MENGELWERK. De geheimzinnige Groente. HOOFDSTUK I. Een opmerkelijke en niet oninteressante persoonlijkheid aan het hof Tan den vroolijken Karei II van Engeland was in het jaar 1660 diens eerste hofkok, David Cribbage. Direct nadat Karei uit de ballingschap teruggeroepen was, om onder het gejuich van het volk den troon te beklimmen, waarvan men eens zijnen vader gestooten had, om diens hoofd onder de bijl van den scherprechter te laten vallen, was meester Cribbage tot deze goede betrekking gepromoveerd. Dit door de verdienste van zijn vader zaliger, die een zoo trouwe dienaar van Koning Karei I geweest was, dat hij hem ook in het diepste ongeluk niet had willen verlaten. Van deze trouwe gehechtheid van den vader profiteerde dus nu de zoon. David Cribbage, een uitstekende kok, had gedurende de burgertwisten en de heerschappij van Olivier Cromwell een restaurant te Londen gehouden en door bekwaamheid in zijn beroep en wijze spaarzaamheid een aanzienlijk vermogen verworven. Steeds was hij ten tijde der republiek in zijn gemoed koningsgezind gebleven. Tot belooning daarvoor kreeg hij zijne benoeming tot eerste hofkok en in het bezit van dezen voordeeligen post droeg hij met blijden trots het hoofd niet weinig hoog. Getrouwd was hij met eene wakkere vrouw, Jane geheeten. Het echtpaar had eene mooie dochter, die Afra heette. Cribbage koesterde de vaste overtuiging, dat hij onder de gegeven gunstige omstandigheden wel eens mettertijd schoonvader van een edelman kon worden. In elk geval moest zijn Afra een voorname partij doen. Naar een der groote lords van het hof durfde hij evenwel niet uitzien, want zoo ver ging zijn vermetele dunk toch nog niet. Cribbage gebood over twee onderkoks en een talrijk lager keukenpersoneel. Dj eene oiderkok heette Bernard Saunders, de andere Jocelyn Rank. De Jocelyn nu had de vermetelheid, op juffrouw Afra, de mooie dochter van zijn chef, verliefd te worden en de blonde Afra mocht hem ook graag lijden ; zij wilde liever hem nemen dm een of ander landedelman. Zij had een goed hart en was volstrekt niet trotsch. Mezrouw Cribbage had tegen deze genegenheid in den grond niets in te brengen. Als hare dochter gelukkig kon worden, wilde zij volgaarne haren zegen geven. Doch heur man ergerde zich er ontzettend over. — Je krijgt Jocelyn Rank niet, zeide hij boos tot zijne schreiende dochter. Ik wil het niet! Hoor je, Afra ! Om eens en voor altijd aan deze zaak een einde te maken, zal ik dezen man onmiddellijk uit den koninklijken keukendienst ontslaan. Ook talmde hij niet met de uitvoering van zijn voornemen, en Rank en kreeg zijn ontslag. Eenige dagen daarna was Cribbage niet te huis, maar voor zaken afwezig. Jocelyn kwam het te weten en maakte van de gelegenheid gebruik, om heimelijk van de geliefde afscheid te nemen, want hij wilde naar het buitenland. — Ach, riep Afra snikkend. Wil je Engeland verlaten ? — Ja, lieveling! sprak de jonge man droevig. Wat zou mij nog aan het vaderland kunnen binden, nu jij de mijne toch niet moogt worden ? Alles staat mij hier nu tegen. — Waar ga je heen ? —■ Naar Nederland. Lord Ossory, de zoon van den ouden hertog van Ormond, gaat als gezant van den koning naar Den Haag. Hij zocht eenen bekwamen Engelschen kok, die hem vergezellen moest, omdat hij, naar het schijnt, geen bijzonder hoogen dunk van de Nederlandsche kookkunst heeft. Ik bood mij aan en kreeg de betrekking onmiddellijk. Het is eene goede, goed bezoldigde betrekking. — Dat verheugt mij om jou, Jocelyn, hoezeer het mij ook spijt, dat wij scheiden moeten. Ach, was mijn vader maar niet zoo trotsch en eigenzinnig ! — Zijne hardvochtigheid berokkent ons veel leed. Doch laten wij nog hopen, geliefde ! Zie ik geloof, dat ik in Holland misschien nog op de eene of andere manier fortuin zal maken. — Ach, droomen zijn bedrog! Daarop kan men zich niet verlaten. — Je hebt gelijk, Afra! Maar nochtans moet men altijd het beste hopen. Als ik eens na korten tijd uit Holland terugkeerde, en jij op mij gewacht had... — Ach, ik wil zoo gaarne op je wachten. — Misschien zouden wij beiden dan nog gelukkig kunnen worden ! Deze schoone gedachte was zoo verleidelijk, dat, ondanks de zeer geringe waarschijnlijkheid op verwezenlijking daarvan, juffrouw Afra zich daardoor liet meesleepen. Men gelooft en hoopt immers zoo gaarne, wat men vurig wenscht. De twee zwoeren elkaar nogmaals liefde en trouw voor het geheele leven. Daarop nam Jocelyn afscheid. In Den Haag bleef Jocelyn slechts korten tijd, want lord Ossory was een gestrenge en driftige meester, die zijne bedienden slecht placht te behandelen. Ook tegenover zijnen voortreffelijken kok was hij onrechtvaardig, en zoo verliet Jocelyn op zekeren dag zoo maar den dienst en begaf zich naar Amsterdam, om deze beroemde handelsstad te leeren kennen. Eigenlijk was het niet zijn voornemen, daar te blijven, integendeel, hij werd naar Engeland getrokken. Maar het liep toch anders dan hij dacht. Op