Na de weigering van Italië. Het algemeene wantrouwen in Mussolini's bedoelingen. De internationale toestand is weer eens kennelijk in een meer gespannen stadium geraakt dan in de laatste maanden het geval is geweest. Op twee punten slaan de vlammen steeds hooger uit: in Spanje en in het Verre Oosten; en in beide gevallen is het verband tusschen gebeurtenissen en ideologieën overduidelijk. En aangezien het hier ideologieën geldt, welke machten beheerschen over de geheele wereld en vèr buiten de strijdende partijen, blijven deze twee brandpunten voortdurend gevaar opleveren voor de catastrophe van een ideologisch wereldconflict; — en dan, we zeiden het reeds vroeger, aldus de schrijver van het buitenlandsch overzicht in de N. E.: niet voor een zuivere tegenstelling tusschen twee onvereenigbare ideologieën, doch met wederzijdsche vermenging van zoovele bijkomstige factoren, dat de uiterste verwarring zich van de geesten zou meester maken. Om met het Spaansche conflict te beginnen! Laten we eens aannemen, dat de inmenging van Italië in dezen burgeroorlog wordt ingegeven door de zuiverst denkbare motieven, dat het Mussolini alléén en uitsluitend te doen zou zijn, te beletten dat het Bolsjewisme in Spanje de leidende macht zal worden. Men weet, dat de aanhangers der Valencia-regeering met de meeste stelligheid betwisten, dat dit gevaar in werkelijkheid zou dreigen, wanneer men de Spanjaarden hun eigen strijd zou laten uitvechten; maar het is zeer wel mogelijk, dat Mussolini beter en verder ziet, als hij de realiteit van dit gevaar, bij een overwinning van Valencia, voor zeker houdt. Wij hebben al eerder gezegd, dat men een openlijke en eerlijke interventie in Spanje, als gevolg van zulk een overtuiging, slechts zou kunnen bewonderen, ook al zou men van meening zijn, dat, wegens de vermoedelijke gevolgen daarvan, het middel weinig geschikt vrare ter bereiking van het hooge doel. Zóó heeft echter de Italiaansche hulp aan Spanje niet plaats. Ze geschiedt met handhaving van den schijn van non-interventie, met handhaving zelfs van Italië's lidmaatschap van en deelneming aan de non-interventie-commissie te Londen. Dit drukt al dadelijk op de Italiaansche hulp aan Franco het stempel van onoprechtheid; en achter onoprechtheid worden nu eenmaal, op grond van het wezen dier onoprechtheid zelve, niet ten onrechte, vèrborgen bedoelingen gezocht. Daar komt nog meer bij! Muf- c olini is van den eersten da^ van zijn optreden af bezig met het Italiaansche volk volkomen te vermilitariseeren en het in den roes te brengen van zijne roeping tot herstel van het oude Romeinsche Rijk in nieuwe vormen. Hij heeft in tal van uitlatingen en geschriften — scripta manent — den oorlog verheerlijkt niet alleen als een „staalbad" voor de natie, welke hem voert, als den grooten volksopvoeder; hij heeft zich openlijk en welbewust aanhanger getoond van Sorels verheerlijking van het geweld en van Machiavelli's theorieën, welke o.m. omvatten de stelling, dat een staatshoofd een groot veinzer moet weten te zijn, om zijne doeleinden te kunnen bereiken. Openlijk heeft hij de heiligheid van het Italiaansche nationale egoïsme beklemtoond. En hij heeft het niet bij woorden gelaten. Zijne g3heele feitelijke politiek toont in haar sterk veranderlijke karakter, dat hij deze theorieën óók in practijk brengt. Stelselmatig — het blijkt uit de werken van De Bono, den eersten opperbevelhebber der Italianen in den Abessynischen oorlog — heeft hij de campagne tegen Abessynië voorbereid, om daarna voor de openbaarheid staande te houden, dat hij slechts den vrede wilde maar door Abessynië tot strijd werd gedwongen. Hij heeft eerst Oostenrijk zijne bescherming toegezegd tegen Duitschland, maar, toen hij er méér nut in zag Duitschland tot vriend te hebben, te Weenen te verstaan gegeven, dat men daar niet naar Praag moest kijken doch de