Advertentie *JYïi stecfas f centi QUee/t de v&iandext/ De prijs van Akker's Abdijsiroop, niet de vanouds bekende geneeskracht, is zóó verlaagd, dat elkeen Abdijsiroop kan koopen. Niets behoeft U dus te weerhouden Abdijsiroop te gebruiken bij verkoudheid, griep, hoest, benauwdheid, bronchitis, asthma. Thani 65 Ct. I i 1.05 I J 1.75 I i voor i 3 dagen | 6 dagen | 12 dagen | 24 dagen De groole flacons ïijn voordeeliger in 't gebruik I --- Gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk. Geen aanmerkelijke verschuivingen. Zondag hebben in Frankrijk de herstemmingen plaats gehad voor de op vorige we eK Zondag gehouden gemeenteraadsverkiezingen. Om de 6 jaar heeft dit „verkiezingsfestijn" plaats, waarbij in ruim 38.000 gemeenten om en om 450.000 raadsleden moeten worden aangewezen, ne kiezers hadden ruime keuze: 1.800.000 kandidaten betwistten elkaar de mandaten, ne gemeenteraadsverkiezingen hadden een ^gesproken politiek karakter wegens het / e it, dat de gekozenen deelnemen aan de verkiezingen van de leden van den Senaat ffa arvan in October a.s. een derde deel vernieuwd wordt. Uit de resultaten van Zondag 5 Mei viel reeds te concludeeren jooala trouwens algemeen in de lijn der verwachtingen lag, dat geen aanmerkelijke verschuivingen optraden en ook na de herstemmingen van Zondag 1.1. is zulks het geval. Een aanwijzing hiervoor is trouwens (X>k het feit, dat zoo ongeveer alle partijen tevreden zijn; de eene partij verheugt zich over de winst, welke hier en daar werd behaald, de andere omdat zij ïich wist te handhaven, weer een andere omdat het verlies slechts gering was, minder althans dan mogelijk was geweest. Het ministerie van Binnenlandsche Zaken maakte Maandagavond de volgende definitieve verkiezingsuitslagen bekend: Van de 858 gemeenten met meer dan 5000 inwoners hebben de meerderheid behaald in: Socialisten Neo-Soc. Republ. Soc. Radicaal Soc. Onafh. Rad. Links Republ. Dem. Volksp.. Republ, Rechtere. (groep Marin) Rechts cons. Onafh. Soc. i. h. Dep. v. d. Sein Overige De grootste winst werd behaald door de communisten, wien het eenheidsfront met de socialisten wel voordeel heeft opgeleverd. Zooals bekend was in de overeenkomst bepaald, dat bij de herstemming de partij, welke bij de eerste stemming de minste stemmen behaalde, haar candidaten ten gunste van die der andere partij zou terugtrekken. Dit is ook inderdaad geschied; waar de communisten tegenover de socialisten in de meeste gevallen in de meerderheid waren is deze overeenkomst voor de socialisten 't slechtst uitgevallen. In elk geval bereikten de samenwerkende partijen, dat een linksche en in deze omstandigheid wel een uiterst-linksche candidaat gekozen werd tegenover dien der fascistische of nationalistische partijen. Werkte het roode front dus eensgezind, voor het overige hadden de partijen zich in het geheele land te voren niet ondubbelzinnig vastgelegd, maar haar hulpverleening meestal van locale omstandigheden laten afhangen. Zoo gaven de radicale kiezers in een groot aantal gevallen hun stemmen aan de candidaten van het burgerlijk centrum, maar met tal van uitzonderingen. In het Seine-departement (Parijs en voorsteden) bijvoorbeeld functionneerde een nieuw socialistischradicaal-kartel ditmaal met inbegrip van de communisten, evenals ook in sommige uiterst linksche districten van NoordFrankrijk en van het Zuid-Oosten. De rechtsche groepen, tot dusver ernstig verdeeld, hadden pas te elfder ure n.1. Zondagochtend aan de stembus een parool van eenheid uitgegeven. Samen met de nationalistische oudstrij dersbonden is een nationalistisch front gevormd, waartoe de rechterzijde met name te Parijs haar ongunstig staande candidaten zelfs terugtrok voor neo-socialisten, omdat deze zich °P nationalistische basis stellen. 