DE TERREUR VAN STALIN. Nog steeds arrestaties. De „Petit Parisien" publiceert een telegram uit Moskou, volgens hetwelk Faizoeila Khodjajef, voorzitter van den raad van volkscommissarissen der republiek Oesbekistan, van zijn functies is ontheven. Hij wordt er van beschuldigd, zijn broer, een contrarevolutionair, die de hand aan zichzelf heeft geslagen, verdedigd te hebben. De derde Khodjajef, een broer der beide andere, volkscommissaris van handel en binnenlandsche zaken van Oesbekistan, is eveneens afgezet. Het Poolsche telegraafagentschap meldt uit Moskou, dat de commissaris van de school voor zweefvliegen te Minsk (WitRusland), Schuiromski de politieke leider der cavalerieschool Niestirow, de chef van den staf dezer school Tsjerenkiewitsj en de landbouwkundige Simkin zijn gearresteerd. Meer dan tien in Wit-Rusland wonende schrijvers zijn tot „vijanden van het volk" verklaard. --- De burgeroorlog in Spanje. Biscaye en Guipuzcoa worden voorrechten ontnomen. ALS STRAF VOOR VERZET TEGEN FRANCO. Generaal Franco heeft een decreet uitgevaardigd, waarbij de economische overeenkomst van de regeering met Biscaye en Guipuzcoa wordt opgeheven. In rechtsche kringen verklaart men te dien aanzien, dat hiermede op de eerste plaats beide provincies worden gestraft en op de tweede plaats een daad van rechtvaardigheid wordt verricht. Het bestaan van twee soorten Spanjaarden wordt hiermede beëindigd. Men wijst er op, dat juist de bewoners van die gebieden, welke het meest door de natuur en hun aardrijkskundige ligging waren gezegend, een bevoorrechte positie innamen door een groote verlaging van zekere belastingen, zoodat zich in dit gebied industrieele maatschappijen wisten te ontwikkelen, welke met succes een oneerlijke concurrentie konden voeren tegen de industrieën in het overige deel van Spanje. Bij het uitgeven van leeningen werden deze voor een groot deel in deze gebieden geplaatst. De economische voorrechten van Navarra en Alava zullen worden gehandhaafd als belooning voor hun trouw aan de zaak van Franco. De rechtsche troepen hebben thans stellingen betrokken aan de zeekust. Het persbureau der BaskiSChe regeering deelt mede, dat de regeeringstróepen in het mijngebied van Biscaye, waar de vijand, gebruik makende van véle bombardementsvliegtuigen, zwaren druk uitoèfent, krachtigen tegenstand bieden. Uit Santander wordt gemeld, dat alle legercorpsen in het Noordelijke Baskenland, Santander en Asturië zijn samengevoegd tot één leger onder bevel van gen. Gamiz Uribarri. In de provincie Avila zijn de troepen van Franco tot een hevigen aanval overgegaan in de omgeving van San Bartolome de Finares, drie kilometer ten Zuidwesten van Escorial. De aanvallende infanterie werd voorafgegaan door tanks. De regeeringstróepen boden evenwel.Iwdnekkigen tegenstand. Volgens inlichtingen van het persbureau van de Baskische regeering hebben de rechtsche autoriteiten in Guipuzcoa den raadsheer voor openbare gezondheid der Baskische regeering, dr. Vespinosa, diens secretaris, den kapitein der Baskische artillerie, Aguirre, en een raadsheer van de Baskische legatie te Parijs, Urgoitl, ter dood veroordeeld. Zooals men zich zal herinneren, bevonden zij zich in een vliegtuig, dat, op weg naar Santander, in het door de rechtschen bezette gebied een noodlanding moest maken. Het lot van den piloot, den mecanicien en den Franschen reserve-officier, die eveneens in het toestel zat, is nog niet bekend. Alleen weet men, dat ze niet ter dood werden veroordeeld. De Duce heeft beslist, dat