TWEEDE BLAD HELMONDSE COURANT — Vrijdag 29 Juli 1949 Zondag a.s.: Muzikale tuinfeesten te Beek en Donk Reeds wekenlang is men bezig met de voorbereidende werkzaamheden voor het grote Tuinfeest dat de Koninklijke Harmonie „Oefening en Uitspanning" te Beek en Donk gaat houden. Op de dagen 30, 31 Juli en 1 Augustus herdenkt de harmonie het feit dat 20 jaar geleden de officiële opening van haar muziektuin plaats vond. Het was reeds in 1926, om precies te zijn op Zaterdag 29 Mei, dat een Beek en Donkenaar onder de schuilnaam „Pacificus" in de _toenmalige ^Zuid-Willemsvaart" een ingezonden stuk schreef met ah titel: Krijgt Beek en Donk een harmonietuin? Hoewel dit bericht in de beide kerkdorpen heel wat stof tot praten opleverde, was de reactie in de plaatselijke pers nog gering. Enkele weken daarna verschenen lange artikelen van „Sodalis" en van „Observator", waarin de zaak verdei werd uitgeplozen. Er werd echter gefluisterd, dat deze berichten van dezelfde hand waren geschreven als het eerste! Maar de zaak rolde verder en het was wijlen Mar. P. van Thiel die in een ingezonden stuk in tien punten üfjn voorstellen naar voren bracht. De heer van Thiel wilde een middelpunt stichten voor alle wedstrijden en gebeurtenissen in de gemeente. Het pleit voor de vooruitziende geest van de schrijver, dat nagenoeg al deze plannen vroeger of later verwezenlijkt zijn. Immers thans liggen daar, hoewel van elkaar gescheiden, het zwembad „De Koppelen", de ijsbaan en twee sportvelden in één groot complex bij elkaar. Bestuursvergaderingen werden gehouden en besprekingen gevoerd en nog dezelfde zomer nam de president van „O. en U." wijlen August Hamglynck met zijn bestuur de enorme taak tot stichting van bedoeld complex op zijn schouders. Deze mannen toonden wat met gestage'arbeid en doorzettingsvermogen is te bereiken. De muziektuin kwam er en is een unicum in den lande. In de wijde omtrek vindt men niet, wat Beek en Donk in weinige jaren tot stand bracht. De ouderen, welke de modderpoel nog hebben gekend, waaruit de Muziektuin is ontstaan, zullen meer dan wie ook, met bijzonder respect en waardering terugdenken aan de mensen die dit gigantisch werk aandurfden. Het plan scheen onoverkomelijke moeilijkheden te zullen opleveren, en veel te veel geld te gaan kosten, maar dé sympathie, de medewerking en de steun welke de harmonie in alle rangen en standen der bevolking ondervond, waren de peilers welke de plannen schraagden. De vooraanstaande ingezetenen, het Ere-bestuur uitmakend, waren enthousiast over het project. Onder hen was wijlen M. P. van Thiel de grote stuwkracht. Verder heeft in dit verband ook de heer Herman van Thiel zijn bijzondere verdiensten. Hij was het immers die de plannen en tekeningen ontwierp welke toen in de etalage van Schafrath nabij Sluis 6 werden tentoongesteld. Burgemeester Jhr. E. van Nispen tot Pannerden, de beschermheer der Harmonie, alsmede Wethouders en Raadsleden, allen hebben de plannen helpen verwezenlijken door hun morele en financiële steun. De leden van de harmonie verrichtten graafwerk, hakten bomen om en verwijderden doornstruiken en slingerplanten. Wegens de hoge waterstand moest in November '26 het werk gestaakt worden en velen meenden, dat de zaak niet voor elkaar zou komen. Maar elke Zondagmorgen kon men de president der Harmonie met een der bestuursleden langs de terreinen zien wandelen en in Mei van het volgende jaar werd het werk weer hervat. Geweldige hoeveelheden sintels, beschikbaar gesteld door de