zekeren avond in het schemerdonker ging hij over eene brug, waarvan er zoovele in Amsterdam zijn. Eensklaps hoorde hij hulpgeschreeuw. Hij boog zich rechts over de brugleuning en zag beneden in het vuile grachtwater een mensch, die op het punt scheen van te verdrinken. Jocelyn was een uitstekend zwemmer. Zonder zich lang te bedenken, sprong hij in het water en en greep den drenkeling — nog juist op tijd — en hield hem zoolang boven water, totdat andere menschen ter hulp snelden, en de twee op het droge brachten. De man, dien de jonge Engelschman gered had, was de oude heer Gijsbert van der Breidelen. Hij behoorde tot de rijkste kooplieden der stad. Sedert vele jaren was hij ook een van de invloedrijkste directeuren der Nederlandsch-Oost-Indische Compagnie. Hij had over een smalle, langs de gracht voerende plank willen gaan, was echter op het natte, glibberige hout uitgegleden en in 't water gevallen. De waardige oude heer was zijnen redder dankbaar, en toen hij vernam, dat Jocelyn kok was, nam hij hem als zoodanig onder zeer goede voorwaarden in dienst. In de groote huishouding van-.(len rijken handelaar leerde Jocelyn velerlei kennen — Indische zeldzame lekkernijen en andere delicatessen, — waarvan hij tot nu toe geen vermoeden had gehad. Ook thee. In Engeland was namelijk tot dien tijd nog niet. de kleinste hoeveelheid thee ingevoerd. Zelfs de hofdames van Elisabeth, Jacob I en Karei I hadden zich in den zomer met bruin bier, en in den winter met heeten wijn voor avonddrank moeten behelpen. In Nederland daarentegen was sedert eenige jaren al Chineesche thee ingevoerd. Geen wonder! De Nederlanders hadden namelijk toen bijna den geheelen handel van en naar Indië en Oost-Azië in hunne handen, nadat zij hem aan de Portugeezen ontrukt hadden. Thee was eertijds zeer duur en werd alleen door rijke menschen gedronken. Om het theedrinken bij hen ingang te doen vinden, bedachten de Amsterdamsche theehandelaars — er waren er eerst maar drie — een merkwaardige truc. Te Amsterdam woonde en werkte dokter Cornelius Bontekoe, een geleerd medicus, maar daarbij ook een weinig kwakzalver. Eigenlijk heette hij Cornelius Dekker en was afkomstig uit Alkmaar, waar zijn vader kastelein van het logement //De Bonte Koe" geweest was. Wijl hem echter om onbegrijpelijke redenen de naam Decker niet beviel, knapte hij zich op met den naam van 't vaderlijke logement en noemde zich //Bontekoe". Dezen man kochten de Amsterdamsche theehandelaren om, waarop hij door geleerde geschriften en in zijne eigene omvangrijke praktijk de Chineesche thee als een wonderdadig geneesmiddel, als een levenverle.ngenden drank met een onverflauwden ijver aanbeval. Naar zijn beweren moest iemand, om volmaakt gezond te blijven, eiken dag dertig koppen thee drinken. Dokter Bontekoe was huisdokter en vriend van den heer Gijsbert van der Breidelen, die onwrikbaar san de wijsheid van den zonderlingen arts geloofde en tengevolge daarvan de thee dagelijks bij liters dronk. Dat was voor Jocelyn Rank iets geheel nieuws, want bij zijnen vroegeren gebieder, den gezant lord Ossory, had de Aziatische drank nog geen ingang gevonden. Eerst eenigen tijd later, negen a tien maanden nadat Jocelyn hem verlaten had, verwaardigde de edele lord de thee met zijne attentie, zooals uit het verloop van onze geschiedenis nog blijken zal. Ook de jonge Engelsche kok gewende zich mettertijd te Amsterdam aan liet theedrinken, maar was tot zijn geluk niet zoo overmatig in het gebruik als zijn meester, de oude Amsterdammer. In geringe hoeveelheid scheen het hem zeer geschikt toe voor de bewoners van landen met een vochtig en mistig klimaat, dus voor Nederland, maar evenzeer voor Engeland. Daarop bouwde zijn vaardige geest eene speculatie, die later roet het schoonste succes bekroond zou worden. Negen maanden was hij bij den heer Gijsbert van der Breidelen. Toen werd de oude heer ziek. Te vergeefs wendde dokter Bontekoe al zijne kunst, en geleerdheid voor den patiënt aan, zelfs de //levenverlengende" thee baatte niets meer. De oude Amsterdammer lag op sterven. Voordat hij stierf, maakte hij kalm en gelaten zijn testament. Het groote vermogen viel natuurlijk aan zijne naaste bloedverwanten ten deel. Doch hij schonk ook vele legaten voor weldadige inrichtingen en bedacht zijne bedienden rijkelijk. Zijnen levensredder Jocelyn Rank vermaakte hij tienduizend gulden, die den jongen man door den executeurtestamentair contant uitbetaald werden. Jocelyn's droom was dus in vervulling gegaan Hij had werkelijk fortuin in Nederland gemaakt. Per brief meldde hij dit aan Afra. Ook deelde hij mede, dat hij zelf spoedig naar Engeland zou terugkeeren; het was zijn voornemen, te Londen eene geheel nieuwe stellig zeer winstgevende zaak op te richten. Over den aard der zaak liet hij zich voorloopig niet verder uit. Toen Afra den brief van den geliefde ontving, was zij innig verheugd over diens geluk. Zij sprak er met hare moeder over