spil Rome-Berlijn had te versterken. Oorspronkelijk scheen hij Hongarije te steunen tegen Joego-Slavië; nu hij Joego-Slavië, om economische redenen noodig heeft, schijnt het, dat hij het Hongaarsche revisionisme maar liever uit de wereld zeu zien. Hij was de eerste staatsman die SovjetRusland erkende, die een eskader naar dat land stuurde voor een vriendschapsbezoek en zeer nauwe handelsrelaties met het land der Bolsjewiki aanknoopte. Hij was het, die Italiaansche fabrieken en werven voor Rusland liet werken; en nu neemt hij de houding aan van den grooten Drakendooder, die het Russische monster wil vernietigen. Typeerend voor de beoordeeling van Mussolini's politiek is wel, dat de geheele wereld betwijfelt of zijn „vriendschap" met Duitschland nu ook wel weer oprecht is. Vrijwel eenieder is er van overtuigd, dat hij, als hij daarin Italië's belang zou zien, weer best tot een algeheele omzwenking in staat zou zijn. Zijn laatste daad is geweest de bijna provoceerende vriendschapsverzekering jegens Japan en zijne sympathie-betuiging met het Japansche optreden tegen China, dat, klaarblijkelijk op lange hand voorbereid, terecht de verontwaardiging van alle weidenkenden heeft gewekt. i Welnu, aangenomen nu eens, dat deze Mussolini nu eenmaal in Spanje, door de meest belanglooze en verheven doeleinden wordt geleid, het onoprechte karakter van den vorm der Italiaansche inmenging ten spijt; — kan men het anderen, wier levensbelangen bij de toekomst van Spanje gemoeid kunnen zijn, euvel duiden, dat zij van deze verheven belangloosheid niet overtuigd kunnen worden? Kan men van die anderen verwachten, dat zij zullen aannemen, dat de Duce nu speciaal voor dit geval zijne openlijk beleden theorieën en zijn kennelijk daaraan beantwoordende, practische politiek, plotseling buiten werking heeft gesteld? Die anderen, met name Frankrijk, zien in de verte dit toekomstbeeld dreigen: een met Italië verbonden Duitschland aan de Noord-Oostgrens; een met Duitschland verbonden Italië aan de Zuid-Oostgrens; een op z'n minst met Duitschland en Italië verbonden, zoo niet min of meer hoorig, Spanje aan de Zuidgrens; m.a.w. Frankrijk aan alle kanten omgeven door totalitaire dictatuurstaten en zijne verbindingen met Algiers en Marokko door de Middellandsche. Zee è, la merci van deze staten. Zij herinneren zich de Romeinsche Rijk-droomen van Mussolini; zijne Sorelsche en Machiavellistische sympathieën; zijn verheerlijking van den oorlog! En zij zouden gelooven in de verzekeringen, dat Italië volkomen belangloos is in Spanje? Zij zouden Gods water maar over Gods akker laten loopen? Zóó wordt de Emgelsch-Fransche nota aan Rome in zake terugtrekking der „vrijwilligers" uit Spanje verklaarbaar: beide landen zien levensbelangen bedreigd. . En als Italië nu antwoordt met een verwijzing dezer aangelegenheid naar de nietinmengingscommissie, waarvan óók Rusland en Duitschland deel uitmaken, dan is het óók alweer niet onverklaarbaar, dat hierin een bevestiging wordt gezien van de rechtmatigheid van het wantrouwen. Immers: de niet-inmengingscommissie hééft deze aangelegenheid reeds behandeld met het eenige gevolg, dat er groote ruzie kwam en niets bereikt werd. Zijn nu de „anderen" wèl oprecht? Kan men aannemen, dat er waarheid steekt in de verzekeringen der Fransche Regeering, dat het haar onverschillig laat, wie in Spanje zal winnen, maar dat zij alleen maar wil, dat Italië en Duitschland geen overwegende rol gaan spelen op het Iberische Schiereiland? Natuurlijk: neen! Het is volkomen duidelijk, dat de Yolksfrontregeering vurig een overwinning van Valencia hoopt. Maar zij weet zeer wel, dat de meeningen hierover in haar eigen land zeer sterk verdeeld zijn; en er is nu een kennelijke, in de pers duidelijk tot uiting komende toeleg,- om de eenheid aller Franschen tot stand te brengen rond het verzet tegen de uit