Sociale Wetgeving. Vragenbus. Vraag 1: Ik ben provisiereiziger. De een zegt, dat ik onder den Raad van Arbeid va', de ander beweert van niet. Moet er voor mij geplakt worden, ben ik op reis tegen onge» •vallen verzekerd? Gaarne had ik op deze Traag antwoord in uw blad van Zaterdag a.s. X. te Eindhoven. Antwoord: Wanneer u voor méér dan één werkgever op prov:sie»basis reist, dan is u niet in loondienst te beschouwen. Reist u echter uitsluitend voor één patroon, dan wordt de zaak anders. In den regel zijn rei» zigers, die uitsluitend tegen provisie werk» zaam zijn voor één onderneming, ook niet te beschouwen als werklieden in loondienst van die onderneming. Toch kunnen zich bijzon» dere omstandigheden voordoen, en in dat geval zullen de reizigers wel als verzekerd te beschouwen zijn. Zoo werd door den Centralen Raad van Beroep, bij een uitspraak in 1928, geacht in loondienst werkzaam te zijn een provisie» reiziger, wiens werkgever, na vroeger voot hem een spoorweg»abonnement te hebben betaald, thans een motorrijwiel voor hem heeft gekocht, de benzine en olie daarvoor, alsmede de reparaties betaalt en voorts, wan» neer de reiziger — die voor geen andere onderneming mag werken, voor zijn werk» gever een bepaald rayon moet bereizen en zijn instructies van het kantoor van ziin werk» gever ontvangt — buiten zijn gewone rayon reist, hem logies en verblijfkosten vergoedt. Ook bij een andere uitspraak van den Raad van Beroep in 1928 werd loondienst aange» nomen, waarbij werd overwogen, dat vast» staat, dat betrokkene als vast stadsreiziger sedert vele jaren voor de firma werkzaam ■was, uitsluitend tegen genot van provisie met vrij tram»abonnement — dat hij zich dadelijks op het kantoor moest melden en daar instructies ontving voor den te verrichten arbeid — dat hij niet voor anderen mocht ■werken en dat zijn werk voor de firma zijn volle werkkracht vereischte, zoodat daaruit volgde, dat hij in dienst van de firma tegen loon werkzaam was in haar verzekerings» plichtig bedrijf en dat het ongeval hem was overkomen in verband met deze dienst» betrekking. Men ziet dus, dat de bijkomende omstan» diigheden factoren zijn, waarmede rekening moet worden gehouden, bij het bepalen of een provisie»reiziger in loondienst is, ja dan niet. Is een provisie»reiziger echter geheel vrij in zijn doen en laten, en krijgt hij aüèèn provisie van het verkochte, dan is er na» tuurüjk geen sprake van dienstbetrekking of loondienst. SCHOFFELEN. --- VOOR LAND- EN TUINBOUW. Wenken en Mededeelingen. De Deensche en de Nederlandsche boter wordt dikwijls met elkaar vergeleken. Al» gemeen wordt aangenomen, dat de Deen» sche boter zich van de onze gunstig onder» scheidt in consistentie (vastheid). De De» nen gaan in dit opzicht zóóver, dat bepaalde krachtvoedermiddelen worden aanbevolen om de consistentie gunstig te beïnvloeden. Zoo dienen bij zomerdag vooral palmpitkoeken en cocoskoeken gebruikt te worden om de stevigheid te bevorderen, en bij win» terdag zonnebloemen » en lijnkoeken, om de boter meer smeerbaar te krijgen. Er is in ons land een commissie ingesteld., welke dit pro» bleera zal onderzoeken. Wat de systemen van bereiding betreft, in verband met geur en smaak der boter, dient opgemerkt, dat in Denemarken veel aluminium wordt gebruikt, waar onze fa» brieken het doen met vertind koper. Met het oog op het gebrek „metaalsmaak" heeft aluminium de voorkeur. Meer en meer gebruikt men ter dekking van