en na eenige bange aarzeling ook met haren vader. — Hm, hm! bromde Cribbage, tienduizend Nederlandsche guldens heeft de jongen in Amsterdam geërfd ? Nu, dat is inderdaad heel aardig ! — Vader, smeekte Afra, Jocelyn schrijft, dat hij ons na zijn terugkeer denkt te bezoeken. Hij hoopt, dat u niet meer zoo koel tegen hem zal zijn. Hebt u er iets tegen ? — Hm, hm ! bromde David Cribbage. Wat mij betreft, mag hij wel komen ! We zullen zien. Hij schrijft van eene winstgevende zaak, die hij voornemens is op te richten. Ik ben wel nieuwsgierig daarover iets meer van hem te vernemen ! Daarmede moest Afra voorloopig tevreden zijn. Nu mocht zij toch welgemoed al het goede hopen. De toekomst lachte haar tegen. (Slot volgt.) --- BINNENLAND. — De Koningin-regentes van Nederland e:i hare dochter, de jonge Koningin Wilhelmia, zoo melden de Fransche bladen, werden Woensdag avond te Aix-les-Bains verwacht. En de bladen voegen erbij : De Vorstinnen reizen incognito. Aan het station wacht haar geen officieel vertoon. Niettemin hebben de bewoners de kiesche attentie gehad, langs den geheelen weg tot Corbières de vlaggen uit te steken. — Nederland op de Parij.sc/ie tentoonstelling in 1898. De Nederlandsche Regeering is niet voornemens aan' de Kamer voorstellen te doen tot het toestaan van een belangrijk subsidie voor de Parijsche Wereldtentoonstelling in 1898, en zal ook geen officieele commissie benoemen. Het oordeel der Kamer over deze zaak is genoegzaam bekend, sedert ter gelegenheid van de expositie van 1892 te Chicago het subsidie voor de afdeeling //kunst" door haar werd afgestemd. Zoo heeft de minister van Buitenlandsche Zaken — volgens een in het Het Vaderland gedane mededeeling van den heer J. Kok, directeur der Haagsche plateelbakkerij Rozenburg — doen weten aan het hoofdbestuur der Vereeniging tot bevordering van Fabrieks- en Handwerksnijverheid in Nederland. De minister verklaarde verder, dat hem was gebleken uit rapporten van vroegere tentoonstellingen, dat subsidies, door vroegere regeeringen verstrekt, weinig kwamen ten bate van de exposanten zelf. Het eenige wat de minister aan de Kamer wenschte voor te stellen, was een post voor de bestrijding van de kosten van een officieelen regeeringsvertegenwoordiger; maar dit zou alleen geschieden om de Nederlandsche exposanten, daar de Fransche Regeering niet anders wenscht te onderhandelen dan met officieele regeeringspersonen. — Ambrosius Visser van Schiermonnikoog, eer9te stuurman van de Friesland , en drie andere mannen van denzelfden bodem, Murk Brouwer van Nes op Ameland, Hermanus Drieboer van Pekela en de Duitscher Robert Buren, zijn in de golven omgekomen bij hunne edele poningen om de schipbreukelingen van de Magda, die later door de reddingsboot behouden aan wal gebracht zijn, te redden. De oude vader van Ambrosius Visser, die reeds twintig menschenlevens mee hielp redden, verklaarde onder al zijne smart: //Menschenlevens te redden is aantrèkkelijk". Ambrosius laat eene vrouw na met twee kinderen, waarvan de oudste 3 jaar en de jongste pasgeboren is. Op Schiermonnikoog heeft zich nu eene commissie gevormd, met den burgemeester, den heer A. Bruins Slot, aan het hoold, om een beroep te doen op de algemeene liefdadigheid. Omdat deze commissie nog onbekend is met de nagelaten betrekkingen der 3 andere verongelukten, heeft zij zich voorgenomen de in te komen gelden naar evenredigheid der behoeften onder de achtergeblevenen van alle vier verongelukten te verdeelen. Ongetwijfeld zullen velen bereid zijn de pogingen der commissie om het leed der achtergebleven betrekkingen te leningen, door hunne bijdragen te steunen. — Naar aan het Hblad wordt verzekerd, zijn de moeilijkheden, waarin de firma A. Daniëls & Co. te Amsterdam (diamantslijperij) verkeert, uitsluitend te wijten aan de daden van een der beide firmanten, wiens tegenwoordig verblijf onbekend is en is de andere firmant, de heer Alfred Daniëls, daaraan geheel vreemd gebleven en is hij er zelf door verrast en het slachtoffer van geworden. Het faillissement Daniëls & Co., blijkt zeer ingewikkeld te zijn. Zoo is het o. a. bekend dat de voortvluchtige Felix Daniëls nog Vrijdag met iemar.d zaken gedaan had en de betaling onder voorwendsel van de volgende Sabbath en Zondag, tot Maandag had uitgesteld, toen al wetende dat hij den volgenden dag met het gekochte op den loop zou gaan. De firma handelde uitsluitend in geslepen diamant en de voornaamste benadeelden zijn de commissionairs, die gedeeltelijk borg voor ben gebleven zijn, en de houders van wissels. Bij enkele handelaren stond de zaak reeds lang in een niet al te besten reuk. Er is b. v. een geval bekend, waarbij de nu verdwenen compagnon in een partij diamanten, die bij in commissie had, ten nadeele \an den eigenaar had geruild, en eerst toen deze met rechtsvervolging dreigde, de partij overnam. Ook was er een enkele commissionair die sedert eenigen tijd geen zaken meer met hen deed. Dat