de namen van de zwarthemden, die in Spanje zijn gevallen geschreven zullen worden naast de namen van hen, die gevallen zijn in de fascistische revolutie en bij de verovering van het imperium. De Madrileensche politie heeft bij een huiszoeking in een particuliere woning 'n militrailleur met twee reserveloopen, acht kisten munitie, 35 geweren, zes buksen, 286 dubbelloopgeweren, 315 karabijnen, vier kisten dynamiet en twee pakken lichtpatronen ontdekt. Vaticaan richt zich tot Franco. Kardinaal Pacelli heeft uit naam van Z. H. den Paus telegrafisch aan den kardinaal-aartsbisschop van Toledo verzocht, er bij Franco op aan te dringen, dat hij de grootst mogelijke matiging betracht bij de militaire operaties in Biscaje, waar hij te doen heeft met een katholieke bevolking en geestelijkheid. Dit initiatief is genomen op aandringen van een aantal Fransche katholieke persoonlijkheden. Rechtschen zouden Russisch schip met krijgstuig buitgemaakt hebben. Naar van rechtsche Spaansche zijde verluidt, heeft de tot Franco's strijdmacht behoorende kruiser „Almirante Cervera" aan de Middellandsche Zeekust het SovjetRussische koopvaardijschip „Kuban" gepraaid en naar Malaga opgebracht. De voor de regeering te Valencia bestemde lading zou uit 20 vliegtuigen, 44 tanks, 9000 geweren, 1100 machinegeweren, 2 millioen patronen en 4500 ton ander oorlogsmateriaal hebben bestaan. In antwoord op een vraag in het Engelsche Lagerhuis heeft minister Eden verklaard, dat de niet-inmengingscommisisie niets had Vernomen omtrent de landing van Italiaansche troepen te Malaga en ook de Britsche oorlogsschepen, welke hier patrouilleeren, hebben hiervan niets gemeld. Eenheidscómité van socialistische en communistische partijen. Te Valencia is een Eenheids-Comité van de socialistische en communistische partijen in Spanje gevormd. Dit comité heeft een manifest doen verschijnen, dat tot de onmiddellijke vorming van een Eenheidspartij van het Spaansche proletariaat opwekt. Dit eenheids-comité ondersteunt de regeering, terwijl het de versterking van het Volksfront in de hand zal werken. Men beoogt tevens een organische fusie der syndicalistische centralen. Het bedoelde comité wendt zich tot alle leden der genoemde partijen, opdat in het geheele gebied soortgelijke comité's gevormd zullen worden, aldus het Spaansch Persagentschap. Wrak van sedert maanden vermist vliegtuig gevonden. ARICA (Chili), 25 Juni (A.N.P.): Een militair heeft in een ravijn ten zuiden van Charipujo (Peru) het wrak gevonden van een vliegtuig, dat 27 Maart was verdwenen. Bij het wrak werden de lijken van den bestuurder van het vliegtuig en der vier inzittenden aangetroffen. --- Nieuwe schok in de internationale verhoudingen. De „thriller' van de „Leipzig" Telkens opnieuw hebben wij, aldus de schrijver van het binnenlandsch overzicht In de N.E., gewezen op het zeer typische verschijnsel van de schoksgewijze ontwikleling van den internationalen, politieken toestand, dat zoo geheel beantwoordt aan het karakter van dien toestand. Dit karakter bestaat hierin, dat het goedwillende deel en in elk geval het thans vrede willende deel der internationale diplomatie, een gezonden schijn wil geven aan een in zijn diepste wezen hoogst ongezonden toestand. De verschillende staten worden door de vertegenwoordigers van uiteenloopende ideologieën geleid, die onder dezelfde woorden geheel verschillende begrippen weergeven. Recht, natie, vaderland, gemeenschap, persoon, „waarheid" en „goedheid", enz. enz., &1 de grondleggende begrippen voor