de aardappelhoopen en van de voor* loopige kuilen stroo inplaats var het loof der aardappelen; stroo verdient ook de voorkeur, omdat het 't regenwater beter tegenhoudt dan aardappelloof, terwijl dit laatste vaak ook zwammen bevat, welke ziekte op de knollen 1 unnen overbrengen. Waar een wei is afgezet met prikkel» draad, komen niet zeiden verwondingen voor. Glad draad is dan ook beter, maar men moet dan minstens vier draden span» nen om de dieren in de wei te houden. En dan nog blijkt dit voor sommige niet afdoen» de, waarom nog, op afstand van 1 a 1% M., tusschenpalen geplaatst worden, die even» wel niet in den grond komen, maar slechts dienen om met krammen de draden op den goeden onderlingen afstand te houden, waardoor het den beesten niet mogelijk is de draden van een te wringen. De bestrijding der runderhorzellarve door inwrijving der wormbuiten met een bepaald smeersel vindt meer en meer toepassing en geeft goede resu 'taten. Maar nu is door Prof Peter te Hamburg de vraag opge» worpen, of door de benandeling van een groot aantal larven in de huid der koe, welke larven wel gedood, maar niet verwijderd worden, het rund ook eenig nadeel zou kun» nen ondervinden. De gedooue larven moeten natuurlijk in de bloedcirculatie worden opge» nomen en verwerkt; kan dit naar behooren geschieden, indien er zoovele zijn? Dr. 't Hoen meent van wel. Hij heeft tot dusver geen nadeelige gevolgen waargenomen; in» tegendeel trad er na de behandeling bij de dieren een toestand van ontspanning in. Hij raadt echter aan onmiddellijk met het be» handelen te beginnen, zoodra een kleine opening in de huid zichtbaar is; hoe jonger de larven, des te sneller geschiedt de resorb» tie. Éénmaal vóór 't verlaten van de stal en later nog eens weer in Mei en Juni. zal het beste zijn, en dan zal 't resultaat z.i. niet uitblijven. Dr. 'tHoen smeerde ook niet ge» opende wormbuiten en ook daardoor werd de larve onschadelijk gemaakt; hij wil proe» ven in deze richting voortzetten. Bijen en fruitteelt: Duitsche kolonisten in Australië wilden zich in hun nieuw vader» land ook op ooftcultuur toeleggen. De ge» plante boomen grdeiden flink, bloeiden rijk, maar gaven geen vrucht. Er werd een onder» zoek ingesteld naar de mogelijke oorzaken daarvan. De een gaf de schuld aan het kli» maat, de ander aan de armoede van den bodem. Men kwam niet verder en sommigen hieuwen de boomen om. Eén der kolonisten, vroeger bijenhouder, wilde ook op het eiland gaan imkeren; hij liet een 6»tal korven komen, waarvan er 4 verongelukten. Met de overige twee koloniën ging het goed, doch nog mooier dan dit resultaat was: dat de vruchtboomen van den imker en van zijn buren weldra met vruchten waren beladen. Elke kolonist werd nu imker en oogstte met zijn honig een overv'oed van fruit. Het is bekend, dat sinds de uitbreiding der bijen» teelt Australië voor de Europeesche fruit» markt een groote concurrent is geworden B—r. --- DE STEMPEL DER STILTE Naar het Engelsch van FRED. M. WHITE. 