Tweede blad. MENGELWERK. IEDER Z'N BEURT. m Naar het Engelsch door Willem, van Reugel. Ik had plaats genomen in den trein naar 't Noorden. Te Londen ingestapt, in LiverpoolSir.at, ging ik naar een aardig plaatsje in Yorkshire, waar mijn broer een prachtige villa bewoonde en aan een der volgende stations, in de onmiddellijke nabijheid der hoofdstal, wipte zij binnen. 't Duurde eenigen tijd eer er gesproken werd. Zij was eene allerliefste jongedame en ik, een jongman van pas drieëntwintig jaar hield mij, natuurlijk zeer gereserveerd. Ik ben een vijand er van den trein als een eetsalon, te bezigen j thans echter had ik veel zin iets te gebruiken. Was 'l het koude weer dat mijn eetlust stimuleerde of waren het de fijne sandwiches, die de jongt; dame had te voorschuil gehaald P haar vrouwelijk instinct begreep zij onllijk wat er gaande was en zei in een glimlach : — Ik ben er zeker van, dat gij zin hebt. Mag ik u een paar van mijn boterhammetjes aanbieden ? Min of meer verwonderd keken de beide andere medereizigers even van hun nieuwsblad op. Ik dank u zeer, antwoordde ik met pas sende deftigheid. Ik wil u niet berooven. Zij lachte even en toonde zich zoo lief en zoo aardig, dat wij spoedig de fijne boterhammetje? samen deelden, doch op de uitdrukkelijke voorwaarde, dat ik te Peterboro mijn revanche zou nemen, waar de jonge dauie een kop thee van mij zou aannemen. j N 'u waren wij spoedig in een druk gesprek verdiept. Zij was bijzonder goed op de hoogte van het tooneel, sprak met veel gemak over de laatst uitgekomen boeken en keuvelde zoo lustig, alsof wij reeds jaren de beste vrienden waren. ?iij stapte uit te llkley, twee of drie station» vi v het plaatsje, waai mijn broer woonde. Wij schudden elkaar de hand als oude vrienden. — Ik hoop u spoedig weer te ontmoeten, zeide ik en zij lachte vroolijk. Eerst wilde ik haar mijn kaartje bieden, maar dacht dan weer, dat dit misschien wel wat al te familiair was. Ik bood baar mijne hulp bij 't uitstappen en wij reisden verder. Spoedig was ik nu bij mijn broer en na zijn vrouw, de kinderen, de honden en de paarden ®ijn greet te hebben gebracht, vernaai ik dat wij na een dag of drie uit dineeren zouden gaan tij eene bekende familie te llkley. -— Indien 't je converieert. ouwe jongen, z ei mijn broer. — Zeer aangenaam, antwoordde ik en trachtte l3ij ïoo onverschillig mogelijk ta houden, niettegenstaande mij een brok in de keel schoot bij de gedachte, dat ik de sthoone onbekende misschien weer ging ontmoeten. Wij gingen vroeg naar bed, zooals dit buiten de gewoonte is en ik droomde lustig, — neen niet van haar, zoo sentimenteel ben ik niet ingelegd, toen er plotseling zeer bescheiden °P mijn deur werd geklopt. — Wat is er te doen P vroeg ik zeer onte'reden. : — Zijt gij wakker, Dick ? vroeg mijn broer. — Ja zeker ben ik wakker, luidde mijn antwoord, terwijl ik een machtige poging deed om mij tg herinneren waar ik mij bevond. — Wel, sta op dan, zeide hij. Wij gaan pret hebben. Er zijn inbrekers in huis. Sta op, Dick, en kom, doch wees zoo rustig mogelijk. Ik kan nu juist niet zeggen, dat ik inbrekers als personen beschouw, die ons een oogenblik van goede pret kunnrn verschaffen, doch er gebeuren buiten zoovele zonderlinge dingen en misschien werd zoo'n inbraak in 't holle van den nacht wel als een weelde beschouwd, waarvan een lustig gebruik behoorde te worden gemaakt. Dat is een kwestie van smaak. Ik liet Harty binnen, die er zoo