BINNENLAND GEWEIGERD INTERVIEW. Van twee ijverige journalisten. „Het Volk" van Maandagavond bevatte het volgend verhaal: Kleine dingen zijn vaak heel teekenend! Er is een nieuwe minister benoemd, mr. Steenberghe uit Goirle. Toen zijn benoeming in de Staatscourant verscheen, was hij niet in ons land. Hij zat in Cannes aan de zuidkust van Frankrijk, waar hij zijn vacantie doorbracht. Donderdagmorgen j.1. kwam de jonge excellentie terug in Nederland. En hij vertrok naar Goirle. De meeste Goirlenaren hadden nog nooit een heuschen minister gezien, en het dorp liep dan ook uit om hem te aanschouwen. Enkele uren waren nauwelijks verstreken, of er kwam ander „hoog bezoek" Goirle binnen-taxiën. Het waren vier journalisten, die wilden gaan hooren wat mr. Steenberghe te vertellen had. Twee van hen waren van wat men in het Zuiden „fabrikaantebladen" noemt: De Maasbode en het Dagblad van Noord-Brabant. De twee andere waren van (zij het politiek zeer verschillende) organen der arbeidersbeweging: de roomsche Volkskrant en onze Arbeiderspers. En ziet.,.. De „nette" burgerbladen werden vriendelijk ontvangen. De redacteuren van de socialistische èn van de roomsche arbeiderskrant kregen hun kaartjes terug plus de mededeeling van een aardig dienstmeisje, „dat meneer de heeren tot zijn spijt niet te woord kon staan" ! Wij gunnen den „fabrikaante-bladen" hun interview, waarin de minister met weinig woorden niets zei. Van harte zelfs. Maar wij dachten toch altijd, dat een raadsman der Kroon geen onderscheid tusschen volksgroepen moest maken. Vermoedelijk voelde Mr. Steenberghe zich nog meer textielfabrikant dan minister. En die afgewimpelde „Volkskrant" — waar blijft die nu met de beroemde roomsche solidariteit ? Maar „De Volkskrant" zelf brengt een beetje andere lezing van het verhaal: Van vier journalisten in een auto blijkt niets waar te zijn, evenmin van een zich bij den ministerieele woning vervoegen van vier journalisten, waarvan er twee werden ontvangen en twee niet toegelaten. Wat is nu wel waar? Donderdagmiddag hebben een paar redacteuren van katholieke dagbladen den minister bezocht en werden ontvangen; veel wijzer zijn zij er — hoe kan 't anders — voorzoover zij toestemming kregen tot publicatie, niet vandaan gekomen. Tegen den namiddag stelde de vertegenwoordiger van „Het Volk" in het Zuiden — overigens een jong broekje — die het jongste lid van onze redactie ergens ontmoette, voor, een bezoek te brengen aan den minister. Met goed bedoelden overmoed, sportief en ijverig, heeft onze jonge vriend dat voorstel aangepakt, beiden trokken met de bus van Tilburg naar Goirle en vroegen den minister te spreken. De beide jeugdigen kregen ten antwoord, dat mijnheer niet kon ontvangen. Dat Mr. Steenberghe, na eenigen tijd niet in zijn gezin te hebben vertoefd, dien laatsten dag van zijn verblijf in Goirle graag zooveel mogelijk in den kring zijner familie wenschte door te brengen, wellicht nog zaken te regelen had, wie zal 't hem euvel duiden, dat hij niet direct klaar stond, om, zonder dat vooraf belet was gevraagd, iemand te ontvangen? Toen wij het verhaal hoorden van onzen jeugdigen, ijverigen vriend, hebben we „z'n teleurstelling over het geweigerde interview" begrijpend er eens hartelijk om gelachen, want zoo tragisch het geval opnemen als „Het Volk" doet is toch eigenlijk te gek. Wie minister Steenberghe een beetje kent, moest zoo iets niet van hem durven veronderstellen. Zoo is dit eerste politieke stormpje tegen Minister Steenberghe al verdreven. Als hij er geen zwaardere te verduren krijgt.... nou, dan kan hij tevreden zijn! DE RIJKSBEGROOTING VOOR 1935. o Een tekort van 80 millioen? Naar de „Volkskrant" van een zijde die welingelicht kan worden genoemd vernam, wordt het tekort op de rijksbegrooting voor 1935 op tachtig millioen gulden geschat. Ondernemersovereenkomsten. Mogelijkheid tot verbindend- en onverbindendverklaring. VERPLICHTE TOETREDING TOT ORGANISATIES. Omtrent inhoud en bedoeling van het ontwerp zij aan de Memorie van Toelichting nog het volgende ontleend: Bedingen en besluiten, die algemeen verbindend zijn verklaard, zijn verbindend, behalve in de gevallen door den Minister uitgezonderd, voor alle personen ten aanzien van die handelingen, welke naar haar aard onder het beding of besluit zouden vallen, voor den duur der verbindendverklaring afwijkende bepalingen vaststellen. De verbindendverklaring geschiedt