FEUILLETON 26 Meisjes met geld. Door LOUIS JOSEPH VANCE. „Maar waarom spreek je niet zoo, dat iedereen je begrijpen kan en weet wat men aan je heeft?", vroeg hij opgewonden. „Omdat hum." Duncan aarzelde en lachte raadselachtig. „Wel — omdat de regels van het spel dat niet eischen." „Wat bedoel je daar nu weer mee?", barstte Tracey los. Nat kon onmogelijk den uitleg geven en zei dus listig: „Dit is immers een van je.... Angie -avonden, niet?" „Ja, maar " „Maak maar dat je wegkomt; ik zal de zaak wel sluiten.' Tracey had in een oogenblik zijn hoed op en was bezig zich in zijn jas te werken. „Kan ik gaan?" „Zeker", zei Nat, terwijl Tracey zijn jas dichtknoopte, „ik zou het hart niet hebben je nog langer hier te houden." „Dank u wel, mijnheer Duncan." „Maar, Tracey...." De jongeman stond stil in de open deur. „Wat „Denk er aan wat ik je gezegd heb. Niet teveel het hof maken. Laat dat maar aan Angie over." „Dat zal wel de moeilijkst vol te houden spelregel zijn. Een schaduw gleed over zijn open, eerlijk gezicht. „Maar ik zal het wel moeten. Ik kan haar nu toch niet vragen met mij te trouwen. Ik heb immers geen geld om te trouwen.' „De wereld is vol tegenstrijdigheden", zuchtte Nat op een diep-melancholieken toon. „Waarom zeg je dat? Jij kunt trouwen zoodra je maar wil." "zou je dat denken, Tracey?" „Je behoeft niets te doen dan Josie te vragen!" „Ik ben haast bang, dat je gelijk hebt!" „Waarom? Zou je dan niet willen trouwen?" „Wel", zei Nat glimlachend, „niet zoo dolgraag. En zeker niet nu." „Maar je hoeft dan toch niet te trouwen als je niet wil.... Goedenavond." „Toch wel", zei Nat hem achterna. „Het spel eischt dat nu eenmaal. Als het meisje mij vraagt, moet ik trouwen." Hij lachte droevig: „Ik heb ten minste nog een paar maanden de tijd." Achttiende Hoofdstuk. EEN AFSPRAAK IS EEN AFSPRAAK. Zoo ging de winter voorbij Toen de lente naderde, broedde Duncan blijkbaar over iets — net zooals hij in de herfst gedaan had, voordat Betty naar kostschool ging. Hij had nog weer een plannetje om de levensomstandigheden te verbeteren van hen, voor wie hij zorgde en hij overdacht het zeer ernstig, alvorens hij Sam in vertrouwen nam, nadat die geheimhouding had moeten beloven. Hij stelde niets meer of minder voor dan het wonen in de vertrekken boven den winkel op te geven en te verhuizen naar een leegstaand pand, gedeeltelijk gemeubeld, in Beech Street, dichtbij den winkel, dat voor een redelijk bedrag te huur was. Duncan legde Sam uit, dat hij de vertrekken boven den winkel noodig had als bergplaats en dat Sam ook meer ruimte moest hebben voor zijn modellen en werkbank. Verder kon de recepten-bereiding ook niet meer in den winkel geschieden, dus Graham was een goede analyst en nu de zaak naam begon te krijgen, kreeg Sam uit heel den omtrek monsters toegezonden om te onderzoeken; hiervoor en voor het bereiden der recepten was een apart vertrek noodig. Verder kwam het hoofd van een bloeiende zaak, een uitvinder, en vader van een dochter, met wier maatschappelijke positie rekening diende te worden gehouden, een behoorlijke behuizing toe. Bovendien zou Duncan in het huis, dat hij op het oog had, ook een paar kamers kunnen krijgen, waardoor de onkosten voor het huishouden belangrijk gedrukt konden worden. En wat zou het niet een verrassing zijn voor Betty, wanneer die thuiskwam! Graham stemde in dit plan toe, zonder tegenwerpingen te maken. Wat Nat deed of voorstelde te doen, was in Sam's oogen nu eenmaal welgedaan en goed. Dus huurde men het pand en verhuisde men. Miss Ann Sophronisba, een maagd van ongeveer vijf en veertig lentes, in de wandeling „Phrony" genaamd, was reeds gewoon dagelijks te komen om voor Sam de kamers boven