DE KERKSTRIJD IN HET DERDE RIJK. Ook nieuwe beroering onder de protestanten. We hebben deze week gewezen op de verscherping van den strijd, welke door de nationaal-socialisten in Duitschland tegen de katholieke Kerk wordt gevoerd. Deze actie beperkt zich evenwel niet alleen tot de katholieken, al hebben zij dan ook de felste aanvallen te verduren; ook de geloovige protestanten moeten zich verweren tegen de nazi-politiek. Zij zijn daarbij verdeeld in twee kampen: de belijdende kerk, die trouw wil blijven aan de leer, en de zgn. „Duitsche christenen", die streven naar een zekere aanpassing aan de nationaalsocialistische beginselen. Indertijd was door den minister voor kerkelijke zaken, Kerrl «en Rijkskerkcommissie ingesteld onder leiding van dr. Zöllner; de taak dezer commissie was de verschillende kerkelijke richtingen onder één leiding te brengen, maar het vervullen hiervan schijnt afgestuit te zijn op de houding van de groep van dr. Niemöller der belijdenisbeweging; in elk geval de commissie is afgetreden zonder een stap verder te zijn gekomen. De Führer heeft nu dezer dagen ingegrepen en een verordening uitgevaardigd, waarin minister Kerrl werd opgedragen een constitueerende algemeene synode der Evangelische Kerk bijeen te roepen om daardoor de kerk In volle vrijheid een nieuwe kerkelijke ordening tot stand te laten brengen. Het is nu maar de vraag wat onder „volle vrijheid" verstaan dient te worden; dat begrip heeft in het Derde Rijk een bitteren bijsmaak. Als dit een begunstiging der Duitsche christenen en de met hen verwante groepen blijkt te beteekenen zal de nieuwe kerkelijke ordening wel in nationaal-socialistischen zin worden tot stand gebracht, welke voor de geheele Duitsche Evangelische Kerk onaanvaardbaar is en daarmee de moeilijkheden onopgelost laat. De Berlijnsche correspondent van de „Times" doet belangwekkende mededeelingen over de voorgeschiedenis van het besluit der regeering, waarbij de protestantsche kerk zelfbeschikking werd toegekend. Rijksminister Kerrl had reeds een decreet uitgewerkt, toen de verrassende beslissing van Hitier bekend werd. Krachtens dit decreet zou de staat het volledige beheer hebben gekregen over de financiën van de kerk, gouverneurs zouden drastische volmachten hebben gekregen om de rechten der kerken te beknotten, de „Duitsche christenen" zouden opnieuw in een bevoorrrechte positie worden gebracht. Kerrl riep op zekeren dag de leden der rijkskerkcommissie en der provinciale commissiën bijeen te Berlijn. Hij zette zijn decreet in forsche bewoordingen uiteen en verklaarde, dat discussie niet meer mogelijk was: het decreet was reeds naar den drukker. Den volgenden dag werd Kerrl naar Berchtesgaden ontboden, blijkbaar op aandringen van invloedrijke personen, die het grootste belang hebben bij een vlotte tenuitvoerlegging van het vier jaarsplan. Er was hier uitsluitend politieke voorzichtigheid in het spel, geen als zoodanig bedoelde vriendelijkheid jegens de kerk. Want het was duidelijk, dat strenge maatregelen slechts een verbitterden „Kulturkampf" tot gevolg konden hebben en zij die belast waren met de verwezenlijking van het vier jaarsplan, waren er zich van bewust, dat zij een zoo groot risico niet konden nemen tijdens de uiterste moeilijke voorjaarsmaanden, waarin alles in het werk moet worden gesteld om de ontevredenheid zoo gering mogelijk te doen zijn. Men was reeds genoeg gewaarschuwd. Bovendien deden de katholieke betoogingen te München en Berlijn vreezen, dat een goli van Roomsch-Katholiek verzet zou samenvallen met protestantsche ontevredenheid. Toen nam Hitier zijn besluit, waarbij de protestantsche kerk zelfbeschikkingsrecht werd toegekend. Maar er was blijkbaar geen tijd geweest voor de bestudeering der moeilijkheden, waartegenover Kerrl zich nu plotseling geplaatst zag. Het is bijvooibeeld niet duidelijk, of men bij de bevoegdverklaring der kerkelijke bestuursorganen ook de organen der belijdende kerk op het oog heeft 6f uitsluitend de formeele organen, die benoemd zijn na de verkiezingen van 1933, welker geldigheid de belijdende kerk altijd heeft betwist. Blijven de organen der belijdende kerk genegeerd, dan zal het besluit van Hitier in het geheel geen gunstigen indruk maken. Als de methode van 1933 wordt gevolgd bij de verkiezing van een generale synode zullen dezelfde klachten rijzen: de aanhangers der belijdende kerk staan namelijk op het standpunt, dat de „Duitsche christenen" in