Duitschlands en Italië's optreden in Spanje voor Frankrijk dreigende gevaren, waarbij echter de. Volksfronters de nevenbedoeling, om Valencia aan de zegepraal te helpen, natuurlijk niet kunnen prijsgeven. Frankrijks antwoord op Mussolini's weigering zal nu wellicht zijn de opheffing van het toezicht op de overschrijding der Fransch-Spaansche grenzen door vrijwilligers en op het vervoer van oorlogsmateriaal. Deze bedreiging maakt geen indruk op Rome, waar men staande houdt, dat er toch reeds duizenden vrijwilligers over de Fransch-Spaansche g;rens naar ValenciaSpanje blijven stroomen, evenals oorlogsmateriaal. Maar het is wel zoo goed als zeker, dat deze stroom geweldig zal toenemen, indien de grens wordt opengesteld. Het is zelfs lang niet ondenkbaar, dat dan geheele Russische divisies via Frankrijk, natuurlijk als „vrijwilligers" verihomd, Valencia te hulp zullen snellen. En als dan Italië als antwoord nieuwe troepen zendt, waarmee het reeds bezig is, volgens sommige berichten? Dan zou de „ideologische" oorlog in groote verwarring reeds op Spaanschen bodem zijn ontbrand! Italië schijnt een communiqué voor te bereiden om zijne houding te rechtvaardigen en te verduidelijken. Op het oogenblik, dat dit wordt geschreven, is dit communiqué nog niet bekend. Maar wij verwachten er weinig van ter geruststelling van de gemoederen. De grond van het onderlinge wantrouwen zit te diep dan dat het met mooie woorden kan worden weggenomen. Het wortelt in de denkbeelden der verantwoordelijke instanties in de wereld, welke, aan beide polen der ideologische tegenstelling, even verwerpelijk zijn. En voor wie gelooft dat het de ideeën zijn, welke de wereld beheerschen, is het moeilijk aan te nemen, dat communiqué's en woorden en beraadslagingen den toestand kunnen redden. --- HET HERLEEFDE TERRORISME IN PALESTINA. Vele arrestaties verricht. Vrijdag zijn in verschillende doelen van Palestina vele arrestaties verricht.. De gearresteerden worden overgebracht naar een concentratiekamp te Acre. De Groot-Moefti gevlucht? Sedert Vrijdagochtend gaat hier het gerucht, dat de Groot-Moefti vermomde naar Syrië is gevlucht. Of dit gerucht waarheid bevat, is nog niet bekend. Alleen staat vast, dat de Groot-Moefti Vrijdag voor het eerst niet de gebeden van den Vrijdag leidde en dat zijn familie drie dagen geleden is vertrokken. Verder kan de Groot-Moefti noch in zijn huis, noch ergens anders worden gevonden. Naar aanleiding van den op den weg naar Bethlehe gepleegden aanslag, waarbij twee Britsche politieagenten werden gedood, heeft het ministerie van Koloniën voor Jeruzalem een verbod afgekondigd, zich na een bepaalden tijd op straat te bevinden. Naar Reuter verneemt is het niet waarschijnlijk, dat in Palestina de staat van beleg zal worden afgekondigd, tenzij de toestand nog aanmerkelijk erger wordt. Noodweer boven Istanboel en Smyrna. Een hevige storm heeft groote schade aangericht te Istanboel en Smyrna en in het geheele omliggende gebied. --- Er zal zeker een Nemesis komen. INDIEN DE WETTELOOSHEID BLIJFT VOORTDUREN. Eden over den politieken toestand. Te Llanduno heeft de Britsche minister van Buitenlandsche Zaken, Eden een rede gehouden, waarin hij de Spaansche kwestie besprak. „De gebeurtenissen van het laatste jaar, aldus zeide hij, hebben geen verandering gebracht in onze meening, dat de interventie een fout is van hen, die intervenieeren. Wij hebben een politiek van niet-inmenging gevoerd naar den ' geest en naar de letter, doch er bestaat verschil tusschen niet-inmenging en onverschilligheid. Wij staan niet onverschillig tegenover de handhaving der territoriale onschendbaarheid van Spanje, of tegenover de buitenlandsche politiek van een toekomstige Spaansche regeering, of tegenover verwikkelingen in de Middellandsche Zee als gevolg van de inmenging van anderen, en tenslotte staan wij niet onverschillig