voor een bepaalden tijd en kan ook gedurende dien tijd door den Minister in 't algemeen belang worden opgeheven. Aan een verbindendverklaring of onverbindendverklaring kan geen terugwerkende kracht verleend worden. Evenwel zijn overeenkomsten, te kwader trouw aangegaan, in het vooruizicht van een verbindend- of onverbindendverklaring, nietig. Een algemeene maatregel van bestuur als bovenbedoeld kan eerst worden genomen, nadat de Economische Raad is gehoord. Handelingen, verricht in strijd met een beding of besluit, door den Minister verbindendverklaard of met een bepaling,, door den Minister vastgelegd, vormen een onrechtmatige daad tegenover ieder persoon, die bij de naleving daarvan een redelijk belang heeft. Handelingen, waarvan de strekking is iemand rechtens of economisch te beperken in zijn vrijheid om datgene te verrichten, wat naar zijn aard, onder een onverbindend verklaard beding of besluit zou vallen, zijn onrechtmatig tegenover ieder persoon, die bij het voortbestaan van deze vrijheid een redelijk belang heeft. Indien de omvang der door de onrechtmatige handelingen geleden schade niet kan worden aangetoond, stelt de rechter een bedrag naar billijkheid vast. Nut van samenwerking. Bij herhaling doet zich het verschijnsel voor, dat het tot stand komen of ten uitvoer leggen van overeenkomsten, afstuit op den onwil van enkelen, die, van het nut van samenwerking niet overtuigd, niet tot het prijsgeven van eenige vrijheid bereid zijn. Bij de bemoeiingen, die het Dep. van Economische Zaken doorloopend met tal van bedrijfstakken heeft, kon meer dan eens worden vastgesteld, dat voor een dergelijk afzijdig blijven elke redelijke grond ontbrak, of althans, dat de bezwaren, tegen toetreding ingebracht, niet onoverkomelijk waren Niet zelden werd van de zijde der tot samenwerking bereidwilligen op de Regeering 'n beroep gedaan om het overgebleven verzet te helpen overwinnen. Op grond van het aanhangige wetsontwerp tot wijziging van het LandbouwCrisiswet hoopt de Regeering binnenkort over de bevoegdheid te beschikken om op het door die wet bestreden gebied toetreding tot organisaties verplichtend te stellen. Daaronder* vallen, behalve land- en tuinbouw en visscherij, ook enkele landbouwproducten verwerkende industrieën en op den landbouw steunende handel. Op het overige gebied van handel en nijverheid zijn de voorwaarden voor vrijwillige organisatie in het algemeen gunstiger dan in de agrarische bedrijfstakken en kan dan ook niet minder verstrekkende bevoegdheid worden volstaan. De Regeering verwacht, dat deze bevoegdheid, waarvan zij zich voorstelt slechts gebruik te maken, wanneer andere deugdelijke middelen falen, haar in staat zal stellen, aan het streven naar gezonde economische samenwerking den noodigen steun en leiding te geven, Daarbij zal zij er zorgvuldig voor waken, dat de in het algemeen belang en tot behoud van het Nederlandsche concurrentievermogen noodige aanpassing niet wordt geschaad, integendeel, waar noodig, wordt bevorderd en dat de belangen der consumenten terdege zullen worden ontzien. Schadelijke werking van monopolies. Bovendien moet aan de schadelijke werking van reeds bestaande monopolies thans, in verband met de verminderde koopkracht, grooter gewicht worden toegekend dan eertijds noodig was. Aan de zoo gewenschte gelijkmatige aanpassing van de verschillende kosten en prijzen aan ?en lager levensniveau kunnen monopolitische afspraken, met name in beschutte bedrijven, ernstig in den weg staan. Daarom is het van de grootste beteekenis, dat de Regeering de bevoegdheid krijgt om dergelijke te doorbreken. KAMERLID IN OPSPRAAK. o Beschuldiging in de rechtszaal. In de zaal der arrondissementsrechtbank te Arnhem heeft zich dezer dagen iets afgespeeld, dat in de komende dagen waarschijnlijk aanleiding zal zijn tot openbaar gerucht. Als verdacht van verduistering stond terecht een zekere F. W. de P., die het vorige jaar het Rijnstrandbad heeft geexploiteerd. Het zaakje is failliet gegaan en bij de afwikkeling is gebleken, dat de heer F. W. de P. de waarborgsom had gebruikt die hij nimmer had mogen aanwenden. Het opmerkelijke was echter, dat de officier van justitie, mr. F. Couvée, in zijn requisitoir verklaarde, dat de werkelijke schuldige niet de heer F. W. de P. was, doch de heer J. J. W. IJsselmuiden, die als katholiek lid van de Tweede Kamer en als lid van den Arnhemschen gemeenteraad een