dat jaar de overwinning hebben behaald. Doordat talrijke kerkelijk onverschillige in het vuur werden gebracht, die alleen nog als Evangelisch te boek stonden, omdat zij niet formeel de kerk hadden verlaten. Intusschen is door deze nieuwe ontwikkeling het vereenigde front der belijdende beweging hersteld. De vertegenwoordigers van de meer gematigde en voorzichtige Luthersche kerken van Beieren en Wurttemberg hebben deelgenomen aan besprekingen met de vertegenwoordigers der strijdbare Pruisische belijdende kerk, onder leiding van dr. Niemöller. Tezamen werkt men aan de opstelling van eischen, die ten doel hebben een redelijk eerlijke verkiezing te waarborgen. Indien die eischen niet worden ingewilligd, zal men, naar thans verklaard is, niets met de verkiezingen van doen willen hebben. --- OPZIENBARENDE MEDEDEELING IN HET LAGERHUIS. Herr von Ribbentrop als mr. Smith. LONDEN, 19 Febr. (Havas): Het Lagerhuis heeft na een debat in den loop waarvan de meeste vertegenwoordigers der voornaamste partijen zich er om verschillende redenen tegen hadden verklaard, met handopsteken een door afgevaardigde Herbert Williams ingediend voorstel, beoogende de machtsbevoegdheden van het hoogerhuis te verminderen, verworpen. Op een gegeven oogenblik maakte de arbeidersafgevaardigde Ellis Smith, die vroeg het wetsontwerp aan te houden, bij een aanval op de erfelijke rechten der landheeren en landeigenaars een toespeling op het bezoek van den ambassadeur van Duitschland aan Lord Derby. Hij verklaarde: „Dezelfde lieden, die gestreden hebben tegen de rechten van het volk spannen thans samen en kuipen met hun landgenooten in andere landen om ons deze rechten te ontnemen. Onlangs hebben wij het voorbeeld gezien van een man, die in dit land was gekomen, en niet onder zijn eigen naam durfde te reizen. Hij bediende zich van den naam Smith, omdat hij zich rekenschap gaf aan de gevoelens, die hij onderweg zou hebben gewekt, indien hij onder zijn eigen naam zou hebben gereisd." Op de vraag van verscheidene conservatieve leden zeide Ellis Smith: het was von Ribbentrop, die zich onder den naam Smith naar Lord Derby begaf, omdat hij er zich van bewust was, wat gebeurd zou zijn, indien hij onder zijn eigen naam zou hebben gereisd." Waarschuwing van den speaker. De speaker deed Ellis Smith opmerken: „Gij moet niet insinueeren tegen vertegenwoordigers van andere landen in Engeland." Verkeersvliegtuig in Australië vermist. SYDNEY, 19 Febr. (eRuter). Men heeft geen bericht meer ontvangen van een verkeersvliegtuig, dat gistermiddag van Brisbane naar Sydney was vertrokken met twee bestuurders en vijf passagiers aan boord. Langs den weg, dien het toestel moest volgen, is het weer slecht. Ontploffing in een kruishuis. RIGA, 19 Febr. (Stefani): Vanmorgen is het kruithuis te Liepaja door een ontzettende ontploffing volkomen vernield. Een der bewakers werd 1800 meter weggeslingerd en vreeselijk verminkt gevonden. Een tweede bewaker is stervende. Vele huizen in de nabijheid van het magazijn hebben ernstige schade opgeloopen. --- DE HERTOG VAN WINDSOR LAAT VLIEGVELD AANLEGGEN. Bij kasteel Enzesfeld. WEENEN, 19 Februari (D.N.P.) In de buurt van het kasteel Enzesfeld \\rordt ten behoeve van den hertog van Windsor een particulier vliegveld aangelegd. Men maakt daaruit op, dat de hertog nog geruimen tijd in Oostenrijk zal blijven wonen. Wordt Aden een Britsche kolonie. LONDEN, 19 Febr. (Stefani): Medegedeeld wordt, dat op 1 April officieel zal worden bekend gemaakt, dat het protectoraat Aden een Britsche kolonie wordt. --- GEMENGD NIEUWS H. M. DE KONINGIN BEZOEKT SLOT MITTERSILL. Vertrekt de Koningin Maandag naar Nederland ? Uit slot Mittersill wordt d.d. 19 Febr. aan het Hbl. gemeld: Hedenmiddag na de lunch om drie uur arriveerde H. M. de Koningin per auto uit Zeil am See op slot Mittersill om Prinses Juliana en Prins Bernhard te bezoeken. Met het oog op het mooie weer werd besloten een sledevaart te maken naar den beroemden Thurnpas, 1273 meter hoog, op den weg naar Kitzbühel. Na den terugkeer van den pas op slot Mittersill verklaarden H. M. de Koningin Prinses Juliana en Prins Bernhard zich verrukt over de heerlijke sledevaart, die ruim een uur geduurd had, daarna werd op Mittersill de thee gedronken. H. M. de Koningin bezichtigde daarna het verleden jaar eerst tot modern clubhotel ingerichte middeleeuwsche slot en uitte zich vol lof over deze zoo geslaagde poging, een oud historisch kasteel in