Rond de Pauskeuze. Uit de historie der Pausen. De eerste Paus, die plechtig gekroond werd, was Nicolaas I (858—867). Alleen in het geval, dat een Kardinaal, die geen Bisschop is, tot Paus gekozen wordt, moet ijij °P den dag ha zijn keuze de H. Bisschopswijding ontvangen, die volgens oude gewoonte dan wordt toegediend door de Deken van het H. College, die steeds bisschop van Ostia is. De laatste keer is dit het geval geweest bij de keuze van Paus Gregorius XVI op 2 Februari 1831; deze was voor het Conclaaf Kardinaal Diaken en Prefect van de Congregatie tot Voortplanting des Geloofs. In beginsel is iedere verstandige mannelijke katholiek, ook al is hij eenvoudig priester of leek, tot Paus verkiesbaar. Een dergelijk geval heeft zich voor de laatste maal voorgedaan bij de Pauskeuze van Johannes XIX (1024—1032). De kanonieke bepalingen schrijven voor, dat in een dergelijk geval de gekozen Paus op den volgenden dag de H. Priesterwijding ontvangt, en den dag daarna de Bisschopswijding. Tot rond het jaar 1000 werden bijna alleen priesters of diakens gekozen, daarna meest Kardinalen of Bisschoppen. Sinds Bonifacius IX (1389—1404) zijn alleen Kardinalen en sinds Clemens Vn (1523—1534) alleen Italianen tot Paus gekozen, met eenige uitzondering in zeker opzicht van Pius X, die in 1835 in Venetië geboren werd. Destijds behoorde Venetië nog tot Oostenrijk; het kwam eerst in 1859 bij Italië. Een regeeringsperiode van 17 jaar, zooals aan Pius XI beschoren was, beteekent voor een Paus een langen tijd. De Pausen zijn gewoonlijk reeds op leeftijd, wanneer zij de Stoel van Sint Petrus bestijgen. Zoo hebben slechts 20 Pausen een regeeringsperiode van meer dan 15 jaar gekend, waarvan Leo I (gest. 461) en Alexander III (gest. 1181) meer dan een en twintig jaar, Silvester I (f 335), Hadrianus I (t 795) en Pius Vm (t 1823) meer dan drie en twintig jaar Paus zijn geweest. Pius VI (t 1799) is wel het vijf en twintigste jaar van zijn Pontificaat ingegaan, maar hij heeft dit niet mogen voltooien. De H. Petrus zeil heeft 25 jaar in Rome geregeerd 1 en slechts twee Pausen hebben de Kerk langeren tijd bestuurd nJ. Pius IX (f 1878) en Leo XIII (t 1903). Pius IX regeerde 31 jaar en 8 maanden. Leo XIII, 25 jaar en 5 maanden. Bij de kroning wordt in de plechtige kroningsstoet eenig vlas meegedragen, dat wordt aangestoken en snel verteert. Hierbij wordt tot den nieuwen Paus gezegd: „Heilige Vader, zoo vergaat de heerlijkheid dei wereld." Tot Leo XIII toe werd er door de zangers aan toegevoegd: „De jaren van Petrus zult gij niet zien." Dit was ook inderdaad zoo tot Paus Pius IX, die in werkelijkheid langer regeerde dan Sint Petrus. Maar nadat ook Leo XIII langer geleefd heeft dan Sint Petrus, werden deze woorden bij de Pauskroning van Pius X niet meer gebruikt. Tot op heden hebben 261 Pausen gezeteld op den H. Stoel, zoodat de gemiddelde regeeringsperiode 7 jaar en 3 maartden bedraagt. De meeste Pausen hebben deze periode niet gehaald. Tien Pausen hebben de tiara nog geen maand mogen dragen, waarvan Stephanus II (t 752) slechts drie dagen en Damasus II (t 1048) slechts 23 dagen; veertig Pausen zijn gestorven voor het einde van het eerste jaar van hun Pontificaat. Ook de verdeeling der Pausen over de eeuwen afzonderlijk is zeer verschillend; in de tiende eeuw tellen wij 25 Pausen, dit is ook een record aantal geweest; in de negentiende eeuw slechts 6 n.1. Pius VU (1800—1823), Leo XII (1823—1829), Pius VIII (1829—1830), Gregorius XVI (1831— 1846), Pius IX (1846—1878) en Leo XIII (1878—1903). Dertig Pausen zijn als martelaren voor het geloof gestorven, en wel de 25 eerste Pausen tot het jaar 261. Eerst Paus Dionysius stierf in 272, na een elfjarig Pontificaat, een natuurlijken dood. Zijn vijf opvolgers waren weer Martelaren. In de eerste drie eeuwen van het christendom beteekende de overname van het Pauselijk Ambt een zeker uitzicht op den marteldood. Negentig Pausen werden wegens hun heiligen levenswandel tot de eer der altaren verheven, waarvan 83 als Heiligen en 7 als Zaligen. De eerste 56 Pausen werden allen als heiligen vereerd, in latere jaren volgden er nog 27. Wat beteekent het ten aanzien van de lange rij van helden en heiligen, als er onder hun opvolgers enkelen waren, wier levenshouding hun hooge uitverkiezing onwaardig was? De protestantsche geschiedvorscher Gregorovius zegt: „De fouten van deze Pausen zijn alleen daarom zoo groot, omdat zij de fouten van Pal.sen waren." Bij andere mannen van hun tijd is men stilzwijgend dergelijke smetten onopmerkt voorbijgegaan. In de eerste eeuwen behielden de Pausen bij de overname van hun ambt den naam, die zij ook tevoren gedragen hadden. Eerst later ging men ertoe over, een nieuwe naam aan te nemen ter herinnering aan het feit, dat ook Christus aan Simon den naam Petrus gaf, toen Hij hem met de leiding van de Kerk belastte. De eerste, die zijn naam veranderde was Johannes II (533—535). Tevoren heette hij Mercurius. Johannes XII (955—964) heette eerst Octavianus. De volgende was Johannes XIV (983—984), die voor de Pauskeuze bisschop Petrus van Padua heette, en zijn naam veranderde uit eerbied voor den eersten Paus. Op twee uitzonderingen na hebben de Pausen nadien alijd hun naam veranderd. Paus Adriaan VI, de eenige Nederlandsche en laatste niet-Italiaansche Paus behield zijn doopnaam, evenals Marcellus H. Sinds de dagen van Paus Lando (913—914) is er geen nieuwe Pausnaam bijgekomen; alle latere Pausen hebben een reeds bestaande Pausnaam aanvaard. Ongetwijfeld heeft bij de keuze van de naam, waarin de nieuwe Paus geheel vrij is, afkomst, dankbaarheid, familiebetrekkingen, wetenschappelijke factoren, enz. een rol gespeeld. Zoo noemde Kardinaal della Chiesa zich Benedictus XV, omdat Benedictus XIV evenals hij voor zijn verkiezing Aartsbisschop van Bologna was geweest. Kardinaal Pecci noemde zich in 1878 Leo XIII, omdat hij in Leo XII het voorbeeld voor zijn hooge opvatting over de hooge beteekenis der kerkelijke wetenschap in de algemeene cultuur zag. In 1800 noemde een Paus zich naar zijn voorganger uit dankbaarheid. In 1721 koos Innocentius XIII deze naam, omda Innocentius ni evenals hij tot de familie Conti behoorde. Leo XI (t 1605) was evenals Leo X (1521) ontsproten uit het geslacht der Medici te Florence. Sommige Pausnamen zijn zeer in trek. Zoo kennen wij een Johannes XXIII (f 1419), die echter sinds vijf eeuwen geen naamopvolger heeft gehad. De naam Gregorius werd zestien maal gekozen, Benedictus 15 maal, Clemens 14 maal. Leo 13 maal en Innocentius eveneens 13 maal. Bonifacius komt negen maal als Pausnaam voor, maar sinds 1404 niet meer. Geen enkele Paus heeft zichzelf nog naar Petrus gienoemd. Volgens de zoogenaamde profetie van Malachias zou Petrus II de laatste Paus zijn. --- FEUILLETON VROUWEN ZONDER VREES Door NELLY GRAF. „Ik moest eens naar de bioscoop gaan, het is hier zoo eenzaam", bedacht zij, maar op het zelfde oogenblik hoorde zij, dat een sleutel in het sleutelgat van de deur werd gestoken. Vannie kwam zeker thuis. Nadat zij haar handen had afgedroogd