den winkel te doen en zijn potje te koken. Zij werd bereid gevonden als inwonend huishoudster de nieuwe woning mee te betrekken en ze deed dit met al de vreugde van een vrouwelijk wezen, dat nu eindelijk eens „de" gelegenheid krijgt. Z® moederde over Sam en ze moederde over Nat en ze snakte naar de dag, dat ze over Betty zou mogen moederen. Tusschen haakjes — ze was een van de beste huisvrouwen van Radville en deed al haar best om in samenwerking met Nat een werkelijk „home" te scheppen. Zij richtten samen de kamers in, de meubels telkens weer een nieuwe plaats gevend, oude verkoopend en nieuwe aanschaffend, met de toewijding haast van een paar jonggehuwden. Het was verbazingwekkend wat zij wisten te bereiken. Toen zij eindelijk klaar waren, was er geen vriendelijker en gezelliger ingericht huis in heel Radville. En Phrony aanbad Nat en liep hem na zooals Miss Carpenter dat gedaan had. Hem gaf zij ten overvloede alle eer van de zoo geslaagde inrichting. Eerlijk gezegd had hij ook geen moeite en geld gespaard om het nieuwe huis zoo in te richten, dat het Betty Graham waardig zou ontvangen, wanneer zij straks als een echte jonge dame zou thuiskomen.... Het is belangwekkend voor een man van mijn leeftijd om eens te overdenken, welke blindheid Nat ervan weerhield om zelf ten volle te beseffen, waarom hij zich voor de nieuwe woning in Beech Street zooveel moeite gaf. Ik kan gerust zeggen, dat de sufferd meende zeer egoïstisch te handelen, daar hij zichzelf trachtte wijs te maken, dat het hem vóór alles er om te doen was zelf een knus tehuis te hebben. Dat vertelde hij mij zoo dikwijls, dat hij het ten lange leste zelf ging gelooven. Waarbij hij geheel vergat te vermelden, hoeveel moeite Miss Carpenter zich voor hem in dat opzicht had gegeven en hoe aardig die daarin geslaagd was. Met de Paaschvacantie kwam Josie Lockwood andermaal thuis, maar na afloop daarvan ging zij niet meer naar New-York terug om het schooljaar af te maken. Waarom niet werd ons nooit erg duidelijk: de Lockwoods gaven er een bevredigende verklaring van — zij zeiden, dat Josie niet van New-York hield, maar dat werd later tegengesproken door het feit, dat zij na haar huwelijk zich er vestigde zoo snel als maar mogelijk was. Ik voor mij geloof, dat zij niet kon opschieten met het soort jongemeisjes, waarmee zij op de kostschool was tesamen gebracht en ik ben er vrij zeker van, dat zij niet op haar gemak was aangaande Nat, als zij zoo ver van hem weg was. In elk geval lei ze vanaf het eerste oogenblik van haar terugkomst voortdurend beslag op den jongen man. Wat hij zich liet welgevallen, daar hem dit als een plicht voorkwam; hij had in dit spelletje steeds minder schik, maar wilde tegenover Kellogg zijn woord houden. Gedurende de periode tusschen de Paaschvacantie en de lente nam de vijandigheid van Barnette tegenover Duncan steeds ernstiger verhoudingen aan ik herinner mij, dat Roland heele avonden op het bureau van de Citizen doorbracht, steeds maar snuffelend in oude nummers van dat dagblad. Niemand wijdde echter aan deze zonderlinge liefhebberij veel aandacht of kon vermoeden dat dit tenslotte tot iets zou leiden, dat Duncan uit moeilijkheden redde, waaruit hij zichzelf welhaast onmogelijk met goed fatsoen had kunnen bevrijden. Josie slaagde er al heel gauw in Angie's plaats naast Duncan op het zangavondje weer in te nemen. In de winkel was ze een telkens weer verschijnende klant en in de stad koesterde men niet de geringste twijfel omtrent de neiging, die zij blijkbaar voor Duncan voelde. Nat zelf was ook ten zeerste doordrongen van de ernst van de situatie, maar slaagde er in, dank zij een zeer diplomatiek optreden, de beslissing tot het