DE STRIJD OM MADRID. Brandende huizen in een der dorpen bij Madrid, als bommen en granaten der nationalistische troepen. gevolg van ontploffende --- De Habsburgers aan den vooravond, der Restauratie ? Generaal Franco en Spaansch Marokko. Herhaaldelijk hebben wij te dezer plaatse onze lezers gewaarschuwd, bij de beoordeeling van den wereldtoestand en den toestand in Europa niet zoozeer te letten op de woorden, welke door leidende of minder leidende staatslieden worden gesproken, maar meer acht te geven op de feitelijke gebeurtenissen. De woorden der staatslieden dienen niet zelden om plannen te bedekken of te bemantelen en de werkelijkheid juist anders voor te stellen dan zij is, ten einde die plannen beter te kunnen uitvoeren, aldus de schrijver van het buitenlandsch overzicht in de N.E. Zoo ooit dan is in dezen tijd, nu de wisseling van bezoeken tusschen leiders van staten en leidende figuren uit de politieke beweging aller landen drukker is dan ooit tevoren, deze waarschuwing ter harte te nemen. Mussolini, Hitier, Blum, Molotof en anderen hebben in de laatste dagen min of meer belangrijke redevoeringen gehouden; doch omtrent de ontwikkeling van den Europeeschen toestand geven deze redevoeringen slechts zeer weinig houvast. Iets meer is dit het geval met de groote redevoering, welke Eden in het Engelsche Lagerhuis heeft gehouden en ook met die. welke Chamberlain te Toulouse hield bij gelegenheid van zijne benoeming tot eeredoctor van de universiteit aldaar. Deze beide redevoeringen hadden althans dit voor, dat de eerste een duidelijke afwijzing was van het streven van Mussolini, om Engeland tot een secundaire rol in de Middellandsche Zee terug te brengen, en de tweede een niet minder krasse afwijzing van de bewering van Goering en Goebbels, dat Engeland eigenlijk de schuld zou zijn van de voedingsmoeilijkheden in Duitsch - land en dat Duitschland zijn koloniën behoort terug te ontvangen. Intusschen blijft de werkelijke ontwikkeling der verhoudingen zeer moeilijk te beoordeelen. Als vaststaand kan wel worden aangenomen, dat de banden tusschen Italië, Oostenrijk, Hongarije en Duitschland nauwer zijn toegehaald. Indien de teekenen niet bedriegen, moet daarbij worden aangenomen, dat de Oostenrijksche politici en diplomaten een zeer fijne rol hebben gespeeld. Zoowel Dolfuss als Schuschnigg —wij hebben het hier herhaaldelijk gezegd — waren steeds oprechte voorstanders van het herstel der Habsburgers in Oostenrijk en Hongarije. Zooals men weet, stiet dit herstel vooral af op het verzet van het nationaal-socialistischu Duitschland eenerzij ds, de Kleine Entente anderzijds. Het nationaal-socialistische Duitschland wilde van geen herstel der Habsburgers weten; omdat daardoor de laatste kans op een aaneensluiting tusschen Duitschland en Oostenrijk verkeken zou zijn. De Kleine Entente vreesde van een herstel der Habsburgers een nieuwe samenvoeging van Oostenrijk en Hongarije tot practisch één staat, die de bewegingen onder Slovenen en Kroaten en Hongaren op Roemeensch gebied zou aanwakkeren en onvermijdelijk een revisie der bij de vredesverdragen vastgestelde grenzen zou trachten te bewerken. Het was voor de Oostenrijksche diplomaten geen gemakkelijke taak tegenover dit verzet stand te houden en als zwakste partij toch hun doel te bereiken. Zij hadden één voordeel: Italië was zeker niet tegen een herstel der Habsburgers, juist omdat daardoor zou worden voorkomen, dat een Duitsch rijk van bij de 80 millioen inwoners gemeenschappelijke grenzen met