Nederland: Vacantieland. Voor auto- en voettoerisme. Het is nog niet zoo heel lang geleden, dat beide bovenstaande titels een ongeloovig schouderophalen bij de meeste menschen zouden hebben verwekt, doch gelukkig is de eerste en voornaamste misvatting, n.1., dat Nederland niet geschikt zou wezen, om er zijn vacantie door te brengen, reeds verdwe» nen. Maar nu rest ons nog de weerlegging van de tweede „controverse": het noemen van auto» en voettoerieten in één adem, want nog zeer veel automobilisten huldigen de? (verkeerde) opvatting, dat autostoerisme uitsluitend beteekent: het zich mechanisch voorbewegen! Daarom zullen wij heden vluchtig eenige schema's voor autoreizen binnen de landspalen publiceeren, die uit* muntend geschikt zijn voor het maken van prachtige autotochten in combinatie met korte wandelingen. Het is méér dan loos nend, om de auto af en toe eens een korte rust te gunnen en te voet de omgeving, bosch of hei, vennen of duin, te gaan vers kennen. De dikke lijnen op bijgaand schets* kaartje, bewerkt door den A.N.W.B.sToe* ristenbond voor Nederland, geven de vers schillende rondritten per auto aan; de wans delsexcursies zullen wij niet afzonderlijk opnoemen, maar wanneer men enkele van deze tochten maakt, en onzen bovengenoems den raad opvolgt, zal men zonder twijfel tot de conclusie komen, dat dit „cocktailstoeriss me" (als wij het eens even zoo mogen aans duiden) veel attractiever is, dan het rijden van honderdtallen kilometers achtereen en tevens dat ons eigen land toch wel heel rijk is aan wonderschoone plekjes. De duns ne lijnen geven telkens de noodzakelijke aansluitingen tusschen de routes onderling aan. Het Noorden van ons land (Routes 1 en 2). Nog maar al te vaak hoort men zeggen, dat deze provincies arm zijn aan natuurs 6choon. Laat men route 1 eens rijden, van Groningen naar de Punt (eventueel langs Paterswolde met het bekende meer en langs het vliegveld Eelde), en dan vervolgens een bezoek brengen aan het ZuidsLaardermeer, over den Hondsrug naar E'mmen, dwars over de heide, via Beilen naar Meppel, langs Giethoorn, en de droomerige stadjes aan den IJsselmeeroever naar Gaasterland, om door het Merengebied of verder langs de Zuiderzeekust, over Leeuwarden terug te keeren. Dan zal men de bovenbedoelde uits spraak van ganscher harte tegenspreken! Ook route 2 is zeer interessant, van Heeren* veen over Beetsterzwaag en voorts door het eenzame gebied ten zuiden van Groningen via Roden, Peize en Eelde naar Gieten, om tenslotte langs de Drentsche Hoofdvaart en Meppel, via Giethoorn en Steenwijk, terug te keeren. Twenthe, Achterhoek en Veluwezoom (Routes 3 en 4). De Veluwe is als toeristengebied tamelijk bekend, Twenthe al veel mindeT, terwijl de Achterhoek in de herinnering van zeer velen alleen bestaat als cyclooncentrum (Borculo). Route 3 gaat van Deventer door het heuvels gebied, langs Almelo en de mooie streek bij Tubbergen en Ootmarsum, daarna door het textielindustriecentrum, steeds over uitstes kende wegen naar Groenlo. De rondrit door den Achterhoek voert langs prachtige pleks jes, zoo o.m. bij Montferland, Hummelo en in de omgeving van Zutfen. Ook route 4 is zeer belangwekkend: het noordelijk deel van de Veluwe, de omgeving van het Uddelers meer zijn overbekend. Prachtige wandelins gen kan men hier maken Via Apeldoorn naar Arnhem en dan over Velp, de Steeg, door de Middagteralee naar Zutfen, vans waar weder een interessante omweg naar Deventer gemaakt wordt. Langs de oevers van den IJssel naar Overijssers hoofdstad