N.V. Draadindustrie maakten de aanleg van wandelpaden mogelijk. Dezelfde zomer kwam er de beplanting. Dank zij de geldelijke steun van alle gemeentenaren konden tenslotte ook de kiosk en het paviljoen afgebouwd worden. Dit alles werd bereikt zonder de muzikale vooruitgang van het corps te remmen. Integendeel, juist in deze periode beleefde „O. en U." haar bloeitijdperk op muzikaal gebied. Door de totstandkoming van de tuin ondervonden bestuur en leden al direct de merkbare invloed van „Eendracht maakt macht". Onder de intensieve leiding van de directeur, de heer H. Swinkels, werd de vereniging opgevoerd tot de Ere-afdeling der Nederlandse Federatie. Geen wonder, dat de Commissaris der Koningin kon zeggen dat de vereniging en hcrar muziektuin een prachtig bolwerk waren ter bevordering van de saamhorigheid der beide parochies. Reeds in zijn ingezonden stuk van 24 Juni 1926 sprak wijlen Mar. v. Thiel er over dat de totstandkoming van de Muziektuin ongezonde realiteit tussen Beek en de Donk weg zou nemen. En dit is werkelijk gebeurd. Het was een heuglijk feit toen jhr. van Nispen tot Pannerden tijdens de feestelijke opening op Pinksteren 1928 de gedenksteen in het Paviljoen kon plaatsen. De sluitingsconcerten werden toen verzorgd door de Kon. Stadsharmonie „Phileutonia" en de Philips Harmonie. Vermeldenswaardig is ook nog, dat van de muziekgezelschappen uit de omgeving die aan het festival deelnamen, er thans ook zeven het Tuinfeest komen opluisteren. Het zijn nl. Helmonds Muziekkorps, „St. Lucia", Mierlo, „Oefening Baart Kunst", Erp, „St. Caecilia", Lieshout, Fanfare „De Vooruitgang", Stiphout, „De Goede Hoop", Aarle-Rixtel en „Excelsior" uit Gemert. Hierbij komen nu nog de fanfare „Echo der Bergen" uit Eerde, Fanfare „St. Cecilia", Zijtaart, Harmonie „Deurne", Harmonie „De Eendracht" uit Uden, de Fanfare „Ons Genoegen" uit St. Hubert en Harmonie „St. Wijlibrord" uit Mill. Bijna de helft van deze korpsen behaalde dit jaar op diverse concoursen de eerste prijs, zodat verwacht kan worden, dat de concerten van een bijzonder goed gehalte zullen zijn. Uit de feestvierende harmonie zijn diverse commissies gevormd zoals terrein-commissie, welke voor de accomodatie van het te verwachten talrijke'publiek zal moeten zorgen, de technische commissie die tot taak heeft een mooie verlichting aan te brengen en de commissie . voor attractie die heeft gezorgd voor ontspanning door dans en kermisvermaak en niet te vergeten een prima consumptiegelegenheid. Voor dit laatste werd dank zij de loyale hulp van het gemeentebestuur een vergunning verkregen voor de verkoop van sterke drank. Tenslotte hebben enkele deskundigen op het gebied van tuinaanleg het plan opgevat om in de grondig schoongemaakte vijver een drijvende tuin aan te leggen, hetgeen vooral bij avond een smaakvol effect zal geven. Op de ijsbaan, dus ver genoeg van het feestterrein om de uitvoering der muzieknummers niet te storen, komt een volledige kermis, waarvan het grootste gedeelte reeds opgebouwd is. We zien daar o.a. Hoefnagels' Holly-Holly, luchtschommels met 12 boten, fietsenmolen enz. enz. De K.A.J. zal op verscheidene plaatsen rond de feestterreinen de auto-, motor- en rijwielstalling verzorgen. /YLEX VAN THIEL, ere-voorzitter H. F. SWINKELS, directeur C. L. VAN EERl>, voorzitter Dc schilderachtige muziektuin van Beek en Donk --- PROGRAMMA DER FEESTEN. Zaterdag a-s. 5 uur: Afmars der deelnemende gezelschappen. 