de verhouding tusschen individuën en staten worden door de vertegenwoordigers der Westersche en andere Europeesche democratieën geheel anders opgezet dan door die van het fascistische Italië, het nationaal-socialistische Duitschland en 't communistische Rusland. Het gevolg is, dat, nadat men elkaar steeds minder is gaan verstaan, naarmate de eenheid van christelijken grondslag ging ontbreken, thans de spraakverwarring Babylonische vormen heeft aangenomen en de bouw aan de volkerengemeenschap in den Volkenbond dus ook even jammerlijk moest mislukken als de bouw van den Babeltoren. Bovendien zijn de economische verhoudingen tusschen de staten grondig overhoop geworpen. De vrij met elkaar goederen en diensten ruilende individuën deionderscheidene volksgemeenschappen, te zamen vereenigd om een vrije wereldmarkt, en uitmakende het „wereldhuishouden", zijn tot een fictie geworden: geheele volksgemeenschappen streven welbewust tegen de veronderstelde economische wet in, dat men de onderscheidene behoeften d&&r het beste dekt, waar de middelen daarvoor door de natuur en de technische ontwikkeling der producenten deze het goedkoopst verschaffen, naar economische autarkie; en alle streven ze naar een voldoende agrariseering en industrialisering voor de eigen gemeenschap, om in geval van oorlog niet van anderen afhankelijk te zijn. Vandaar een drang naar koloniaal bezit en naar heerschappij over grondstoffen als nimmer te voren werd waargenomen. En ten slotte woelen dan in vrijwel alle volksgemeenschappen, in sterkere of minder sterke mate de klassetegenstellingen, als gevolg van een afschuwelijk hard geworden economisch systeem, dat geleid heeft tot een onrechtvaardige verdeeling van de aardsche goederen. Op den grondslaag nu van dezen baaierd van denken en handelen, van willen en streven en van groeiende tegenstellingen, trachten èn de eigen regeeringen der volksgemeenschappen èn de internationale diplomatie, bijeenhoudende en samenvoegende regelingen en overeenkomsten te bouwen, zonder in het eigenlijke wezen van den toestand wijziging te brengen. Zie een president Roosevelt zwoegen, zwoegen met de beste bedoelingen voor de verhoudingen in de Amerikaansche gemeenschap! En zie het resultaat: een toenemende en geweldige strijd op sociaal en economisch terrein in Amerika, zóó, dat het lijkt op het verre weerlichten, dat aan de sociale revolutie voorafgaat. Zie den strijd in den Franschen Senaat, die Blum ten val brengt. De Senaat waarschuwt: gij verliest de realiteit uit het oog; gij maakt de geldbezitters kopschuw; de kapitalen vluchten uit het land! Blum antwoordt: die lieden, die thans hun kapitaal aan de volksgemeenschap onttrekken, zijn vaderlandslooze schobberds; gij moet mij helpen om hun toeleg te verijdelen. En in beide beweringen schuilt een stukje waarheid; maar op den grondslag van een valsche verhouding tusschen persoon en gemeenschap, tusschen eigenbelang primair nastrevend individu en de individueele willen op het gemeene welzijn richtende staatsoverheid is dit probleem niet op te lossen. En de Senaatsmeerderheid streeft naar het behoud van het beslissend oordeel over de belangen der gemeenschap bij het geldbezittend individu; Blum streeft naar de volledige overheersching der staatsmacht, niet alléén op het economische doch op vrijwel het gansche levensterrein door de staatsmacht. Is het wonder dat zij nóch elkaar verstaan nóch elkaar vertrouwen? En wat nu de internationale verhoudingen aangaat: zie nu de geschiedenis der non-interventie in