zij zich tegenover de wereld grooter voordeed dan zij was, is gebleken bij het bezoek van Li-IIoeng-Tsjang, toen de firma voor een half millioen geleend had om vertooning te kunnen maken. Het gerucht gaat, dat reeds meer dan 50 kantoorboeken gevonden zijn. De som van f 300,000, waarvan in een vorig bericht sprake was, zal wel slechts een voorloopig getal blijken te zijn. - — Door twee veehouders te Loosdrecht is zekere v. d. G. van Hilversum half bewusteloos in het water gevonden. Hij had hierin den geheelen nacht doorgebracht, aan den kant op zijne knieën gezeten, in verregaanden staat van dronkenschap, na den vorigen avond in korten tijd veertien borrels te hebben gedronken. Dat de man niet verdronken is wordt door ieder als een raadsel beschouwt. Uit het water gehaald heeft hij een slechten dag doorgebracht, zoodat men het ergste vreesde, doch is thans weder hersteld. — In het kantoor van den heer Swenker te Utrecht is Woensdagochtend in de vroegte inbraak gepleegd. Daar de eigenaar ruiten had hooren breken ging hij, niets kwaads vermoedende, maar toch voor alle zekerheid, om 6 uur met de knechts mede naar het kantoor, en vond toen alle kenteekensn van inbraak. De dief heeft getracht door de deur van het achterkantoor naar binnen te komen, doch toen dit niet gelukte heeft bij een ladder tegen een venster gezet, een ruit verbrijzeld en is zoo naar binnen geklauterd. Nu probeerde hij het voorkantoor te bereiken, doch ook hierin slaagde hij eerst niet, omdat de deuren er van met een ijzeren pin gesloten waren. Toen ging hij de gang in en heelt, door het forceeren van de gangdeur het voorkantoor bereikt. Alle laden van de schrijftafels waren 0| engebroken, doch daar de heer Swenker des nachts nooit geld op zijn kantoor laat, heeft hij niets weten buit te maken als een portefeuille met post- en plakzegels. Het gelukte hem niet de brandkast te openen. Juist stond men hierover te praten, toen op eens op handen en voeten uit een hoek van het achterkantoor, waar hij zich verscholen had, een man kwam kruipen, die de gang in sloop, en de straat opwipte. Doch nauwelijks had men dit gemerkt of hij werd door de knechts achtervolgd en op het Stationsplein gegrepen. Nu werd hij aan de inmiddels geroepen politie uitgeleverd. De portefeuille met postzegels had hij op het Stationsplein weggeworpen, terwijl ook in zijn bezit gevonden is de eenige sleutel van een der laden van een schrijftafel, die ontbrak. Tevens zijn een fraaie collectie inbrekerswerktuigen gevonden. Naar men verneemt moet men een goede vangst gedaan hebben; het is een berucht persoon, die reeds verscheidene inbraken op zijn kerfstok heeft. — In den vroegen morgen van 30 October heeft zich te Ridderkerk in bet logement van Sint Joris op het dorp, door middel van een revolverschot, van het leven beroofd een onbekend manspersoon, 50 a, 55 jaren. Op het lijk zijn gevonden ruim f 70 in Fransche, Belgische en Nederlandsche goudstukken en eenige pasmunt, een revolver met revolvertasch, een scheermes, een fleschje waarin laudadum. Blijkbaar heeft hij te voren zooveel mogelijk alles vernietigd (door verbranding) wat zou kunnen strekken tot eer.ige inlichting of persoonsaanduiding. De voering is uit deu hoed gescheurd, in den rand van den hoed staat: //Dubbers & Wiese", in het wit overhemd staat: Maison Bleu, Isselle, Liège et Bruxelles. Zijn taal was Duitsch, althans den avond te voren sprak hij geen andere. Het lijk is ter aarde besteld te Ridderkerk. Photographiën daarvan berusten bij den burgemeester van Ridderkerk, den officier van justitie te Dordrecht, den commissaris van politie te Dordrecht en den hoofdcommissaris van politie alhier. De kleedingstukken en andere voorwerpen berusten bij den burgemeester van Ridderkerk. — Dinsdag is onder de gemeente Loosduinen het lijk aangespoeld eener in Den Haag wonende werkvrouw, die sedert eenige weken vermist werd. — Men meldt uit Maastricht: Dinsdag en Woensdag hebben zich 47 der stakende glasslijpers bij de firma Regout om werk aangemeld. Deze stap wordt als een begin van het einde der werstaking beschouwd. — Men meldt uit Maastricht: Van de 47 stakende glasslijpers, die zich tot hervatting van het werk hebben aangemeld, zijn Donderdag 11 toegelaten. — De diamanthandel te Amsterdam, welke in de laatste jaren, tengevolge van verschillende oorzaken, 'reeds zoo menigen stoot te verduren had, heeft opnieuw een schok ondergaan, waarvan de nadeelige gevolgen, voor deze eens zoo bloeienden tak van handel, op het oogenblik nog niet in al hun omvang zijn na te gaan. De financiën van de firma Daniëls & Co., eigenares van de alom bekende fabriek, zijn nl. gebleken in zeer desolaten toestand te verkeeren. Maandag, op den betaaldag, konden de schuldeischers niet worden voldaan en kwam aan den dag, dat de oudste der twee firmanten sedert Zaterdag de stad verlaten had. Namens verscheidene schuldeischers is tegen de firma een klacht ingediend wegens verduistering van diamanten, tot een bedrag van f 300,000. De tweede firmant, broeder van den vertrokkene, is door de justitie in verhoor genomen, doch verklaart van het gebeurde geheel onkundig te zijn. 