Italië zou hebben. Van deze gezindheid van Italië, gepaard aan de isoleering van Duitschland in Europa, schijnt nu de Oostenrijksche diplomatie op fijne wijze gebruik te hebben gemaakt om haar doeleinden te verwezenlijken. De beteekenis van de vele wisselingen van bezoeken tusschen Oostenrijksche en Italiaansche staatslieden en vooral van de reis van graaf Ciano naar Berlijn en naar Weenen schijnt te zijn geweest, Duitschland te bewegen tot het opgeven van zijn verzet tegen een Habsburgsch herstel. Natuurlijk werd daarbij overwogen dat, indien én Duitschland èn Italië zich vóór zulk een herstel zouden verklaren, de Kleine Entente, met name Tsjecho-Slowakije, dat geheel tusschen Duitschland en Ocstenrijk-Hongarije ligt ingeklemd, zich wel zou wachten om gevolg te geven aan haar voornemen, bij een herstel der Habsburgers aan Oostenrijk en Hongarije den oorlog te verklaren. Aangenomen werd, dat zij het niet zou wagen tegen de vereenigde macht van Duitschland, Oostenrijk, Hongarije en Italië op te tornen, met het gevaar bovendien van onlusten in het eigen land te moeten verwachten. Voor Duitschland was het natuurlijk bijna niet doenlijk, toe te stemmen in een herstel der Habsburgers in Oostenrijk. Dit zou al te kras rechtstreeks ingaan tegen een van de grondslagen van Hitler's nationaal-socialistische wereldbeschouwing, welke de vereeniging van alle Duitschers in een grooten Duitschen staat als een nimmer prijs te geven einddoel heeft gesteld. Het schijnt nu, dat een overeenstemming is bereikt op dezen grondslag: dat Otto von Habsburg die, ook al weer als de geruchten juist zijn, op het punt zou staan zich met een dochter van den Italiaanschen koning te verloven, niet als keizer van Oostenrijk, doch wel als koning van Hongarije zou worden hersteld. Daarmede zou voor Duitschland de schijn gered zijn; immers de Hongaren zijn geen Duitsch volk. Het is echter duidelijk dat, indien Otto von Habsburg eenmaal als koning van Hongarije zou zijn hersteld, ook de kroon van Oostenrijk weer spoedig zijn slapen zou drukken. Dit wordt vooral in de kringen der Kleine Entente begrepen, waar het herstel van Hongarije op nog sterker verzet stuit dan het herstel van Oostenrijk. In dezen hoek van Europa ligt toch altijd nog gevaarlijke brandstof opgestapeld; en het is tenslotte de vraag of voor Mussolini en Duitschland het herstel der Habsburgers niet méér is dan een blijk van welwillendheid, alleen aan Oostenrijk en Hongarije. Merkwaardig is ook in dit verband weer de zeer duidelijke verklaring van Eden, dat Engeland er niet aan denkt, Duitschland te volgen in de richting van een ideologischen oorlog tegen Sovjet-Rusland, en ook niet van zins is Duitschland in het Oosten van Europa de onbeperkte vrije hand te laten. Opvallend was voorts in de rede van Eden het woord, dat een „catastrophe" niet ..onvermijdelijk" moet worden genoemd. Dit is waarlijk toch wel het minste, wat men van den Europeeschen toestand kan zeggen! Ook Spanje blijft een gevaarlijk wrijvingsvlak. De vraag, of de verschillende mogendheden welke, op voorstel van Frankrijk, tot een non-interventie overeenkomst zijn toegetreden, zich daaraan wel houden, heeft reeds tot kleine conflictjes geleid en kan dit, naarmate de toestand in Spanje zelf zich meer toespitst, zeker nog méér doen. Maar bij dit gevaar, dat misschien ingedamd zou kunnen worden, begint zich nu een veel grooter te vertoonen: het schijnt, dat de rechtsche Spaansche generaals aan Spaansch-Marokko volledige binnenlandsche onafhankelijkheid