haastte Nerine zich naar de huiskamer, welke zij op hetzelfde oogenblik bereikte dat Vannie binnentrad. Zij deed haar hoed in de eene richting zeilen, terwijl haar portefeuille naar den anderen kant vloog. „Ik ben nog nooit in heel mijn leven zoo afschuwelijk nijdig geweest! Van alle domme, idiote, krankzinnige...." „Vannie, wat is er?" Vannie ijsbeerde door de kamer terwijl ze zei: „Ik wachtte vanavond zooals gewoonlijk op Chuck en toen hij terug kwam na een onderhoud met mijn vader werkelijk, kind, je zou denken, dat vader gek was. En ik heb altijd gedacht, dat hij zoo scherpzinnig was. Wel, ik verzeker je, het is te dom om te gelooven." „Spreek nu eens duidelijk, lieve", drong Nerine aan. „Je ratelt maar door elkaar. Vertel me nu eens wat er is gebeurd." Vader heeft.... je zult het niet gelooven vader heeft Chuck en Grant Warton werkelijk beschuldigd het lek te^vormen, waardoor de spionnenbende haar inlichtingen krijgt. ' „Chuck en Grant Vannie, nee toch!" Ja toch' Ondanks het feit, dat hun geheele toekomst op het spel staat indien inlichtingen naar buiten doordringen is mijn vader ingegaan op de verdachtmakingen van Stella Ik heb nog nooit zoo iets onredelijks en zoo iets schandelijks g6h Vertel me alles wat er is gebeurd", smeekte Nerine. ÜWel, vanmorgen werden eenige belangrijke papieren, welke aan Grant in bewaring waren gegeven, vermist. Stella heeft tegen vader gezegd reden te hebben om te gelooven, dat Grant en Chuck een fortuin sloegen uit deze spionnenbende." „Maar dat is toch onzin", zei Nerine, „het is niet logisch." „Zeg dat tegen mijn vader", zei Vannie bedroefd. „Ik heb het geprobeerd en werd krachtig en afdoende buiten de deur gezet. Je weet hoe scherpzinnig Stella volgens hem is. Als zij had gezegd dat appels blauw waren.... wel, dan zouden zij blauw zijn." „Maar Grant is de man van Stella!", protesteerde Nerine. „Tot zijn spijt", antwoordde Vannie hbonen. „Eerlijk gezegd geloof ik, dat zij hem verloren heeft. Hij is deze dagen tamelijk wanhopig. Hij schijnt nergens iets meer om te geven, zelfs niet om het verlies van de van Hutten-zaak. Hij gaat veel met Chuck en mij om. Ik geloof, dat Stella deze beschuldiging wil gebruiken om hem van,haar afhankelijk te maken." „Hoe zou zij dat kunnen?", vroeg Nerine ongeloovig. „Wel, zij zal de rol spelen van den barmhartigen engel door vader te bewegen dit schandaal met den mantel der liefde te bedekken en dan met de beschuldiging dreigen indien Grant weer eens balsturig zou worden." „Maar dat vormt nog geen verklaring met betrekking tot Chuck", merkte Nerine op. „Chuck is slechts de geit, die de kool niet waard is", zei Vannie woedend. „Stella weet, dat het er te dik op zou liggen als zij Grant alleen beschuldigde. Dus heeft zij Chuck er in betrokken om eiken schijn van eigenbelang te vermijden. Zij heeft hem nooit goed mogen lijden, dus heeft zij den troost van een kleine wraak terwijl ze haar eigen doeleinden nastreeft. Als ik haar niet zoo goed kende zou ik niet in staat zijn dit heele spel te doorzien." „Vannie, ik kan niet gelooven, dat iemand zóó laag zou kunnen zijn." Vannie haalde slechts haar schouders op. „Het is voor mij moeilijker te gelooven, dat een man met gezond verstand in zulk een valstrik zou kunnen loopen. Maar vader heeft het toch maar gedaan." „Weet Grant het?", vroeg Nerine. „Ja, vader heeft hem den heelen namiddag in zijn privékantoor bij zich gehad. Ik geloof, dat iedere tragedie haar vroolijken kant heeft. Je had Alice Herstrom eens moeten zien." „Wie?" „Alice