te richten en te voorzien van alle moderne weelde en gemakken, zonder er het oude karakter aan te ontnemen. Even over zessen keerde H. M. per auto terug naar Zeil am See, vanwaar zij — naar verluidt — via Innsbruck Maandag as. naar Nederland zal terugkeeren. Prinses Juliana en Prins Bernhard hebben reeds aangekondigd, dat het zoo goed bevalt op Mittersill, dat de oorspronkelijke plannen zijn veranderd teneinde nog tot het eind van de volgende week op het kasteel te blijven. CONTINGENTEERINGEN VAN KACHELS. Prijsopdrijving door het hoogovenbedrijf? In het verslag der Tweede Kamer nopens het wetsontwerp tot regeling van den invoer van kachels, haardkachels, haarden, fornuizen en veevoederkooktoestellen drongen verscheidene leden er, mede in verband met andere voorstellen tot verlenging van contingenteeringen, wederom op aan, het aantal contingenteeringen zooveel mogelijk te beperken. Zij betwijfelden of voortzetting van de contingenteering van kachels, haarden, enz. noodig is. Eenige andere leden beantwoordden deze vraag bevestigend. Huns inziens zou er zelfs reden zijn om deze contingenteering te verscherpen. Omtrent de stijging van de grondstoffenprijzen, merkten enkele leden nog op, dat hier huns inziens prijsopdrijving plaats heeft. Zoo heeft, naar zij meenden te weten, het hoogovenbedrijf te Velsen, een bedrijf, waarop de regeering zelf invloed kan uitoefenen, de prijzen van het ruwe gietijzer met niet minder dan 130 pCt. verhoogd. Acht de regeering, zoo vroegen deze leden, zulk een prijsverhooging redelijk en dus toelaatbaar? ONZEDELIJKE CONTRACTUEELE BEPALINGEN. Politie neemt administratie in beslag. ' Sedert enkele dagen verkeert de Internationale Premie-effectenhandel H. en van den B., waarvan het kantoor in de Antonie Duyckstraat te Den Haag is gevestigd, in liquidatie. De politie heeft Donderdag de geheele administratie van dit kantoor in beslag genomen. Deze handeling geschiedde op grond van zeer vele klachten, welke bij haar al drie maanden lang binnenkwamen en afkomstig waren van cliënten van dezen Premie-effectenhandel. Het waren hoofdzakelijk boeren, maar ook enkele stedelingen, die bij de politie hun beklag kwamen doen. De Internationale Premie-effectenhandel legde haar cliënten contracten voor, waarin in het vooruitzicht werd gesteld de levering van obligaties Nederland, Panama- en Freiburg-loten tegen afbetaling. De levering zou geschieden tegen betaling van ƒ 100, ƒ 250 of ƒ 350. Wie een contract van ƒ250 teekende, betaalde ƒ 35 ineens en ƒ 215 in contractueel vastgestelde, maandelijksche termijnen en wel ƒ 5 per maand. Hij had, blijkens het contract, recht op: ƒ 100 4 % obligaties Nederland 1916, 6 loten Congo è, frs. 100 van 1888 en twee in de serie getrokken loten stad Freiburg van 1878. In bedoeld contract was voorts bepaald, dat de cliënt, wanneer hij zijn verplichtingen op den vastgestelden dag niet nakwam, geen enkel recht meer op levering der stukken zou hebben en voorts, dat het door hem reeds gestorte geld aan den premiehandel ten goede zou komen. De politie meent, dat een dergelijke bepaling in strijd met de goede zeden is. Voorts is haar gebleken, dat zelfs contractanten die hun verplichtingen nakwamen, door den premie-effectenhandel gedupeerd werden, omdat levering van de stukken achterwege bleef. De politie vermoedt dan ook, dat deze firma de stukken niet te harer beschikking had, zoodat men hier te doen zou hebben met een loterij in strijd met de wet. Tenslotte zij nog vermeld, dat het Financieel Weekblad reeds de vorige maand tegen de firmanten een waarschuwing in zijn kolommen opnam, waarin de berekening voorkwam, dat deze premie-effectenhandel bij een contract van ƒ 350 75 % winst maakte. De minister van waterstaat in Limburg. Gistermorgen heeft de minister van Waterstaat, jhr. ir. O. C. A. van Lidth de Jeude zich naar Limburg begeven voor bezoek aan de Staatsmijn en enkele waterstaatswerken. De zoon van Pakoe Alam in Den Haag teruggekeerd. Gistermiddag is met den trein van 4.20 uur uit Zwitserland aan het Staatsspoorstation in Den Haag aangekomen Pangeran Ario Praboe Soerjodilogo, de oudste zoon van Pakoe Alam VII, die dezer dagen in Indië is overleden. Naar men weet had Pangeran Ario Praboe Soerjodilogo zijn vader vertegenwoordigd bij het vorstelijk huwelijk op 7 Januari j.1. en was vervolgens een reis door Europa gaan maken. Deze reis heeft hij thans wegens droevige gebeurtenis in zijn familie moeten