hebben toegezegd, indien de Rif-kabylen hen tegen de rooden zouden blijven helpen. Deze toezegging zou echter in strijd zijn met de overeenkomst, welke zoowel Spanje als Frankrijk met den sultan van Marokko zijn aangegaan. En ook afgezien daarvan, zou Frankrijk — het heeft dit reeds te kennen gegeven — nimmer in een volledige onafhankelijkheid van Noordelijk Marokko kunnen toestemmen; omdat dit zou beteekenen een systematisch onrust stoken door allerlei elementen uit Europa, welke van deze Noord-Marokkaansche onafhankelijkheid gebruik zouden maken, om van daaruit de rest van Marokko en straks misschien zelfs Algiers tegen Frankrijk op te zetten. Een herhaling van Agadir in het quadraat zou zich kunnen voordoen; en Frankrijk heeft reeds te kennen gegeven dit niet te zullen dulden. Dit zou dan vermoedelijk beteekenen, dat Fransche troepen het Spaansch-Marokkaansche gebied zouden bezetten, waarmede tegelijkertijd een belangrijke basis van de rechtsche generaals zou wegvallen. De gevolgen daarvan zouden niet te overzien zijn; het is te hopen, dat het zoover niet komt. Wat den toestand in Spanje zelf aangaat, men moet de militaire gebeurtenissen aldaar beoordeelen van dit standpunt uit; dat de rechtsche generaals over een weliswaar ten opzichte van de groote Europeesche legers minderwaardig, maar dan toch behoorlijk georganiseerd en uitgerust leger beschikken. De linksche regeering daarentegen heeft het tot nu toe moeten stellen met slecht gedisciplineerde en georganiseerde volksmilitietroepen, welke den naam van leger nauwelijks verdienen. Weliswaar is er ook een kleine kern van georganiseerde en goed aangevoerde troepen; maar deze kan niet vergeleken worden met het georganiseerde leger der rechtschen, dat vooral in de uitstekend gedrilde, Marokkaansche troepen over een machtig wapen beschikt. De linksche regeering is echter reeds verscheidene weken geleden begonnen met het uitbouwen der volksmilitie tot een waarlijk geoefend en slagvaardig leger. Natuurlijk is dit lang geen eenvoudig werk; het is de groote vraag, of de regeering dezen arbeid nog wel zal kunnen voltooien. Een voordeel voor de regeering is daarbij, dat thans de Catalaansche regeering, 'die wel over een geoefend leger beschikt, besloten heeft de Madrileensche regeering bij te staan. Het schijnt in ieder geval, dat de drilling der volksmilitie reeds eenigszins voelbaar is in het verzet, dat de rechtsche troepen ontmoeten bij hun pogingen, om Madrid te overmeesteren. Het was bekend, dat de Madrileensche regeering reeds weken geleden alle pogingen in het werk stelde, om de omgeving van Madrid met rijen loopgraven te versterken. Ook hierbij deed zich echter weer het gebrek aan discipline bij de volksmilitie gevoelen; het schijnt, dat deze arbeid alleen in het Zuid-Westen en Westen der stad voldoende resultaten heeft opgeleverd. Vandaar dan ook, dat de rechtsche troepen hier niet hebben kunnen doordringen, doch in het Noord-Westen erin geslaagd schijnen te zijn Madrid binnen te dringen. Alles wijst erop, dat in de Spaansche hoofdstad een bloedige en gruwelijke strijd zal worden geleverd. Er zijn sommige teekenen, dat de regeeringstroepen een aanval in den rug op de rechtschen willen beproeven. Deze aanval zou dan ten Zuiden van Madrid in de richting van Aranjuez naar het Noorden ontketend worden. De onvoldoende geoefendheid van de troepen, waarover de regeering beschikt, wettigt intusschen het vermoeden, dat zulk een strategische beweging niet gemakkelijk tot uitvoering zal