Herstrom, het meisje dat door Stella op het kantoor van Grant is ontslagen en dat door Chuck uit medelijden in dienst is genomen. Die oude zus heeft zich als een werkelijken dragonder ontpopt. Toen Grant het kantoor van vader verliet deed Alice even een mondje open.... Je hebt zooiets nog nooit gehoord. Iedereen was een schurk behalve Grant en hij was een volmaakte man." „Daar zie ik niets grappigs in", zei Nerine. „En toch was het zoo. Zij is gewoonlijk zoo kalm en bedeesd. En toen zij op het kantoor van Chuck terug kwam trapte zij een paar prullemanden en twee stoelen onderste boven en zwoer dan, dat zij de heele zaak tot een oplossing zou brengen. Chuck's oogen dreigden uit hun kassen te puilen en zijn kaakspieren schenen niet de macht te hebben zijn lippen op elkaar te houden. Maar haar uitbarsting scheen hem meer goed te doen dan alle troostende woorden van mij." „Hoe is Grant er onder?" „Hij heeft eenvoudig mijn hart gebroken, Nerine. Ik heb eens een hond gezien, die zoo hard was geslagen, dat er geen greintje leven meer in scheen te zijn. Zijn oogen " Vannie schokte, snakte enkele keeren naar adem en begon te huilen. „Zoo zag Grant er uit. Als ik ooit een gebroken menschelijk wezen heb gezien dan was hij het. Hij wilde oogenblikkelij k geheel met vader breken, maar vader drong er op aan, omdat hij de man van Stella is, bij ons te blijven onder verdenking." „Het is oneerlijk", zei Nerine peinzend. En zij voegde er aan toe: „Ik ga Stella opzoeken, met haar praten, om haar te doen beseffen, dat ik Grant nooit heb opgezocht." „Je blijft bij Stella weg", waarschuwde Vannie. „Zij zal alles benutten om jou voor haar eigen doeleinden te gebruiken." De telefoon ging. „Misschien is dat Chuck", zei Vannie, terwijl ze naar het toestel ging. „Hij wilde Alice mee uit dineeren nemen en zij wilde dan samen ernstig overleggen. Hij heeft gezegd, dat hij mij zou opbellen nadat hij Alice naar huis had gebracht." Maar de telefoon was niet voor Vannie. Nerine's hart begon in verhevigd tempo te kloppen toen Vannie zei: . „Ja, Ferd, Nerine is hier. Ik zal haar roepen." Eindelijk dan had Ferd haar opgebeld. Zij wenschte werkelijk, dat hij haar kwam bezoeken of haar ergens mee naar toe wilde nemen. Zij vroeg zich af of het van blijde kloppen van haar hart door de telefoon gehoord kon worden. „Hallo, met Nerine." „Heb je het druk vanavond?" Het bloed steeg haar naar het gelaat. „Kan ik direct even komen?" „Wel, ja. Ik zal blij zijn je te zien. Ik heb je gemist " Het geklik van de telefoon zei haar, dat de verbinding was verbroken. Ferd arriveerde een half uur later. „Ik heb een vreemde opdracht", begon hij meteen, terwijl hij den blik van Nerine ontweek. „Van vier uur vanmiddag af ben ik bij Grant Warton geweest." „Grant", herhaalde Nerine. „Ja. Heb je gehoord wat er is voorgevallen?" „Ik heb haar alles over het schandaal verteld", onderbrak Vannie hem boos. „Grant neemt het zwaar op, is niet?" „Grant is een van die menschen, die den dood verkiezen boven de schande", antwoordde Ferd vlak af. „Ik heb hem er toe overgehaald met mij naar huis te gaan. Nerine".... Hij scheen afkeerig te zijn verder gegaan. „Ja?", fluisterde Nerine. Haar hooge verwachtingen waren bij zijn eerste woorden verdwenen. Ferd was haar komen opzoeken in verband met Grant en niet omdat hij wenschte bij haar te zijn. Neerslachtigheid maakte zich van haar meester. „Grant moet iemand hebben, die hem kan opvroolijken", scheen Ferd zich tot spreken te dwingen. „Chuck heeft Alice Herstrom