter geen vruchtboomen. Ge hebt lust, om nu reeds te zaaien in den kouden grond! Best, dat kan, als het weer het toelaat en de aarde zich-laat bewerken. Dan kunt ge thans reeds spinazie zaaien voor een schutting of rabat op het zuiden. Werk het zaad met de greep in den grond, losjes weg, opdat het niet te diep wegkome. Hark er daarna netjes over, eh gier met verdunden koemest. Leg er een goede laag takken of rijsjes over heen ter beschutting. Wortelen. De Amsterdamsche bakwor» tel kan thans gezaaid worden, waartoe de bak goed diep wordt uitgehaald, en daar» na gevuld eerst met blad en vervolgens met ruigen paardenmest. Begint de bak na enkele dagen warm te worden, laat hem dan eerst wat uitdampen, en doe er dan dagelijks wat verteerde bladaarde op, niet alles ineens. Is er een voet aarde op, spit dan den bak nog eens om, na er eerst nog wat vergane paardenmest te hebben opgebracht. Daarna zaait men. Komen de plantjes op, dan dunne men ze uit op 3 a 4 cM.afstand. Houd ze goed vochtig! Als ge er van houdt, zaai er dan wat radijs (witte kortlof broeiradijs) over. — Houd uw Oranjerie, indien ge er een hebt, of koude kas op 40 graden Fahr., dat is vol» doende. Op zonnige, vorstvrije dagen opene men de ramen der kas, om versche lucht binnen te laten. Zorg er voor de bla» deren schoon en rein te houden door af» sponzen; begiet slechts matig! --- Per draadlooze telefoon. Eigen dienst van „De Zuidwillemsvaart". FOTO'S VAN DEN EX=KEIZER TE DOORN. DEN HAAG, 4 Jan. Bij de firma Wee» nenk cn Snel te 's Gravenhage zal circa half Januari als prentbriefkaart verschij» nen de eerste officieele opname van den ex»Keizer en zijne echtgenoote zoomede van den ex»keizer in maarschalk»uniform. Beide opnamen werden officieel te Doorn gemaakt en worden met toestemming van den ex»keizer in den handel gebracht. De kaarten zullen gelijktijdig hier en in het buitenlamp verschijnen. TER PARIJZER CONFERENTIE. PARIJS, 4 Jan. Naar verluidt zou ter conferentie een voorloopige oplossing worden voorgesteld, beoogende de Fran» sche regeling voor den tijd van 1 jaar te aanvaarden met uitschakeling der kwestie der intergeallieerde schulden. Het schijnt dat van Italiaansche zijde een compromis» voorstel zal worden gedaan. Bonar Law zal schriftelijk antwoorden op de verkla» ringen van Poincaré. GEEN OPTIMISTISCHE STEMMING. LONDEN, 4 Jan. Hier wordt geen en» kele poging gedaan te verhelen dat de toe» stand ernstig is. Het zal zeer moeilijk zijn op dc conferentie te Parijs tot overeen» stemming te komen. MISLUKTE INTRIGUES? LONDEN, 4 Jan. De geruchten over een aanstaand huwelijk tusschen den prins van Wales en de Italiaansche prln» ses zijn absoluut onjuist. FRANSCHE PERSMEENINGEN OVER HET BRITSCHE PLAN. PARIJS, 5 Jan. Met betrekking tot den stand der besprekingen ter Parijsche con» ferentie scvhrijft de Matin: het Fransche plan kan niet verminderd worden zonder gevaar te loopen dat het geheel platonisch wordt. De Matin stelt de vraag of veron» derstellende dat Engeland Frankrijk niet steunt in een levenskwestie, de samen» werking inzake de schadevergoeding tus» schen beide landen kan voortduren voor kwesties die in 't bijzonder voor Engeland van belang zijn. De Éclair verklaart: bij de verdediging van de Fransche belangen verdedigt Poin» caré de werkelijke belangen van Groot» Britannië daar een pro»Duitsche coalitie zal leiden tot den ondergang. De verklaringen van Poincaré goedkeu» rende schrijft de République Franpaise dat het Britsche plan niet alleen geheel in de plaats treedt van het verdrag van Ver» sailles doch het verdrag annuleert en dc overwinning opheft. DE HONGAARSCHE FASCISTEN. WEENEN, 4 Jan. In het fascistenparle* ment verklaarde de vroegere minister»pre« sident Friedrich dat spoedig een actie te» verwachten is. Volgens de Neue Freie Presse zou de leider der Hongaarsche Fas cisten Friedriph, binenkorfc naar Rome, Constantinopel en Angora gaan en zal be» geleid worden door den gcneralen staf van het Hongaarsche fascistenleger. BELANGRIJKE INBRAAK. AMSTERDAM, 5 Jan. Door middel van opensluiting zijn van uit een perceel in de le Jan Steenstraat alhier een bedrag van f 2600 en eenige gouden sieraden ont» vreemd. Het totaal ontvreemde heeft een waarde van f 5000. OVERBLIJFSELEN UIT DEN GROOTEN OORLOG. PARIJS, 5 Jan. Sinds den wapenstiL stand liggen op verschillende punten in het verwoeste gebied hoopen telegraaf» draad. De Petit Parisien meldt dat in het Somme