Spanje! De voornaamste mogendheden kómen overeen: Wij zullen geen vrijwilligers meer naar Spanje laten gaan; wij zullen óók geen wapentuig meer naar Spanje sturen! Dè,t is de overeenkomst, dè,t lijkt althans de overeenkomst. Maar het is met handen en voeten te tasten, dat deze overeenkomst niet wordt nageleefd. Het offensief van generaal Mola, later generaal Davila tegen Bilbao is gevoerd met zóó reusachtige overmacht aan artillerie, vliegtuigen en andere technische middelen, óók van typen vliegtuigen, tanks en artillerie, welke tot nu toe nimmer in Spanje waren gebruikt, dat de recente levering daarvan er dik opligt. Op het oogenblik is nog niet gebleken, dat ook de troepen der Valencia-Regeering. over dergelijke nieuwe strijdmiddelen beschikken; het zou ons echter allerminst verwonderen, wanneer dit eerstdaags het geval zou blijken. Hoe het met de „vrijwilligers" staat, Is wel het best gebleken uit de officieele verlieslijsten van de geregelde Italiaansche troepen, vermeldende de namen van o.m. 128 officieren (!), welke met uitdagende openhartigheid officieel in Italië worden gepubliceerd! En de ValenciaRegeering beweert over gegevens te beschikken, dat nog in Mei sterke Italiaansche legerafdeelingen naar Spanje zijn scheep gegaan. In arren moede verklaart thans Engeland: zóó kan het niet langer voortgaan! Ofwel, en d£n snel, werkelijke non-interventie, ófwel wij hernemen onze vrijheid van handelen! En daarmede is weer eens een steekvlam uit de dunne aardlaag opgeschoten, welke den vulcanischen bodem der Europeesche verhoudingen bedekt: een nieuwe schok na de schijnbare relatieve rust der laatste weken! Tegelijkertijd: de ..t/eipzig"-thriller! Ik heb te dezer plaatse getracht, zakelijk en onbevooroordeeld, te onderzoeken wat vóór en wat tegen de Duitsche en Spaansche lezingen over dén vliegeraanval op de „Deutschland" pleitte. Anderen hebben dadelijk op grond van sympathieën en antipathieën hun oordeel gereed gehad! Zouden zij nu geleerd hebben uit de klaarblijkelijke tegenspraak tusschen de verklaringen van admiraal Rader en de officieele Duitsche lezing? Het is nauwelijks te veronderstellen. Wie objectief tracht te oordeelen, zal echter in deze tegenspraak, welke de waarschijnlijkheid der Spaansche lezing tot tenminste 90 % heeft verhoogd, reden vinden tot des te meer voorzichtigheid bij de beoordeeling ?an de Duitsche berichten over de Leipzig". Al dadelijk hebben deze de innerlijke onwaarschijnlijkheid tegen zich. Want het zou toch wel een ontzaglijke domheid der Valencia-regeering zijn, indien zij na de ervaring van Almeria in de wetenschap dat Duitschland sterke machtsmiddelen in de Spaansche wateren beschikbaar heeft en dat nóch Engeland nóch Frankrijk bereid zijn zich in een oorlogsavontuur te steken, den Duitschers eén gereede aanleiding zou geven — misschien wel in samenwerking met de vlak bij de hand zijnde Italianen! — tot een optreden tegen bijv. Valencia of Barcelona, de beide bases van hare militaire macht! Bovendien: er zijn weer te merkwaardige samentref fingen! Bijvoorbeeld: de publicatie van het anti-Komintern-witboek juist op het oogenblik van den beweerden aanval op de „Leipzig". Bijv. het plotseling opschorten van von Neuraths bezoek aan Londen, naar aanleiding van het „Leipzig"-incident naar het heet, doch volgend op Duitsche perscommentaren, welke steeds van de Regeering uitgaan, dat men niet moest denken in Engeland, dat de Duitsche minister van Buitenlandsche Zaken naar Londen zou gaan, om zich daar een verhoor op