allerlaatste oogenblik te verschuiven. Alle buitenstaanders begrepen echter, dat de spanningen tusschen Josie, Roland en Nat, vroeger of later tot de een of andere ontploffing moest leiden, die zij zoo t. niet met genoegen dan toch met nieuwsgierigheid tegemoet zagen. De groote uitbarsting kwam de dag, voordat Betty thuis zou komen — een Vrijdag in het laatst van Mei. De dag was vochtig en warm geweest; deuren en ramen stonden open. De lucht was aangenaam en stil. Duncan, alleen in de winkel, had 't hameren van Badger in de smidse kunnen hooren, het fluiten en het ratelen van de trein, twistwoorden, die uit het huis van Pete Willing naar buiten klonken, enz. Maar verzonken in zijn werk hoorde hij van dit alles niets en zelfs niet, dat iemand de winkel binnenkwam. Plotseling klonk hem echter een bekende stem in de ooren. „Hallo, dokter, hoe maak je het?" Duncan liet een stamper van verbazing bijna uit zijn hand vallen en sprong op, alsof een adder hem gebeten had. Zijn mond zakte open van verbazing en het leek wel alsof de oogen hem uit het hoofd wilden springen. „Groote hemel!", hij snelde van achter de toonbank vandaan en schudde een man bijna zijn arm uit het lid. „Kellogg! Harry! Jij hier. Dat is nou eens een verrassing! Hoe kom jij hier?" Met moeite doorstond de bezoeker deze uitbundige begroeting. „Ik wou je eens zien en spreken. Ik moest in Cincinnati zijn — voor zaken. Ik dacht zoo: een prachtgelegenheid om op de terugreis hier een nacht over en bij jou te blijven. Hoe maak je het?" „Ik? Kijk me maar eens aan. Blozend van gezondheid. Ik rook niet, ik drink niet, ik ga op tijd naar bed, ben vroeg op, heb keurig te eten en doe niets dan werken. Nog nooit zoo'n gezond leven gehad! En jij?" „Ik voel me uitstekend, maar je schijnt het record te houden. Je ziet er prachtig uit!" „Luister eens", vervolgde Nat, „ik ben een zakenman, hoor! Zou je het willen gelooven? Kijk mijn zaak eens rond." Kellog nam op zijn gemak de geheele winkel eens op. Toen zei hij: „Dik in orde! Het was een beetje lastig je brieven heelemaal te gelooven. Maar dit is grandioos! Van harte gefeliciteerd, ouwe jongen." „Even geduld en ik zal je alles vertellen. Maar hoe lang denk je te blijven?" „In elk geval vannacht —misschien wel een paar dagen. Ik heb het op het oogenblik niet druk." „Prachtig!" „Wat is het minst slechte hotel?" „Er is geen behoorlijk hotel in de heele stad! Maar je zal mijn gast zijn en je zult het goed hebben ook. Ik schreef je toch over het nieuwe huis van de Graham's?" „Ja en ik ben er erg benieuwd naar om kennis met ze te maken. Is het meisje thuis?" „Betty? Nee — maar ze komt toevallig net morgen. Graham is boven aan het werk. Ik neem je dadelijk mee naar boven, maar niet voordat ik je nog eens goed heb aangekeken." Kellogg nam een stoel. „Wel", zei hij, „en hoe werkt het plan? Hou jij je heusch aan al de regels?" „En of en het schijnt waarachtig te zullen slagen ook". Kellogg wachtte nog op nadere bijzonderheden, die hij t# hooren zou krijgen, maar daar Duncan verder zweeg, moest hij hem wel trachten uit te hooren. „En heb je goed werk gemaakt van Lockwood's dochter?" „In het geheel niet!" „Niet —?" „Je vergeet je eigen spelregel", zei Nat grinnekend. „Ik liet haar werk van mij maken." „Natuurlijk dat bedoelde ik ook en het resultaat..?" „Reuze!" Maar Duncan's toon was volkomen gespeend van enthousiasme. Hij stak zijn handen in de zakken, draaide zich half om en keek het raam uit. Kellogg lachte geheimzinnig. „Je wilt zeggen, dat je haar hart nog niet veroverd hebt?" „Nee, dat niet." „Dan ben je dus verloofd?" „Nog niet — ik heb nog twee maanden de tijd — bijna". „Enfin. Als ze zoo'n goed oogje op je heeft, is er niets