terug. Gooi- en Eemland en de Geldersche vallet zijn de gebieden, welke route 5 doorkruist. Van Amsterdam langs den ouden weg (over Muiden, Naarden en Eemnes) naar Amerss foort. Wanneer men dan later den nieuwen weg door het Gooi weder eens rijdt, zal men dankbaar erkennen, dat er op wegengebied toch reeds mooie resultaten bereikt zijn, waaraan ook de A.N.W.B. hoeft medeges werkt. Over Nijkerk en Garderen langs prachtige binnenwegen naar het Uddelers meer, via Strce en Otterlo over vrijwel ong js repte deelen van de Veluwe naar Ede, vans waar de oostrand van de Geldersche vallei op de terugreis gevolgd wordt Over Vuurs sche, Hilversum en langs de Vecht naar de hoofdstad terug. Duin- en polder landschappen in N.en Z.-Holland (Routes 6 en 7). De bewoners van do verder afgelegen provincies kennen in elk geval Scheveningen en Noordwijk, maar weten zij ook, dat ten noorden van Haarlem verschillende zéér rustige badplaatsen (Castricum, Bergen, enz.) in opkomst zijn? Weten zij, dat de wijde horizonten onzer polderlandschappen, in den Haarlemmermeer, den Purmer en den Schermer weergaloos mooi zijn met hun zware Hollandsche wolkenluchten. Maakt u onzen rondtoer No. 6 eens: van Amster* dam langs de Zaan, waar de molens voor een deel helaas verdwenen zijn, maar waar nu machtige fabriekscomplexen getuigenis afleggen van Nederland's industrieel kuns nen. Typisch is de binnenweg over Castris cum naar Alkmaar; talrijke excursies kunt u hier maken door de duinen. Aan deze route kunt u een bezoek aan den afsluitdijk verbinden, terwijl steden als Hoorn, Enkhuis zen en Medemblik een visite overwaard zijn. Door den Schermer en langs Purmerend weer terug, eventueel een kijkje nemen in Volendam en op Marken. Route 7 voert door de mooiste deelen van de streek tuss schen Haarlem en Den Haag, o.m. langs Aerdenhout, Bloemendaal en Heemstede. Den terugweg neme men eens door den HaarlemmermeerDolder, nog kort geleden als een gigantisch voorbeeld van waters staatswerken naar voren geschoven, doch thans „overschaduwd" door het IJsselmeer. Langs de groote rivieren (Routes 8 en 9). Een aardige rondrit (No. 8) gaat van Rots terdam langs de Maas, via Schiedam, Vlaars dingen en Maassluis naar Hoek van Hols land, tegenwoordig ook reeds als badplaats geëxploiteerd. Een prachtige, zeer moderne weg gaat vandaar dwars door onzen groens tentuin, het Westland, naar Rijswijk, waar de route aansluit op den nieuwen Rijksweg raar Delft. Een weg, die voortdurend prachs tige landelijke vergezichten opent, leidt langs het tuins en boschbouwcentrum Boss koop, de Reeuwijksche en Sluipwijksche plassen, over de kaarsenstad Gouda, naar het aloude Schoonhoven, waar men den Lekdijk bereikt, die op den terugweg tot Rotterdam gevolgd wordt. Route No. 9, van Utrecht uit. voert langs de zeer bekende zomerverblijfplaatsen Zeist, Driebergen, Doorn, Rhenen, Wageningen, Heelsum en Oosterbeek naar Arnhem. Van daar gaat het, ten deele over smalle wegen, maar door een interessant landschap, de Betuwe, waar nu de vruchten aan de boomen rijpen (een schoone belofte voor het najaar), langs wels varende plaatsen, deels ook uit architectos nisch oogpunt belangwekkend (Hel, Culems borg) naar Utrecht terug. Westelijk N.