kunnen worden gebracht. Wat er van dit alles ook zij, als zeker kan wel worden beschouwd dat, ook met den val van Madrid, de burgeroorlog allerminst geëindigd zou zijn. De naar Valencia gevluchte regeering schijnt integendeel, in samenwerking met de Catalaansche regeering, alle pogingen in het werk te stellen, om den strijd nog krachtiger te gaan voeren dan tot nu toe is geschied. --- VAN HIER EN DAAR. De Nederlandsche gezant te Brussel, mr. J. A. N. Patijn, heeft den Belgischen minister van koloniën, Rubbens, het grootkruis van de orde van Oranje Nassau overhandigd. --- FEUILLETON DE ROODE KOKARDE. Door STANLEY J. WEYMAN. Vertaling van Mr. M. A. KWITSER. (Nadruk verboden.) „Ach, Monsieur, de kasttrap! Hij is langs de kasttrap gegaan." Het was de jongen, die sprak. Hij was de eenige, die het hoofd niet verloren had. „Waar is dat?" De jongen sprong toe om het te wijzen, doch Mademoiselle was hem voor. Ze liep terug, die de deur van een kast scheen. Ik zag het begin van een trap en mijn hart klopte sneller. ,,Naar de verdieping hierboven?", vroeg ik. „Neen, Monsieur, naar het dak"! „Gauw dan, gauw", riep ik ongeduldig, „dat beteekent uitstel. Vlug, daar komen zij." Want ik hoorde de deur aan het einde van de reeks kamers, de deur die ik op slot gedaan had, kraken. Doch vöör de deur bezweek, waren wij op de trap en had ik de kastdeur achter mij gesloten. Op den tast vond ik den weg naar boven — steeds omhoog in het donker — en voor ik het recht begreep stond ik naast het hijgende bevende groepje op het dak.* De gloed der brandende bijgebouwen verlichtte een woud van schoorsteenen cm ons heen. Maar de lagere gedeelten van het steile dak en de loden goten ertusschen lagen in het du-ster. „Is er neg een andere weg naar het dak?" „Neg een, Mcnoicur"! „Waar? y.zz, J'j ?;i bewaak deze deur", en ik gaf den man mijn geweer. „Laat de jongen het me wijzen. Blijft u hier, Mademoiselle." De jongen liep voor me uit naar het andere eind van het dak en wees me in de loden goot tusschen twee glooiingen een groot luik. Het had aan de buitenzijde geen sluiting, maar ik zag een eindje verder een stapeltje baksteenen, die bij een reparatie waren achtergebleven. Haastig begon ik die op het luik te stapelen en de jongen volgde mijn voorbeeld. Ik droeg hem op, ermee voort te gaan en haastte mij naar de vrouwen. Zij konden het huis onder ons afbranden, dat natuurlijk wel, en het was een vreeselijke dood, maar toch voelde ik mij hier vrijer. In de salon beneden, tusschen de spiegels en zijden kussens, was de moed mij bijna ontzonken. Hier, onder den vrijen hemel, konden wij tenminste vechtende sterven. Trouwens, we hadden uitstel; het huis was groot en zou niet zoo snel afbranden, en intusschen kon hulp komen. Ik tuurde door het duister in de richting van Cahors. In hoogstens een uur zouden redders opdagen. De vuurgloed moest mijlen ver zichtbaar zijn. En als Vader Benoit hulp vond — dan kon hij elk oogenblik hier zijn. Er was nog hoop. Terwijl wij daar zoo stonden, de vrouwen snikkend, vroeg de oude knecht ineens: „waar is meneer Gargouf?" „Ik had hem heelemaal vergeten", riep ik. „Waar kan hij zijn?" Maar het dak was donker en van ongelijke hoogte en hier en daar benamen schoorsteenen het gezicht. De rentmeester kon zich in een donkeren hoek verscholen hebben of misschien was hij in zijn wanhoop omlaag gesprongen. Eindelijk meende ik iets te zien bewegen, iemand die veel verder weg was, aan het uiterste puntje van het dak. Voorzichtig ging ik op onderzoek uit en