90 38 52 9 169 136 33 39 15 12 3 4 33 25 8 17 222 165 57 61 51 35 16 20 146 106 40 51 9 5 4 4 103 79 24 35 10 8 2 1 e 4 3 1 4 6 0 6 1 Als regel stonden zoodoende in de meeste gemeenten nog maar twee candidaturen tegenover elkaar, een nationalistische en een marxistische. Bij deze herstemmingen besliste een eenvoudige meerderheid van stemmen. Wat Parijs aangaat, het behoudt zijn rechtsche meerderheid, maar de communisten wisten (samen met de hun verwante proletarische eenheidsgroep) zetelwinst te behalen. Zij legden n.1. ten gevolge van de uitbreiding van het zetelaantal van 80 tot 90 zetels, beslag op vijf nieuwe mandaten in den raad en zijn voortaan zeven man sterk in den Parijschen gemeenteraad tegen twee in den oude, zij wonnen hun stemmen hoofdzakelijk in den „rooden gordel" rondom Parijs. Groote aandacht heeft getrokken de verkiezing (reeds op Zondag 5 Mei) te Parijs van den oud-prefect van politie Chiappe. Men herinnert zich, dat hij vlak voor de straatgevechten in het begin van het vorige jaar in verband met de Stavisky-affaire werd afgezet en „bevorderd" werd tot gouverneur-generaal van Marokko, voor welke functie hij evenwel feestelijk bedankte. Zijn verkiezingscampagne heeft hij nu met zeer veel animo gevoerd. Minister Herriot had zich weer candidaat laten stellen te Lyon, waar hij burgemeester is, ofschoon hij in den gemeenteraad slechts op een minderheid kon bogen. Hij was thans de eenige minister, welke een herstemming noodig had; hierbij heeft hij het evenwel glansrijk gehaald, terwijl thans de socialisten hun meerderheid aan de radicalen hebben moeten afstaan. Het resultaat der herstemming kan als volgt worden samengevat: Hoewel de communisten in den gemeenteraad van Parijs zeven vertegenwoordigers hebben gekregen in plaats van den eenen, dien zij er tot dusver hadden, blijft de meerderheid in het stadhuis ongewijzigd. Er is een zeer duidelijke vooruitgang van de communisten in de voorsteden. De provincie is stabiel. Men kan zeggen, dat er geen omkeering is tot stand gebracht, maar wel een aanwas valt aan te wijzen van de uiterstlinksche elementen ten koste van de linksche centrums-groepen. Voor de note gaie te Parijs zorgden de „suffragettes", die evenwel heel wat gematigder zijn dan hare vroegere Engel - sche zusteren en eigenlijk geen volgelingen van de bekende Engelsche leidster genoemd kunnen worden. Zoowel vorige week als Zondag 1.1. hebben zij op ruchtbare wijze aan haar actie uiting gegeven. Zij hadden in Montmartre verkiezingen voor de leus uitgeschreven onder leiding van mevrouw Louise Weiss, de voornaamste „candidate". Zij en haar medestanders hadden bij de stembureaux reusachtige hoedendoozen bij wijze van stembussen in de open lucht opgesteld. De gevechten met de politie hadden niet veel om het lijf. De wapens van de Fransche dames beperkten zich tot poederdoozen, die als kruitvaten dienst deden. Meer dan 18,000 stemmen werden op deze vrouwen uitgebracht. Zondag kwamen zij weer op andere wijze voor den dag. Zij verschenen bij massa's in de café's rondom het Bastilleplein. Om het haar aangedane onrecht symbolisch voor te stellen behingen zij zich aan hals en armen met houten ketenen. Om elf uur bezetten zij het enorme plein, maakten in haar potsierlijke uitrusting een rondtocht langs het toegestroomde publiek en