bekende persoonlijkheid is in het openbare leven. De naam van den heer IJsselmuiden kon worden genoemd, omdat de heer IJsselmuiden de stuwkracht is geweest voor de oprichting van het Rijnstrandbad en ook bestuurslid van de stichting was, aan wien mede het beheer van het Rijnstrandbad was opgedragen. In het bestuur dezer stichting zat tevens de bekende katholieke letterkundige Bernard Verhoeven. Tot dezen heeft het „Volksblad" zich gewend om inlichtingen. De heer Verhoeven verklaarde, dat de heer IJsselmuiden volstrekt onschuldig was aan het feit, waarvan hij was beschuldigd en hij toonde zich uitermate verbaasd over den aanval van mr. Couvée. Indien mr. Couvée meent, dat de heer IJsselmuiden de schuldige was — aldus de heer Verhoeven — waarom heeft hij dan den heer IJsselmuiden niet gedagvaard? En indien mr. Couvée overtuigd was, dat de heer IJsselmuiden niet als verdachte kon worden voorgeleid, waarom heeft hij dan zelfs nagelaten hem als getuige te dagvaarden? Dan had in de rechtszaal de rol, die de heer IJsselmuiden heeft gespeeld, kunnen worden vastgesteld. Niet alleen, aldus de heer Verhoeven, heeft de heer IJsselmuiden zich niet schuldig gemaakt aan een onoirbare daad, hij is er zelfs een aanmerkelijk bedrag — ƒ500 — bij ingeschoten. De heer IJsselmuiden wilde zich liever nog van een oordeel onthouden. Wel verklaarde ook hij met grooten nadruk, dat men hem geen inlichtingen had gevraagd. De heer IJsselmuiden deelde voorts nog mede, dat hij in deze zaak niet zou berusten en maatregelen zou treffen, waardoor hij van deze blaam zou worden gezuiverd. Mr. F. Couvée, verklaarde aan genoemd blad uit de stukken de overtuiging te hebben gekregen, dat de heer F. W. de P. ernstig gedupeerd was door de handelwijze van den heer IJsselmuiden. Deze zou namelijk als penningmeester van de stichting abonnementsgelden hebben aangewend tot delging van de vordering, die de heer IJsselmuiden als geldschieter op de stichting had. Had de heer IJsselmuiden dit niet gedaan, dan zou het actief van de stichting „Rijnstrandbad" grooter zijn geweest, dan thans het geval was. Misschien was het dan ook mogelijk geweest, de waarborgsom terug te betalen. Tot zoover Mr. Couvé. Nu deze zaak zoo in 't publiek is gebracht, mag zeker niets nagelaten worden, om volledige opheldering te verkrijgen. De heer IJsselmuiden blijkt dat trouwens te beseffen. Motie-Tilanus aangenomen. O De Kamer oordeelt, dat 't compromis niet behoort te worden toegelaten. MINISTER MARCHANT, WAT NU? De Tweede Kamer heeft gisteren met 48 tegen 43 stemmen de volgende motie van den heer Tilanus (C.H.) aangenomen: De Kamer, van oordeel, dat niet behoort te worden overgegaan tot toelating van de schrijfwijze der Nederlandsche taal volgens het op 7 Maart 1934 geteekende verslag van de Commissie, ingesteld voor het ontwerpen van regelen van Overheidswege, ten einde te komen tot vereenvoudiging van de schrijfwijze van de Nederlandsche taal gaat over tot de orde van den dag. Tegen de motie stemden de sociaaldemocraten behalve de heer Schaper, de vrijzinnig-democraten, de communisten, de anti-revolutionnair Wielinga en een deel der Katholieken. Bij zitten en opstaan werd verworpen een motie van den heer K. ter Laan (S.D.) luidende: De Kamer, van oordeel, dat aan de wanorde op het gebied der spelling zoo spoedig mogelijk een einde dient te komen, acht het wenschelijk, dat de spelling van het compromis op 1 September a.s. bij het onderwijs algemeen wordt ingevoerd, en gaat over tot de orde van den dag. Bij zitten en opstaan werd aangenomen een motie van den heer Moller (R.K.), luidende: De Kamer van oordeel, dat de juistere en diepere kennis en de zuivere uitspraak van onze Nederlandsche taal voor alle groepen van het Nederlandsche volk een zeer groot cultuurbelang is, verzoekt de Regeering met grooten aandrang strengere eischen te stellen voor de kennis van het Nederlandsch op alle scholen en bij alle examens, vooral bij die examens, die vereischt worden om de bevoegdheid te verwerven voor het geven van onderwijs, en gaat over tot de orde van den dag. Deze laatste motie zal Minister Marchant geen zorgen baren, doch wat moet hij met de eerste aanvangen? Hij bezit het recht en de bevoegdheid, om ze naast zich neer te leggen en kalm met zijn plannen door te gaan. Hij heeft zich de vorige week in het debat zelfs gewaagd aan een betoog, dat een motie als van den heer Tilanus volgens