tegenover de groote Britsche belangen in die zee. Er moet een duidelijk onderscheid worden gemaakt tusschen niet-inmenging in zuiver Spaansche aangelegenheden en niet-inmenging in zaken, waarbij Britsche belangen op het spel staan." Eden verklaarde, dat de zeerooverij na het nemerl van doeltreffende maatregelen was geeindigd. De Britsche regeering betreurt het Italiaansche antwoord, omdat de ervaring heeft geleerd, hoe moeilijk 'tis, met vraagstukken als deze in de Londensche commissie vorderingen te maken. Tenzij vorderingen en snelle vorderingen gemaakt worden, zal de bezorgdheid toenemen. Niettemin wenschten de Fransche en Britsche regeeringen niet, dat het tot een mislukking zou komen, die men aan de procedure zou kunnen wijten, en derhalve werd de Italiaansche verwijzing naar de Londensche commissie aanvaard. Dat wil niet zeggen, dat wij bereid zijn in een tactiek van uitstel te berusten, aldus vervolgde de minister. In de eerstvolgende dagen zal blijken, of de landen een ernstige poging willen doen tot regeling van de Spaansche kwestie in den geest van internationale samenwerking. Wanneer die geest aanwezig is, zal men goed op weg naar een oplossing zijn. Als de commissie echter geen vorderingen kan maken, vrees ik, dat 't nutteloos is, ons te verhelen, dat de toestand ernstig is. De kenmerken van den tegenwoordigen toestand zijn openlijke inmenging en verheerlijking van woordbreuk. In dergelijke omstandigheden kan niemand er zich over beklagen, indien het geduld van degenen, die streven naar het vervullen van hun plicht tegenover Europa, nagenoeg uitgeput is. Ik zou zeker geen kritiek willen oefenen op een staat, die zich dan gedwongen zou voelen zijn vrijheid van handelen te hernemen. Instemming met Roosevelt. Eden ging vervolgens over tot den toestand in het Verre Oosten en zeide, dat Roosevelt in zijn rede te Chicago verschillende «malen de situatie treffend heeft geteekend. In deze dagen van geweld en wetteloosheid, aldus Eden, is 't goed voor ons, dat de president van de machtigste republiek ter wereld ons eraan herinnert, dat wij ons niet zioo lang geleden plechtig hebben verplicht, af te zien van geweld als werktuig van internationale politiek. Eden sprak de hoop uit, dat op de negenmogendheden-oonferentie allen aanwezig zullen zijn, wier medewerking noodzakelijk is. Er is een factor, die tot tevredenheid stemt: de versterking der Britsche betrekkingen tot Frankrijk, hetgeen een groot verschil is in vergelijking met 1935. Er is niet alleen sprake van een belangengemeenschap, doch deze twee groote Europeesche democratieën beseffen meer en meer, dat zij de bewakers zijn van een groote traditie, die verdient te worden gehandhaafd. Indien de wetteloosheid blijft voortduren, aldus besloot Eden, zal er zeker Nemisis komen. Temidden van de bestaande verwarring en van de gruwelen in Europa en het Verre Oosten moeten wij ons bezinnen op wat gedaan kan worden, zonder dat wij naar het onmogelijke streven of de gevolgen te voorschijn roepen, die wij wenschen te voorkomen. Door nationale eenheid kunnen en zullen wij slagen. EDEN. --- SCOTLAND YARD SPEURT. Geheime plannen uit vliegtuigfabriek ontvreemd. Vrijdagmorgen is bekend geworden, dat Scotland Yard op het oogenblik een onderzoek instelt naar aanleiding van de verdwijning van geheime plannen uit de bureaux van de Parnail Company te Tolworth in Surrey, welke vliegtuigonderdeelen vervaardigt. Het ministerie- van Luchtvaart is in kennis gesteld van de omstardig.heden waaronder de ontvreemding heeft plaats gevonden. Koning Faroek trouwt begin Januari. Het huwelijk van koning Faroek van Egypte zal te Alexandrië in de eerste week van Januari in het Montaza-paleis voltrokken worden. De plechtigheid zal een uiterst eenvoudig karakter dragen, daar alle pracht en praal gereserveerd wordt voor den llen Februari, op welken dag