-Brabant, Walcheren en het Vlaamsche land (Routes 10 en 11). De goed geconserveerde vesting Wilem» stad is in den laatsten tijd vaak genoemd, maar heel weinig bekend is het, dat we hier met een waar natuurmonument te doen hebben. Volgt U daarom route 10 eens, van Breda door mooie bosschen naar Roosendaal, dan door het suikergebied over Steenbergen naar Willemstad, waar een voorloopig nog niet al te beste pontveer» verbinding naar Numansdorp voert. Door de Hoeksche waard naar Barendrecht, waar een zeer moderne hefbrug in aanbouw is ten behoeve van de scheepvaartverbinding Dordrecht—Noordzee. Over Dordrecht naar Gorinchem een kronkelende dijkweg, maar.. .'.prachtige eindelooze vergezichten. Van laatstgenoemde plaats weer zuidwaarts, bij Geertruidenberg een moderne vaste oeververbinding, één der resultaten van het Rijkswegenplan. Route 11 voert ons langs de kust van het prachtseiland Walcheren, door ZeeuwschsVlaanderen en door België terug, waar Gent een zekere vermaardheid verworven heeft voor de kantindustrie en de bloemencultuur, terwijl Antwerpen met de moderne havensinrichtingen en het fraaie stadskarakter ook wel even mag genoemd worden, ook al ligt deze stad buiten de grenzen. Het slot van dezen rit, langs Bergen op Zoom en over ZuidsBeveland is wederom heel belangwekkend, o.m. in ver» band met de kleederdrachten. De Vennen, Berg en Dal en Valkenburg (Routes 12, 13 en 14) vormen een waardig slot van deze ronds toeren in „Mooi Nederland", welke naam meer in het bizonder gegeven werd aan het gebied ten zuiden van Nijmegen. Route 12 gaat van Tilburg langs Brabant's duinen (Loon op Zand), de Vennen (Oisterwijk), de badplaats IJzeren Man naar 's»Hertogen» bosch, vervolgens door de Peel via Eind* hoven, de lichts en sigarenstad, langs bosch en hei naar Tilburg terug. Route 13, van Nijmegen uitgaande, volg* vanaf Mook den „breeden stroom der Maas" tot Venlo en gaat dan over Duitsch gebied, langs de be» kende bedevaartplaats Kevelaer door het Reichswald via Kleef terug naar Novioma» gum, zooals Nijmegen in den Romeinschen tijd (waaraan nog vele herinneringen intact zijn gebleven), heette. En op de laatste route No. 14 is het spreekwoord van den goeden wijn en den krans wel bizonder sterk van toepassing. Want elke Nederlander kent Valkenburg en het Geuldal, meestal helaas alleen van „hooren zeggen". En daarom: vergeet vooral deze route niet, die door de mooiste deelen van dit zoo rijk door de natuur bedeelde gebied voert. Voor de reizen No.'s 11 en 13 heeft men een Belgisch, resp. een Duitsch, triptiek, benevens internationale documenten noodig. Hierover hebben wij onlangs uitvoerig be» richt en wij zijn gaarne bereid, nadere in» lichtingen aan onze lezers te verstrekken. Voor de routes in Nederland zijn natuurlijk geen documenten noodig, terwijl de overal voorkomende A.N.W.B. wegwijzers het geven van meer gedetailleerde routebeschrij» vingen wel overbodig maken. # 1 centimeter op de kaart — 22 K.M. --- 18) FEUILLETON DE MAN IN HET DUISTER. Naar het Fransch van GOURAUD d'ABLANCOURT. Geautoriseerde vertaling. — Hij heeft het hem niet gegeven, want Etienne kon soms zoo ernstig en peinzend zijn, als men van een jongen van zestien jaren niet verwacht zou hebben Juist de laatste twee dagen vóór zijn dood heb ik meer» malen gemerkt, hoe hij zich aan zijn droomerijen over» gaf. Ik heb hem zelfs gevraagd, of hem iets hinderde en ofschoon hij erg vertrouwelijk met me was, heeft hij me niets willen zeggen. Het was de laatste maal dat ik hem gesproken heb; een uur later vertrok hij naar Parijs, waar de dood hem wachtte. Opnieuw werden haar oogen vochtig, evenals op Sapinière, toen over Etienne's dood gesproken werd. Neen, zij kon geen comediante zijn en haar rol zoo vol» maakt spelen. Deze vrouw kon geen deel gehad hebben aan de misdaad — Lestrange heeft ook het portret