achter eenige schoorsteenen vond ik Gargouf. Hij hurkte in het donkerste deel van de goot, waar de eindmuur van den oostelijken gevel langs den tuin liep waardoor ik gekomen was. Die muur had geen ramen en de tuin was vrij duister, daar de brandende gebouwen aan de andere zijde lagen. Ik vermoedde derhalve, dat de rentmeester zich hier had willen verschuilen en weet het aan de duisternis, dat hij me niet herkende maar zich vijandig tegen me keerde. „Achteruit", siste hij met een stem, die niets menschelijks meer had, „achteruit, of —" „Kalm, man", — ik vreesde, dat hij van angst gek was geworden — „ik ben het, M. de Saux". „Achteruit", was het eenige antwoord en ik zag een pistool glinsteren. „Terug! Geef me een oogenblik! Een oogenblik slechts" — zijn stem bibbecde — „en ik zal die duivels nog bedotten! Terug of ik schiet." Hij hurkte op het uiterste randje, met zijn hand tegen den schoorsteen. Het had geen zin hem te grijpen. Ik bleef dus staan en op hetzelfde oogenblik was hij verdwenen. Onwillekeurig schrok ik en luisterde, doch hoorde geen val en het volgend moment trad ik aan den rand en keek omlaag. De rentmeester zweefde in de lucht en daalde, voetje voor voetje. Onwillekeurig voelde ik in het rond en had meteen het touw te pakken waaraan hij hing. Het was om den schoorsteen bevestigd. Toen begreep ik alles. Hij had aan dezen weg tot ontsnapping gedacht, misschien het touw reeds in gereedheid, maar als een echte schurk het plan voor zich gehouden, opdat hij Mademoiselle en de vrouwen niet behoefde te laten voorgaan. Ik ziedde van verontwaardiging — maar als hij ontsnapte, konden ook de anderen hierlangs ontkomen; en terwijl ik dit dacht, werd het in den tuin beneden mij plotseling licht, een tiental opstandelingen kwam om den hoek van het huis en snelde naar de deur, waardoor ik was binnengekomen. Ik hield den adem in. De rentmeester, die nu halverwege den beganen grond was, bleef onbewegelijk hangen. Doch hij zwaaide nog een weinig van links naar rechts, en in het sterke licht der flambouwen, welke de dorpelingen droegen, kon ik eiken knoop in het touw zien, waarvan het einde over den grond sleepte. Op hun weg naar de deur kwamen de kerels vlak langs het touw heen, doch verblind door de lichten en hun eigen haast en opwinding schenen zij het niet te zien. Ik hield den adem in toen de aanvoerder er voorbij liep en door de deur verdween. Drie anderen volgden hem, een vijfde en nog twee en ik haalde ruimer adem. De laatste was een vrouw; ze liep hard om de anderen in te halen, zij zou het touw zeker niet zien. Maar alsof zij de aanwezigheid van haar beul voeld«, zelfs te midden van het tumult, bleef zij vlak onder hem staan, den voet bijna op den drempel. Ik zag hoe zij het hoofd omwendde. Ze hief de oogen op en zag hem! Met een kreet van vreugde sprong zij naar het einde van het touw en begon onder luid geschreeuw en gelach eraan te trekken, alsof zij hem op die wijze eerder in handen dacht te hebben. De mannen in het huis hoorden haar en kwamen terug, en daarop de anderen ook. Ik huiverde, geknield op den dakrand, bij het zien van den wilden gloed in hun opgeheven oogen; wat moet de ongelukkige wel gedacht hebben, die als slachtoffer van zijn zelfzucht hulpeloos tusschen hemel en aarde hing? Hij begon naar boven te klimmen en slaagde er werkelijk in een stuk hooger te komen, maar toen begaf hem de kracht. „Trek mij op", hijgde hij nauwelijks verstaanbaar, „in Gods naam, trek mij op"! Maar de vervolgers beneden hadden het einde