antirevolutionnair staatsrecht feitelijk niet te pas kwam, hetgeen de heer de Geer hem echter beslist en op goede gronden betwistte. De christelijk-historische spreker herinnerde eraan, dat het Kamerlid Marchant in 1917 een motie voorstelde, waarin bij den toenmaligen Minister van Oorlog Bosboom er op werd aangedrongen de landstormj aarklasse 1908 voorloopig nog niet op te roepen. Vele anti-revolutionnairen stemden toen ook vóór en de motie werd aangenomen. Minister Bosboom legde ze naast zich neer, waarop het Kamerlid Marchant een nieuwe motie indiende, volgens welke de Kamer betreurde, dat de Minister aan de vorige motie geen gevolg gegeven had. Die tweede motie nu noemde de heer de Geer volgens anti-revolutionnair staatsrecht ontoelaatbaar. Doch hij wees erop, dat de motie-Tilanus evenwijdig loopt met de eerstgenoemde motie van Mr. Marchant. Waaraan hij toevoegde: Ik ben van plan vóór die motie te stemmen, maar wil reeds nu toezeggen, dat, wanneer die motie mocht worden aangenomen en wanneer de Minister die dan naast zich mocht neerleggen — wat ik in dit geval echter niet verwacht, omdat de Minister tegenover dit vraagstuk geheel anders staat dan generaal Bosboom in 1917 tegenover de oproeping van de jaarklasse 1908 — ik tegenover een tweede motie, waarin afkeuring over 's Ministers houding zou worden uitgesproken, een andere houding zou aannemen en tegen die motie zou stemmen. Door Minister Marchant is intusschen voor en na dit speechje van den heer de Geer niets gezegd, wat pleit voor of tegen de verwachting in de door ons gecursiveerde zinsnede uitgedrukt. Veronderstellenderwijs heeft de bewindsman van Onderwijs wel opgemerkt: Stel eens, dat de Kamer deze motie aanneemt en dat de Regeering naar die motie haar gedragslijn ging bepalen. Wat zou er dan verkregen zijn? Dan zou de Regeering moeten zeggen: het compromis moet ik afschrijven, daar mag ik niet meer mee werken, ik mag al het andere doen, maar het compromis is van de baan. Maar dan kan zij niet de Vries en te Winkel bindend voorschrijven. Eenige heeren hebben vanmiddag weer zoo iets gezegd, maar dat is feitelijk een onmogelijkheid. Het eenige resultaat is dus, dat men niets kan doen, dat men de zaak op haar beloop zou laten. Men ziet: ook hierin staat in 't geheel geen stellig voornemen uitgedrukt. We moeten nu afwachten, of de Minister, of de Regeering zich den wenk, in de motie-Tilanus vervat, ter harte zal nemen. Het zal vooral voor Minister Marchant een moeilijke beslissing worden. 'tls echter noodig, dat ze spoedig zal vallen. Het onderwijs en de uitgeverij moeten weten, waar ze aan toe zijn. --- Advertentie mszirt 'nat uur bruine en zachte huid. Beschermt tegen te sterke zon. Mooi gebronsd. 20'Z5-60ct'in doozeri en --- De gebeurtenissen in Oostenrijk. Moovd op een priester. - Staatsambtenaren tegen den staat. - De houding van Mussolini. Men schrijft ons uit Weenen: Een katholieke priester is door een bom gedood. In Kapfenberg, waar zich de Böhler-staalwerken bevinden, werd kapelaan Franz Eibel door de ontploffing van een bom gedood, twee andere personen werden gewond. Wie Kapfenberg kent, weet waar de aanstichters van den aanslag te zoeken zijn, welke in heel Oostenrijk verontwaardiging baart. De dood van den katholieken priester vormt het hoogtepunt in een reeks incidenten, welke in Kapfenberg op rekening der nationaalsocialisten zijn te boeken. De pers geeft aan haar verontwaardiging over den moord uiting en verklaart, dat dit tragische voorval niet zonder gevolgen kan blijven. Het blijkt, dat de terreur, waardoor Oostenrijk wordt bezocht, nu tot den moord is gekomen, waarbij ook vrouwen en kinderen niet worden ontzien. Zoo werd er in de woning van een arbeider, die bij den „Ring vaterlandischer Soldaten" behoort, een ontploffingsstof geworpen, waardoor vrouw en kinderen werden gekwetst. Een dag tevoren werd den hoofdinspecteur van politie Konrad Noske door een ontploffende bom de linkerhand afgescheurd. Majoor Fey, de minister van het veiligheidswezen, verklaart met recht, dat deze geheime aanslagen nóch met politiek nóch met nationalisme iets te maken hebben, maar misdaden zijn, die als zoodanig moeten worden bestraft. Terwijl er door de maatregelen der veiligheids-autoriteiten een eind kon worden gemaakt aan de aanslagen op spoorwegen, woedt nu de terreur in persoonlijke aanslagen. Opvallend groot is het aantal bommen tegen