verbraken op een gegeven teeken allen tegelijk haar blijkbaar niet zeer solide ketenen, die ten slotte op groote brandstapels werden verbrand. Boven van de Bastille-zuil af strooiden eenige der dames tegelijk honderdduizenden vlugschriften uit, die zich op den wind over groote afstanden verspreidden. Overigens hebben zich geen incidenten bij de verkiezingen te Parijs voorgedaan. In de provincie, is de stemming niet zoo kalm verloopen; integendeel, uit verschillende streken worden vrij ernstige verkiezingsincidenten gemeld. Te Grenade in het departement Haute Garonne kwam het na het bekend worden der uitslagen tot botsingen, waarbij drie personen zwaar werden gewond. In het departement Nord ontstond een heftig handgemeen ter gelegenheid van demonstraties. Tien personen werden gewond, terwijl de politie 20 arrestaties verrichtte. Te Montceau les Mines werd het raadhuis door socialisten en communisten belegerd. Eerst nadat de politie energiek ingreep, kon de burgemeester met zijn raadsleden worden bevrijd. Verwacht wordt thans een verlevendiging van den binnenlandsch-politieken strijd, ook in de Kamer. Totnutoe was Flandin er in geslaagd de kalmte te bewaren. Nu de partijtegenstellingen bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen scherper dan den laatsten tijd het geval was, weer naar voren zijn gekomen, zal dit zijn invloed op de besprekingen in de Kamer niet missen . --- Rudolf Hess te Stockholm. STOCKHOLM, 14 Mei: Koning Gustaaf van Zweden heeft den plaatsvervanger van Rijkskanselier Hitier, Rudolf Hess vanmorgen in particuliere audiëntie ontvangen. --- BINNENLAND Mr. Marchants aftreden. Zal de Koningin het ontslag aanvaarden? Het „Handelsblad" acht het vóór de hand liggend, dat Mr. Marchant zijn portefeuille heeft neergelegd: In de eerste plaats bedenke men, dat met mr. Oud, ook mr. Marchant in het kabinet-Colijn werd opgenomen als vrijzinnig-democraat. Nu hij niet meer tot die partij behoort, moet dus hieruit reeds voortvloeien, dat hij zijn portefeuille ter beschikking stelt. Daar komt nog bij, dat de heeren Marchant en Oud het ministerschap pas aanvaardden, nadat de Vrijz. Dem. Partijraad zich daarmee principieel accoord had verklaard. Het ware dus ook tegenover de partij niet juist, indien mr. Marchant, thans gewezen vrijzinnig-democraat, zonder meer de portefeuille bleef beheeren, die hij in 1933 aanvaardde, nadat zijn toenmalige geestverwanten hem hiertoe hun vertrouwen hadden geschonken. Overigens zij hier nog terloops opgemerkt, dat juist als leider van het departement van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, een Katholiek allicht anders tegenover onderwijsquaesties, met name wat betreft de verhouding tusschen openbaar en bijzonder onderwijs, zal staan dan een bewindsman, bij wien de vrijz.-dem. beginselen bovenal richtsnoer voor zijn opvattingen daaromtrent waren. Het lijkt ons met het oog op de constructie dezer crisis-regeering waarschijnlijk, dat het Kabinet ernstig zal overwegen aan de Koningin te adviseeren bij het uitzien naar een nieuwen minister te trachten iemand aan te wijzen, die, gelijk in 1933 met mr. Marchant het geval was, de vrijz.