8) Vertaling van J. G. H. v. d. BOVENKAMP Jr. (Alle rechten voorbehouden) Hoofdstuk XXXIV. ONTMASKERING. — Ik maak u niets wijs, smeekte de vrouw. — Brengt mij hier vandaan en ik zal u beiden rijk inaken. Ik zal u iets geven, dat een millioen waard is en u zult het maar eenvoudig in uw vestzak behoeven te steken. — Zeg mij eerst wie u bent en hoe uw naam is, zeide Gore. De vrouw stamelde iets; zij scheen in te zien, dat dit niet een man was dien zij zou kunnen omk lopen. — Rijk, rijk, stamelde zij. — U schijnt het niet te begrijpen. Ik zal u rijk maken. — Voor zoover ik kan zien kan niets voorkomen, dat u voor de rest van uw leven wordt opgesloten in een cel. En datzelfde geldt voor den schurk, die zich voor mij heeft uitgegeven. De vrouw zweeg toen een der Asturiërs met Freeman en Willis, gevolgd door Shillingworth, het vertrek bin» nen traden. Zij kreeg een kleur, toen Shillingworth een spottende buiging voor haar maakte. — Ik dacht wel, dat wij elkaar nog eens zouden ontmoeten, zeide de detective. — Ik moet u nog mijn compliment maken over de poging een einde te maken aan mijn omwandeling op dit ondermaansche. Het scheelde maar weinig of het was u gelukt, Madame Bourier! — Wilt u zeggen dat dit Madame Bouiier is?, vroeg Freeman verwonderd. — Ja, een van de gevaarlijkste misdadigsters ter we» reld. Ik beschuldig haar van diefstal van een partij ruwe diamanten ;zij zal mij nu wel willen zeggen waar die verborgen zijn, als ik haar vertel dat Bill Jones ons reeds het een en ander heeft medegedeeld. Hij lachte, toen hij zag hoe de vrouw van schrik ver» bleekte. — En wie wil deze dame nu arresteeren? — Ik, zeide Freeman. — Ik heb een bevel tot aan» houding in mijn zak omdat zij ontvoerd heeft de echte Prinses van Asturië. die zich momenteel bevindt ten huize van Dokter Morrisson en voor wie zij zich heeft uitgegeven. — Had mij nu maar laten vluchten!, zeide de vrouw smalend tot Gore; — dan hadt u nu dien brief in uw bezit gehad. De gevaarlijke brief van den derden Mei. ( — Dien brief kan ik u wel geven, zeide op dat oogen» blik de Asturiër. — Mag ik u dien brief overhandigen als dank voor hetgeen u en dat meisje voor mijn mees» teres hebt gedaan? Tot zijn groote verrassing zag Gore, hoe de man den brief van den derden Mei uit zijn zak haalde en hem dien toestak. Gore overtuigde zich er van dat het inderdaad de bewuste brief was en verbrandde hem dan waar allen bij waren. Freeman trad naar voren en raakte den arm van de vrouw aan, die hem recht in de oogen keek. — Ja, ik ben bereid om mee te gaan, zeide zij — Ik heb een mooi opwindend leven gehad. Avontuur en intrige zijn mij aangeboren. Meer dan vijf jaar zal ik in geen geval krijgen en als ik weer vrij kom, zal ik geld genoeg hebben. Mijnheer Shillingworth. Deze glimlachte. — Ik begrijp u, zeide hij. — U be» doelt, dat het u gelukt is dat pakje diamanten naar En» geland over te brengen. Nu, als ik die diamanten niet kan opsporen verdient u dat u er naderhand nog veel pleizier van mag hebben. Maar men kan nooit weten! Soms worden dergelijke ingewikkelde dingen opgelost door ... een hond, Madame Bourier! Een zwarte Fran» sche poedel, bijvoorbeeld.... De vrouw verbleekte. — Er is al vee' te veel gepraat, zeide zij dan tot Willis — Mijnheer Maine, of hoe u dan ook mag heeten, u draag ik geen kwaad hart toe. Alleen begrijp ik niet. dat u zoo bezorgd was voor miin toekomst. Vaarwel Zij liep naar de deur, gevolgd door Freeman en Willis en toen zij de kamer verlaten had schenen de aanwe» zigen ruimer adem te halen. — Hoe bent u er in geslaagd haar hier te brengen?, vroeg Gore aan een der Asturiërs. — Wij ontvoerden haar om haar te dwingen ons te zeggen, waar onze meesteres was. Veel hulp hadden wij ( daarbij van Miss Adair en als dank hebben wij dien brief voor haar gehaald, hetgeen zij ons verzocht had. De man maakte een buiging en verliet het vertrek. Gore