geschilderd van mijn stiefdochter, vervolgde mevrouw de Grandpré, — maar sedert het vertrek van Diane heeft mijn man dit portret op zijn kamer laten hangen. Een gedachte leidde Mauroy's aandacht af. — Waar heb ik hem ooit gezien? vroeg hij zich af, terwijl hij het gelaat van den jongen aandachtig be» schouwde, dat hem scheen aan te staren alsof hun blik» ken elkaar zochten Het binnenkomen van Nelly leidde hem opnieuw af; de Lestrange's zouden terwille van den markies een partijtje bridge spelen en zochten een vierde partij; Jean stemde toe en ging terug naar het salon, waar Antoinette, geholpen door Norbert, de speeltafel ge? reed maakte. — Het is drie maanden geleden, sinds hier de kaarten gebruikt zijn; het maakt indruk ze nog eens terug te zien, zei de jonge man, terwijl hij de speelkaarten op het groene tafelkleed neerlegde Antoinette was niet weinig geschrokken, toen zij zoos even den naam van Diane de Grandpré op een muzicks stuk, boven op de piano, had zien staan. — Alles maakt thans indruk hier, zei ze, eveneens fluisterend. Het spel begon; naast haar man gezeten en vol vreugde »yer de afleiding, hem geboden, scheen mes vrouw de Grandpré zich levendig voor het spel te ins teresseeren, waarvan zij echter niets begreep; Norbert rookte een sigaret op het terras, Emmanuel had zich na de lunch niet meer laten zien, terwijl Antoinette van de gelegenheid profiteerde om onopgemerkt eenige oogenblikken in het park rond te dwalen. Zij was er zelf over verwonderd, dat zij zich neers slachtig gevoelde, zij, die zelfs te midden der grootste ellende haar goed humeur had weten te bewaren. Het muziekstuk op de piano had haar eensklaps weer zoo wreed herinnerd aan haar afwezige vriendin, aan den zang van die verwijderde stem, aan de echo der nog natrillende tonen der thans gesloten piano. Zij had de melancholische stemming, die binnen heerschte, willen ontvluchten, maar het stille, verlaten park scheen haar even doodsch als het huis. Zij ging van de grasperken weg; den vorigen herfst had zij hier nog zoo heerlijk met Diane en Etienne getennist. Die beide mooie figuren, die zooveel gelijkenis met elkaar vertoonden, kwamen haar opnieuw zoo levendig voor den geest. Zes maanden waren sindsdien nauwelijks voorbijges gaan, terwijl Etienne hun nu door den dood ontvallen was en Diane van hen was heengegaan Verstrooid, zonder naar een wandelpad om te zien, ging het jonge meisje het hoogopgaand struikgewas in, waar men het uitzicht op het kasteel verloren had; het kreupelhout en de zich wild slingerende boomtakken sloten zich rondom haar af. Door de dooreengewarde takken der nog kale boomen scheen de zon nauwelijks heen als door het riet van een schutting. Over de dorre bladeren hoorde Antoinette iemand naderen en nu zag zij de Montbrey naderbij komen op hetzelfde oogenblik, dat zij aan hem dacht. Onwillekeurig bleef zij onbeweeglijk staan achter het struikgewas, dat haar verborgen hield. Waarom hem storen, den eenzamen wandelaar, die als een schim ronds doolde in het land van zijn verloren geluk? Zij moest bij zich zelf lachen om haar weemoedige gedachten; zij meende, dat Emmanuel een flobert in de hand hield om vogels in het park te dooden. — Komaan, de mannen zijn niet zoo sentimenteel als wij! De verloofde van Diane is op jacht naar meerkols len en eekhorens en niet op zoek naar oude herinnes ringen. Hij bleef een oogenblik in gedachten staan, keek dan om zich heen en, terwijl hij met de rechterhand het ges weer vasthield, nam hij met zijn linkerhand een tak