't Stond Dinsdag aan het kantoor in de Tulpstraat niet stil van personen, die met de firma in relatie gestaan hadden en zich van den stand van zaken, zooveel dit mogelijk was, wenschten te vergewissen. Menigeen moest echter onverrichter zake weder vertrekken, omdat juiste opgaven nog niet verstrekt konden worden. — Op den 19den der vorige maand is op de veemarkt te Tiel een vaalbonte hokkeling (os) met bles, waarde f 50, ook kenbaar aan eene inknipping in den rand van het rechteroor in den vorm van een V, vermist. De os was, behoorlijk vastgebonden aan de lijn, bij abuis door den eigenaar op dq markt achtergelaten. Een koopman, groot en plomp van stuk, iets voorovergaande, rosachtig uiterlijk en naar gis veertig jaar oud, moet den os des namiddags om een uur van de lijn hebben losgemaakt, bij zijn eigen vee gejaagd en meegenomen. Die koopman die volgens inlichting gewoonlijk eiken Maandag de markt te Tiel bezoekt, is na den 19en der vorige maand daar niet meer gezien. De commissaris van politie te Tiel verzoekt opsporing en bericht omtrent den bedoelden koopman en het stuk vee. — Zekere A. de H. is te Scharwoude uit den sneltrein gesprongen, die in volle vaart het station aldaar passeerde. Hij sloeg tegen de steenen van het verhoogde perron en bleef bewusteloos liggen. Met den trein, die van Hoorn kwam, is hij naar het gasthuis te Amsterdam vervoerd. Volgens de laatste berichten is De H. nog bewusteloos. — In dezen wildtijd achten wij het van belang te wijzen op een door een geacht medicus goed geconstateerd vergiftigingsgeval te Amsterdam, tengevolge van het gebruik van een adellijken taling. Zeer ernstige ziekteverschijnselen deden zich dezer dagen voor (zware buikloop, brakingen, koude rillingen, gepaard met koorts) bijna onmiddellijk na het eten van het wild. Door doelmatige geneeskundige hulp herstelde de lijder na eenige dagen. Meestal wordt bij dergelijke adellijke spijzen zeer zorgeloos te werk gegaan en beroept men zich op tallooze gevallen, waarin zij straffeloos gebruikt zijn geworden. Nu en dan bewijst een min of meer ernstig ziektegeval, dat zeer zeker vergiftiging het gevolg van het gebruik kan zijn. Met zekerheid is niet uit te maken, op welk tijdstip bij vleesch de vergiftige eigenschappen optreden, doch de door den reuk zoo duidelijk waarneembare teekenen van ontbinding moesten reeds genoegzaam tegen het gebruik waarschuwen. Mbl. tegen de vervals.) --- Provinciaal Nieuws. EINDHOVEN, den 6 Nov. 1896. — Gekozen : tot lid van Gedeputeerde Staten de heer Hubert Mol te Gilze, met 34 van de 56 stemmen. De heer G. Coovels te Helmond bekwam er 22. — A.s. Zondag viert de schoone instelling der Heilige Familie alhier, haar 25-jarig bestaan, die van eene retraite op dien dag aanvangende, vergezeld gaat. 140 leden zijn te Eindhoven sinds de oprichting tot heden bij de Heilige Familie geweest. — In de gister avond gehouden vergadering der Vereeniging //De Bouwkundige Vakken", is besloten tot het houden eener tentoonstelling in 1899. Reeds bijtijds zullen stappen gedaan worden om de uitvoering van dit grootsche plan moreel en fioantieel gesteund te krijgen. Wij juichen dit besluit ten zeerste toe en het verdient zonder twijfel den steun van Eindhoven's burgers, te meer wijl de Vereeniging //De Bouwkundige Vakken" niet alleen bewijzen van levensvatbaarheid gegeven heeft, maar ook in al hare ondernemingen zich in een steeds toenemend succes verheugt. Een voorloopig bestuur zal reeds in de eerstvolgende vergadering gekozen worden. — In de zaal van den Heer H. Habraken in de Vrijstraat alhier, zal op Maandag 23 November de vergadering plaats hebben van het Bestuur der Afdeeling Noordbrabant van den Algemeenen Nederlandschen Politie-Bond. De Bestuursvergadering zal ten 11, de Afdeelingsvergadering ten 12 ure een aanvang nemen. Punten van behandeling: 1. Opening der vergadering. 2. Voorlezing der notulen. 3. Verslag van de afgevaardigden. 4. Herziening van het afdeelings-reglemet. 5. Kiezen van een Bestuurslid. 6. Plaatsbespreking der volgende vergadering. 