-dem. beginselen is toegedaan. Daarentegen merkt de „Avondpost" op: De heer Marchant heeft ontslag gevraagd als Minister en is uit den Vrijz.Dem. Bond getreden. Inderdaad, voornamelijk wat het eerste deel betreft, een uiterst correcte en voor de hand liggende houding. Een andere vraag is echter, of de Koningin het ontslag zal aanvaarden. Het Hoofd van Staat ziet zich hier ongetwijfeld voor een moeilijke beslissing geplaatst, waarbij uiteraard de ministerpresident als formateur van het kabinet zijn advies zal hebben uit te brengen. De „Maasbode" meent ook: Uit den overgang van den bewindsman naar de Katholieke Kerk behoeft het verleenen van het ontslag niet even consequent te volgen als de aanvrage daarvan. Het moment, terstond na de indiening van het bezuinigingsontwerp, waarin „Onderwijs" een ruim aandeel had, dat scherp zal worden aangevochten, valt wel zeer ongelegen. Socialistisch commentaar. „Het Volk" had eigenlijk allang ontdekt, dat deze Minister niet zuiver meer op de vrijzinnig-democratische graat was: Verschillende malen heeft de heer Marchant tijdens zijn ministerschap zoowel in redevoeringen bij katholieke instellingen als ook in de volksvertegenwoordiging van zoo groote instemming met katholiek-godsdienstige opvattingen blijk gegeven, dat men reeds het vermoeden kreeg, dat zich bij hem een geestelijke ontwikkeling In die richting aan het voltrekken was. Ook heeft hij zich op politiek gebied meermalen in verschillend opzicht dermate veranderlijk van inzicht getoond (wij denken slechts aan zijn opvattingen omtrent defensie en openbaar onderwijs), dat men daaruit reeds het besef kreeg, dat hij een wisselvallige geest is, die gemakkelijk van het eene uiterste in 't andere vervalt, zooals meer voorkomt bij lieden, die zich zoo vinnig en toegespitst plegen uit te drukken, als met mr. Marchant steeds het geval was. Men ontkomt niet aan den indruk, dat zijn toetreden tot het kabinet-Colijn voor dezen (thans voormaligen) vrijzinnigdemocratischen leider bij zijn overgang een rol heeft gespeeld. De heer Marchant heeft de politieke persoonlijkheid, die hij tot dusver was, in het kabinet ten eenen male verloochend en heeft een innerlijke toenadering tot de denkbeelden der vier andere kabinetspartijen doorgemaakt, die hem daarmede nagenoeg geheel deden samenvallen. Zijn kerkelijke overgang vormt de bezegeling dezer wijziging van politieke denkbeelden. Men begrijpt nu ook beter hoe het mogelijk was, dat de vrijzinnig-democratische minister zoo hardhandig het openbaar onderwijs kon aantasten en het bijzonder onderwijs buiten schot laten. Blijkbaar was de heer Marchant van het openbaar onderwijs al eenigen tijd afvallig geworden en had hy zijn hart aan 't kerkelijk onderwijs verpand. De (we willen hopen: onbedoelde) hatelijkheden in dit stukje zijn niet mis. Door zijn overgang naar het katholicisme „vervalt" de heer Marchant in „een uiterste", meent de socialistische redactie blijkbaar. En de maatregelen tegen de kleine openbare schooltjes werden doorgedreven, omdat Mr. Marchant „zijn hart al had verpand" aan „het kerkelijk onderwijs"! Alle argumenten, die daarvoor werden aangevoerd, beteekenden dus slechts camouflage vanwege den „afval" van het openbaar onderwijs. Een katholiek minister kan in dit opzicht dus zeker niet volgens wet en rechtvaardigheid te werk gaan! Fraai geschrijf is dat! De vereenvoudigde oplossing. Tot slot maken we nog melding van een opmerking in de Brusselsche „Standaard": Wij staan met eerbied tegenover het besluit van den leider van de Vrijzinnig liberale democraten van Nederland. Ofschoon het aan katholieken vooral niet past over zoo gewichtige aangelegenheden op luchtige manier te schrijven, toch zal de heer Marchant ons niet kwalijk nemen als wij schrijven dat hij die de voorvechter is geweest van de vereenvoudigde spelling, nu in godsdien-' stig opzicht de vereenvoudigde oplossing getroffen heeft die elk christen