afbreken. Inbraak in een boerderij. Door het uitsnijden van een ruit hebben inbrekers zich gisternacht toegang verschaft tot de boerderij van de Wed. S., gelegen onder Driene, gem. Enschedé. Hoewel de drie bewoners op de benedenverdieping sliepen, heeft men kans gezien in de woonkamer en in een ander vertrek de kasten open te breken. Verscheiden gouden sieraden, alsmede een bedrag van ongeveer tweehonderd gulden zijn gestolen. Van de daders ontbreekt elk spoor. DE MOORD TE PAPENDRECHT. —oVrijspraak voor verdachte geëischt. Voor de arrondissementsrechtbank te Dordrecht werd hedenochtend behandeld de strafzaak tegen den 30-jarigen W. V. uit Sliedrecht, die in den nacht van 7 op 8 Januari j.1. na een bezoek aan het café de „Witte Ballon" op de grens van Papendrecht en Sliedrecht, den bejaarden G. Boer, eveneens uit Sliedrecht afkomstig, met een zakmes doodstak. Er bestond tusschen beide mannen reeds jarenlang een haat, ontstaan uit een liefdesgeschiedenis, die slechts met moeite werd onderdrukt. Toen de beide mannen elkaar in genoemd café aantroffen, geraakten zij, na geruimen tijd rustig bij elkaar te hebben gezeten, in een ernstig twistgesprek over een bagatel. De waard, bang dat het in zijn lokaal tot handtastelijkheden zou komen, wist beide mannen te bewegen het café te verlaten. Op een donkeren eenzamen rivierdijk zijn de vijanden elkaar te lijf gegaan, waarbij V. door zijn jeugdige kracht en flink postuur den ouden man verre de baas. Met een vlijmscherp zakmes stak hij er in het wilde op los en bracht Boer behalve tal van minder gevaarlijke, twee doodelijke steken in de hartstreek toe. Toen men het café op het hulpgeroep van Boer verliet, zagen de aanwezigen Boer wankelend enkele stappen op het café toe doen en daarna vlak bij de deur dood neervallen. V., die zich eerst bij de politie had willen aangeven, doch een agent niet thuis trof, werd later in Sliedrecht gearresteerd en in de marechaussee-kazerne te Papendrecht opgesloten. Verd. gaf voor de rechtbank een relaas van het gebeurde, waaruit bleek, dat hij het eerst door Boer zou zijn aangevallen. Wachtmeester Rooms legde vervolgens verklaringen af, welke eveneens ontlastend waren voor verdachte. Nadat nog verschillende andere getuigen waren gehoord, nam de officier van justitie het woord, die aannam dat verd. uit noodweer had gehandeld. Hij vroeg daarom vrijspraak en onmiddellijke invrijheidstelling van V. gelast. Uitspraak over 14 dagen. DE ROOFOVERVAL TE KLOOSTERZANDE. Onderzoek naar verd.'s geestesvermogens gelast. De rechtbank te Middelburg deed gisteren uitspraak in de zaak betreffende den roofoverval te Kloosterzande, gem. Hontenisse. Tegen verd., den 25-jarigen timmermansknecht B. Polman uit Doetinchem was op 5 Ferbuari j.1. zeven jaar gevangenissstraf geëischt. De rechtbank gelastte een onderzoek naar verd.'s geestvermogens en wees de zaak terug naar den rechter van instructie. Vier jaar tegen brandstichter geëischt. Gisteren had zich voor de rechtbank te Zutphen een 77-jarige gebrekkige zwerver te verantwoorden, die op 23 Januari j.1. te Zutphen brand had gesticht in een hooiberg, waardoor ongeveer tienduizend K.G, hooi was verloren gegaan, terwijl er gevaar te duchten is geweest voor de belendende huizen. Uit het verhoor bleek, dat de man een groot deel van zijn leven in de gevangenis had doorgebracht. Vier maal was hij reeds wegens brandstichting veroordeeld, het laatst in 1933. Thans eischte de officier van Justitie mr. W. J. H. Stam een gevangenisstraf van vier jaar. Schilder dood gevallen. De 20-jarige J. T., wonende op de Prinsegracht te Den Haag, was gistermiddag bezig te schilderen aan een garage op het Spui. Door tot nu toe onopgehelderde oorzaak kwam hij te vallen. De ongelukkige viel door het glazen dak van deze garage en was op slag dood. DE GI4ZENWASSCHERSINBRAKEN TE ROTTERDAM. o Eerste negen vonnissen. Donderdagmiddag heeft de rechtbank te Rotterdam de eerste negen vonnissen gewezen in de zaken tegen de bende dieven, medeplichtigen en helers, betrokken bij de door glazenwasschers geleide inbraken, welke in den zomer van het vorige jaar in tijdelijk onbewoonde huizen zijn gepleegd. Veroordeeld zijn: Wegens diefstal in vereeniging: J. v. O., 35 jaar, glazenwasscher, tot zes jaar gevangenisstraf. J. H., 30 jaar, kleermaker-glazenwasscher eveneens tot zes jaar gevangenisstraf. S. J. N. v. O., 33 jaar, glazenwasscher, tot vier jaar gevangenisstraf. H. H. P., 37 