vraagpunten te laten afnemen. Bijv.: dat andere commentaar in de Duitsche pers, dat nu, na de verzwakking van de positie der „roode piraten" — ook het gebruik van dergelijke krachttermen, welke een bepaalde geestesgesteldheid moeten wekken, eft te denken! - - tengevolge van den val van Bilbao, de gelegenheid zoo gunstig is, om hun een doodelijken slag toe te brengen! Ik trek hieruit nog geen conclusies. Ook dat ware voorbarig. Wel constateer ik een griezelige overeenstemming van de methodiek in deze zaak en in de wijze, waarop de Katholieke Kerk in Duitschland door de officieele instanties wordt bestreden. Ook wekt deze methodiek al even griezèlige herinner;-s:en aan allerlei methodische onwaarachtigheden vlak vóór en tijdens den wereldoorlog! De Valencia-Regeering beweert, dat het onmogelijk is, dat een Spaansche duikboot op 18 dezer een torpedo op de „Leipzig" heeft afgeschoten; zij zegt, dat op dien datum alle onderzeebooten binnengaats waren, dat dit gemakkelijk te bewijzen is en dat zij een commissie van onderzoek volle vrijhêid geeft om zich hiervan te overtuigen. Nog een merkwaardig samentreffen: de gelijktijdige plotselinge actie der Duitsche pers tegen Tsjecho-Slowakije wegens beweerde mishandelingen van een RijksDuitscher dóór de Tsjechische politie, tijdens diens hechtenis. Daarover gaat de pers van het land der Gestapo, der concentratiekampen en van verontwaardiging over Greuelpropaganda geweldig te keer. En tegelijkertijd lezen we in onze Nederlandsche pers van een Rijks-Nederlander, die in Duitsche gevangenschap mishandeld werd tot hij er bewusteloos van werd! De schokken zijn er dus weer in overvloedige mate. Misschien slagen nieuwe kalmeeringspogingen. Maar de geheele toestand is dermate ongezond en gespannen, dat de schok die ontploffing veroorzaakt, vroeger of later, welhaast niet kêtn uitblijven! --- SOVJET-WRAAK. Tegen Serrarens. De vorige week hebben wij de verbolgenheid meegedeeld van den Sovjet-afgevaardigde op de Int. Arbeidsconferentie te Genève tegen den Nederlandschen gedelegeerde Serrarens, die zich verzette tegen de goedkeuring van de geloofsbrieven van den vertegenwoordiger uit Rusland waar nog minder van vakvereenigingsvrijheid dan in Italië mag worden gesproken. De Sovjetwoede heeft niet gerust, vóórdat zij Serrarens als plaatsvervangend lid uit don raad van beheer voor de nieuwe driejarige periode had gewerkt. Ondanks den steun van de heeren Mertens (België) en de Jonge (Nederland) aan hun collega Sarrarens, hebben de Sovjet-drijvers hun wraak kunnen volvoeren met behulp der Scandinavische sociaal-democraten. Noch Serrarens, die 7 van de 34 stemmen haalde, noch een der andere christelijke gedelegeerden werd herkozen. Vrijheid voor de democratie, — ja, als het maar geen christelijke democratie is! zegt de Tijd terecht. Italiaansche vliegtuigen maken noodlanding in Egypte. Twee militaire Italiaansche vliegtuigen en een burgertoestel, eveneens van Italiaansche nationaliteit, hebben tengevolge van moeilijkheden met hun benzine, een noodlanding moeten maken in het westen van de woestijn aan de kust, ten oosten van Mersamatroe. Men meent te weten, dat de Egyptische regeering een onderzoek heeft geopend. --- VAN HIER EN DAAR. Zes arbeiders omgekomen. Te Stalbans in den staat Vermont werden zes wegwerkers verrast door den trein Montreal—New-York. Allen werden gedood. --- FEUILLETON 21 Het spook van de 42ste straat. Door MILTON RAISON en JACK HARVEY. Vertaling van Mr. M. A. KWITSER. „Dat beloof ik u, meneer." Alleen gebleven, kalmeerde Tony zijn kloppend hart met de overweging: „Na al de beloften, die ik gedaan heb, mogen de dingen wel loopen, zooals ik me dat heb voorgesteld. Anders blijft me niets over dan het Vreemdelingenlegioen." De telefoonbel wekte hem uit zijn overpeinzingen. Het was Bob. Zijn stem klonk opgewonden: „U had gelijk, meneer Woolrich, de sleutel is weg." „Dat dacht ik wel", zei Tony. „Wie zou hem hebben?" „Dat hoor je wel", zei Tony, „op den avond van het benefiet." Hoofdstuk XV. 