wist, dat hij geen der Asturiërs ooit zou weer» zien. Hij wendde zich naar Kaspar, die voor het raam stond. Deze lachte en wendde zich vlug om. — Dat is geluk! riep hij uit. — Mijn vroegere mees» ter, uw dubbelganger, loopt op dit huis toe! Het was zooals Kaspar gezegd had. Alsof er niets gebeurd was stak de pseucio»Castlemain de straat over naar No. 17- Hij trad het huis. binnen zonder te bellen en liep recht door naar de eetkamer. Toen wilde hij zich snel terugtrekken, maar Gore was hem voor. — Het doet mij genoegen u te zien, Mijnheer Broune, zeide hij. — Ik geloof, dat wij elkaar al eens eerder ont» moet hebben. Dat was, geloof ik, op mijn kamers in het Albany Hotel. — U bedoelt zeker: op mijn kamers?, zeide de man quasi=verwonderd — Neen, ik meen precies wat ik zeg. Vanaf den rersten dag dat wij elkaar toevallig ontmoetten ben ik belangstellend geweest naar uw handelingen. U was het evenbeeld van mij, toen ik enkele jaren geleden de bedompte lucht van Londen ging verlaten voor de reine lucht van Zu'd»Afrika. En toen men mij vertelde uat u Gore Castlemain was, werd mijn belangstelling nog grooter. U gaf u voor iemand anders uit en u gaf ook het geld uit van dien persoon. Dat laatste is nu niet zoo erg, omdat die andere persoon op het oogenHik geld genoeg heeft. Maar ik zette mijn onderzoek voort en kwam weldra te weten wie u in werkelijk» heid was. De man keek om zich heen. — Ik kwam hier om de Prinses te spreken, zeide hij. — De Prinses van — Van Nergensland! zeide Gore spottend. — Ook zij gaf zich uit voor iemand anders; als u haar mocht willen spreken, kunt u zich vervoegen aan Scotland Yard. De Prinses, die bij de politie blijkt bekend te staan als Madame Bourier, is zoo juist gearresteerd. Maar ik twijfel niet of men zal u bij de Yard met open armen ontvangen, daar men toch een bevel tot uw aan» houding zou afgeven. — Wat wordt mij dan wel ten laste gelegd? — Diefstal van geld, door u uit te geven voor den wettigen erfgenaam daarvan. Diefstal van een partij juweelen van mijn moeder. Chantage, gepleegd op George Adair. Ja, nu kijkt gij mij aan, maar laat ik u tnaar dadelijk zeggen dat die brief van den derden Mei reeds in mijn bezit is, zoodat u daarmee uw vrijheid niet kunt koopen. Wat hebt u nog te zeggen? — Niets, zeide de ander somber. — Vergeet alleen niet, dat hetzelfde bloed in onze aderen stroomt. — Jammer genoeg kan ik dat niet vergeten, zeide Gore. — Luister! Je hebt je schuldig gemaakt aan vele misdaden, maar van al wat je mij hebt aangedaan, zal ik geen aanklacht indienen. Een ander geval is het met den iuweelendiefstal van mijn moeder. Die zaak is in handen van Shillingworth en hij zal je overgeven aan de politie. Heb je eenig geld? — Ik geloof, dat ik over een paar honderd pond kan beschikken. — Dat is maar gelukkig, want van mij had je geen cent gekregen. Ga dan onmiddellijk dat geld halen en vlucht het land uit! Dat is het eenige wat ik je kan aanraden. Haastig verliet de man het vertrek en met een zucht van verlichting liet Gore zich in zijn stoel vallen. Een poos later kwam Shillingworth in groote opwin» ding naar Ariington Terraee No 17 in gezelschap van Dokter Morrisson. De laatste had een lang onderhoud pe had met de Prinses, die niets liever wilde dan naar haar land terugkeeren. Het gevaar was afgewend en de concessies waren vernietigd. — Misschien zou u dien waaier wel willen gaan haien dokter Morrisson. Mijnheer Castlemain zal