5.30 uur: Opening der feesten door burgemeester v. d. Weiden. Hierna aanvang der concerten te geven door: * fanfare „De Vooruitgang", Stiphout; fanfare ,,St. Cecilia", Zijtaart; harmonie „Deurne" teDeurne; harmonie „De Eendracht", Uden en harmonie „De Goede Hoop", Aarle-Rixtel. Zondag a.s.: 11.30—13.30 uur: Matinee in danstent. 3.30 uur: Afmars der gezelschappen. 4.00 uur: Welkomstwoord van de heer H. v. Thiel, voorzitter C.V.V. Daarna concerten, te geven door: harmonie „Oefening baart Kunst", Erp; harmonie ,,St. Lucia" Mierlo; fanfare ,,De echo dor bergen", Eerde; Helmond's Muziekcorps, Helmond; harmonie „St. Cecilia", Lieshout; fanfare „Ons Genoegen". St. Hubert; harmonie .Excelsior", Gemert en harmonie ,.St. Willibrord", Mill. Maandagavond a.s. 7 uur nam.: Sluitingsconcert door de Kon. harmonie „Oefening en Uitspanning" te Beek en Donk. --- Nu het binnenlands voergraan vrij is Waar is de boer, vooral de kleine, aan toe ? De „Stichting voor de Landbouw" schrijft ons: Het besluit van de regering tot het vrijlaten van de binnenlandse voergranen in de landbouw heeft enige beroering veroorzaakt. Niemand zal zich daarover verwonderen Immers, zeer plotseling en feitelijk zonder overleg met het bedrijfsleven heeft de regering een Ingryjiende wijziging aangebracht in haar beleid. Deze wijziging kan zeer vérgaande gevolgen hebben zowel voor de akkerbouw als voor de veehouderij, en kan voeren tot ongewenste spanningen in de landbouw. Na moeizaam overleg tussen de verschillende takken van het bedrijfsleven was eindelijk een verordening tot stand gekomen, waarbij deze materie was geregeld, weliswaar niet tot volle tevredenheid van allen, maar toch wel met aller instemming. De Stichting voor de Landbouw — dus zowel de producenten als de uiteindelijke afnemers. — de fabrikanten van mengvoeders, de handelaren in granen hebben maandenlang gewerkt voor zij eensgezindheid hadden bereikt. De Overheid was van dit werk op de hoogte en zij had aan haar uitvoerende organen reeds opdracht gegeven met de uitvoering der werkzaamheden te beginnen. In dc zandprovincies immers was reeds e.en aanvang gemaakt met de taxatie te velde. Plotseling kwam toen een bericht van de Overheid, dat zij opdracht had gegeven aan de Provinciale Voedselcommissarissen de werkzaamheden, verbonden aan de uitvoering van de graanregeling, te staken. In sommige kringen is hieruit conclusie getrokken, flat ook de veevoederdistributie zou worden afgeschaft. Wel heeft de Overheid tegelijkertijd een bericht uitgegeven, dat deze maatregel niet het einde van de veevoederdistributie zou betekenen, maar deze mededeling heeft toch enige verwarring teweeg gebracht. De reactie van de landbouw op deze maatregel is tweeërlei: De procedure, welke gevolgd is, heeft niet onze bewondering. Met één pennestreek immers is zonder voldoende voorafgaand overleg het moeizaam verkregen resultaat van besprekingen tussen verschillende takken van het bedrijfsleven ongedaan gemaakt. Over deze procedure hebben dan ook zowel het Hoofdbestuur als de Akkerbouwen Veehouderijcommissies hun afkeuring uitgesproken. Hoe staat het bedrijfsleven tegenover de inhoud van het Overheidsbesluit? De Veehouderijcommissie op 7 Juli, de Akkerbouwcommissie c~j 8 Juli en het Hoofdbestuur op 20 Juli, hebben de vraagstukken, welke zich nu zullen voordoen, in hun vergaderingen besproken. De Akkerbouwcommissie was van oordeel — en hierbij lette zij op het algemene landbouwbeleid — dat de thans te volgen politiek kan leiden tot groter interne spanningen in de landbouw, waarmee niemand gediend is. De verordening