'OORBEREIDSELEN. 1. Zooals Tony voorspeld had, wekte het benefiet bijna even veel sensatie als de „Geest-moorden" zelf. De verslaggevers van de stad begrepen niets van Tony's belangstelling in het geval. Er werden heel wat moppen getapt over de omstandigheid, dat hij zichzelf als Sherlock Holmes had opgeworpen, maar buiten Abbott en Collins wist niemand, hoe groot Tony's belangstelling wel was. Met het zesde zintuig, dat verslaggevers bezitten, voelden ze evenwel dat er groot nieuws in aantocht was. Al hun vragen brachten echter niets aan het licht dan Tony's klaarblijkelijk altruïsme. Hij hield vol, dat zijn interesse alleen de familie der slachtoffers gold. Enkele nieuwsgierigen onder hen bleven Cecil Moore met vragen overstelpen, doch werden tenslotte overtuigd van de oprechtheid zijner overtuiging, dat het benefiet zoowel een geestelijke als een financieele weldaad beteekende vóór de achtergelaten betrekkingen der vermoorden. De krantenlui, die naar den District Attorney liepen, kwamen heelemaal niet verder. Ook hij vertelde hen uitvoerig, welk een uitstekend idee het was, en meer niet. Ja, natuurlijk ging hij erheen. „Voor zaken of voor genoegen?", werd hem gevraagd. „Voor mijn genoegen, natuurlijk!", zei de District Attorney. Vijf dagen nadat het plan geopperd werd, was het Acme Theater uitverkocht, ondanks de hooge entreeprijzen. De loges hadden zelfs $ 2000 opgebracht. De Gouverneur had een loge laten reserveeren en een chèque gezonden. De burgemeester zou ook aanwezig zijn. De sterren van Hollywood vlogen als een zwerm duiven naar New-York en streken neer in Hotel Warwaick en Twenty-Onè. Tony werd opgebeld door den District Attorney. „Hoe gaan de zaken?" „Wanneer wil je Moore vertellen, wat er achter zit?" „Op den avond van de voorstelling." „Vind je niet, dat hij het eerder behoorde te weten?" „Neen, volgens mij zou het verkeerd zijn om hem eerder in te lichten." „Goed, Tony, ik laat het aan jou over. Als je hulp noodig hebt. behoef je er maar om te vragen." „Die zal ik niet noodig hebben voor Zondagavond", antwoordde Tony. „Maar dan ook des te harder." „We zullen er zijn", verzekerde de District Attorney en belde af. Met behulp van den regisseur, Marion, die alle acteurs van Broadway scheen te kennen, slaagde Cecil Moore er in de juiste krachten te vinden voor zijn scène uit „Julius Caesar". Opdat zijn stuk niet een te groot deel van de weldadigheidsvoorstelling zou beslaan, besloot Moore het te bekorten. Om zelf een behoorlijke rol te hebben en tevens Madeline Sanssouci de kans te geven, Calpurnia te spelen, besloot hij te beginnen met de Tweede Acte, tweede tooneel van het stuk, hetwelk door Shakespeare beschreven wordt als „Een vertrek in Caesar's paleis" en begint met de onsterfelijke woorden: „Noch aard, noch hemel kende rust van nacht: Driemalen riep Calpurnia slapend uit: „Help! Caesar wordt vermoord!"" Na dit tooneel wilde Moore overgaan op de moordscène zelf en eindigen met Brutus' woorden: „Weest niet beangst, volk en senatoren! Vlucht niet: — der