gelijktijdig de verjaardag, de kroning en het huwelijksfeest van den koning gevierd zullen worden. --- MILITAIR ONDERRICHT OP DE SCHOLEN IN ITALIë. Ter voorbereiding van den militairen geest der jeugd ! Een in de Italiaansche Staatscourant gepubliceerd decreet stelt de programma's vast voor het geven van militair onderricht op de lagere en hoogere scholen. Dit onderwijs moet bijdragen tot de opvoeding van de burgers tot soldaten en beoogt niet de vorming van technici, doch de voorbereiding van den militairen geest der jeugd. --- 18 FEUILLETON Reis met onbekende bestemming. Een vroolijke avonturenroman. DOOR HUGO KOERTS. „Je kunst het gerust aannemen, het kost me niets", vond Albert royaal. „Daarom neem ik het juist niet aan. Ook mij kost het niets", ontdekte de Belg. „Wat heb je me te vertellen?", vroeg Albert nieuwsgierig. „Ik kom je vertellen, dat het voor mij vaststaat, dat je een bedrieger of een spion of een verrader bent, in ieder geval iemand die hier niet thuis hoort." En hij keek zwaarmoedig naar den grond. „Waaraan heb ik dat bizondere blijk van wantrouwen te danken?" „Aan je groote handigheid." De Belg deed absoluut geen moeite meer om beleefd en voorkomend tegen Albert te zijn en tutoyeerde hem eenvoudig. Albert protesteerde niet. „Het gebeurt zeker wel zelden, dat iemand zich door te groote handigheid benadeelt", vond Albert luchtigjes. „Ja, en toch is het zoo. Je hebt tegenover Lavas' argumenten tegenargumenten gesteld, maar je hebt haar bewijsvoering daarom nog volstrekt niet ontzenuwd. Als jij zegt, dat de zon schijnt, bewijs ik nog niet het tegendeel door te zeggen, dat het regent. Het kan regenen bij zonneschijn, zooals je weet. Verder heb je met één de verdenking in stukken gebroken en zoo ongeveer ieder een brok naar zijn hoofd gegooid, waarbij je verduveld gewiekst diegenen de grootste stukken toesmeet, die jou het hardst verdachten. Mr. Peterson, Anna en mij. En daarna heb je je rede besloten met een prachtig en geniaal gebaar van vriendschappelijkheid en vertrouwen, zoodat je de stemming heelemaal op je hand kreeg. En dat alles heb je hem gelapt terwijl je je angstvallig op de vlakte hield wat ons werk en ons doel betreft. Je bent beangstigend pienter en handig. Dat van die juwelierswinkel in Broadway is de geniaalste schooiersstreek, die ik ooit meegemaakt hebt en ik hèb anders nogal wat bandietenstreken gezien." Alberts's goede humeur was met één slag weer teruggekomen. Hij lachte, totdat hem de tranen over de wangen liepen. Jef's tirade had hem zijn zelfvertrouwen en zijn vertrouwen in de menschheid teruggegeven. Goddank, er waren nog vrouwen met een zuivere intuitie en er waren nog mannen met hersens. „En wat ga je nu doen?", vroeg Albert. „Dat is juist de misère. Mr. Peterson is nu overtuigd van je onschuld en heeft mij opgedragen den schuldige te zoeken, maar ik kan dien schuldige niet zoeken, omdat ik weet, dat jij het bent. Bewijzen kan ik het echter niet en tóch zal ik met bewijzen moeten komen, als ik wil, dat Gösta je weer verdacht vindt. Er komt bij, dat opeens alle reizigers een grooten boog om me heen maken, me begluren en beloeren als katten een pot met vleesch, — dat ik geen woord kan spreken of ieder is op zijn hoede, kortom, dat ik eenvoudig buiten gevecht gesteld ben. Door jou, Terslaak, alleen door jou." „Kom, neem het niet zoo zwaar op en ga rustig door met het zoeken van den indringer, misschien kun je hem toch nog ontmaskeren." Hoofdschuddend keek Jef hem aan. „Zie je, je houdt je nog altijd op de vlakte, ik kan je nog steeds niet bij je woorden pakken. Je bent handig, je bent onaangenaam handig. Juist, dat is de goede uitdrukking „onaangenaam handig." „Heb je nou het land aan me, Jef?" Jef zuchtte en schudde het hoofd. „Nee, dat is het idiote van het geval. Ik kan het je niet kwalijk nemen, dat je me voortdurend ontglipt en me