gebracht juist voordat ik vertrok. Wij zijn het er allemaal over eens, dat jij".... Het gerinkel van de telefoon deed hem den zin afbreken. Nerine en Ferd konden de stem van Alice Herstrom hooren toen Vannie den hoorn opnam. Zij moest bepaald schreeuwen. „Zeg Mr. Sayre en Miss Brill, dat zij zich haastten. Grant heeft vergif ingenomen!" De rest van dien avond kwam Nerine onwezelijk voor. Ferd sprak geen woord toen zij door de stad joegen op weg naar het bed van Grant. Alice had een dokter laten komen. Nerine hielp hem het tegengif toedienen. Toen de dokter er zich zeker van voelde, dat Grant buiten gevaar was vertrok hij. Maar Nerine ging niet weg, Grant omknelde haar hand met zulk een aandoenlijke hardnekkigheid, dat zij tenslotte op den rand van het bed ging zitten, er in berustend daar den nacht door te brengen. Zwijgend zaten Alice en Ferd aan het voeteneinde van het bed. Nerine praatte maar. Wanneer zij van vermoeidheid haar stem wilde laten rusten smeekte Grant: „Ben je er nog? Zeg iets, lieve. Ik heb zoo dikwijls als ik ziek was geluisterd naar de muziek van je stem." Zooals Ferd haar getoond had hoe een nieuw leven kon worden begonnen trachtte zij dat Grant nu te doen. Men moest beproevingen weerstaan, het hoofd koel houden en verder gaan. Persoonlijke smarten waren tenslotte slechts rimpeltjes vergeleken met de golven van ellende in een onrustige wereld. Er was altijd veel te doen. Zooveel waardoor men andere menschen kon helpen. Aan het voeteinde van het bed huilde Alice zachtjes. Ferd zat onbeweeglijk, het hoofd steunend op zijn handen. Het was vier uur in den morgen voordat de greep van Grant's hand verslapté en hij insliep. Het was een treurige nacht geweest. Chuck was naar Vannie gegaan toen Ferd en Nerine waren aangekomen. Zij hadden elk uur opgebeld om te vragen hoe het met Grant ging. Om vijf uur bestelde Ferd een taxi voor Nerine. Vannie was nog op en had een aantrekkelijk ontbijt klaar gezet toen Nerine de woning binnen wandelde. „Precies zooals ik had gedacht", zei Vannie. „Je moet een beetje eten en dan naar bed gaan. Ik ga vandaag niet werken. Ik heb het thuis al druk genoeg door over allen de baas te spelen." Nerine protesteerde niet. Zij was te vermoeid en te zeer gedeprimeerd door de emoties, welke zij de laatste uren had ondergaan. Zij had zich nog nooit om iemand zoo bedroefd gevoeld als om Grant. Hij was zoo onbezorgd geweest; had er zich zoo zekér van gewaand, dat zijn weg naar zijn succes, geld en macht gemakkelijk te bewandelen was. En nu.... „Je zult je koffie nog zout maken door ze met tranen te vermengen", berispte Vannie. „Daarom te meer: naar bed." Nerine was er vast van overtuigd, dat zij toch niet zou kunnen slapen, maar de uitputting drukte met zware vingers op haar oogleden. Zij viel onmiddellijk in een sluimering. Het geluid van heftig opgewonden stemmen deed Nerine dien namiddag wakker worden. „Ik zeg je, dat Nerine slaapt. Je kunt haar niet bezoeken, Stella. Zij is den geheelen nacht uit geweest voor een uitstapje." „Schiet op en roep haar. Ik zal hier zoo lang blijven zitten totdat je het doet. Misschien geloof jij, dat zij een uitstapje heeft gemaakt maar ik wed, dat zij bij Grant is geweest. Hij was vannacht evenmin thuis." „Ik zal haar niet roepen. Zij was uitgeput toen zij thuis kwam." „Het is ook niet noodig." Nerine was opgestaan, had een kamerjas aangetrokken en was de kamer binnen gekomen. „Waarvoor wil je me spreken?" „Wat denk je wel?", snauwde Stella. „Ik wensch je alleen te spreken