mensoh zou moeten treffen die niet tot de Katholieke Kerk behoort. Een volgeling van Christus hoort thuis in. Christi' kerk, de Roomsch Katholieke. Ministerraad. De Dinsdag gehouden wekelijksche bijeenkomst van den Ministerraad werd niet bijgewoond door Mr. Marchant. --- MINISTER DéNAIN IN ITALIë. De Fransche minister voor de luchtvaart, generaal uenam xieexo ten gebracht aan Rome om te beraadslagen over een samenwerking tusschen de Franschen en Italiaansche luchtstrijdkrachten. Op onze foto ziet men den minister voor zijn vertrek op Le Bourget. --- FEUILLETON HET GEHEIM VAN SAINT ANGE. Door MRS. BELLOC LOWNDES. Toen ze weer bij het hotel kwamen, legde Nancy Zen uwachtig haar hand op den arm van den Senator. r »Mr. Burton", fluisterde zij, „ik ben vreeselijk bang ^' an de Poulains! Ik denk aan zulke verschrikkelijke Din Een...." "Hoor eens hier, Mrs. Dampier", de Senator keerde lc h naar haar toe en keek in haar opgewonden gea *t terwijl hij haar vriendelijk toespraak, „hoewel ik eel goed begrijp, dat u het gedrag van de Poulains nverklaarbaar vindt, ben ik er toch zeker van, dat fleze menschen onrecht doet. Het zijn eerlijke en £ s P ec tabel e menschen — ik ken ze lang genoeg om te kunnen verzekeren. Dit buitengewoon misverbe^' ^ 0Ze ver &issing — want het moet van een van Zal 6 Z ^ en een vergissing of een misverstand zijn — 2cq s P°edig werden opgehelderd; dat staat vast; tot ^houwen." lang verzoek ik u, hen niet als vijanden te onvp h Senator Burton was verbaasd, toen hij de ^aa/ 8n kleurstelling, de onbedekte toorn zag, jj e „ mee hun terugkeer in Hotel Saint Ange werd lüQoi ® floor de vrouw, aan wie hij zoojuist nog zoo'n ar akter had toegeschreven. toen ev h r °uw Poulain stond buiten de porte cochère, rüj aan et r «tuig de smalle straat in kwam, en de Amehaa r „ T' as verwonderd over de verandering, die over Itiee tp kwam, toen zij zag, dat hij Mrs. Dampier ru ggebracht had. Het kreeg een booze, zelfs een wreede uitdrukking en in plaats van op hen te wachten om hen te begroeten, ging ze zoo vlug mogelijk het hotel binnen. „Wacht een oogenblik, Mrs. Dampier. Kom nog niet uit het rijtuig", zei de Senator. Nancy gehoorzaamde hem gewillig. Hij liep snel naar de binnenplaats. Hij zou er heel wat voor over gehad hebben, al was hij anders geen vrijgevig man, als hij in werkelijkheid het beeld gezien had, dat hij zich had voorgesteld van Jack Dampier, die daar zou staan wachten. Maar de groote ruimte, die zich voor hem uitstrekte was leeg, verlaten; de feesten, die lederen dag gegeven werden ter eere van den Tsaar van Rusland, deden iedereen dat kalme, oude gedeelte van Parijs verlaten. Toen de Senator alleen naar de keuken ging, kon hij niet nalaten met spijt aan de verandering te denken; tot nu toe was mevrouw Poulain altijd met een glimlachend gezicht naar buiten gekomen als ze voetstappen hoorde in de groote, gewelfde porte cochère Toen hij tegenover de eigenaresse stond in haar eigen speciale domein, sprak hij kort en recht op den man af: „We hebben dien heer niet in zijn atelier gevonden, en ik veronderstel, dat hij ook nog hier geweest is?" Zij schudde haar hoofd en tegen haar gewoonte in zei ze onvriendelijk: „Ik denk, mijnheer de Senator, dat u die dame niet had moeten terugbrengen." Zij keek hem daarbij zoo vreemd aan, dat het den Amerikaan plotseling duidelijk werd, dat mevrouw Poulain hem aanzag voor een dwazen ouden heer, die beetgenomen was door het aardige gezichtje van een avonturierster. Tot haar groote opluchting kwam nu ook mijnheer Poulain in de