tot het innemen van binnenlandse granen vormde mede de basis van de veevoederdistributie. Met behulp hiervan kon men de binnenlandse voergranen dirigeren naar die bedrijven, welke daaraan behoefte hadden, en wel tegen redelijke prijzen zowel voor afnemer als producent. De akkerbouwers behoeven er niet bevreesd voor te zijn, dat door het vrijlaten van deze granen over het algemeen de minimumprijzen niet worden gehaald, want de Overheid kan ook in dit stelsel te allen tijde de importkraan verder dichtdraaien en daardoor de prijzen op peil houden. Dichtdraaien wel, maar kan de Overheid de importkraan ook naar behoefte opendraaien? Met andere woorden, kan de regering zorgen voor voldoende invoer van veevoeder, .opdat de zich uitbreidende veestapel naar behoefte kan worden voorzien en opdat de prijs van het veevoeder niet boven een bepaald maximum zal komen? Dit is de vraag, die de veehouderij zich gesteld heeft en die voor haar van levensbelang is. Dc behoefte aan veevoeder neemt nog steeds toe. Als dit niet het geval is, heeft de Overheid dan een voldoende grote werkhoeveelheid van voedergranen ? Zolang op deze vragen geen afdoende bevestigend antwoord gegeven wordt, zolang is het onmogelijk enige voorspelling te doen omtrent de gevolgen, wëlke de beslissing van de Overheid zal hebben. De enige, die een antwoord op deze vragen kan geven, is de Overheid zelf. Daarom kan niemand eisen, dat de bedrijfsgenoten, die het antwoord op deze vragen niet kennen, enige verantwoordelijkheid op zich nemen met betrekking tot de uitvoering van het beleid. Het nemen van verantwoorde besluiten immers vereist inzicht in de verhoudingen. Een zeer belangrijk punt hierbij is de distributie van het buitenlandse krachtvoer. Handhaaft de Overheid deze niet, dan zal men weer terugvallen op de directe financiële steun aan het kleine boerenbedrijf. Dit systeem wenst de Stichting onder geen beding. Bij de laatste besprekingen heeft de Overheid dan ook op een desbetreffende vraag van Stichtingszijde positief verklaard, dat de distributie van buitenlands graan in ieder geval zal blijven bestaan. Juist de kleine bedrijven zijn op de veredelingsproductie aangewezen, willen zij een lonend bestaan hebben. Het buitenlandse krachtvoer zal daarom allereerst naar deze bedrijven moeten worden geleid. Het is daarom noodzakelijk dat de boer inzicht heeft in de verhoudingen. alvorens hij enige verantwoording kan aanvaarden ten aanzien van de nieuwste koerswijziging van de Overheid. --- FRANS VAN DEN DUNGEN Een Damesfiets en een Herenfiets Deel II van de Brabantse Trilogie „ROND VOGELHEIDE" Er groeide 'n ernstig probleem met die Oisterwijkers, 'n probleem dat Manus van den Braak al heel wat hoofdbrekens gekost had. De jongens verdronken de helft van hun loon in 't Zwaantje en dat kon natuur» Hjk op den duur geen stand houden. Verster echter verstond op dat punt geen rede. Met de jongens zelf erover praten, dat zouden ze niet ver» dragen, zover kende Manus zc wel, zijn Oisterwijkers. Hij ging er eens over naar de pastorie, om raad. Maar de nieuwe pastoor kon hem geen raad geven. Hij wist er niets op te vinden. Als 'n goed bock niet hielp, tja dan was hij uitgepraat. En 'n goed bock hielp niet. Want dat had Manus na» tuurlijk al lang eens geprobeerd. Het grote ongeluk was, dat hij er zelf dag in dag uit, op uit moest om zijn schoenen te verkopen. En dan had Verster natuurlijk de vogel af. Tijdens 't schaft» uur maar vooral 's avonds lokte hii de jonaens gere» geld naar