zelfs tot den pias van den heelen trein gemaakt hebt. De ellende is alleen, dat het voor mij een kwestie van carrière is. Als het jou lukt de heele zaak te laten springen, ben ik een verloren man." Zie je, daar had je het weer. Het spel ging weer in ernst over. Zoolang het een geestig gegoochel bleef waardoor niemand schade leed, maakte Albert zich geen verwijten; maar hij zou het zich nooit vergeven als iemand door zijn schuld in de misère raakte. „Ben je er werkelijk van overtuigd, Jef, dat ik een schurk ben?" „Een schurk? Ja nee.... och nee, eigenlijk niet. Schurken herkèn je altijd aan het een of ander. Aan hun oogopslag, aan hun manier van loopen, aan de bewegingen van hun handen. Bij jou ontbreken al die kenteekenen." „Geloof je me dan, als ik je mijn woord van eer geef, dat ik de zaak niet zal laten springen? Dat jij door mij geen nadeel zult lijden?" Jef keek hem scherp aan. „Ik word uit jou niet wijs", zei hij langzaam. Dat hoor ik vandaag voor de tweede keer. Ik schijn wel een buitengewoon gecompliceerde persoonlijkheid te zijn, dacht Albert. „Dat is geen antwoord op mijn vraag", vond hij streng. „Als jij me je woord van eer geeft, geloof ik je. Al begrijp ik niet, wat je hier dan eigenlijk uitvoert." „Goed. Dan geef ik je hiermede mijn woord van eer, dat het doel en het werk geen hinder zullen hebben van mij, dat ik niets verraden zal zoolang het wettelijk en binnen de grenzen der menfichelijkheid blijft, en dat jij door mijn toedoen geen schade zult ondervinden. Tevreden?" „Tevreden!", zei Jef opstaande en Albert de hand gevend. „Ik wil je meteen een bewijs van mijn eerlijkheid geven, Jef. Kijk eens goed naar het schot achter in je coupé. Je zult daar een klein gaatje vinden dat aan den anderen kant in de toilette uitkomt. Het is een kleinigheid aan dat gaatje een geluidstrechtertje vast te maken en dan alles af te luisteren, wat er in jouw coupé gesproken wordt. En zoek dan eens naar zoo'n dingetje, hoogstwaarschijnlijk van Duitsch fabrikaat. En ruk nou asjeblieft op." En grinnikend duwde Albert zijn nieuwen vriend het slaapcompartiment uit. Twaalfde Hoofdstuk. CONDITIE DRIE. Langzaam kleedde Albert zich uit en begon zich voor den nacht gereed te maken. Intusschen dacht hij over zijn toestand na. Niet zonder humor en pikanterie. Gösta vertrouwde hem, Jef wist, dat hij een indringer was en de eenige, die hem wat zou kunnen doen, was aan handen en voeten gebonden door het wantrouwen der anderen. Aardig, allemachtig aardig. Albert stak nog een sigaret op en trachtte zich voor te stellen, hoe de Kamerlingh Onnesweg in Hilversum er nu wel uit zou zien. Erg fatsoenlijk, maar vervelend hoogstwaarschijnlijk en in ieder geval was die weg nu iets, dat ver en ver beneden zijn stand was. Albert drukte de sigaret in den aschbak uit, geeuwde eens, deed het licht uit en sliep bijna dadelijk in. Hoe lang hij geslapen had wist hij niet, maar hij werd met een hevig benauwd gevoel wakker. Hij wilde zich bewegen maar kon niet. Hij wilde zijn handen naar zijn hoofd brengen en kwam tot de ontdekking, dat zijn twee handen aan elkaar vast zaten, een sensatie, die hij nog nooit in zijn leven meegemaakt had. Langzaam drong het tot hem door, dat hij aan handen en voeten gebonden in zijn bed lag en dat iemand hem met beide handen op de borst drukte, zoodat hij zich niet verheffen kon. „Blijf stil liggen maak geen alarm, anders moïTt ik je verdooven", zei een fluisterende mannenstem. Albert antwoordde niet, maar vocht met zijn slaap. Hij voelde er een oogenblik allemachtig veel voor, om heelemaal geen antwoord te geven en maar weer verder te slapen. Morgenochtend zouden zijn handen en voeten dan wel vanzelf vrij zijn, één of andere goede geest, waarvan deze trein immers vol was, zou daar beslist voor zorgen. Maar zijn nieuwsgierigheid won het tenslotte en met knipperende oogen trachtte hij