u een briefje meegeven voor Mr. Lucas, zoodat u geen moeilijkheden zult hebben. Shillingwort nam Gore mee naar bulten, waar een rijtuig stond te wachten, waarin Freeman en Willis zaten. — Ik zal u nu het sterkste staaltje van dressuur laten zien, dat gij ooit meegemaakt hebt, zeide Shil» lingworth. — Wij gaan nu naar de eigenaars van den zwarten poedel, twee jongedames, Clara en Martha genaamd. Als wij haar maar eenmaal hebben ontdekt Kan het spel beginnen. Bij de Minor Thames Street stapten de mannen de hond uit en Shillingworth liet het beest vrij loopen F ven weifelde de hond, m.iar dan liep hij op een loge. ment toe en liep de trap op. Zonder een woord te zeg: gen volgden de vier mannen. De poedel was boven aan de trap voor een deur blijven staan en zonder veel plichtplegingen duwde Shillingworth die deur open. De twee jonge dames, die blijkbaar in hun maaltijd werden gestoord, stonden verschrikt uit hun stoel op — Het spijt mij, dat ik u moet lastig vallen, dames, zeide Shillingworth. — De hond heeft ons hierheen ge» bracht en het is mijn plicht u te vertellen dat Madame Bourier gearresteerd is en dat alles wat gij zegt als bewijs tegen u gebruikt zal kunnen worden. Waar zijn de diamanten? Met voorgewende verbazing keken de beide meisjes elkaar aan. Het spel was uit, dat beseften zij, maar zij zouden trachten het tot op het laatste oogenblik goed te spelen. — U behoeft niets te zeggen als u niet wilt, zeide Shillingworth. — U moet weten, dat wij dén hond eenigen tijd bij ons hebben gehad en dat wij vol be» wondering zijn voor hetgeen het beest allemaal kan Wij begrijpen nu, dat de poedel al uw diamanten in veiligheid heeft gebracht, toen wij de haven voort» durend lieten bewaken; wij weten dat hij er op getraind was de steenen een voor een in zijn bek mee te nemen Shillingworth nam nu een knikker uit zijn zak en legde dien op den grond. Onmiddellijk nam de poedel hem in zijn bek en keek Shillingworth vragend aan. — Zoek!, zeide deze scherp. — Zoek! Shillingworth's toeschouwers toonden groote belang» stelling. Het was duidelijk dat alles zou afhangen van de volgende bewegingen van den hond. Hij sprong boven op de tafel en nam een brood in zijn bek. Met een kreet trachtte een der meisjes het brood te grijpen, maar Shillingworth was haar voor en nam het brood uit den bek van den hond. Hij brak het brood open; binnen in het deeg zat een doosje met de zoo lang ver» miste diamanten. — Prathtig riep Shillingworth uit met de bewonde» ring van een detective voor een sluwen tegenstander. — Ik was er van overtuigd dat de hond ons op het spoor zou brengen, maar dat had ik nooit gedacht! Begrijpt u wel, dat het geen argwaan zou hebben ge» wekt als de hond — in geval van nood — met het brood in zijn bek de straat was opgeloopen? Hoofdstuk 35. THUIS. Gore's gedachten waren van heel aangenamen aard, toen hij zich overleverde aan de handen van den kap» per om zijn baard en snor te laten afscheren. Kaspar, die door hem als bediende in dienst was genomen, staarde hem verrast aan, toen hij zag hoe zijn nieuwe meester door die behandeling ver. nderd was. maar Chipperfield glimlachte en stak den jongen man zijn hand toe, toen deze zijn kantoor binnentrad — Nu is er geen twijfel meer mogelijk. Verbazend welk een verschil een beetje haar maakt! Je zult heele» maal geen moeilijkheden hebben om op Lothbury je identiteit te bewijzen. Ik vrees, dat het laatste wooid in deze zaak nog