zijn herberg. Daar moest 'n eind aan komen, hoe dan ook. Manus ging eens met de Oisterwijkse pastoor praten. Hij moest toch in die buurt zijn. Kijk, en die wist het direct. „Aha. de Vink zeg je. en Laarmans en van Geffen en Kesselmans. Ja natuurlijk, dat zijn de ergsten. Maar is er in Vogelhei geen harmonie of een fanfare of zoiets". „Neen mijnheer Pastoor", en Manus schudde zijn grote hoofd, „zover hebben we het in de Vogelhei noa niet gebracht". „Nou", en de Oisterwijkse pastoor keek zijn aast onderzoekend aan, „het zal je wat kosten natuurlijk maar het middel werkt zeker, daar ken ik mijn pap» penhcimers te goed voor. Blaas Dc Vink in zijn oren dat hij een harmonie op moet richten in de Voaelhci en maak hem directeur. En kom me dan over .een jaar eens vertellen, hoe 't gegaan is". XXXIX. Als je zo languit op jc rug ligt in een draaitentje ach» ter in de tuin en de kinderen worden van jc weg gehouden, dan is 't voort ver mis. Hélène Brekelmans, dc vrouw van Termeulen, wist dat 't voor haar voorbij was. En dan willen j .e gedach» ten zo nog wel eens terug gaan over heel je leven. Zij was dc jongste dochter geweest van de Dikke Brekel. Zo voelde zij zich nu nog; veel meer tenminste dan als de vrouw van Giel Termeulen, die zij toch vier kin» deren geschonken had. Zij was gevormd op een Franse kostschool om mede tot de élite te behoren. Een bekoorlijke vlinder was zij geweest, sprankelend van kleur en geest, toen zij misschien een beetje voortijdig naar huis geroepen werd door een brief van papa. Termeulen was nooit van haar eigen soort geweest. Deze goedige maar erg platvloerse bakker beant» woordde helemaal niet aan het ideaal, dat zij zich gedroomd had. Hij naderde haar nooit met die ver» overende tederheid waarop zij meende ook in een huwelijk aanspraak te mogen maken. Bovendien herin» nerde hij haar dagelijks aan het feit, dat zij bij hem niets te kort kwam; haar aldus voortdurend onder de neus wrijvend, dat hij haar van een vernederende armoede had gered. Misschien zou zij 't hem ooit vergeven hebben, als hij werkelijk dc prijs ten volle had betaald, als hij papa zijn koets cn zijn twee paar» den had laten houden. Maar toen hij dat niet deed was 't eigenlijk al mis. Alles echter had zich het zwaarst tegen haar zelf gekeerd. Zij had dit pas ten volle ingezien toen kleine Magda zó was. Want dat had haar gebroken. Voor die tijd had zij alleen maar getracht de scha» delijke gevolgen van haar dwaasheid af te wenden, door voorkomend te zijn tegen Tijs Malie bijvoor? beeld en door te vluchten in een vrome, godsdienstig© levenshouding, vol zelfbeklag. Maar O. L. Heer laat zich niet zo gemakkelijk voor de gek houden als de mensen dat wel doen. Hij sloeg haar in het enige waarin zij kwetsbaar was, in haar dochtertje. Het kind was niet normaal. En dit had haar hoogmoed eindelijk verbrijzeld. En schreiend had zij zich neergeworpen aan de voeten van het Kruis, zich zelf en haar kind helemaal over» gevend aan de Christus. En Deze had haar aanvaard. I; 1 ' kwam vrc de in haar hart, zo'n grote vrede dat zij net offer ■\an haar léven nu rustig brengen kon. XL. Dien Malie was terug gekomen uit de Lage Mierde en w° i weer kij Termeulen in de winkel. Het kan toch gek lopen in de wereld. Mevrouw zelf ;u- j ' om gevnmgd; zelf had ze de brief naar de Lage Mierd geschreven. Neen, ze zou 't niet lang meer maken, de jong« mevrouw Termeulen. Wordt vervolgd. --- RIJWIELEN MET HULPMOTOR HINDERLIJK OP FIETSPADEN? A.N.W.B. vraagt maatregelen Het is een