kerken, kloosters en parochieën, waarvan nu ook een priester het offer is geworden. De opwinding bij de bevolking is groot en het zou niet te verwonderen zijn, wanneer het tot een uitbreken der volkswoede kwam tegen diegenen, die het alnd stelselmatig ten gronde willen richten en zich daarbij bedienen van een systeem, dat irt het beschaafde Europa tot op een zeker tijdstip onbekend was. De ambtelijke „Wiener Zeitung" publiceert een lijst van meer dan vier honderd staats-employé's, die wegens agitatie tegen den staat hun betrekkingen hebben verloren of met een korting hunner salarissen zijn geschorst. Een overzicht der lijst met namen geeft een verschrikkend beeld tot in welke kringen de vijandige beweging tegen den staat is doorgedrongen; de lijst bevestigt de bewering van verschillende kanten, dat er een grondige zuivering van het ambtenaren-apparaat noodig is wanneer er niet een blijvende groteske toestand zal intreden, dat ambtelijke betrekkingen door personen worden ingenomen, die tegen den staat, die hen bezoldigt, werken. De zuivering van alle openbare ambten, vooral ook de Hooge Scholen, zal met kracht moeten worden voortgezet om aan de bestaande toestanden een eind te kunnen maken. Bondskanselier Dollfuss heeft herhaaldelijk aan de zoogenaamde nationale kringen van Oostenrijk nadrukkelijk den eisch gesteld, een scheidslijn te trekken tegen hen, die öf zelf terroristen zijn, óf bevorderaars van de terreur, maar men kan niet beweren, dat dit beroep van den kanselier tot nu toe veel uitwerking heeft gehad. Het is een feit, dat een deel der bevolking, en wel voornamelijk intellectueelen, een houding aannemen, waaruit men moet opmaken, dat ze er nog steeds mee rekenen, dat het nationaal-socialisme in Oostenrijk de macht in handen zal krijgen. Men zou de vraag kunnen stellen of de gebeurtenissen in het Derde Rijk zelf dezen massa's niet de oogen openen; maar het feit moest worden vastgesteld, dat men in deze kringen berichten uit Duitschland, welke ongunstig klinken, eenvoudig niet gelooft. De omroep-propaganda in München en geheime nationaalsocialistische bladen (onlangs zijn er pas weer twee oplagen van zulke bladen in Weenen ontdekt) vormen voor deze kringen de informatiebron omtrent Duitschland en er zouden al heel erge gebeurtenissen moeten intreden om den onverbeterlijken den doek van de oogen te rukken. Wanneer men in Weenen sommige buitenlandsche mededeelingen over het resultaat der samenkomst van Venetië met het oog op Oostenrijk, sceptisch heeft opgenomen, dan blijkt nu, dat deze houding gerechtvaardigd was. De RijksDuitsche pers heeft de samenkomst van Stra-Venetië vooral gebruikt om op rekening van Italië anti-Oostenrijksche propaganda uit te oefenen. Men moet toegeven, dat de Berlijnsche propaganda voortreffelijk arbeidt en het is haar juist in Venetië gelukt, haar inlichtingen den buitenlandschen correspondenten in de handen te spelen. Het is opmerkelijk, dat de vertegenwoordiger der Agence Havas een offer van deze methode uit de schoolGoebbels is geworden. Hij is het geweest, die het eerst het bericht verspreidde, dat Mussolini aan Dollfuss den raad wilde geven in het najaar nieuwe verkiezingen uit te schrijven met nationaal-socialistische candidaten. Bij eenig nadenken echter had de vertegenwoordiger der officieele Fransche agentuur moeten merken, dat de informatie doorzichtige doeleinden had; hij had zich op de bevoegde Italiaansche plaatsen van de onjuistheid dezer bewering kunnen overtuigen; bovendien moest het toch bekend zijn, dat Oostenrijk een grondwet heeft, die verkiezingen volgens de oude politiek-parlementaire overlevering niet meer kent. Dit voorval roept een publicatie van de „Petit Parisien" in herinnering terug; deze bevatte woordelijk de instructies van het Berlijnsche Rijksministerie voor Propaganda, volgens welke den buitenlandschen verslaggevers informaties moesten worden toegeschoven, voor zoover het niet mogelijk was hun secretarissen toe te voegen, die in den geest van het nationaal-socialisme werkzaam zijn. De verslaggeving van Stra-Venetië zou dus een bewijs zijn voor de echtheid van het gepubliceerde document. Dat de Duitsche pers op inlichtingen steunt, die zoo zijn tot stand gekomen, is trouwens niet verwonderlijk. In Weenen wordt vastgesteld, dat alle combinaties, die in de nationaal-socialistische pers omtrent Oostenrijk en de houding van Mussolini zijn verspreid, onjuist