van het touw vast en ik kon hem dus onmogelijk optrekken, zelfs als ik de kracht ertoe bezeten had. Dat zei ik hem en ried hem te klimmen — te klimmen aLs hij zijn leven wilde redden. Hij begreep mij, werkte zich met een schok omhoog naar den volgenden knoop en hing daar. Nog een wanhopige poging en hij had den volgenden bereikt; hoewel ik zijn spieren hoorde kraken en zijn adem hijgde. Nog drie knopen — ze lagen een voet van elkaar — en hij kon den dakrand bereiken. Doch toen hij naar mij opzag, las ik wanhoop in zijn oogen. Zijn kracht was uitgeput en terwijl hij zoo hing, begonnen de mannen beneden onder duivelsch gelach aan het touw te schudden. Hij verloor zijn greep, gleed een eind omlaag, en wist zich weer vast te grijpen. Zwijgend hing hij daar. Ondertusschen huilde en schreeuwde de troep beneden als hongerige wolven en ik kon het afschuwelijke schouwspel niet langer aanzien. Ik stond op om weg te gaan — huiverend, luisterend naar een val. Doch ineens verblindde mij een lichtstraal, er klonk de luide knal van een pistool en het lichaam van den rentmeester stortte met een smak omlaag, terwijl een licht rookwolkje in de lucht bleef hangen. Hij had zijn vijanden om hun wraak bedrogen. Hoofdstuk IX. DE TRICOLORE. Ik wankelde achteruit, zoo flauw en misselijk, dat ik mij een oogenblik aan den schoorsteen vast moest houden. Het afgrijselijk drama en de vreemde wijze, waarop ik het aanschouwd had, knielend op den dakrand van het chateau, terwijl de nachtwind door mijn haren speelde en beneden mij de hel raasde, had mij hevig geschokt. Achter mij klonken voetstappen; Mademoiselle de St. Alais stond naast mij. „Monsieur, wilt u komen? Het huis staat in brand." Zij zei het zoo kalm dat ik het niet geloofde, ofschoon ik zelf deze afloop voorzien had. „Wat, Mademoiselle? Het huis?", vroeg ik versuft. „Ja", antwoordde zij even kalm. „De rook stijgt op uit de kast-trap. Ik vermoed, dat zij den oostelijken vleugel hebben aangestoken." Ik haastte mij met haaf terug, maar nog voor wij het deurtje waardoor we boven gekomen waren bereikt hadden, zag ik door de kieren rook omhoogstijgen, die elk oogenblik dichter werd. Toen wij uit de benedenvertrekken hierheen ontsnapt waren, had ik dit gevaar gering geschat; alles had me beter geleden dan met de vrouwen gevonden te worden in die weelderige vertrekken — geurend naar rozen en jasmijn — door de beesten, die ons achtervolgden. Maar nu leek het naaste gevaar het ergste. „We moeten die steenen wegnemen", riep ik; „vlug, open dat luik! Er blijft ons niets anders over. Kom mee, alstublieft, Mademoiselle"! „Ze zijn daarmee reeds bezig", antwoordde zij. Toen bemerkte ik waar de vrouwen en de bedienden gebleven waren. Ze bevonden zich reeds bij den anderen uitgang, het valluik, en werkten koortsachtig om de daarop gestapelde steenen te verwijderen. I-Iun haast werkte aanstekelijk. „Kom, Mademoiselle", riep ik, op de groep toetredend. „Die boeven beneden zullen nu wel aan het plunderen geslagen zijn, zoodat wij veilig vluchten kunnen. Er blijft ons niets anders over." Ik was nog steeds onder den invloed van Gargoufs einde en toen zij niet terstond antwoordde, keek ik ongeduldig om. „Mademoiselle, er is geen oogenblik te verliezen! Zie, zij hebben het luik geopend." Zij keek mij aan en de ernst van haar bleek gelaat ontnuchterde mij. „Ik ga niet mee", zei ze zacht. „Vaarwel, Monsieur"! „Gaat u niet mee?", riep ik. „Neen, Monsieur, red uzelf", antwoordde zij vastberaden. Zij stend met gevouwen handen voor