niet uitgesproken is. Gore haalde zijn schouders op. — Ja, ik begrijp wel, dat ik veel zal moeten verklaren maar ik heb er geen spijt van. Ik heb Engeland ver laten als een mislukkeling zonder geld en ben terug; gekomen als een welgesteld man. — Wat ditn jongen schurk Broune betreft.... — Hij zal mijn moeder wel heel wat geld hebben afhandig gemaakt, viel Gore hem in de rede. — Haar positie zal wel niet zoo schitterend meer zijn. Chipper» field. Iaat het haar niet weten, maar ik zal een zeker bedrag op haar rekening storten. Zoodra ik mijn aan» deelen te gelde heb gemaakt zal ik rijk zijn. Ik ga van» avond nog naar Bedford, maar eerst ga ik Adair en Ethel Convers een bezoek brengen. George Adair was in den zevenden hemel. Hij was nog jong en bezwoer bij alles wat hem lief was, dat hij uu had afgedaan met alle dwaasheden der jeugd. Die brief was vernietigd en nooit zou hij weer iets van die zaak hooren. Gore vroeg om een onderhoud met Mr. Conyers. daar hij hem een verzoek te doen had — Zou het Mr. Conyers mogelijk zijn, George 'n paar dagen vrij te geven, zoodat hij hem zou kunnen verge» zeilen met Ethel op zijn reis naar Bedford? — Waarom niet? zeide Mr. Conyers. — Adair heeft den laatsten tijd hard gewerkt en verdient wel een kleine vacantie Ik voor mij geloof dat hij een goed zakenman zal worden. — Ik weet zeker, dat dit uw dochter ook veel genoe» gen zou doen! Verwonderd keek Mr. Conyers hem aan en begon dan te lachen. — Daar heeft zij mij nog niets van gezegd! — Neen, de tijd was nog niet rijp. U moet weten, dat ik ga trouwen met de zuster van Adair en hel is dan ook niet meer dan normaal, dat ik belang stel in haar broer. U zult het jonge paar toch geen bezwaren in dtn weg leggen, Mr. Conyers? De oude zakenman verklaarde, dat geen haar van zijn hoofd daaraan zou denken! — Ik heb altijd wel geweten, dat ik Ethel den een of anderen dag kwijt zou raken, zeide hij. — Ik houd veel van het meisje. Zij zou een huwelijk hebben kunnen doen, dat minder naar mijn smaak was geweest. Na die zaak dus in orde te hebben gemaakt, vertrok Gore naar Lothbury Copse en eenige uren later stapte hij voor de deur van zijn ouderlijke woning uit de dogcart. De bottelier kwam naar buiten en staarde hem verbaasd aan. — Mijnheer Mijnheer Gore, stamelde hij. — U weet het toch zeker wel? — Ja, ik weet alles. Bagshot, zeide Gore lachend om het verbaasde gezicht van den man. — Zooals je ziet is het hoofd van de familie eindelijk weer terug gekeerd naar de ouderlijke woning en de indringer is er uit geschopt. Herken je mij, Bagshot? —Ja, dat doe ik zeker, mijnheer. Aan dien anderen snuiter was altijd iets, dat ik maar niet thuis kon brengen. En het was meer dan erg zooals hij verschil» lende dingen heelemaal vergeten had. — Vraag of Miss Adair even naar de eetkamer wil komen. Zeg maar, dat Gore Maine haar een oogenblik zou willen spreken. Ness kwam naar beneden, maar bleef op den drem» pel verschrikt staan. Een oogenblik dacht zij dat de in» dringer de brutaliteit had gehad om weer terug te komen, maar het volgende oogenblik zag zij toch het verschil. — Gore mijn lieve, goede Gore! fluisterde zij Nu weet ik, waarom je mij niet wilde vertellen dat je Gore Castlemain was. Je was bang dat ik dan iets zou verraden door mijn gedrag tegen den indringer. Mis» schien heb je gelijk gehad, jongen. Het duurde lang, voordat een van beiden weer iets zeide Ness voelde zich in zijn armen zoo veilig en