vroolijk uitzag, alsof hij plotseling een goudmijn had gevonden. — llaast je wat, ouwe jongen, zei hij, of wij komen te laat. Daar maalde ik natuurlijk niet om. Voor mijn part mochten wij veel te laat komen. Doch daar Harry nu blijkbaar zijn zinnen er op had gezet om punctueel te zijn kleedde ik mij zoo haastig mogelijk. — Waar zijn de revolvers? vroeg ik. -- Revolvers! meende Harry. Keen, neen, wij moeten zooveel leven niet maken. Wij znllen de kerels in den nek grijpen. Ik heb ook den koetsier geklopt en den binnenknecht. Zij wachten leneden op ons. Kom! Daar troffen wij aan de beide kerels, ieder met een bougie, die hun beefde in de handen, alsof zij deze elk oogenblik vreesden geweldig te zien ontploffen. — Doe die lichten uit, ezels ! fluisterde Harry. De inbrekers hebben ons niet te zien. Als wij hen maar in de gaten krijgen ! De ontstelde kerels bliezen hun lichten uit en de huisknecht, denkend dat het eind van zijn leven nabij was, begon een acte van berouw te verwekken. — Ziezoo, Dick, zei mijn broer, die evenveel pret had als een vossenjacht hem ooit mocht verschaft hebben, ik ga voor op en gij volgt met deze beide helden. — Harry, fluisterde ik, je bent een getrouwd man ; 't zou wat mooi's zijn, indien je met een kogel in den kop bij de vrouw werd gebracht I Ik ga voorop en dan volgt gij met de overigen. Dat duurde zoo enkele oogenblikken tusschen mijn broer en mij, doch ik moest wel toegeven, want Harry als de oudste en de meester des huizes verzekerde, dat hij mij in 't geheel niet zou laten meegaan, indien ik niet deed wat hij verlangde. Nu stapten wij vooruit en de stilte van den nacht werd slechts onderbroken door het klepperen van des huisknechts handen, die een leven maakten als de ratel van een politieagent. Door de oude hal gingen wij naar de eet-, kamer, waar wij eenig gerucht meenden gehoord te hebben, en toen de deur geopend werd ontwaarden wij drie kerels, die op den vloer zaten. De oude eikenhouten kast was opengebroken en de dieveu waren bezig al het zilverwerk in te pakken, dat van aanzienlijke waarde was. Een dievenlantaarn, die op den grond stond, verspreidde een spaarzaam licht. Zonder eenig gerucht te maken traden wij, binnen en de ke;els waren zoo druk aan 't werk, dat zij ons pas ontwaarden, toen Harry zei op zonderlingen toon : — Ik hoop wel dat wij jelui niet storen ! — Wat er toen volgde is nauwelijks te beschrijven. Harry greep den grootste der kerels in den nek, die zooeven het lich'j had uitgeblazen, en op een of andere wijze, hoe weet ik niet, geraakten de koetsier en de huisknecht handgemeen met den tweeden inbreker, doch egden weinig behendigheid in hun aanval aan den dag. Zij vochten met handen en beenen en het komt mij thans nog voor, dat zij elkander evenveel slaag toebrachten als zij hun tegenstander uitdeelden. Eindelijk rolden alle drie op den grond, de huisknecht onder en de koetsier, een krachtig gebouwd man, boven. Op hetzelfde oogenblik draafde onze derde gevangene door het vertrek, naar de deur zoekend om te ontsnappen. Ik trachtte hem te grijpen, doch de kerel was mij te vlug af en ontsnapte aan mijne hauden om zich dan weer vli'g oin te wenden en mij met eene beweging, waarvan ik me geeu rekenschap kon geven op den grond neer te werpen. Een oogenblik daarna stond ik weer op de beenen en kreeg in de duisternis op meesterlijke wijze een blauw r,og geslagen. Woedend strekte ik de armen uit en greep den geduchten tegenstander om het middel. Tot mijne niet geringe verbazing werd er geen weerstand meer geboden. — Wees maar bedaard. Ik geef mij over I klonk het in mijne ooren. — Groote God, wat is dat nu? dacht ik. Blijkbaar was het een vrouwestem , die ik hoorde. Een dienstmeid, dacht ik onwillekeurig in overleg met de inbrekers. — Kent gij mij niet ? vroeg zij. — Juist wierp de maan haar zilveren schijn door een opengerukt venster en stelde mij in staat een onderzoek in te stellen. — O mijn God ! 