mij, alsof zij op mijn vertrek wachtte om tot haar gebeden terug te keeren. Ik staarde door den rook en den vonkenregen naar de witte gedaante. „Maar Mademoiselle, u begrijpt het niet. Dit is geen kinderspel. Hier blijven beteekent de dood, de dood! Het huis staat onder ons in brand. Aanstonds zal het dak, waarop wij staan, instorten en dan —" „Liever dat", antwoordde zij, met vrouwelijke waardigheid het hoofd opheffend, „beter dat dan in hun handen te vallen. Ik ben een St. Alais en weet te sterven. Maar ik mag niet in hun handen vallen. Vlucht gij, Monsieur. Ga nu en ik zal voor u bidden." De bedienden waren verdwenen, het luid stond open; er kwam nog niemand naar boven. Ik zag hoe zij huiverend rondkeek; het volgend oogenblik had ik haar in de armen genomen — ze was niet zwaarder dan een kind. Zij uitte een zwakken kreet van protest of verwijt en worstelde een oogenblik met me. Doch ik hield haar vast en liep voort. Van het luik voerde een ladder omlaag; ik slaagde erin, naar beneden te strompelen tot ik in een donkere gang belandde Aan het einde ervan zag ik licht. Ik droeg haar de gang door, haar hoofd lag tegen mijn borst. Zij stribbelde niet langer tegen en weldra stond ik bovenaan een trap. Het leek een bediendentrap, smal, kaal en armoedig, met vuile, gekalkte wanden. Hier zag men geen spoor van den brand en zelfs de rook was nog zoover niet doorgedrongen. Maar uit de geheele benedenverdieping klonk luidruchtig feestgeroes, ruw geschreeuw, gegil en gelach. Ik bleef staan luisteren. Mademoiselle richtte zich in mijn armen op. „Zet mij neer, Monsieur", fluisterde zij. „Zult ge dan meegaan?" „Ik zal doen wat u zegt." Ik zette haar boven aan de trap neer en vroeg zachtjes, wat zich achter de deur onder aan de trap bevond. „De keuken", antwoordde zij. „Als ik een mantel had om u in te hullen, konden wij er misschien door. Zij zoeken ons niet. Zij stelen en drinken." Haar blik en gebaar verwarmden mijn hart en mijn bloed klopte zooals het nimmer geklopt had. Ik voelde al mijn moed terugkomen en mijn krachten verdubbelen. Ik voelde mij in staat, de trap te verdedigen tegen honderd man, tegen duizend, als zij achter mij stond. Bovenal verbaasde het mij, hoe ik haar een oogenblik geleden in de armen had kunnen houden, haar tegen mijn borst drukken, zonder het te voelen! Nooit zou ik haar meer zoo onbewogen kunnen dragen, dat besefte ik duidelijk, terwijl ik naast haar op de kale trap stond en luisterde naar de geluiden beneden. Het lawaai in de keuken, waar wij doorheen moesten, werd steeds luider en tegelijkertijd rook ik een geur van brandend hout en rook, die me waarschuwde dat de brand ook naar dezen vleugel oversloeg. Achter ons was een deur. Ik vroeg Mademoiselle te gaan kijken, of zij in die vertrekken soms een mantel kon vinden. Doch ik had de woorden nog niet over de lippen, toen de deur beneden ineens openvloog en een man de trap begon op te stommelen. Hij had een kaars in de eene hand en een ijzeren staaf in de andere. Ik trok Mademoiselle in de kamer achter ons, sloot zachtjes de deur en luisterde. Wij stonden daar met kloppend hart. Hier waren wij een oogenblik veilig; maar het vertrek was duister en hoe konden wij zonder licht iets vinden om haar te vermommen? Hoe door de keuken heenkomen? De brandlucht werd sterker, wij konden het suizend geluid van het vuur hooren en het knetteren der vlammen. „Mademoiselle", zei ik zacht, nog steeds haar hand vasthoudend. „Ja, Monsieur", mompelde zij zwak en scheen tegen mij aan te leunen. „Zijn er geen vensters in deze kamer?" „Ik denk, dat er luiken voor zijn." 