jaar, machinebankwerker, tot 5 jaar gevangenisstraf, evenals de vorige verdachten met aftrek van den tijd in voorloopige hechtenis doorgebracht. W. S., 45 jaar, bankwerker, tot 3 jaar gevangenisstraf wegens medeplichtigheid. A. J. L., 51 jaar, koetsier, tot twee jaar gevangenisstraf wegens heling. C. P. G., 49 jaar, horlogemaker, tot drie jaar gevangenisstraf met aftrek van de voorloopige hechtenis. A. N. R., 49 jaar, isoleerder, tot drie jaar gevangenisstraf. Petronella de V., 27 jaar, verkoopster, tot twee maanden gevangenisstraf. Bghalve laatstgenoemde zijn alle verdachten gedetineerd te Rotterdam. De „Hertog Hendrik" in Athene. Blijkens een bij het departement van defensie ontvangen bericht is Hr. Ms. „Hertog Hendrik" gisteren in Athene aangekomen. BRANDEN. Boerderij afgebrand. Gisteravond om 8 uur heeft aan de Westdijk, gemeente Alkmaar, een felle brand gewoed in een oude boerderij, die bewoond werd door twee gezinnen. De brand werd ontdekt door den heer Koenen, die in het voorste gedeelte woonde. Hij waarschuwde direct zijn medebewoner den heer Verbeek, en samen brachten zij de kinderen — twee van den heer Koenen en vier van den heer Verbeek — in veiligheid. De brand greep zeer snel om zich heen aangewakkerd door den sterken wind. Hoewel de Alkmaarsche brandweer zeer snel ter plaatse was kon zij niets meer doen. Het huis en de beide inboedels zijn verbrand. Alles was verzekerd. Het pand was eigendom van den heer P. Grond te Alkmaar. DAGELIJKSCHE VERKEERSONGELUKKEN. EEN DOODE TE AMERSFOORT. — Taxi in botsing met truck van vrachtwagen. Een ernstig verkeersongeluk heeft zich gistermorgen in de vroegte voorgedaan op den mtrechtschen weg tusschen den Spitsheuvel en het ziekenhuis „De Lichtenberg" te Amersfoort. De 27-jarige P. v. K. uit Amersfoort keerde met een taxi, bestuurd door zekeren D. H. huiswaarts. De chauffeur zag zich plotseling geplaatst voor een stilstaanden truck van een vrachtauto. Een botsing kon niet meer worden voorkomen. Van K., naast den chauffeur gezeten, vloog door de voorruit en bleef ernstig gewond op den weg liggen. Bij het transport naar „De Lichtenberg" is de man overelden. De bestuurder van de taxi, eveneens woonachtig te Amersfoort, liep kwetsuren aan het hoofd op. Hij verklaarde later, dat het achterlicht van den vrachtwagen niet heeft gebrand. Van K. laat een vrouw met twee jonge kinderen achter. Bejaarde man aangereden. Vrijdagmiddag is de 60-jarige gehuwde J. C. B. te Groningen, toen hij met de fiets aan de hand de hulpbrug over het Reitdiep wa:s gepasseerd, aangereden door een snel rijdende auto, bestuurd door J. B. uit Noorddijk. B. werd tegen den grond geslingerd. Met een zware hersenschudding is de man naar het diaconessenhuis overgebracht. Onder vallenden boom geraakt en gedood. BREDA, 19 Febr. Gistermiddag is in de bosschen van Drongelen de 21-jarige F. van Hees uit Dussen bij het omhakken van boomen onder een vallenden boom geraakt, waardoor zijn borstkas werd ingedrukt. Kort na het ongeluk is van Hees overleden. De offerblok met het belletje. Woensdag heeft een inbreker getracht in de Kapel te Tungelrooy, gemeente Weert, de offerblokken te lichten. De man bleek in het bezit van een flinke partij sleutels, waarmee het hem spoedig lukte een offerblok te openen, maar op datzelfde moment ging in de pastorie als bewijs van dit opengaan van het offerblok een belletje rinkelen. De pastoor maakte alarm en spoedig zat de offerblok-lichter bij de politie achter slot en grendel. Het bleek te zijn zekere C. uit Gronsveld, een als kerkdief bekend staand individu. Wanneer alle offerblokken eens met dergelijke belletjes werden uitgerust --- FEUILLETON 20 Een liefde in Mexico. door GEORGE AGNEW CHAMBERLAIN. Vertaling van Mr. M. A. Kwitser. (Nadruk verboden.) „Ja, eigenlijk wel", erkende Dirk, ietwat van zijn stuk gebracht door de toon. „Zoo had ik het nog niet beschouwd." „Maar aangezien dat zoo is 1 en ik nu hier ben", vervolgde Blackadder, „is elke reden om langer hier te blijven vervallen, hé?" „Wat?", vroeg Dirk, uit zijn droom ontwakend, en lachte. „Nu, het antwoord daarop is nogal eenvoudig. Op het oogenblik is het onmogelijk om hier weg te komen tenzij men honderd mijlen wil rijden of wandelen." „Dat behoeft niet. Misschien komt mijn chauffeur tot bezinning en keert terug en het kan ook zijn, dat hij den gezant verslag is gaan uitbrengen. Laten we aannemen, dat ik een auto weet te krijgen. Wilt u me dan helpen, juffrouw