algemeen erkend feit, dat het rijwiel met hulpmotor zich naar alle waarschijnlijkheid binnen enkele jaren zal ontwikkelen tot een populair vervoermiddel, aldus schrijft de A.N.W.B. Reeds thans bestaat een grote vraag naar dit soort fietsen en ook de aciviteit van diverse fabrikanten om ingenieuze motortjes te maken, die op uiterst eenvoudige wijze aan het rijwiel kunnen worden bevestigd, dan wel speciale rijwielen met hulpmoitor fabriceren, wijst in de richting van een snelle ontwikkeling. Voor het motorisch verkeer gaan zij over het algemeen te langzaam en wettelijke gelijkstelling met motorrijtuigen is dus niet wenselijk. Verwacht mag dan ook worden, dat rijwielen met hulpmotor in de nieuwe Wegenverkeersregeling onder bepaalde voorwaarden als rijwielen zullen worden beschouwd met alle plichten en rechten aan dit vervoermiddel verbonden. Een dezer voorwaarden luidtk dat geen grotere snelheid dan 25 km/h mag worden bereikt. De A.N.W.B. vreest echter, dat deze snelheid in het algemeen op de rijwielpaden en in het bijzonder op de toeristische, nog te hoog moet worden geacht en dat voorts het geknetter der motortjes de rust in de natuur in grote inate zal verstoren. Ook de tendens om met deze fietsen het overige rijwielverkeer steeds weer in te halen en te passeren, zal vooral op smalle paden uiterst hinderlijk zijn. Dc Kon. Ned. Toeristenbond heeft zich dan ook tot de Minister van Verkeer en Waterstaat gewend met de volgende suggesties: le. Het instellen van een max. snelheid van 20 km op rijwielpaden. 2e. Het aan de type-keuring verbinden van een voorwaarde, betrekking hebbend op het max. toelaatbare geluid. 3e. Het opnemen van een bepaling, dat bestuurders van rijwielen met hulpmotor het overige rijwielverkeer slechts dan mogen inhalen, indien de ruimte dit toelaat. Indien een dergelijke regeling in de nieuwe verkeerswetgeving niet goed mogelijk zou blijken, heeft de A.N.W.B. voorgesteld, met uiteondering van de verplichte rijwielpaden, alle andere (bijv. die, aangeduid met het zwarte rijwielpadbordje) voor rijwielen met hulpmotor te verbieden. V oedselpakketten naar Duitsland Naar wij vernemen is het sinds enige tijd voor particulieren mogelijk, standaard-voedselpakketten naar alle zones van Duitsland inclusief Berlijn, te doen zenden. De regering heeft namelijk toestemming gegeven aan de organisaties, aangesloten bij de contact-commissie culturele betrekkingen Duitsland, levensmiddelen aan zusterorganisaties in de westelijke zönes van Duitsland te zenden tot een gezamenlijk totaal van 2000 pakketten per maand. Men dient zich uitsluitend schriftelijk te wenden tot de organisaties aangesloten bij de contact-commissie culturele betrekkingen Duitsland, te weten het Inter-Kerkelijk bureau voor Noodvoorziening, Carnegielaan 9 Den Haag, de Ned. Charitas-Missie, Peperstraat 4 's-Hertogenbosch en de Duitsland-missie van de Partij van de Arbeid, Tesselschadestraat 31, Amsterdam. Roman-prijsvraag Ter gelegenheid van. het 100= jarig bestaan van A. W. Sij't» hoff's Uitg. Mij. te Leiden op 1 Jan. 1951 schrijft deze maat» schappij een prijsvraag uit voor een roman in de Nederlandse taa! van ten minste 60.000 en ten hoogste 130.000 woorden. De jury bestaat uit: Antoon Coolcn. Ben van Evsselsteiin, dr. P. H. Ritter jr. Als prijs wordt een bedraa van ƒ 2000 beschikbaar gesteld. Auteurs in Nederland, overzeese aebieds» delen, Belaië of waar ook ter wereld, van wie tot dusver noa geen roman in boekvorm gepu» bliceerd werd, kunnen mede» dingen. ---