heerschzucht schuld is afbetaald!" Portia zou gespeeld worden door Janet Locke, Hugh Wilson stemde gretig erin toe, voor Brutus te spelen, terwijl aan Carraby de rol van Antonius werd toegewezen. Stowby, Prior en een half dozijn andere acteurs waren Casca, Cinna, Decius, Cassius en al de andere edele Romeinen. De korte tafereelen gaven een dozijn acteurs gelegenheid tot optreden en vereischten vele figuranten. De volksmenigte zou een der duurste worden in de geschiedenis van het Theater. Sterren, beroemdheden en hooggesalarieerde acteurs vonden het een mop om in de figuratie mee te spelen — als grommende en dreigende volksmenigte. Moore zelf regisseerde het stuk en eischte, accuraat abt hij was, dagelijksche repetities. De figuranten werden in zorgvuldig uitgekozen costuums gestoken. Het was Moore's trots, alles volmaakt te hebben en hij betaalde alles costuums uit eigen zak. Hij was vroeger een der beroemdste vertolkers van Julius Caesar geweest en zijn naam was even onverbrekelijk aan de rol verbonden als die van Walter Hampden aan Cyrano de Bergerac of van John Barrymore aan Hamlet. De mededeeling, dat hij na jaren de rol weer zou spelen, was op zichzelf genoeg om de aandacht te trekken en het publiek werd hierdoor meer aangetrokken dan door de reeks crooners, zangeressen, strijkjes, balletdanseressen, operazangers, komieken en filmsterren, die op het programma stonden. Het theater werd een draaikolk. Overal werd gerepeteerd — op het tooneel, in de zaal, in de artistenkamer, in de hal, op het balcon, in de kassa en zelfs in de foyer. Marion, die zich bereid verklaard had als regisseur op te treden, verzekerde Tony, dat hij in zijn heele leven nog niet zooveel belangstelling, zoowel voor als achter het scherm, had meegemaakt. „Ik kan het me voorstellen", zei Tony. „Hebt u voldoende hulp?" „Zeker", zei Marion. „Ik sta aan de eene zijde van het tooneel en Prior aan de andere. Als hij meespeelt in Julius Caesar zal de jongen me helpen." „Uitstekend", zei Tony, „en nu zal ik u een geheimpje toevertrouwen. Vier of vijf figuranten in die volksscène in „Julius Caesar" zullen personen zijn, die u nooit eerder gezien hebt. Ik laat costuums voor hen maken, maar ze komen niet op de repetities." „Waarom niet?", vroeg Marion. „Omdat het detectives zijn. U mag geen woord erover zeggen, maar ze zullen den avond van het benefiet op het tooneel zijn met een bepaald doel. Ik zou willen, dat ze onopgemerkt hun plaats in de menigte innamen. En onthoud goed — niemand mag er iets van weten — Moore niet en niemand." „Maar ik zal het Prior moeten zeggen — die heeft het toezicht over de'figuratie." „Ik heb liever, dat u er zelf voor zorgt." „Goed, meneer Woolrich, als u het wenscht." Billings was een trouw geleider van Millie, die heerlijke dagen beleefde. Ze winkelde en bezocht de schouwburg en genoot van New York. Een lijfwacht mee te krijgen, was zoowel spannend als vermakelijk. De wond in haar arm genas spoedig; maar liet een gevoel van angst achter. Ze kon niet vergeten, dat ze het doelwit was geweest van een moordenaar, misschien de beruchte „Geest-Moordenaar". Aan de andere kant verbaasde haar deze aanslag op haar leven en ze vroeg zich af, wie haar aanwezigheid in New York kon vreezen. Woolrich scheen te denken, dat John Carraby senior aansprakelijk was, maar Millie was ervan overtuigd, dat die dood was. En als hij nog leefde, was hij in elk geval niet in de buurt van het Acme Theater. Dat Woolrich haar meer vertrouwde d~n Cecil Moore begreep ze ook niet. Waarom