Sewell over te halen om terstond te verstrekken?" „Dat weet ik niet", zei Dirk nadenkend, „daarover zou ik eerst met haar moeten spreken," Blackadder snoof en keerde zich schouderschokkend af. Dit was stellig geen bondgenoot en hij zette zich die gedachte uit het hoofd. Maar niet lang. Aan het diner, dat Blackadder in somber zwijgen bijwoonde, hield Dirk het gesprek gaande. Hij stookte Don Jorge en Arnaldo op tot een van hun vurige politieke discussies, en haalde toen laatstgenoemde over om beurten met hem een dans te spelen, Adan het eerst. Toen zijn uitdaging was aangenomen, dwong Dirk Joyce letterlijk om met hem te dansen, maar toen het zijn beurt was, bleek hij nauwelijks een noot te kunnen spelen. Joyce had niets begrepen van zijn vroolijkheid, die in zoo volkomen tegenstelling stond tot de sombere stemming, waarin haar berisping hem had doen vervallen. Het was niet de kus, die zij zoo erg vond, noch de achtelooze wijze, waarop die gegeven was, 'noch zelfs de beleedigende veronderstelling, dat ze wel geen bezwaar ertegen zou hebben. Ze was eerlijk gezegd meer gegriefd dan boos geweest en had uit het diepst van haar hart geprotesteerd tegen deze aanranding van een vage schoonheid, die pas begon te ontluiken. Maar zoodra hij bij de dans den arm om haar heensloeg, werd zijn houding aan tafel haar duidelijk. „Dit is de eenige manier, die ik kon bedenken", fluisterde hij haar toe, „om met je alleen te zijn. Ik wil je zeggen, dat het me spijt — meer dan iets anders me ooit gespeten heeft. Je had groot gelijk om zoo te spreken. Wees alsjeblieft niet boos. Geef me nog een kans. Ga alsjeblieft morgen mee rijden, alsof er niets gebeurd is." „Wil je me dan je woord geven om zoo iets nooit weer te doen?" „Nee", zei hij na eenig nadenken, „dat kan ik niet beïooven. Ik wil niet lichtvaardig mijn woord geven. Ik wil alleen beloven, dat ik eerlijk mijn best zal doen." v En den volgenden morgen gingen zij rijden, tot Blackadders ergernis bleven zij uren weg. Toen ze terugkwamen volgden de lunch en de onvermijdelijke siësta. Zelfs daarna vond Blackadder geen gelegenheid om met Joyce te spreken, want ze was druk bezig met de duizenden kleinigheden, die een familie van vijfhonderd zielen noodig heeft. Hoe lang zou dit nog duren? Hij stelde zich voor, hoe hij hier dagenlang kon rondhangen zonder vijf minuten met haar alleen te zijn. Het diner verliep precies als het vorige — alleen was hij nog somberder — zoodat het tenslotte een schaduw wierp over het geheele gezelschap. Eindelijk kon Joyce het niet langer verdragen. „Ik vrees, dat u het hier heelemaal niet naar uw zin hebt, meneer Blackadder. Waarmee kunnen we u opvroolijken?" Helm keek haar aan. „Dat weet je heel goed, Joyce. Al wat ik van deze heeren en van jou verlang is een uurtje ongestoord met je te kunnen spreken." Joyce zag, dat er geen ontkomen aan was. „Dat is heel eenvoudig. Laten we zeggen op mijn kamer over een half uurtje?" „Uitstekend", vond Blackadder en werd meteen opgewekt. Joyce wachtte niet tot het laatste oogenblik; terwijl de heeren nog druk praatten, begaf ze zich naar haar kamer en trachtte zich voor te bereiden op de beproeving, die haar te wachten stond. Blackadder liet niet lang op zich wachten; ze wees hem een gemakkelijken stoel. „Ik ben een rare vent, Joyce", begon hij met een zoo vriendelijke stem, dat ze ervan schrok. „Dat korte gesprek van gisteren — ik heb me stellig verkeerd uitgedrukt en dat spijt me. Ik had met je moeten redeneeren, Joyce, en je wijzen op een paar feiten, die je nog te jong bent om uit jezelf te zien. Om te beginnen heb je dit huis nu wel, je hebt het inderdaad in handen weten te krijgen, maar je kunt het niet behouden — met geen mogelijkheid." „Maar dat doe ik toch op het oogenblik", weerlegde Joyce. „Je denkt het te doen, maar zoo kan het niet blijven", verklaarde Blackadder met stijgend zelfvertrouwen. „Het strijdt met de rede, Dorado, de economische beginselen en de regeeringen van Mexico en de Vereenigde Staten. Wat jou bedriegt, is het bekende verschijnsel van de windstille kern van een cycloon. Je zou iederen Amerikaan een slechten dienst bewijzen I door hem deze rancho present te geven." „Het is geen rancho", verbeterde Joyce bedaard, „het is een haciënda — het verschil is even groot als tusschen een kinderballonnetje en een Zeppelin." „Dat weet ik wel", zei Helm met eenig ongeduld, doch bedwong zich snel. Haar kalmte bracht hem in den waan, dat