7. Sluiting. — Men schrijft uit Bergeijk, dd. 5 Nov.: Bij Mej. de Wed. De Leijer zijn gisteren voor den tweeden keer van 't jaar aardbeien in der. tuin geplukt, volkomen van grootte en rijpheid. Verscheidene planten staan nog in vollen bloei en beloven nog vrucht, wanneer er geen vorst komt. — Gisteren vertrokken van Rozendaal de volgende Eerw. fathers der St. Jozefscongregatie van Mill-Hill, om via Marseille—Zanzibar de reis te aanvaarden naar Oeganda : Van Term uit Rotterdam, Van den Bergh uit Schoonhoven, Biermans uit Westerhoven, Mertens uit Paramaribo, Bressers uit Sehaik, Coyle uit Dublin, Buysrogge uit Hontennisse. ■— De heer Quirinus Beljaars, oud-secretaris der gemeente Tilburg, een man, die geheel zijn werkzaam leven heeft opgeofferd voor het heil zijner medeburgers, en tot in den laten avond zijner welbestede dagen de toevlucht en troost was van zoo velen die in moeitevolle omstandigheden verkeerden, heeft 3 Nov. het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. De overledene werd te Helmond geboren in 't jaar 1804. Na zijn eerste levensjaren te hebben doorgebracht onder toezicht ea leiding zijner brave ouders, bezocht hij achtereenvolgens de scholen te Lage-Zwaluwe, 't Pensionaat van den heer Boex te Eindhoven, en van de heeren Ruisevelds te Eckeren, waar hij de noodige wetenschappen opdeed voor het later leven. Van 1823 tot 1831 genoot hij te Made de opleiding tot bet ambtenaarsleven, en werd in 1831 benoemd tot commies ter secretarie te Tilburg. Korte jaren daarop, nl. den 19 October 1837, werd hij bij koninklijk besluit benoemd tot Secretaris van Tilburg, in welke betrekking hij 53 jaren lang werkzaam bleef. — Onze lezers zullen zich wellicht nog herinneren, dat zich op 22 October 1895, bij onzen bakker Henri Dings, een heertje vervoegde voorgevende te zijn Charles Bergman, geboren te Overpelt. Hij kwam met hem overeen om daar er. pension te blijven voor 13 francs per week, want hij was •aan het spoorwegstation werkzaam als steller van electrisch licht. Hij logeerde bij D., at en dronk er, leende er nog een parapluie en twee kwartjes en kwan niet meer terug. Toen verkocht hij een partij hout, dat aan het Eindhovensch Kanaal lag en hem niet toebehoorde. Na het geld gebeurd te hebben was hij nergens meer te zien. De maréchaussee zette hem indertijd wel achterna, doch zonder gevolg. Gisteren werd die zelfde dief door de maréchaussee te Bladel, wegens landlooperij opgepakt en heden ter confrontatie bij de verschillende opgelichte personen gebracht, die hem herkenden. 't Blijkt nu, dat het zekeren Janssen is, geboortig van Eersel. De man logeert thans in den Bosch en zal voor een en ander te recht staan. — De verbazende hoeveelheid beetwortelen, die in den Westhoek dezer provincie geteeld zijn, houden nog voortdurend alle handen bezig. Schoolkinderen, anders op 1 Nov. van de veld werkzaamheden op de banken teruggekeerd, vindt men thans nog in grooten getale tusschen manr.en en vrouwen op de akkers bezig. Door de veelvuldige regen zijn sommige wegen totaal onbruikbaar geworden. In Fijnaart is men genoodzaakt geworden rails en wagens uit Roteidam te doen komen, om daarmede over een kleiweg, voor gewone voertuigen niet meer berijdbaar, de beetwortelen van het land naar den harden weg te brengen. De schippers zijn in hun element, daar zij hooge vrachten kunnen bedingen ; de arbeidende klasse verdieat veel geld. — Op last van den commissaris van politie te 's-Bosch werd Donderdagmiddag naar de gevangenis overgebracht een meisje, dat, als het waar is wat haar ten laste wordt gelegd, niet van een klein geruchtje vervaard is. Zij was werkzaam bij een schoenfabrikant daar ter stede als stikster. Nu en dan werd zij gebruikt tot bet doen van boodschappen. Zoo was haar o a. voor eenigen tijd opgedragen geld te ontvangen bij een der klanten. Zij kwam terug met de mededeeling, dat mevrouw de kwitantie gehouden had en maandelijks aan haar wat zoude geven, totdat de zaak vereffend was. Mevrouw zou haar gezegd hebben, dat zij voor haren man niet weten wilde, dat de post nog niet voldaan was. Aanvankelijk werd aan het verhaal geloof gehecht. Toen er echter van betaling niets kwam, ging een der huisgenooten naar de bewuste dame, om te trachten geld te krijgen. Deze had echter het bedrag wel degelijk aaa de stikster afgedragen. Het meisje werd gehaald en met de grootste brutaliteit hield zij aanvankelijk vol, dat zij geen geld ontvangen had. Eindelijk echter viel zij door de mand. Niets natuurlijker dan dat men ook in andere zaken argwaan koesterde. Weldra bleek dan ook, dat zij een aantal paren schoenen buiten medeweten van den patroon uit de werkplaats had medegenomen, die zij gedeeltelijk beleend, gedeeltelijk verkocht ot cadeau gegeven had. Ma*r meer nog. Tijdens een verkoop van manufacturen enz. bij een der vendumeesters, had het meisje een en ander willen koopen. De vendumeester bracht baar aan het verstand dat zij niet credietwaardig was. Eenigen tijd later kwam zij aan het verkoophuis terug, thans voorzien van een bewijs, dat haar patroon borg voor haar bleef. Van dit bewijs nu weet de patroons niet het minst. De meid schijnt het briefje zelve geschre'ven te hebben. Naar men ons meldt, heeft zij volledige bekentenis afgelegd. — Een historische Won. Onder dezen titel komt in de Telegraaf van Donderdag avond over het St. Geertrui-putje, dat .op eenigen^afstand van Bergen -op-Zoom nabij Borgvliet bestond en dat gehouden werd voor eene miraculeuse bron, (Zie Kni^er Kerkel. Gesch. van Breda III blz. 169) de navolgende beschrijving, voor: Hebben vele steden haar beschermheiligen, ook Bergen-op-Zoom