zijn en met den overigens bekenden gedachtengang van den Duce geenszins overeenstemmen. --- 14 FEUILLETON DE PAREL VAN HET PARELEILAND. TOHN. OXENHAM. Vertaald door Mr. M. A. KWITSER. „Heb ik het je niet gezegd?" riep miss Penny, toen ze op Klein-Sark aanlandden. „Het is even simpel als ademhalen." „Ik heb nooit gezegd van niet," meende Margaret, diep ademhalend. „Maar ik betwijfel, of je er alleen over gekomen zou zijn, mijn kind." „Het js stellig prettiger, als je iemand vast kunt houden", erkende miss Penny. En dat vond Graeme ook. IX Sark biedt een rijk oefenterrein aan den avontuurlijken klauteraar en Graeme, nu hij eenmaal de ongekende vreugde van die hartkloppingen gesmaakt had, verlangde naar meer. Zij zwierven door de oude zilvermijnen en zaten op de groote rotsen van Port Gorey, die in die oude tijden *ls aanlegstijger dienst hadden gedaan, terwijl hij haar vertelde, hoe Peter Le Pelley het eiland verpand had °® het zilver te kunnen ontginnen, en hoe een heele scheepslading ervan op een steenworp afstand van deze plek gezonken was, en de Seigneur fortuin en hoop verloor. Ze tuurden in de oude huisjes en vroegere mijnschachten, nu gevoerd met een groen tapijt van klimop en varens — de bodemlooze putten, waarin 't fortuin der Ee Pelley's verzonken was. Daarna voerde hij hen, om iets te gebruiken, naar het huisje van mrs. Mollet en na een korte rust en — met hun vriendelijke toestemming — een pijp — leidde hij hen naar den woesten zuidwand van het eiland, met zijn diepe kloven en spleten, zijn bergstortingen en steile toppeh, zijn diepe baaien en tunnels, waarin de golven in een eeuwige duisternis klotsen en brullen. De honden joegen achter de konijnen aan, Punch in lange sprongen, die een vreugde waren voor het oog; Scamp Ln hijgende opwinding, die zijn nadering al van verre aankondigde en elke mogelijkheid op een vangst uitsloot. Graeme voerde hen omlaag langs de klip tegenover E'Etac, het groote rotseiland, dat eens deel uitmaakte van Klein-Sark. „In lang vervlogen tijden was er een Coupée hierover," zei hij. „Op een goeden dag zal ook onze Coupée verdwijnen en Klein-Sark een eiland worden." „Niet vóór we terug zijn, hoop ik", zei miss Penny. „Dat hoop ik ook", zei Graeme, want zou hij op den terugtocht niet weer Margarets hand vasthouden? Omlaag langs de klip, langs de witte zaagvischtanden der omhoogstekende kwartsaders, met Margarets hand in de zijne, en toen terug om juffrouw Penny te halen, tot ze zaten op den rand van een diep donker bassin, bijna cirkelrond, gevoerd met de mooist denkbare roze en lilakleurige koralen, bezaaid met bruine, roode en groenachtige anemonen; elke punt en richel bedekt met sierlijk-gekrulde zeevarens en mossen, het geheel omringd door dreigende rotsmassa's. „Venus' bad" deelde hij hun mede. „Die ronde steenen op den bodem zijn hier al honderden jaren rondgekarnd, vermoed ik. Het getij vult tekens opnieuw de kom, zooals u straks zult zien, maar de steenen kunnen er niet uit en hebben langzamerhand hun eigen gevangenis uitgehold — waarin ik een zedeles zie. 't Is een heerlijke duik van af die rots." „Baadt u hier wel?", vroeg Margaret. „De honden en ik baden hier soms. Er is nog een ding, dat u moet zien en ik geloof haast, dat u het vandaag zien zult. Het getij is gunstig en de wind is gunstig en er staat een goede zee." Zij wachtten tot de breede golven over de rotsen aanschuimden, het bassin vulden en de groote ronde keien op den bodem driftig rondschuurden. Toen ging het weer voort langs den rotswand, stuk voor stuk — dat wil zeggen twee aan twee waar de weg moeilijk was — tot hij hen een plaatsje gaf tusschen eenige groote rotsblokken, terwijl aan hun voeten wit de golven schuimden, klotsend en gorgelend in verborgen holten. De wind wakkerde aan en het bruisen van de zee tegen de steenen maakte spreken onmogelijk. Hij wees plotseling langs de klippen en, geen twintig meter weg, spoot sissend en brullend een woeste waterfontein omhoog, als een vuurpijl van schuim, wel honderd voet de lucht in en viel kletsend over de rotsen en in zee. Twintig maal zagen ze het water opspuiten, en toen kropen ze weer langs de klippen omhoog, verwaaid, met blozende wangen en een zilten smaak op de tong. „Dat was een mooi gezicht", zei Margaret, met schitterende oogen en dauwdroppels op haar verwarde haar. Hij geloofde, dat hij haar nog nooit zoo mooi had gezien. Hij had stellig