hij werkelijk iets bereikte; waarom zou hij het bederven? „Wat ik echter niet begrijp, Joyce, is, hoe je het over je kon verkrijgen om hier terug te keeren na wat — na hetgeen hier gebeurd is." „Bedoelt u mijn moeder?", vroeg Joyce met dezelfde rustige stem. „Ja." Met een snelle beweging stond zij op, plotseling indrukwekkend. „Ik vraag me af, of ik u ertoe kan brengen, de zaak van mijn standpunt te bezien", begon ze met zachte, trillende stem, „zooals ik het jarenlang, mijn levenlang heb bezien. Met meneer van Suttart is het me gelukt, misschien lukt het mij ook met u." „Wat?", vroeg Blackadder. „Dingen die gebeuren — vooral vreeselijke dingen", vervolgde Joyce zonder op zijn vraag te antwoorden, „kan men niet schatten buiten hun verband en hun omgeving. Mijn moeders dood is onderdeel van het verleden geworden. Het is ingemetseld in La Barranca en ik ook. Volg me en ik zal trachten u te toonen wat ik bedoel — een wereld, mijn rol erin, waar mijn rol begon en waar u denkt dat die eindigde." Blackadder stond op en vestigde den blik op haar bezield gezichtje. „Aangezien je mijn gedachten schijnt te raden, waar denk ik, dat die geëindigd is?" „Met mijn redding natuurlijk", zei Joyce, „die van vader en mij. Maar u mag het verschil niet uit het oog verliezen; hij is niet teruggekeerd." Zijn groote inval — een plotselinge inspiratie — kreeg Blackadder eerst veel later, toen Joyce, na gewacht te hebben tot hij het tuinpoortje had geopend, langs hem heentrad in de fluweelen duisternis van den buitentuin. Eenige ocgenblikken later stonden ze op het platform van bemost metselwerk, dat eens een aanlegplaats geweest was en konden elkaar bij het sterrelicht onderscheiden. Blackadder had onder het loopen zijn jas uitgetrokken en die in het duister met zenuwachtige vingers dichtgeknoopt. „U hebt uw jas uitgetrokken!", riep Joyce. „Ja, ik vx-ees, dat je het koud zult hebben. Hier, trek aan — trek het over je hoofd als een jumper." Voor ze het recht begreep, voor zij de armen kon opheffen, gleed de jas over haar hoofd. Hoe belachelijk, dacht ze en wilde juist roepen, dat dit geen manier was om een jas aan te trekken, toen de mouwen gedraaid en vastgetrokken werden; de een om haar hals en de ander om haar van verbazing half geopenden mond. Toen stribbelde zij heftig tegen, maar de mouwen werden slechts vaster aangetrokken. Ze werden gebonden, geknoopt. Ze was geboeid, hulpeloos, onmachtig om de handen op te heffen. Te laat besefte ze, dat haar eenige kans geweest was om weg te loopen, — weg te loopen bij den eersten aanval. Maar reeds gleden Blackadders armen langs haar heupen omlaag naar haar knieën, omvatten die, hieven haar op en wierpen haar als een zak over zijn schouder. Kon ze maar bij de knoopen komen. Maar ze lag erop en om haar in die houding te houden behoefde hij slechts haar knieën omhoog te lichten. Hij deed het tweemaal en dat was genoeg om haar te genezen. Hij was sterk, ze had nooit geweten, dat een man zóó sterk kon zijn. Zij voelde, hoe hij van de pier omlaag stapte en erlangs voortsloop tot hij den waterkant bereikt had. Onmiddellijk zonk hij tot de knieën in het water, doch hij hield vol en sloeg rechtsaf. Toen hij eenmaal den hoek van den buitenmuur der haciënda bereikt had, kon hij bepalen waar hij zich bevond; hij behoefde nu slechts dien muur te volgen, zoo dicht erlangs, dat men hem van boven niet zien kon. Terwijl Joyce worstelde om los te komen, werd de stof van de jas warm en vochtig tegen haar gezicht. Onmiddellijk werd ze rustiger, en ze spande al haar krachten in om lucht te krijgen door haar hoofd een weinig te bewegen. Ze moest denken en om te denken moest ze kunnen ademhalen. Tenslotte was het slechts Helm Blackadder, in een krankzinnige bevlieging, dat hij zijn plicht deed volgens den wil van den hemel en Irma Sewell. Ze behoefde niet bang te zijn. Ze verloor elk gevoel van richting, tot hij bijna stilstond en zijn rechterhand haar losliet om een van de leuning-touwen te pakken, waarna hij behoedzaam een voet op de brug plaatste. Bij de eerste trilling begreep ze, dat haar kans nu eindelijk gekomen was, eenmaal op die verraderlijke helling zou hij het niet wagen om haar knieën omhoog te tillen. Ze rukte aan de knoopen, wist een hand vrij te krijgen; maakte vlug de mouwen los, wierp het hoofd terug en gilde luidkeels om hulp. „Leonardo! Tobalito! Accude! Dirk, Dirk, o, Dirk!!" Blackadder klemde haar in zijn linkerarm als in