zonder dat zij hier erbij is." Zij maakte een ongeduldig gebaar naar Vannie. „Vannie, wil je naar de andere kamer gaan?", vroeg Nerine. „Nee, antwoordde Vannie, „ik zal je met -haar niet alleen laten. Zij zou hier niet zijn als zij er geen valsche bedoeling mee had." „Wil je weggaan?", riep Stella. „Alsjeblieft Vannie", drong Nerine aan. „Ga naar de andere kamer en sluit de deur." Vannie keerde zich om en verdween in de aangrenzende kamer, terwijl zij over haar schouder riep: „Ik zal aan het sleutelgat luisteren, Stella. Dus geen listigheden!" Ze sloeg de deur hard achter zich dicht. „Waar was mijn kostbare man vannacht?", spotte Stella. „In de woning van Ferd Sayre. ... worstelend voor zijn leven", zei Nerine op zachten toon. --- Indrukken van de Pauskeuze. LONDEN, 2 Maart. (Reuter). Terwijl de keuze van het Conclaaf in politieke kringen te Parijs goedgekeurd en te Washington toegejuicht wordt, zijn omtrent de verkiezing van den nieuwen Paus te Berlijn en Rome nog geen uitgesproken commentaren geleverd. Te Parijs, aldus de Reuter-correspondent, aldaar, is men algemeen van oordeel, dat Pius XII de politiek van zijn voorganger zal voortzetten. De Reuter-correspondent te Washington seint, dat de vriendschapsbanden, die Kardinaal Pacelli daar heeft aangeknoopt, de populariteit van zijn verkiezing verzekeren, en dat men te Washington van meening is, dat Kardinaal Pacelli in de komende jaren Zijn diplomatieke kundigheid zal gebruiken bij de kritieke opgaven, waarvoor de Kerk zich in verschillende landen, in het bijzonder Duitschland, Oostenrijk en Spanje, gesteld ziet. De Reuter-correspondent te Berlijn herinnert er aan, dat de nieuwe Paus dikwijls in de Duitsche pers heftig is aangevallen als een vijand van het Duitsche rijk, en dat Hij in een serie artikelen, die verleden jaar in de Angriff, het blad van Goebbels, werd gepubliceerd, een vertegenwoordiger genoemd werd van een ziekelijke generatie en van een zieltogende boergeoisie. De eerste commentaren in de Berlijnsche pers zijn echter tot dusver gereserveerd, ofdat de politiek van Pius XI zal worden schoon de verwachting wordt uitgesproken voortgezet. De Romeinsche correspondent van Reuter telefoneert, dat onder de Romeinen een jubelstemming heerscht en dat men de menschen op straat kan hooren zeggen: „Hij is onze Paus, een Romeinsche Paus". Of echter de verkiezing van Kardinaal Pacelli in fascistische kringen zeer in den smaak valt, is niet geheel zeker, indien men rekening houdt met een recent artikel in de Relazioni Internationali, waarin verklaard wordt, dat het voor Kardinaal Pacelli moeilijk zou zijn, de stemmen van de Italiaansche Kardinalen op zich te vereenigen. Reuters correspondent te Burgos telefoneert, dat de verkiezing van Kardinaal Pacelli voldoening heeft gewekt in Spanje, waar eraan herinnerd wordt, dat het tijdens zijn ambtsperiode als Kardinaalstaatssecretaris was, dat het Vaticaan Franco heeft erkend. De indruk in Hongarije. BOEDAPEST, 2 Maart (Stefani). De keuze van den nieuwen Paus heeft in geheel Hongarije groote vreugde gewekt, omdat Kardinaal Pacelli negen maanden geleden als Pauselijk delegaat Boedapest heeft bezocht tijdens het Eucharistisch Wereldcongres en toen de levendigste belangstelling voor Hongarije toonde. Bijgevolg is men in Hongaarsche politieke kringen er van overtuigd, dat tijdens het pausschap van Pius XII de religieuze banden tusschen Vaticaanstad en de Hongaarsche natie nog nauwer zullen worden. Indrukken in Frankrijk. PARIJS, 2 Maart. (Havas). In