keuken. „Ik heb mijnheer den Senator zoo juist gezegd", begon ze vlug, „dat we niets meer te maken willen hebben met dat meisje, dat beweert, dat ze hier gisteravond met een man gekomen is. Mijnheer is veel te goed; hij iaat zich beetnemen." De hotelhouder keek droevig naar zijn gewaardeerden Amerikaanschen klant: „Parijs is nu zoo vol van eigenaardige lui", bromde hij, „meestal blijven ze aan den anderen kant van de rivier, maar nu het zoo druk is en alle hotels zoo vol zijn " „Er is niets vreemd aan deze arme jonge dame", zei de Senator scherp. De brutale aanval bracht hem ertoe haar ridderlijk te verdedigen. Maar dra veranderde hij van toon: „Kijk eens hier, mijn beste vriendin", hij keek van den man naar de vrouw, „u zult beiden wel eens gehoord hebben van menschen, die plotseling hun geheugen verloren; zelfs wisten ze dan niet meer, wie ze waren en waarvandaan ze kwamen. Ik ben bang, dat iets dergelijks ook overkomen is aan deze Mrs. Dampier! Ik ben er even zeker van, dat zij geen bewuste leugens vertelt, als ik er zeker van ben, dat u de waarheid spreekt. Om maar een ding te noemen: ik heb me ervan overtuigd, dat de beweging van de dame omtrent het atelier van Mr. Dampier hier in Parijs, waar hij vanmorgen werd verwacht, waarheid is. En wat haarzelf aangaat, deze vraag zal ook spoedig opgelost zijn. Mijn dochter en ik", hier aarzelde hij, want ofschoon hij goed Fransch kende, wist hij niet hoe hij zijn meening kenbaar moest maken, n .1., dat hij en zijn dochtei van plan waren Mrs. Dampier er doorheen te helpen. „Mijn dochter en ik", herhaalde hij, „zullen ons best doen haar te helpen." Mevrouw Poulain opende haar mond — dan sloot ze hem weer. Zij wilde zeggen, maar zij durfde niet, dat zij in dat geval aan mijnheer den Senator moest vragen haar hotel te verlaten. Haar man was haar voor. „Ongetwijfeld is het zooals mijnheer de Senator zegt", merkte hij op, „deze arme dame is, wat we vanmorgen al zeiden", en toen zei hij een woord, dat in het Fransch zooveel en zoo weinig kan beteekenen het woord „toquée". Voor de Senator kon antwoorden, kwam er een andere interruptie. „Voilö. mademoiselle, et monsieur son frère!", riep mevrouw Poulain. De zoon en de dochter van den Senator waren juist uit de vestibule gekomen. Er was een trek van levendige belangstelling en nieuwsgierigheid op het intelligente gelaat van Gerald Burton. Hij sprak opgewonden met zijn zuster en mevrouw Poulain stelde zich gerust met de gedachte, dat deze twee jonge menschen hun verblijf in Parijs niet zouden laten vergallen door zich te bemoeien met deze onvoordeelige zaak — want diep in haar gedachten noemde zij deze mysterieuze kwestie, die haar en haar man zooveel moeite gaf, met dezen naam. Ze had wel verwacht, dat ze er wat moeite mee zou krijgen, maar niet, dat de zaak deze wending zou nemen. Maar de hotelhouder werd teleurgesteld in zijn verwachting, dat Daisy en Gerald Burton hun vader zouden bewegen, niets meer te doen voor Mrs. Dampier. „En vader?", zeiden beiden tegelijk, en de Senator glimlachte prettig terug. Hij was een van die gelukkige vaders, die het volle vertrouwen en een sterke vriendschap van hun kinderen hebben. Senator Burton was inderdaad buitengewoon gezegend. Daisy hing aan haar vader en Gerald had hem nooit eenig werkelijk ongenoegen gegeven. De jongen had altijd goed gestudeerd en onderscheidde zich nu als een bekwaam en kundig architect. „Ja, Daisy", zei de Senator, „ik denk, dat je je broer wel alles van deze vreemde zaak verteld zult hebben." Zijn dochter knikte