nog nooit een meisje gezien, dat met haar tl vergelijken was. „Dat is de souffleur — het blaas-gat. Er is nog een grootere in de baai van Saignie, die zullen we gaan zien als de wind noord-west is. Ik ben blij, dat u deze gezien hebt. Het is puur geluk." „Ik ben heelemaal uit elkaar geblazen en Meg, jouw haar zit eenvoudig schandalig," zei juffrouw Penny. Zoo verschillend kunnen verschillende personen over hetzelfde ding oordeelen, vooral als het hart ermee gemoeid is. Hij zou alles gegeven hebben, wat hij bezat, voor een lok van dat verwaaide haar. Toen Margaret omkeek, ving ze zijn blik op en giste misschien iets van zijn gedachten. „Is het zoo erg?" lachte ze in blozende verwarring. „U ziet", begon hij onstuimig, maar bedwong zich nog tijdig. „U ziet er heel behoorlijk uit. Als u de Souffleur gaat zien, kunt u niet anders verwachten, dan dat u er wat verwaaid uit gaat zien." „Het was wel de moeite waard," zei ze. „En ik ben u recht dankbaar, dat u ons hebt meegenomen. Alleen waren we er nooit gekomen." „We zouden nooit op „Klein-Sark gekomen zijn, om niet te spreken van de Souffleur", verzekerde juffrouw Penny plechtig. „En nu zult u me misschien vergeven, dat ik u die schoenen heb laten koopen." „Hm, ja! Ze zijn geweldig", zei juffrouw Penny met een critischen blik op haar voeten. „Maar ze zijn beslist niet elegant." X. In vertrouwelijk gesprek slenterden ze huiswaarts. Weliswaar waren miss Penny en Graeme voornamelijk aan het woord, zooals hij later bedacht, maar Margaret hield zich geenszins afzijdig van het gesprek en als ze weinig zei, kwam het vermoedelijk, omdat ze des te meer luisterde en nadacht. De Coupée schonk Graeme opnieuw een al-te-korten tijd van verrukking, terwijl Margarets hand in de zijne rustte en ze zich aan zijn leiding toevertrouwde. Eangs de windmolen en door de velden voerde hij hen tot in den tuin van het Roode Huis en met rijn geestesoog zag hij Margaret nogmaals in de opening van de hooge haag staan, bestraald door het morgenrood — zooals hij haar zijn heele leven voor zich zou zien. „Hoe laat?" vroeg juffrouw Pennny, toen ze langs de veranda liepen. „Half acht" „Dan bent u een half uur te laat voor tiw diner. Ik stel voor, dat we mrs. Carré vragen, om ons vanavond samen te laten eten," zei miss Penny," anders komen we er misschien bekaaid af." „Dolgraag," begon Graeme gretig, „tenzij " en Hij keek naar juffrouw Brandt. „We zullen het heel prettig vinden, als u met ons eet", zei ze haastig. „Over twee minuten ben ik klaar," zei hij en holde de trap van het Roode Huis op om zich klaar te maken. „Ik hoop vurig van niet!" zei juffrouw Penny terwijl 2e door de haag stapten. „Zeg nu maar niets, Margaret Brandt, want jij hebt hem geïnviteerd " „Oh " „We zullen het heel prettig vinden, als u met ons eet! Als dat geen uitnoodiging is, dan weet ik het niet, En ik heb het je met mijn eigen ooren hooren zeggen — moi, qui vous parle, zooals ze dat hier zeggen." „Je weet heel goed, dat ik niet anders doen kon, Hennie. Ik geloof, dat je 't erom gedaan hebt. Ik begrijp niet, wat jou tegenwoordig bezielt." „John Graeme. Ik vind hem aardig. En na al wat hij voor ons gedaan heeft — die Coupée en Venus' Bad en de Souffleur, en dan zou hij nog de kans loopen door ons geen diner te krijgen! Wat kan een goedhartig, moederlijk persoon als ik in zoo'n geval anders doen dan opperen — enkel opperen, zoo vaag mogelijk " „Oh " „En toen bemoeide jij je ermee, op je gewone, vorstelijke manier en verzocht hem, met ons te eten. En ik moet zeggen, dat hij het heel gunstig opnam, om niet te zeggen gretig toehapte." „Henny, je bent een „Ja, ik weet het. En als Ik tijd van leven heb, word ik een en misschien nog meer," met een raadselachtig knikje. „Wat bedoel je daarmee?" „Waeht maar geduldig af, kind, dan ztfl j«a fiet zien." j „Ik geloof, dat de Sarksche lucht een slechten invloed heeft op je — op wat er in dat dolle hoofd van je zit." „Natuurlijk. Daarvoor ben ik hier gekomen, èn om jou voor kwaad te behoeden, jij jeugdige wetsovertreedster." XI. Graeme's twee minuten telden elk meer dan de vastgestelde zestig seconden — stuk voör stuk juweelen seconden van verwachting en vreugde. En tot zijn eer dient gezegd, dat hij er verscheidene besteedde aan het uiten van zegewenschen aan het adres van miss Penny, die ondertusschen bezig was te beweren, dat zij geen aanspraak hierop maakte. Doch, vroeg genoeg in