politieke kringen alhier was men hedenmiddag algemeen van gevoelen, dat het college van Kardinalen door de snelle verkiezing van Kardinaal Pacelli ondubbelzinnig zijn instemming heeft betuigd met het door Pius XII gevolgde beleid, dat een voortdurend streven was naar behoud van den vrede tusschen de menschen en volken en van de heiligste religieuse en menschelijke waarden. Verscheidene politieke figuren hebben tegenover Havas hun groote voldoening geuit. De indruk in Polen. WARSCHAU, 2 Maart. (Havas). De snel tot stand gekomen verkiezing van een nieuwen Paus is met diepe voldoening ontvangen door de Poolsche bevolking, die met een zekere onbehagelijkheid zag hoe politieke discussies ontstonden rondom de persoon van den eventueele opvolger van Pius XI Mgr. Gall, de administrateur van het aartsbisdom Warschau en Mgr. Gawlina, bisschop van het Poolsche leger, hebben hun voldoening er over uitgesproken, dat den nieuwe Paus de naaste medewerker is geweest van Pius XI en dat hij den naam Pius XII heieft aangenomen, omdat dat er op wijst, dat hij het pausschap van zijn grooten voorganger wil voortzetten. De indruk te Londen. LONDEN, 2 Maart (Reuter). De keuze van den nieuwen Paus is gunstig ontvangen in Londen, waar men herinnert aan Kardinaal Pacelli's werk bij het tot stand brengen van de concordaten met Italië en Duitschland. Men beschrijft Kardinaal Pacelli als een man van groote bekwaamheid en persoonlijke charme, met evenwichtige opvattingen in politieke problemen. Men is van meening, dat zijn verrichtingen als pauselijk staatssecretaris zelfs nog beter bekend zouden zijn in de wereld, wanneer Pius XI niet den stempel zijner persoonlijkheid en belangstelling op alle Vaticaansche zaken had geplaatst. De indruk in de Italiaansche pers. ROME, 2 Maart (Havas). In speciale edities meldt de Italiaansche pers de verkiezing van den nieuwen Paus, waarbij zij opmerkt, dat de benoeming geenerlei verrassing gewekt heeft, aangezien vele stemmen Kardinaal Pacelli reeds hadden genoemd als den man, die voor dezen hoogen post bestemd was. De Giornale d'Italia wijst er op, dat het conclaaf in vrijheid gehouden is en dat „niets, direct noch indirect verwarrend heeft kunnen werken op den geest van hen, die zich voorbereidden tot de benoeming van een opvolger van Pius XI". Hetzelfde blad zegt, dat „alle Italianen hun eerbiedige gedachten richten naar den nieuwen Paus en er zeker van zijn, dat de leden van het Heilige College zich niet vergist hebben in hun keuze." De indruk in Genève. GENèVE, 2 Maart (Havas). De verkiezing van Kardinaal Pacelli is met levendige voldoening ontvangen in Volkenbondskringen. Men is het er algemeen over eens, dat het conclaaf de beste keuze voor de christenheid en voor de samenwerking van den H. Stoel aan het algemeene werk ten gunste van den vrede gedaan heeft. De nieuwe Paus is een fijnzinnig diplomaat, volmaakt kenner van de internationale problemen, een polygot, die vloeiend zes of zeven talen spreekt. Dat Hij den naam van zijn voorganger heeft aangenomen is een waarborg voor den wil van den nieuwen Paus tot instandhouding van het werk van Pius XI en tot het doen overwegen in de betrekkingen tusschen de volkeren van de groote beginselen der samenwerking zonder geweld en in menschelijke waardigheid. Vreugde ook in NederlandOok in Nederland is de keuze van den nieuwen Paus met vreugde begroet. Zoodra het nieuws bekend werd, werden de klokken van vele katholieke kerken geluid en uit vele woningen van katholieken stak men do vlag in de