en hij ging voort: „Ik heb jammer genoeg niets nieuws te vertellen. We hebben het atelier gevonden en alles was zooals de dame het ons gezegd had, behalve dan, dat haar man niet aanwezig was! En hoewel zijn dienstbode hem ieder oogenblik verwachtte had ze geen nader nieuws van hem, sinds hij drie dagen geleden geschreven had, dat hij vandaag zou komen. Ik begrijp er werkelijk niets van...." Hij keek van de een naar den ander. „Maar waar is Mrs. Dampier nu?", vroeg Daisy haastig. „Ik vind, dat u mij wel had kunnen waarschuwen, als ze weggegaan was. Ik had ze dan ten minste nog even goeden dag kunnen zeggen. Ik begin werkelijk van haar te houden." „Je hoeft niet ver te gaan om haar te zien. Mrs. Dampier is buiten en zit te wachten in het rijtuig", zei haar vader koel. „Ik moest ze wel mee terugbrengen; ik wist niet wat ik anders moest doen." „Maar natuurlijk, vader, daar hebt u goed aan gedaan!" En Gerald Burton stemde hiermede in: „Ja, zeker, u had groot gelijk, dat u het gedaan hebt, vader." Senator Burton glimlachte voldaan bij de goedkeuring van zijn kinderen. Zelf was hij er niet zoo van overtuigd, dat hij het beste had gedaan. Ze wandelden met drieën door de porte cochère. Nancy Dampier zat in een hoek van het open rijtuig; ze hield een zakdoek voor haar oogen, en probeerde, evenwel zonder succes, de tranen van zenuwachtige vrees en verwarring terug te dringen. Impulsief sprong het Amerikaansche meisje op de treeplank van het open rijtuig. „Huil maar niet", fluisterde ze Nancy toe. „Alles zal spoedig in orde komen! Ik denk, dat uw man uitgegaan is om een vriend op te zoeken, en dat hij ergens opgehouden is. Als het niet was om de vreemde vergissing van de Poulains, zou je niet zoo bedroefd zijn, is wel?" Nancy droogde haar tranen. Ze voelde zich beschaamd, omdat deze vriendelijke menschen gezien hadden, dat zij huilde. „Ik weet, dat ik wat overdreven bang ben", mompelde ze gebroken, „maar u moet mij niet kwalijk nemen. Het is waar, dat ik me niet zoo bedroefd zou voelen, als de Poulains niet zoo waren geweest, — ik bedoel, als zij niet hadden gezegd, dat zij mijn man nooit hebben gezien. Het lijkt me allemaal zoo vreemd en zoo — zoo angstig. Mijn gevoel zegt me, dat Jack best kan zijn uitgegaan om een ouden vriend te bezoeken, en dat hij spoedig weer hier zal zijn." „En nu", zei Daisy resoluut, „moet u met ons mee gaan naar boven en we zullen mevrouw Poulain zeggen een smakelijk déjeuner te serveeren in onze zitkamer." Zoo ontdekte de Senator, dat tenminste een deel van het nieuwe probleem voor hem opgelost was. Daisy was besloten vriendschap te sluiten, en dit tot het uiterste toe, met deze jonge Engelsche vrouw. Maar nu kwam er een andere, onaangename, kleine complicatie bij. Mevrouw Poulain was blijven staan om te zien, wat er zou gebeuren. En alsof ze het voornemen van Miss Burton geraden had, kwam ze naar voren en sprak eerbiedig en zelfs vriendelijk met „mijnheer den Senator": „Het spijt mijn man en mij vreeselijk, dat we deze dame niet kunnen vragen in het hotel te blijven, maar we hebben geen enkele kamer meer vrij, geen enkele!" Nu was het Gerald Burton, die tot nu toe afzijdig had staan kijken naar zijn zuster en Mrs. Dampier, zonder iets te zeggen, die een aandeel nam in de besprekingen. „Vader", zei hij met een zachte, doch scherpe stem, „natuurlijk moet Mrs. Dampier hier bij ons blijven, tot haar man gevonden is. Ze kan mijn kamer hebben; ik zal gemakkelijk genoeg ergens anders een kamer vinden...." Zijn vader keek hem met een ondervragenden blik