't Was de jonge dame, die haar sandwiches met mij in den trein gedeeld had — Maar wat doet gij toch hier ? vroeg ik. — Wij wilden het zilver leenen van uw broer, antwoordde zij zeer kalm en bedaard. — Gij wilt toch niet zeggen, dat ge ook bij die booswichten behoort P — Een dier booswichten is mijn man en de andere mijn broer, antwoordde zij. Gij ziet wij drijven een familiezaak. 't Speet mij zeer voor het meisje. Er lag haar een bloelroode kleur op het gelaat. Misschien wegens de verwekte ontsteltenis en misschien ook wel een gevoel var. schaamte. Ware zij niet zoo mooi geweest, dan zou ik mij wellicht niet zoo treurig gestemd heb'jen gevoeld over deze ontmoeting. — Maar waarom toch laat gij u met dergelijke zaken in P vroeg ik op een toon, dien ik poogde zoo hard mogelijk te doen klinken. — O, er is een derde noodig om de zaken zoo goed mogelijk af te doen. Bovendien heb ik heel wat kennis van waardevolle zaken en weet beter dan zij wat verdient te worden meegenomen. ^ En dan heb ik zeer scherpe ooren ; ik hoorde u van boven komen, doch de overigen geloofden mij niet en dan dacht ik ook weer, ('at ik mij vergist had. — Ik wil hangen, zeide ik, wanneer ik weet wat met je aan t« vangen. Voor dit zaakje krijgt gij zeven jaar ! — Laaf, mij gaan ! — Een waarom zou ik je laten ontsnappen? — Gij zijt mij revanche schuldig, antwoordde zij op boogen toon, voor de sandwiches. En voegde zij er bij, terwijl een traan over haar wang rolde, gij moet niet vergeten, dat mij dwangarbeid te wachten staat. Ik zal een gebroken oude vrouw zijn, wanneer ik aan de maatschappij wordt weergegeven. Nu was er bepaald iets in haar stem dat mij tot medelijden aanspoorde en mijn besluit was genomen, 't Was zeker slecht van mij toe te geven aan een gevoel van medelijden. Zij moest een door en door verdorven schepsel zijn, maar ze was mooi, bijzonder mooi en ik pas drieëntwintig jaar. Ziedaar de eenige verontschuldiging, die ik kan aanbieden. Zij begreep onmiddellijk waartoe ik had besloten. — Er is hier ergens een deur, waardoor wij zijn binnengekomen, fluisterde zij. Ik kon echter in de duisternis den weg niet vinden, anders zoudt gij mij niet te pakken gekregen hebben. Ik vond de deur zeer gemakkelijk. Enkele oogenblikken stonden wij in de open lucht. — Wat gaat gij nu aanvangen ? vroeg ik, want de heele zaak beviel mij bitter sleoht. — Mijn fiets stiat iu de laan hier tegenover. Ik neem mijn rijwiel steeds mee, wanneer wij op zaken uitgaan. Het meisje was dan ook in fietspak en zoo kwam het, dat ik haar voor een man had aangezien. — Om acht uur in den morgen zeide zij, zal ik vijftig mijlen van hier zijn. — Wel, ga dan heen. Ik wil niet, dat mijne trouweloosheid door iemand worde opgemerkt. — Goeden nacht! sprak zij. Mag ik u de hand bieden ? — Zeker! — Gij weet, 't is zeer slecht van u mij te laten gaan, zeide het meisje met een echt vrouwlijken overmoed. — Ja, dat weet ik. Doch ik wil alles er aan wagen. Maar in 's