pauselijke kleuren, dan wel de nationale vlag met pauselijke wimpel uit. Van de nuntiatuur te 's Gravenhage werd terstond na de heugelijke tijding de vlag ontplooid. --- Bij den zeventigsten verjaardag van Kardinaal Faulhaber. MüNCHEN (K.W.P.), 2 Maart: Morgen 5 Maart zal Kardinaal Michaël Faulhaber zijn zeventigsten verjaardag vieren. Niet alleen de geloovigen van het Aartsbisdom München-Freising zien met eerbied naar hun herder, maar de geheele katholieke wereld erkent in hem een groot kerkvorst, die te vergelijken is met den H. Ambrosius. Het leven van Kardinaal Faulhaber heeft zich voornamelijk afgespeeld op vier verschillende plaatsen. Hij werd geboren te Klosterheidenfeld in Unterfranken; hij bezocht het gymnasium en de universiteit te Würzburg en studeerde hier theologie en vooral het Oude Testament. Hij voltooide deze studie later te Londen en Oxford en door een driejarig oponthoud in Rome. Reeds als prefect van het seminarie te Würzburg was hij beroemd om zijn uitstekende predikaties. In 1899 werd hij aan de Universiteit privaat-docent voor de exegese van het Oud Testament. Op dit gebied heeft hij ook enkele belangrijke publicaties het licht doen zien .In het jaar 1903 werd hij benoemd aan de nieuw gestichte" theologische faculteit in Straatsburg, en hier bleef hij zeven jaar werkzaam, niet alleen geroemd als geleerde, maar ook als predikant en zielzorger. De groote predikaties van Professor Faulhaber werden destijds reeds in het buitenland vermaard. Het was dus geen wonder, dat de Beiersche regeering alle middelen in het werk stelde, om dezen man weer naar Beieren te doen terugkeeren. Hiertoe bood zich een welkome gelegenheid, toen in 1910 de Bisschop van Spiers stierf. Zeven jaar was hij hier als bisschop werkzaam. In het begin van den wereldoorlog werd hij benoemd tot aalmoezenier van het Beiersche leger te velde, en hij was de eerste Duitsche bisschop, aan wien het IJzeren Kruis verleend werd. Tweemaal bezocht hij als aalmoezenier het front in de voorste linies. In het voorjaar van 1917 stierf onverwachts de Aartsbisschop van München, Mgr. Frans von Bettinger, en koning Ludwig III van Beieren benoemde Mgr. Faulhaber tot diens opvolger. Reeds in Maart 1921 werd de Aartsbisschop van München door Paus Benedictus XV tot Kardinaal verheven. Wat Kardinaal Faulhaber als herder van de Beiersche hoofdstad in de twee en twintig jaar van zijn bisschoppelijke activiteit heeft gedaan tot het heil van het volk, is algemeen bekend. Hoezeer de nood van zijn land hem ter harte ging, werd nooit beter bewezen dan bij de reis, die hij in den zomer van 1923 naar de Vereenigde Staten maakte, om gelden bijeen te zamelen tot leniging van den nood in Duitschland. Hij reisde van stad tot stad, bezocht in zeven weken vijf en twintig bisschoppen en hield 78 toespraken. Van hooge Amerikaansche zijde werd zijn reis destijds beoordeeld als de eerste „goede zet van Duitsche zijde sinds 1918 op het schaakbord gedaan." Nadat het nationaal-socialisme aan het bewind is gekomen, heeft de Kerkvorst van München heel wat te verduren gehad. Ongebroken heeft hij echter de rechten der Kerk verdedigd. In den nacht van 27 op 28 Januari 1934 werd een revolveraanslag gepleegd op Kardinaal Faulhaber. In November 1938 deed het gepeupel een stormaanval op het paleis van den Kardinaal Maar alle haat en alle laster verbleekte bij de groote liefde en diepe vereering van het geloovige Beiersche volk en van de geheele wereld voor dezen grooten en heldhaftigen Belijder-Bisschop. ---