aan. Hij vervolgde: „Wil u aan mevrouw Poulain uitleggen, wat we besloten hebben? Ik kan niet meer spreken tegen deze vrouw. Ze heeft zich op een onvriendelijke en brutale manier tegenover deze dame gedragen." En zachter voegde hij er aan toe: „De Poulains hebben hiermede een bedoeling. Ik wou, dat ik kon raden, wat dit was, maar we zullen het gauw genoeg weten." De Senator, hoewel met tegenzin, zei tot mevrouw Poulain: „We hebben schikkingen getroffen, dat Mrs. Dampier hier bij ons kan blijven tot.... eh haar man terugkomt. Mijn zoon zal ergens anders heengaan, zoodat u er zich geen moeite voor behoeft te geven. Wees zoo vriendelijk en zeg aan Jules, dat hij haar koffer naar onze apartementen brengt." Mevrouw Poulain, na een lange pauze, keerde zich om en gehoorzaamde zwijgend aan het verzoek van den Senator. De namiddag ging voorbij, en voor twee van de vier menschen, die hun tijd doorbrachten in de prettige salon — voor den senator en voor Nancy Dampier — rekten de uren, neen, de minuten zich als nooit tevoren. Als Nancy later nog eens terug dacht aan dezen eersten middag van smart en angst, vroeg zij zich af, wat er gebeurd zou zijn, wat ze gedaan zou hebben, als ze de bescherming en de vriendelijkheid van deze Amerikaansche familie, en de warme genegenheid van Daisy Burton gemist zou hebben. Zoowel broer als zuster hadden haar haar pijnlijke onzekerheid helpen dragen, door haar te laten voelen, dat zij haar gevoelens begrepen. Maar hoewel Nancy er niets van wist, was de innerlijke houding van hun vader geheel anders. Senator Burton was een van die persoonlijkheden, waarop het moderne Amerika met recht trotsch kan zijn. Hoewel hij geen groot redenaar was, had hij zich door zijn verstand en de sterkte van zijn karakter een aanzienlijke positie in den senaat verworven. \ Hij was een man, die altijd onwrikbaar was ge* weest in zijn overtuigingen en onafhankelijk in zij» oordeelen — een man, naar wien vele van zijn landgenooten gegaan zouden zijn in moeilijkheden, daar ze zeker waren van een duidelijken en goeden raad. En nu, bij deze tamelijk eenvoudige kwestie, wist hij niet wat hij ervan denken moest. Niets in zijn lange leven had hem zooveel hoofdbrekens bezorgd als dit vraagstuk. Geen ontmoeting met wie dan ook, had hem ooit zoo onzeker gemaakt als dezeMaar het voorwerp van zijn verdenkingen was zich hiervan heelemaal niet bewust, en hij was eert weinig beschaamd over het gemak waarmee hij zij" gevoelens kon verbergen voor zijn kinderen en voor hun nieuwe vriendin. Nancy Dampier was veel te weinig op haar ge»a» om na te denken over de vraag, hoe anderen over haar dachten. Ze was nu echt ongerust geworden over haar man en zijn lange afwezigheid. meesten tijd had ze doorgebracht met kijken doo f het venster van de corridor, die bij de appartementen van de Burtons hoorde. Deze corridor zag uit op binnenplaats, maar op dien eersten middag Nancy Dampier's verblijf te Parijs, had het Ho« Saint Ange een woning van den slaap kunnen zij Niemand kwam dien dag door de porte cochère OP de binnenplaats, behalve twee werklui, gekleed hun schilderachtige blauwe en witte kleeding; een had kalk bij zich, de ander verf. „ Als er in een van de straten, die den vierkafl groep van gebouwen omgaven, een rijtuig stilhi begon Nancy's hart sneller te kloppen en leunde gevaarlijk ver uit het venster; maar de beminde zoo vertrouwde gestalte van haar man versch ^ nooit op het geluid van de voetstappen, hoewe tegen haar verwachting in nog hoopte, dat dit S beuren zou. (VTot pfdgd) ---