het duister te doorboren. Maar het lukte niet, het was en bleef donker om hem heen. Slechts zéér flauw zag hij een mannengedaante half over zich heen gebukt staan. „Nou, ben je wakker?", vroeg dezelfde stem weer fluisterend. De stem sprak Engelsch. Zéér correct maar met een vreemd accent. „Wacht even, nog een paar minuten", verzocht Albert, die liever niets begon, voordat zijn hersens heelemaal frisch waren. „Veel tijd heb ik anders niet." „Van mijn part kom je op een andere keer terug", mompelde Albert. „Klets niet", siste de stem. „Ik dacht, dat ik je er een genoegen mee deed", vond Albert verontwaardigd. „Luister, Terslaak en neem mijn woorden goed in je hersens op. Ik moet je instructies weten. Begrijp je me? Met hoeveel je er in zit, wat je als je aandeel wenscht, enzoovoort." Albert lachte zachtjes. „En als ik dat nou eens niet zeg?" „Die vraag had ik verwacht. Als je het niet zegt, verdwijn je vanavond nog ongemerkt uit dezen trein. Dan zul je een heelen nacht met gebonden handen en voeten ergens in een onbekend land liggen en de drommel mag weten, wanneer iemand je vindt." „Zullen ze mijn verdwijning dan niet in den trein merken?", vroeg Albert bezorgd. „Natuurlijk, maar ze zullen denken, dat jij de indringer bent, die nu gemerkt heeft, dat hij toch niets beginnen kan en daarom stilletjes de plaat gepoetst heeft. Laat het maar aan mij over die lezing van het geval dan ingang te doen vinden." „Suffert die je bent, maar dan blijven jullie immers met den echten indringer zitten?" „Krijgen we nog wel te pakken. Nu moet ik eerst jouw instructies weten." „Waarom juist van mij? Heb je die van de anderen dan al?" Albert's nieuwsgierigheid was nu gewekt. „Hebben we al, was een kleinigheid. Alleen jou konden we niet op de gewone manier te pakken krijgen, vandaar dat ik dit middel toepassen moest. En klets nou niet langer, maar noem me je instructies." „En als ik nu werkelijk eens de mysterieuze indringer ben?" En Albert legde erg veel schalksche geheimzinnigheid in zijn stem. „Onzin, ben je niet. Probeer je niet er met zulke absurditeiten uit te redden. Vlug een beetje, asjeblieft." „En wie zegt je, dat ik je de waarheid zeggen zal?" „Oho, natuurlijk wil ik je schriftelijk instructies zien en als ze in geheimschrift zijn, moet je me den sleutel geven, zoodat ik het controleeren kan, anders.... enfin, dat weet je." „Wil ik je eens wat zeggen, vriend? Jij bent de ongewenschte gast in deze trein. Jij bent het, die hier niet thuis hoort. Jij bent het, die nu aan het spionneeren bent en ons werk en ons doel naar den bliksem helpen wilt. Maar als je denkt " Albert was begonnen zich aardig op te winden bij de gedachte, dat een oningewijde daar eventjes hun heele illusie met zijn verraderlijke methodes en vurige doeleinden verstooren zou. „Man klets asjeblief niet zooveel, dat heb ik je al eerder gezegd. Natuurlijk ben ik de indringer niet. Als je een beetje hersens had, zou je dat al lang door hebben. En begin nu asjeblieft je opdracht af te dreunen, lk heb geen tijd tot morgen." „En ik ben niet van plan me voor jou te haasten." „Begin je, ja of nee?", vroeg de ander dreigend, en Albert voelde, hoe de druk op zijn borst sterker werd. „Welnu, dan kan ik je zeggen, waarde vriend", zei Albert langzaam en met plechtige nadruk, „dat al je moeite tevergees was, want het Nederlandsch Bankconsortium heeft meer verstand in zijn pink, dan deze heele trein in zijn hersens. Mijn instructies zitten hier in mijn hoofd, hier, en alleen hier. Er is geen letter op papier gezet, en als je me niet gelooft, open dan mijn koffer, doorzoek en doorsnuffel hem, loer in elk gaatje van de coupé, je zult niets vinden. En nou heb je de keus me te gelooven, wat ik je zeg of me uit den trein te kieperen, net als je wilt, maar meer te hooren dan dat wat ik kwijt wil zijn, krijg je toch niet." (Wordt vervolgd.) ---