mag zich nog altijd in het bezit eener dusdanige heilige verheugen. Het is de heilige Geertruida, wier naam bier nog altijd in den naam van een marktplein, dier eener liefdadige instelling en van een bron, voortleeft. Geertruida was de oudste dochter van Pepijn van Landen, major domus van Dagobert, koning der Franken en leefde in de achtste eeuw onzer jaartelling. Waarschijnlijk behoorden de hier aan de Schelde gelegen landen tot haar goederen. Ze stichtte daar ten minste vlak bij de reeds in 422 bestaande burcht van Bergen-op-Zoom een kapelletje, dat in den loop der jaren vervallen, weer in 1613 werd hersteld. Dicht bij dat kapelletje aan den oever der rivier de Schelde, bevond zich een bron, die onophoudelijk zoet water opgaf, wat wegens de onmiddellijke nabijheid van het zilte rivierwater steeds onder de geheimen der natuur is gerekend geworden. Omdat die bron zich nu vlak bij die kapel bevond, ontving ze den naam van St. Geertruidabron, welken zij tot in onze dagen heeft behouden. In vroeger eeuwen werd het water uit die bron zelfs als geneeskrachtig beschouwd, en Frederik Hendrik liet het geregeld naar Den Haag komen, om zicli en zijn hofhouding daarvan dagelijks aan tafel te bedienen. Om nu te voorkomen dat het zoete water dier bron bij iederen opkomenden vloed met het zilte Scheldewater vermengd geraakte, had men haar met een muurtje omgeven, dat, na in 1622 door Spinola te zijn platgeschoten, in 1631 op verzoek van genoemden prins door het stadsbestuur weer werd hersteld. Langzamerhand schijnen echter de overvloed en deugdzaamheid van dit water zeer te zijn verminderd. En dat wel, naar men vermoedt tijdens de verbetering der vestingwerken door baron Van Coehoorn, tengevolge van het afleiden en verstoppen van wellen, die aan deze bron water gaven. Toch bestond genoemd kapelletje nog in 1727, toen het door een uitspanningsoord vervangen werd waar de ingezetenen der stad in den zomer de avond-uren gingen doorbrengen ; terwijl ook toen nog de bron en dat muurtje aanwezig waren. Lateikwam een en ander echter te vervallen, tot ten slotte, de laatste sporen van die kapel en van dat muurtje verdwenen. Toch is de oude St. Geertruidabron nog altijd niet geheel opgedroogd. Bij laag water toch kan men op de plek, waar naar beweerd wordt, eens een nat muurtje gestaan heeft, op drie a vier plaatsen water uit het zand zien o l borrelen, dat als men het proeft zich duidelijk door zoeten smaak van het zilte Scheldewater waardoor het van alle kanten omringd is, onderscheidt. Daarom zou het misschien niet onmogelijk zijn deze bron weer opnieuw op te graven en te herstellen ook al zal daardoor het aantal geneeskrachtige wateren in ons vaderland waarschijnlijk wel niet met een worden vermeerderd. Veldhoven, 4 Nov. Gisteren avond om zeven uur waren de boeren van Veldhoven en omstreken vergaderd in //De gouden Leeuw" bij de Wed. van de Ven, om de toespraak aan te hooren van den ZeerEerw. Heer G. v. d. Eisen over het nut van een Boerenbond. De groote ruimte der groote herberg was meer dan vol. Aanwezig waren de Eerw. Heer Pastoor, de Kapelaans, en vele geestelijken uit de buurt. Met gespannen aandacht luisterden alle boeren een uur lang naar de belangrijke voordracht. Zijn Eerw. bewees uit de geschiedenis, dat onze landbouw zijn ontstaan en bloei in de Middeleeuwen aan de kloosters te danken heeft, dat het dus geen wonder is, wanneer zich de geestelijkheid den ongelukkigen toestand der boeren aantrekt. Na aldus voorop gesteld te hebben, waarom ZijnEerw. hier optrad, toonde bij aan, hoe de Boerenbond een boerenclub overtreft, en wel vooreerst omdat hij algemeen is en dsardoor ontzaglijk veel meer kracht ontwikkelt, ten tweede omdat hij zorgt voor alle belangen van den boer, ten derde omdat hij Cristelijk is en daarom alle misbruiken uitsluit. De rede maakte diepen indruk en aanstonds lieten zich 83 leden inschrijven ; op voorstel van den Eerw. spreker werd Frans van Dommelen tot voorloopig Voorzitter of afgevaardigde benoemd. Nadat de Weled. Achtb. Heer Burgemeester den Eerw. spreker en de ZeerEerw. Heer Pastoor de boeren voor hunne belangstelling had bedankt, werd de vergadering gesloten. Eersel. Een oude rat in de val. Een alom bekende oplichter, een zekere Jansen, in deze streken algemeen bekend onder den bijnaam uit zijne jeugd f/Krulleke", die een groot deel van zijn leven door slimme bedriegerijen zich aan den kost heeft weten te helpen, is eindelijk hier gesnapt. Hij durfde de onvoorzichtigheid zoover drijven, en het was niet de eerste maal, zijn geboorteplaats tot exploitatieveld van zijn oplichterij te kiezen maar dezen keer is het hem mislukt. Verleden Woensdag avond bood zich als kostganger bij de Wed. Knapen een heerschap aan, die voorgaf door zijn patroon uit den Bosch gezonden te zijn om het kasteel van Duizel te komen opschilderen. Den anderen dag, zei hij, zou zijn compagnon komen om samen te beginnen. Hoe slim alles door hem