'Wnrr)-' --- Advertentie Ts GRIEP DREIGT'. WYBERT, als Heem reeds heeft> --- BINNENLAND UIT DE JUSTITIEBEGROOTING. De zaak tegen den vroegeren Haagschen hoofdcommissaris van politie. In de memorie van antwoord inzake de justitiebegrooting schrijft de minister met de betrekking tot de zaak tegen den vroegeren Haagschen hoofdcommissaris van politie: Deze zaak bevindt zich nog in het stadium van gerechtelijk vooronderzoek. Haar bijzondere aard en de groote tijdsruimte, welke ligt tusschen de handelingen in quaestie en de tegen den oudhoofdcommissaris ingebrachte beschuldigingen, deden van den beginne af een moeilijk en langdurig onderzoek verwachten. Bij den rechter-commissaris, die — naar dezerzijds is gebleken — met voortvarendheid het onderzoek leidt, berust de beslissing omtrent de sluiting van dat onderzoek. Van het resultaat daarvan zal afhangen, of verdere vervolging zal kunnen plaats hebben. Dat het onderzoek thans over geheel andere feiten zou loopen, is ten eenenmale uitgesloten; nasporingen in het buitenland behoeven daarvoor zeker geen aanwijzing te zijn. De zg. Haagsche zedenzaak. Hieromtrent lezen wij in genoemde memorie: De wijze van publicatie van deze zoowel ernstige als geruchtmakende zaak heeft ook den minister zeer onaangenaam getroffen. Door berichten, als in deze zijn verschenen, wordt de maatschappelijke positie aangerand avn personen, tegen wie een gerechtelijk vooronderzoek is ingesteld, zonder dat ook maar op eenige wijze vaststaat of kan vaststaan, of de resultaten van dit onderzoek grond zullen opleveren voor verdere vervolging. De minister stelt zich voor zich met de pers in verbinding te stellen ten einde te overleggen wat te dezen zou kunnen worden gedaan om herhaling in de toekomst te voorkomen. Naar de bron van de betrokken persberichten heeft de minister terstond een onderzoek doen instellen; dit onderzoek is nog niet geëindigd. Voor wat het verdere verloop van de zaak betreft, zijn slechts de volgende mededeelingen mogelijk. Politie en justitie hebben in deze zaak niet buiten den minister om gehandeld. Toen de verdenking zich namelijk uitbreidde tot een tweetal hooge ambtenaren, is hij terstond persoonlijk in de zaak gekend. Door hem is, in overleg overigens met zijn ambtgenoot van financiën, daarop te kennen gegeven, dat deze zaak even zoo goed als iedere andere moest worden onderzocht. Anderzijds is door of namens hem gedaan wat hem naar goed beleid mogelijk was, om lichtvaardig optreden in deze te voorkomen. Naar zijn stellige overtuiging is ook niet lichtvaardig opgetre- ' den. Surinaamsche begrooting. Al is ten aanzien van den economischen toestand in Suriname nog steeds weinig verbetering te bespeuren, niet onopgemerkt moge blijven, dat althans de cijfers van het bauxiet-bedrijf en het goudbedrijf een gunstiger beeld vertoonen. Daarnevens maakte de minister met voldoening melding van het feit, dat hier te lande toenemende belangstelling blijkt te bestaan voor den afzet van Surinaamsche citusvruchten, met name van sinaasappelen, een gelukkige omstandigheid met het oog op de door het bestuur in Suriname sterk aangemoedigde uitbreiding van de cultuur. Hij acht het voorts van belang, dat na de laatste reis van den heer J. S. C. Kasteleyn naar Suriname, met daaraan verbonden bezoek aan Santos, het belangrijkste bananencentrum van Brazilië, hoopvoller verwachtingen omtrent de bacovencultuur schijnen te mogen worden gekoesterd. ---