hemels naam, geef dat leven op. Een ander man zal niet zoo dwaas zijn als ik ben. Zij was weg. Nog een oogenblik stond ik daar te wachten en dan kreeg ik als een laatst adieu het luid geschel der wielrijdster te vernemen. De beide kerels werden aan de politie overgeleverd. Zij kregen veertien jaar elk, een zware straf, maar 't werd dan ook bewezen, dat zij zich in gemeenschap aan talrijke inbraken hadden schuldig gemaakt, en het feit, dat zij personen waren vau goede opvoeding, werkte ook nog zeer mede oin hunne straf te verzwaren. Van de persoou, die ontvluchtte, werd niets meer vernomen. De politie zocht en bleef zoeken met het gewoon succes. Toen de misdadigers voorkwamen, was ik natuurlijk present om getuigenis af te leggen. Eu terwijl ik daar stond, zei een jongman tot me : — Pardon, Mijnheer! Kan ik niet gehoord hebben, dat er drie gevangenen «aren? — Er, zijn er maar twee, antwoordde ik, de derde is ontvlucht. — gij hebt gelijk, hernam de jongman, nu herinner ik mij alles. Er liep een gerucht dat de derde een vrouw was en dat een jongman, toevallig in de woning vertoevend, waar de inbraak g-pleegd werd, haar liet ontsnappen. — Wat zegt gij ? vroeg ik. Ik voelde dat het zweet mij uitbrak. Indien werkelijk een dergelijk gerucht had geloopen en liet oor mocht bereiken van een der heeren rechters, dan zou ik als getuige al een heel zonderling figuur gemaakt hebben. — Dit idéé schijnt u diep te treffen, zei de vreemdeling, zijn fraaien kleinen knevel als een echte dandy opstrijkend. — Wat een impertinentie! dacht ik bij mij zeiven en antwoordde niet meer. — Qij behoeft geen angst te koesteren, hernam op nieuw dezelfde stem. Slechts twee personen weten er iets van. — Wat wilt gij toch ? vroeg ik, min of meer ontsteld. — De een is de man, die haar liet ontsnappen, luidde het antwoord, en de andeie de vrouw, die de vlucht nam. Dan herkende ik haar, niettegenstaande hare vermomming en haar valsohen knevel. Zij wendde den rug en verdween in de menigte. Toen ik Harry enkele maanden later alles vertelde, zeide hij: — Dick, gij zijt een uilskuiken, maar in uwe plaats zou ik hetzelfde gedaan hebben. Vreeselijke Ballade. Na*r het DuiUch door Willem. De Bidder Koert von Schreckenstein Las bij een glaasje Moezel wyn Zijn Blad in sohoonen avondstond, Waann hij deze annonce vond: „Een schoone maagd, die niemand naakt, „Op 't erfslot door een draak bewaakt, „ Biedt die haar rukt uit deze se hand a Als eedlen redder hart en hand. „Zij zelf is goed geconserveerd, „En 't erf wordt met veel zorg beheerd, „Het slot vernieuwd nog in de Mei „Van alle hypotheken vrij." En nauwiijks is 't weer licht op aard Of Schreckenstein zit reeds te paard, En in den vroegen morgentijd Spoedt zich de ridder fluks ten strijd. Toen hij kwam aan de groote poort Sprong 't ondier woedend op hem voort, Doch Koert greep zijne lange speer En spietste 't beest ter gronde neer. Na korten strijd van grooten moed Ligt rillend daar de draak in 't bloed, En boven van den Torentrans Waagt nu de juffrouw hare kans. Doch bij dien naren vrouwenblik Klopt 't harte hem van grooten schrik : Nog liever honderd draken saam Dau zulk een schepsel aan zijn naam ! Van medelijden stil en stom Wendt ook het ros beide oogen om, En ijlt in langgerekten draf Met Schreckenstein het voorplein af. In 's Ridders hoofd aen somber plan Nam daaglijks hechter vormen an. Op zekeren dag werd door de meid Den drukker 't Nieuwsblad opgezeid. ---