van een spar, boog deze een weinig om en maakte er den loop van het wapen aan vast op een wijze, alsof het op een tak rustte. Eensklaps ging Antoinette een licht op en zij sidderde. Had de droefheid zijn verstand verduisterd? Zij begreep zijn toeleg; slechts weinig was noodig om hier een onges luk te veroorzaken; een enkele beweging van den tak en het schot zou afgaan.... Bij het vinden van het lijk zou men wel aan een onges luk moeten denken. Wat te doen? Toespringen, om hem in zijn toestand van ontoerekenbaarheid van deze wanhoopsdaad af te houden? Doch dit zou mogelijk zijn daad nog kunnen verhaasten. Zooals hij thans daar stond, zou een lichte hands beweging voldoende zijn om zijn borst te doorboren; de Montbrey had hiervoor slechts een seconde noodig, nog vóór Antoinette fiem kon bereikt hebben. Mocht zij dan passief blijven toezien? Eén oogenblik beslist dikwijls over een leven; de plaats, waar hij als kind gespeeld had, had Emmanuel . uitgekozen om te sterven; den vorigen herfst hadden Diane en hij nog op deze steenen bank gezeten, en het leek, of hij haar daar nog zag zitten, met haar voet de verdorde bladeren wegstootend.... Hij keek met deze herinneringen in zijn geest voor de laatste maal met een verwilderden blik om zich heen.... Een lichte beweging in het struikgewas, als de sprong van een hert, en een kleine vaste hand trok de vin» gers terug van den overgehaalden grendel.... Bij hun terugkeer naar Sapinière in het rijtuigje plaagde mevrouw Lestrange haar zuster, die gedurende den tocht bijna geen woord gesproken had. Zij meende haar een kleine terechtwijzing te moeten toedienen. — Ik geloof, m'n kleine Toinette, dat ik een tikje coquetterie bij je ontdekt heb, die je steeds goed ver» borgen hebt weten te houden! Je hebt een gedeelte van den namiddag in het park doorgebracht; op dq vraag bij je terugkomst in het salon, of je jezelf niet verveeld hebt zoo alleen, heb je openhartig geantwoord: „Ik was er niet alleen, ik trof er de Montbrey!" Maar ik kan toch niet gelooven, dat hij je het hof maakte. Zeg me eens eerlijk, was het niet om een beetje jalouzie bij Mauroy op te wekken?.... Antoinette bleef ernstig. — Je moet niet lachen, Nelly, zei ze, terwijl haar hand den pols van de jonge vrouw drukte, waarmee deze de teugels vasthield. — Voel je, hoe warm mijn hand is? Ik heb iets vreeselijks gezien. Het geluk heeft ons van» daag naar MaisonsDieu gebracht, om er een groot onge» luk te voorkomen.... Zij verhaalde mevrouw Lestrange waarvan zij getuige geweest was, en wat zonder haar tusschenkomst een zeer tragisch einde zou genomen hebben. (Wordt vetvolgfi.) --- Binnenland. VERHOOGDE TOELATINGSLEEFTIJD. Bezwaren en voordeelen. Gelijk men reeds heeft kunnen lezen is bij Koninklijk Besluit de minimumstoelas tingsleeftijd voor de Lagere Scholen wat hooger gesteld. Voor het komende jaar is bepaald, dat de kinderen bij het begin van het school» jaar of den schoolcursus op z'n minst 5 jaar en 9 maanden oud moeten zijn. En voor de daarna komende twee jaren wordt het 6 jaar. Men heeft voor dit jaar een overgangs» leeftijd gesteld, waarschijnlijk om de straks te formeeren eerste klassen niet al te klein te maken. Het aantal kinderen beneden de zes jaar, dat naar de Lagere School ging was namelijk betrekkelijk niet zoo gering. In het Handelsblad wordt bijvoorbeeld ge» meld, dat op een lagere school te Amster» dam in 1931 op de 24 toegelaten leerlingen 10 jonger waren dan zes jaar en in 1930 op 21 1.1. 