rus» Hg als zij zich in tijden niet gevoeld had — Is alles nu opgehelderd. Gore?, vroeg zij ten slotte — Ja, alles liefste. Die brief van George is vernietigd Mr. Conyers weet van de verloving tusschen zi.'n d<«ch ter en George en George en Ethel komen ons hier ten paar dagen gezelschap houden. Ik wilde hen niet met mij mee laten gaan. Ness, omdat ik zoo zelfzuchtig was je een poosje voor mij alleen te willen hebben. Maar wij mogen de andere menschen niet vergeten, meisje! Ga jij nu naar mijn moeder om te zeggen dat ik gearri» veerd ben. Vertel het haar maar voorzichtig en zeg maar, dat ik nu voor goed hier zal blijven. Hair oogen vu'den zich met tranen van geluk. — Wat zal ik blij zijn! riep zij u : t. — Je moeder Is veel van mij gian houden. Zij zou graag willen dat ik altijd bij haar kon blijven. Mag ik haar dat beloven. Gore' Gore kuste het gelukkige gezichtje. EINDE. • --- KANTONGERECHT TE HELMOND. Uitspraken van den 31en October 1°29. Overtr. openbare dronkenschap: P. K. te Bakel, ƒ 2 sub. 2 d. h. Overtr. fietsen zonder licht: M. G. te Horst, A. K. te Deurne. P. v. d. E. te Beek en Donk, allen f2 sub. 2 d. h. Nummer met letter niet verlicht: P. J. F. v. VI. te Helmond, 2 X ƒ 1 sub. 1 d. h. Fietsen zonder bel: G. V. te Bakel, ƒ 1 sub. 1 d. h. Overtr. venten zonder vergunning: A. H„ zwervende, ƒ 1 sub. 1 d. h. Op de openbare straat wateren: J. H. A. te Helmond, ƒ 1 6ub. 1 d. h. Overtr. Algem. Politieverord. Helmond: M. C. W. R. te He mond, f 1 6ub. 1 d. h Overtr. max : mum snelheid te Bikel c.a.: A. J. F. te Helmond, ƒ 3 sub. 3 d. h. Overtr. loooen over verboden grond: J. v. Br. te Helmond, ƒ 1 sub. 1 d. h. W. v. O. idem. ƒ 1 sub. 1 d. h Overtr. Boterwet: J. M. te Deurne ƒ 1 6ub. 1 d. h. Overtr. Jachtwet: W. Th. Sw. te Helmond, ƒ 1 sub. 1 d. h. A. H. V. te Helmond, ƒ 5 sub. 5 d. h. Overtr Bv.uwveror C H. PI. te Helmend, ƒ 3 sub. 3 d h. j B. v. A. d. K. te Helmond, f 3 sub. 3 ó. Overtr. Art. 425 Wetb. v. Stra'redit: H. V. te Scmeren, vrijspraak J. M. V. te Someren vrijspraak Fietsen zonder licht en links van den w«g rijden: A. H. Pr. te Deurne, 2 X / 3 sub. 3 d. 1), met toewijzing der civiele vordering aj ƒ 3,65. Overtreding der Jachtwet: J. A. L. te Stwrout, vrijspraak. A. R. tt Stiphout, vrijspraak. Uitspraken van den 7en November 1929. Overtr. links van den weg rijden: P. K. te Bakel. teruggave aan ouders. P, J. Vr. te Bakel. ƒ 0 50 sub. 1 d. h. Overtr. fietsen zonder licht: A. v. O. te Hclmcnd, ƒ 2 sub. 1 w. t. H. v. L. te Helmond, ƒ 2 sub. 2 d. h. J. H M, J. te Helmond, ƒ 2 sub. 2 d. h. A K. te Hel< mond, ƒ 2 sub. 2 d. h. Overtr. openbare dronkenschap: A. K. te Helmond. M. Sw. te Helmond, G. van G. te Asten, allen f 2 sub. 2 d. h. Overtreding fietsen zonder bel: J. L. v. O. te Helmond ƒ 1 sub. 1 d. h. Overtreding fietsen zonder rem: Fr. P. M. Or. te Helmond, 2 X ƒ 1 sub 1 d, h. Overtr. Politieverordening Helmond: A. H. J. N. te Helmond. P. J. D. te Hel. mond. be ; den ƒ 1 sub. 1 d. h. Overtr. maximumsnelheid te Bakel: A. J. H. V. te Bakel, ƒ 3 sub. 3 d. h. Overtr. Prov. verord. Noord»Brabant: P. J. z. Z te Helmond, ƒ 0.50 sub. 1 d. lu Overtreding Boterwet: S. v. d. M. te Helmond, ƒ 1 sub. 1 d. h, Overtr. Arbeidswet: H. M. v. T. te Bakel, 3 X ƒ 1 sub. 1 d. fc, G. Sm te Asten, 2 X ƒ 1 sub. 1 d. h. Overtr. Leerplichtwet: A. v. B. te Asten, ƒ 3 sub. 3 d h. M. Gr. te \sten or.fr-lag var rechtsvervolging. Overtr. Jachtwet: A. R. te Stiphout, vrijspraak. ---