een schroef en liep voort. Hij was bijna uitgeput en zijn gedachten warrelden zoo wild dooreen, dat hij haar kreten nauwelijks hoorde. Waarom was hij eigenlijk hier? Wat deed hij? Wat kon het hem tenslotte schelen of Joyce ging of bleef? Het zweet droop langs zijn rug en toch vormde zich op zijn voorhoofd een ijzige korst! Hoe had hij zoo stom kunnen zijn te denken, dat hij over deze brug kon met een wilde kat in zijn armen — een wilde kat, die eerst zoo licht als een veertje had geschenen en nu wel een ton woog! Maar hij was zoo vasthoudend, dat hij een eenmaal opgevat plan niet kon opgeven, maar het tot eiken prijs moest doorzetten. En dat verklaarde veel — waarom hij hier was en waarom hij het niet opgaf. De bodem van spijlen onder zijn voeten begon te rijzen, een oogenblik was ze horizontaal geweest, nu werd ze steil! Hij won — hij won. Opziende, ontwaarde hij een massieve schaduw. Twee bruine handen als klauwen werden uitgestrekt om hem van zijn last te verlossen. Hij had gewonnen! Maar enkel Dorado's linkerhand pakte Joyce; de rechter sloeg midden in Blackadders gezicht en deed hem achteruit tuimelen. Hij viel, rolde. Hij voelde zijn nagels breken bij het vergeefs naar houvast grijpen langs het gladde oppervlak van de spijlen. Hij sloeg wild met de armen. Een ervan raakte een touw en hij slaagde erin, zich eraan vast te grijpen en wikkelde het om zijn pols. Woede verblindde hem; nu terugklimmen en Dorado bij de keel grijpen. ... Op dat oogenblik werden alle vier de brugtouwen aan Dorado's kant doorgehakt en Blackadder voelde een oogenblik doodsangst, terwijl de brug viel. Verraad en nu de dood! Doch juist de groote diepte van de kloof bleek zijn redding. De doorgesneden brug werkte als een schokbreker bij het slaan tegen den tegenoverliggenden rotswand; het bungelende einde reikte nog niet halverwege. Er afgeschud, geschramd door de dorens, verwond door het grint, gekneusd door de steenen, rolde hij omlaag. Het werd stil — minutenlang, tot hij eindelijk begon te kreunen. Weldra riep een angstige stem naar beneden: „Wat is er gebeurd? Wie ben je, daar beneden? Wat is er?" Meteen klonken nog meer opgewonden stemmen. Onder Leonardo's leiding werden twee van de doorgesneden touwen haastig aaneengeknoopt, een derde erbij gevoegd en Tobalito liet zich ruggelings omlaagglijden, terwijl zijn bloote teenen als vingers het touw omvatten. Na het einde van het touw onder de oksels van den gekwetste te hebben vastgebonden, klom hij bijna even vlug naar boven als hij omlaaggegledne was en hielp Blackadder naar boven hijschen. Dirk boog zich over hem heen. „Blackadder! Gij! Wat is er gebeurd? Waar is Joyce?" Hij vatte zijn schouder en schudde die. „Antwoord! Waar is Joyce?" HOOFDSTUK XXV. Joyce werd bij een arm gepakt en zoo heftig voorwaarts gesleurd, dat ze gevallen zou zijn, als dezelfde hand haar niet ondersteund en op de been geholpen had. Ze hoorde een zachte lach en zag in Dorado's onvergetelijk gezicht. Een nachtmerrie — dit was een nachtmerrie. Hij lachte om het kunstje met die jas en paste het, met eenige wijziging, ook zelf toe. Haar hoofd behoefde niet langer bedekt; laat haar maar gillen zooveel ze wil. Ook werd de jas niet met de knoopen dichtgebonden, maar eenvoudig door een lasso om haar heen te winden van haar schouders tot haar middel en haar met één einde vast te binden aan den man, met wien ze moest rijden. Zoodra dit gebeurd was, ging de stoet op weg. Dorado voorop en zij heelemaal aan het' eind. Reeds werden lichtjes zichtbaar en kwamen uit de haciënda menschen aanloopen, maar als er geschoten mocht worden, zou zij het eerst geraakt worden. Dorado, die Blackadder dood waande, zag geen enkele reden tot haast. Het halve dozijn paarden bewoog zich voort in lichten draf en dit liet Joyce ruimschoots tijd tot nadenken — te veel tijd zelfs, tijd genoeg om bang te worden. Was zij werkelijk getuige geweest van Helm Blackadders dood en de vernieling van de brug of was dit alles een afschuwelijke droom? O, was het toch maar een droom! Een uur verstreek. Haar knieën begonnen te schrijnen, te branden en werden toen gevoelloos van de pijn. Ze wankelde en zou van het paard gevallen zijn, als ze niet vastgebonden was aan den man voor haar, doch het ergste moest nog komen. Bij het afdalen van het zigzagpad werd door de verandering van houding de pijn nog verviervoudigd. Ze kon het niet langer uithouden en snikte van ellende. 'Wotdi vervolgd.) ---