vooraf berekend was, toch kwam het wel wat zonderling voor, daar men van de restauratie van genoemd kasteel geen woord gehoord had. In stilte genomen inlichtingen waren strijdig met zijn gezegden, waarop men nog meer kwade vermoedens kreeg. In het nauw gebracht, bekende hij eindelijk zijne herkomst en zijn naam en gaf zich aan de inmiddels gewaarschuwde politie zonder tegenstand over. Bladel, 6 Nov. Woensdag j.1. vergaderden op verzoek van den WelEerw. Heer Pastoor dezer gemeente een zeer groot aantal landbouwers, om de lezing van den Eerw. Pater G. v. d. Eisen te hooren. Zijn Eerw. besprak verschillende belangen der landbouwers en wekte hen krachtig op zich aan een te sluiten en een afdeeling te vormen van den Boerenbond. Na afloop traden bijna allen toe en bepaalden een nader over een te komen dag, om zich een bestuur te kiezen. Nuenen. Zaterdag 14 November wordt hier een H. Missie gehouden door de EE. PP. Capucijnen, op den feestdag van onzen II. Patroon Clemens, 23 d. a. v., gesloten wordt. Helmond. Ondanks de ijverigste nasporingen der politie, zoowel als van de vele stadgenooten, die de omliggende bosschen doorzocht hebben, heeft men van den 16-jarigen zoon van den heer Arnold Hendriks nog geen spoor gevonden. Zaterdag en vooral Zondag beweerden sommigen dat zij een persoon van zijne gelijkenis en kleeding gezien hadden in den omtrek van de Dusseldonk en Brouwhuis en zelfs Zondag tegen den avond vertelde een man aan eenige te Vlierden op onderzoek zijnde heeren, dat zij gerust naar huis konden gaan, daar de vermiste in de Weijersche hutten gevonden en reeds op weg naar huis was, doch helaas het resultaat dezer onverantwoordelijke uitstrooisels, bleek weer een canard te zijn, wijl ook daar geen enkel spoor te vinden was en derhalve de angstvolle familie met eene ijdele hoop was bedrogen. En juist omdat velen, door deze bedriegelijke geruchten thans in den waan verkeeren, dat de vermiste terecht is, kan het mogelijk zijn nut hebben, aan iedereen die dit zullen lezen nogmaals te verzoeken, wanneer zij een 16jarig flink gëbouwd jongeling gezien mochten hebben, met volle, doch nagenoeg bleeke gelaatskleur, kort geknipt zwart haar, met een donker grijze pet op het hoofd, gekleed in een licht grijs jasje met overhemd, donker grijze katoenen broek en geborduurde pantoffels, hiervan direct aan de politie of de in angst verkeerende ouders kennis te geven, terwijl alle moeiten of onkosten, die hiermee gepaard mochten gaan, ruimschoots vergoed zullen worden en den vinder bovendien eene flnke belooning is toegezegd. — 4 Nov. Daar in de laatste weken te dezer stede geen nieuwe gevallen van mond- en klauwzeer zijn voorgekomen, mag die ziekte alhier als geweken worden beschouwd. Dientengevolge is heden het buitengewoon politietoezicht in den besmettelijken kring opgeheven. — 5 Nov. Onze gemeente geniet heden de hooge eer binnen hare muren te herbergen Mgr. Wuifing, Apostolisch Vicaris van Suriname. Z. D. H. is de gast van den HoogEdelGest. Heer W. Prinzen, lid der Eerste Kamer. St. Oedenrode, 3 Nov. De persoon J. v. K. alhier wordt sedert 7 Oct. vermist en tot heden is nog geen spoor van hem ontdekt, als de hem toebehoorende pet, die in het water der rivier de Dommel, is gevonden. Gemonde. Dinsdag 11. vergaderden ten lokale van de Wed. Wouters alhier, de deelnemers in de onderlinge veeverzekering van de parochie Gemonde. Volgens den rooster traden af de Voorzitter en de Secretaris-Penningmeester. Beiden werden met schier algemeene stemmen hei kozen. De veertien buurtleden zagen eveneens hun mandaat hernieuwd, behalve één, die verzocht had niet meer in aanmerking te komen ; in zijne plaats werd zijn oudste zoon benoemd. De verzekering is op initiatief van den thans nog fungeerenden Secretaris de heer W. Boshouwers Sr. opgericht den 10 Mei 1890. Uit het verslag bleek hoe heilzaam deze assurantie heeft gewerkt. In het bijna 7jarig tijdsverloop werd aan 17 eigenaars vergoeding gegeven, als vallende hun verloren vee binnen de termen van 't reglement. Doch hierbij bleef het niet. Ook de naastenliefde openbaarde zich vaak in door slaande bewijzen. Zoo werd eens een paard gekocht en geschonken aan een arm medelid. Eene weduwe, die haar laatste rund zag vallen, zonder de minste aanspraak te kunnen maken op vergoeding, werd geholpen. Uit gezamenlijke vrijwillige bijdragen kocht men eene flinke koe en bracht die in haar stal. Wij zien onze vereeniging in kracht standhouden mede dank de gelukkige keuze in de personen der Voorzitters nl. vroeger A. v. d. Bersselaar thans Joh. v. d. Rijdt. Hebben de wederzijdscbe belangen onze landbouwers nauw vereenigd, is daardoor de mogelijkheid geboren in bijzondere gevallen bij 't reglement niet voorzien, den een op ander van den ondergang te redden door een gezamenlijk offer, zoo is hier de wensch niet misplaatst dat: de vereeniging groeie en bloeie met onverwelkb're kracht in 't belang der jarochie Gemende! ---