de opinie van zijne gastvrouwen, zooals hij ze beschouwde — zijne gasten volgens juffrouw Penny — verscheen hij in het huisje, uiterlijk en innerlijk gereed tot het feest, en zoowel in zijne houding als zijn toilet toonend,, dat hij zich bewust was, welk een eer hem te beurt was gevallen. Het was een feestelijk en — althans voor één hunner — een onvergetelijk maal. Juffrouw Penny en Graeme voerden de conversatie en Margaret zat erbij, luisterde en lachte, nog niet verzoend met het feit, dat ze in het schuitje zat en moest meevaren. „Welke straf staat erop, als men een misdadiger helpt om aan den greep der wet te ontkomen, mr. Graeme?" vroeg juffrouw Penny op een zeker oogenblik en duldde Margarets heftig protest-onder-tafel zonder een spier te vertrekken. „Dat hangt van den misdadiger en de misdaad af, zou ik zeggen. Wat heeft uw vriend op zijn geweten, miss Penny? Is hij een erg zwart schaap?" „Om te beginnen is het een zij, en in de tweede plaats is het een blondine." Een oogenblik begreep hij er niets van, maar toen viel zijn blik op Margarets gezicht, blozend van verlegenheid over dit lage verraad van haar boezemvriendin. „De lucht van Sark heeft soms die uitwerking op het menschelijk brein", zei hij diplomatiek, „vooral de eerste dagen. Maar u went er spoedig aan. Ik heb hetzelfde gevoel gehad — het geloof in de dingen verloren en kwaad gedacht van mijn vrienden, enzoovoort. Over een paar dagen bent u weer heelemaal de oude, juffrouw Penny " op een toon vol medegevoel. „O, ik ben zoo gezond als een visch," zei juffrouw Penny vergenoegd, „maar ik vind het niet meer dan een staaltje van mijn plicht om u te waarschuwen. Op het oogenblik helpt u een overtreedster van de Engelsche wetten en hare medeplichtige. U ziet, dat u in ernstige moeilijkheden kunt geraken." „Als dit beteekent, dat ik u op eenigerlei wijze van dienst kan zijn, sta ik geheel te uwer beschikking." Hij sprak tot juffrouw Penny, maar hij keek er Margaret bij aan. „Hennie is een beetje opgewonden, mr. Graeme," kwam Margaret tusschenbeide. „Neemt u het haar niet kwalijk. Een goede nachtrust " „Ik heb me nog in mijn heele leven niet zoo goed gevoeld," lachte miss Penny. „Nee, maar in alle ernst, mr. Graeme, u behoort te weten, waar het om gaat, want we weten zelf niet precies in welke positie we verkeeren. Ik zal u alles vertellen, zelfs al schopt Margaret mijn schenen bont en blauw. Om kort te gaan — we zijn gevlucht." „Gevlucht?" herhaalde hij geïnteresseerd. „J a , — voor mr. Pixley en zijn goede werken. Hij had gedregid, ons onder de voogdij der Weeskamer te plaatsen, ziet u — nu, dan begrijpt u het wel, nietwaar ?" „Ik begrijp het," en er straalde een nieuw licht in zijne oogen, toen hij naar Margaret keek. „Om redenen, die mijns inziens gegrond waren, mr. Graeme," legde Margaret kalmer uit. „Ongetwijfeld, ongetwijfeld," zong zijn hart. En zijn Eoofd vroeg gretig: „Zou dat samenhangen met Charles Sven ?" „Achtte ik het noodzakelijk, mij te onttrekken aan de voogdij van mijn oom, mr. Pixley " „Dapper meisje! Dapper meisje!" zong het in hem. „ en aangezien ik nog minderjarig ben — u begrijpt me „Ik begrijp het." „Denkt u, dat men mij kan dwingen offl terug te gaan?" vroeg ze angstig. „Naar mr. Pixley? Stellig niet — dat wil zeggen, als de Rechtbank oordeelt, dat u gegronde reden had otn zijn huis te verlaten, hetgeen ongetwijfeld het geval zal zijn." Zij ging op dit punt niet verder in. Maar al datgene, wat zij niet uitsprak en hij zoo graag zou willen hooren, straalde uit miss Penny's ondeugende oogen. „De kwestie is," zei Graeme, „dat ik juist onlafflgs over een dergelijk geval het advies heb ingewonnen van een vriend, die jurist is." „Oh!" zei Margaret en miss Pennys' oogen dansten. „In verband met een boek, weet u. ïn elk geval zouden er eindelooze formaliteiten te vervullen zijn — zooals ik miss Penny juist wilde vertellen — vóór zij konden doen en dit eilandje Sark is het grappigste oora ter wereld, wat betreft het handhaven van oude wetten en gebruiken. Mr. Pixley weet natuurlijk niet, dat 11 hier bent?" M „Dat spreekt, anders was hij al hier geweest, ve p " zekerde miss Penny. „We hebben het knap gedaan . „En hoe lang ?" vroeg Graeme verder, en zweeg ineens, in het besef, dat deze vraag een ongepaste nieuwsgierigheid zou zijn. Maar juffrouw Penny was niet zoo vormelijk. ,,Oög e ' veer zes maanden" zei ze vlug. (Wordt vervolgd.) ---