liet de criticus haar heelemaal uit Californië komen om een man te identificeeren, dien Moore, Roberts en zelfs Hugh Wilson even goed kenden als zijn? Hoofdstuk XVI. DE WELDADIGHEIDS VOORSTELLING. Om acht uur dien Zondagavond baadde het Acme Theater in een zee van licht. Nog nimmer had eenige schouwburg op of bij Broadway een dergelijke menschenmenigte getrokken — het leek wel de openingsavond van de Metropolitan Opera, of een Toscanini-avond van het Philharmonisch orkest. Op de daken van de tegenover liggende gebouwen waren zoeklichten opgesteld en op het Acme gericht. De ingang werd door een politiecordon vrijgehouden. Alle staanplaatsen waren uitverkocht. De hal was gevuld met verslaggevers, politie in burger en zakkenrollers, die in verwachting op goede buit optimistisch naar binnen waren geschoven en nu hun beroep niet durfden uit te oefenen vanwege de politie en niet weg konden vanwege het gedrang. Een paar werden toen al ingerekend door de politie, die scherp elk gezicht gadesloegen. Achter de schermen meende Marion, het verstand erbij te zullen verliezen. Ineens was geen der medespelers tevreden met zijn of haar optreden. De een wilde eerder voor het voetlicht en de ander later. Geen grief, hoe klein of onbeduidend ook, bleef Marion bespaard, maar alles werd hem luid en uitdagend verteld. Ook Prior had aan de andere zijde van het tooneel de handen vol. Behalve de medespelenden zelf, vulden allerlei indringers de ruimte achter de schermen. Het personeel, dat de coulissen en requisieten voor de verschillende stukken in gereedheid bracht en de electriciens, die hun lichten instelden, werden gehinderd door scharen overtallige musici, koristen — en haar verloofden, die op de een of andere wijze binnen hadden weten te dringen — brandweerlui, moeders, en acrobaten. Toen Tony op het tooneel verscheen, wist Marion geen raad meer. „De voorstelling zal nooit voortgang kunnen vinden met al die menschen hier", zei hij. Hij transpireerde hevig, want uit ij delheid had hij avondcostuum aangetrokken, wat hem thans bitter berouwde. Zijn boord hing slap om zijn hals. „Waarom vraag je hen niet zich te identificeeren en jaagt degenen, die hier niets te maken hebben, de deur uit?", vroeg Tony. „Hoe kan ik dat doen? Er zijn er hier zoo verwenscht veel, dat ik hen niet uit elkaar ken — en ze liegen allemaal of het gedrukt staat." „Ik zal ze wel kwijt raken", zei Tony. Hij had tusschen de coulissen de detectives Smalley en Logan ontdekt en trad op hen toe. „Wel, dit is uw groote dag, meneer Woolrich", z«i Logan. „Ik hoop maar, dat het geen ijdele droom blijkt", opperde Smalley. „Het heeft meer van een nachtmerrie", antwoordde Tony rondziende. „Waarom wenden jullie je niet tot Prior, den hulpregisseur, die de medespelenden kent, en jaagt weg, wie hier niets te maken hebben. Als de strijd een aanvang neemt, heb ik graag de ruimte." „Afgesproken, meneer Woolrich", grijnsde Smalley. „Van een beetje vechten zijn we niet afkeerig." „Ga je gang dan maar, jongens — maar wees voorzichtig, wie je wegjaagt." Logan lachte. „Weest u maar niet ongerust, we zullen niets wegjagen, wat ook maar eenigszins op den „Geest-Moordenaar" lijkt." Tony kwam wat nader en fluisterde: „Vergeet niet, jongens, aan Marion, den regisseur, om jullie Romeinsche spullen te vragen — vlak voor de opvoering van Julius Caesar. Ik zal in de buurt zijn en jullie waarschuwen als het tijd wordt." „We kunnen haast niet langer wachten", verzekerde Smalley •net een boosaardigen lach. Wordt vervolgd.) ---