7. De bepaling zal dus in ieder geval tot ges volg hebben, dat er een aantal leerkrachten op de scholen boventallig worden en op wachtgeld moeten worden gesteld. Als daar straks dan nog een gewijzigde leerlingen» schaal bijkomt, wordt de uitstooting van leerkrachten nog grooter. En dat, terwijl er toch al een teveel is — speciaal aan vrouwe» lijke krachten. De bezuiniging treft het onderwijzerss corps wel bizonder. Het is intusschen bekend, dat er uit zuiver»paedagogisch oogpunt al meermalen voor den thans — slechts tijdelijk — getrof» fen maatregel is gepleit. DE GRONDFOUT. Het Departement van Waterstaat gaat niet vrijuit. De staking aan de Julianakanaal»werken te Bom heeft reeds aanleiding gegeven tot ordeverstoringen en andere ernstige inci» denten. Waar schuilt de grondfout van het conflict? Pater Jac. Jacobs M.S.C. heeft het in de Limburgsche bladen onomwonden neergeschreven: De grondfout ligt niet bij de arbei» ders. Ze ligt ook niet uitsluitend bij de ondernemers. Ze ligt grootendeels bij het Departement van Waterstaat: Men schijnt daar de werkelijkheid van den tegenwoordigen tijd niet te kenmett. Anders had men moeten begrijpen, dat het feit zelf dat in het bestek der kanaalwer» ken de voorwaarde zich te houden aan het collectief oontract niet werd opgenomen, de aanleiding zou zijn dat men uit winst» begeerte loonen zou gaan dicteeren die onder het contract zijn, wat onvermijdelijk — ieder die de werkelijkheid kent, weet dit — moest leiden tot het thans uitgebro» ken conflict, met al de gevaren van ver» storing van orde en rust dio daaruit moesten volgen. Het minste wat thans geëisoht kan wor» den, is, — zoo meent Pater Jacobs — dat de buitenlandsche onderkruipers worden geweerd. Maar in Den Haag heeft men nog steeds niet getoond, zich iets van het conflict te wilïen aantrekken, ook niet nadat dè Lim» burgsche R.K. Werkliedenbond een dringend telegram van waarschuwing had verstuurd. Men schijnt daar te meenen, dat dit een conflict is als een ander waarmee men niet» te maken heeft. Als een aanklacht klinkt echter het woord van Pater Jacobs: De grondfout ligt bij het Departement. Daar heeft men een inschrijving geaccep» teerd, waarin blijkbaar geen behoorlijke loo» nen waren verdisconteerd. Daar werkt men het zegenrijke instituut der collectieve contracten tegen. DE TOESTAND DES LANDS. o .Ruys de Beerenbrouck voor de radio. OP 19 JULI AANSTAANDE. Naar wij vernemen zal de minister van Staat Thr. Mr. Ruys de Beerenbrouck, voorzitter van den Raad van Ministers, den 19en Tuli te 19.30 uur gedurende 20 minuten over de zenders te Hilversum en te Huizen spreken over den huidigren toestand des lands. BEZUINIGING OP DEFENSIE. Regeling van op wachtgeldstelling. Naar wij vernemen heeft de Minister van Defensie aan de burgerlijke ambtenaren van zijn departement een circulaire gericht, waarin wordt medegedeeld, dat op het to» taal der salarissen moet worden bezuinigd en dat in verband daarmede een regeling is vastgesteld van de volgorde van de cate» goriën, die in aanmerking komen, om op wachtgeld te worden gesteld. In de eerste plaats komen voor deze op wachtgeldstelling in aanmerking zij, die daartoe den wensch te kennen geven. --- Weekagenda. Van 3 Juli tot 10 Juli. MAANDAG, 4 Juli 7 Vt . uur: — Ledenver» gadering St. Lidwina, afd. meisjes — zaal R.K.W.V. DINSDAG, 5 Juli 8 uur: — Vergadering voor alle groenten» en fruithandelaren van Helmond. — Café^van Wetten, N. K. Wal. 8 uur: — Ledenvergadering lokale Drankweer — zaal R.K.W.V. DONDERDAG, 7 Juli l J / 2 uur: — Dam» avond club R. K. W. V. ---