Tweede blad. MENGELWERK. APACHENWERK. Naar Jeanne Marais door Willem van Reusel. Toen Miss Lacy Burton de Laan der Geschilderde Palen inreed, te Parijs, in het mooie Bosch van Boulogne, zeer bekoorlyk gezeten op haar moedig ros, murmelden de gewone bezoekers: - Zie, 1 - • J J u, daar is de dochter van Edward Burton, den Amerikaanschen milliardair! Iedereen sprak van haar. Dezen beweerden, dat zij naar Frankrijk was gekomen om er een man te vinden, anderen verzekerden integendeel^ 't zeker te weten, dat zij nooit een d,er talrijke vlinders trouwen zou, die om haar bruidschat» heenfladderden als de horzels om een bijenstok. Om te ontsnappen aan de algemeene nieuw.gierigheid verliet de mooie Amerikaansche gewoonlijk de druk bezochte lanen om de eenzaamheid te zoeken op meer afgelegen plaatsen. Naar hare gewoonte mende zij ook thans haar paard door 't Bosch heen naar een eernaam pad, ? .onder te bemerken, dat een elegant ruiter haar boomen en den weelderigen plantengroei. Plotseling, voor een dichtbegroeid boschje. op eenigen afstand volgde, die zich in 't oog vallend trachtte te verschuilen achter de zware . deed haar paard een geweldigen sprong ter ■«d*| terwijl een man ijlings op den weg springend het paard by den teugel greep om het dier met geweld te doen stilstaan. De jonge dame werd in die geweldige beweging uit het zadel geworpen en toen ze niet zonder eenige moeite weer op de beenen was terecht gekomen, stond ze tegenover een haveloozen ktrcl met bleek gelaat en een paar wilde oogen, die op 't punt stond den sprong te wagen om het meisje met geweld aan te vallen, terwijl het paard reeds op een afstand in wilde vaart wegrende. In de onmogelijkheid* haar heil te zoeken in de vlucht en volkomen begrijpend, hoe nutteloos het was hulp te roepen zou Miss Burton strijden met al den moed ha»rs harten tegen dien brutalen aanvaller, en op 't oogenblik dat hij zijn sprong wilde nemen, bracht zij hem met de rijzweep een geweldigen slag toe in het volle gelaat. Een oogcnbliK later voelde zij zich aan ge^ie^en door twee krachtige aruien, waaruit de Amerikaansche vruchteloos trachtte zich te verlossen. Deze onverwachte weerstand scheen de woede van den man te prikkelen. Volkomen thuis in alle vakken, die de veelzijdige sport biedt, verdedigde zy zich dapper en de apache had alle moeite om haar te bedwingen. Plotseling verneemt Miss Burton den dravenden stap van een naderend paard en weldra zag zij te hulp schieten den eenzamen ruiter, die haar op een afstand gevolgd had, geheel onopgemerkt. Een jongman met moedig en vastbe raden uiterlijk, die zich haastte uit bet zadel te springen, om zich naar alle regelen der kunst op den baanstrooper te werpen, die maar heel weinig acht op hem scheen geslagen te hebben.?door ln een oogwenk lag de apache machteloos uitgestrekt ten gronde, vermaledijdend het booze lot, dat hem had getroffen. Dan naderde de moedige ruiter tot de jonge dame, die in eene treffende kalmte, waarmee zij haren angst scheen te willen bemantelen, het r amazonenkleed, dat veel geleden had, weer in orde poogde te brengen. — Gij zyt. toch niet gewond, Mejuffrouw vroeg hij. Deze soort apachen houdt er wapenen op na, geloof ik. ïn een overvloed van woorden bedankte Miss > Qm du ; dp ] j; k( J ' Burton haar redder, nog steeds het oog houdend . op haar brutalen aanvaller. — Zie, de kerel wil opstaan I zei ze. En werkelijk de apache werkte zich langzaam omhoog en blikte, diep ontsteld door den geweldigen val, met een paar domstralende oogen zich heen. De zweepslag in het gelaat had e sporen nagelaten, een lange streep, door 't bloed hoogrood gekleurd. Met eene geniepige nederigheid stamelde hij: — , t Yy as m jj n p[ an n j e t Mejuffrouw leed te ^ lk wüde haar glecht8 een aalmoeg vragen- Jk ben geen apache> doc ^ ^ uietg mew gegeteu< Q ^ niet , . TT „ „ , „ •• arresteeren l Ik smeek er u om, mijn { £n ik bezweer het u hij ftUe§ wat heüig ig> M ik - iet weer Qp nieuw ^ welk f aanvangen. — 't Is waar. murmelde de jongman na ;eenige warzeling, de kerel ziet er eer uit als een hongerlijder dan als een booswicht, üij had dan ook geen wapenen en wellioht ig het ^ dat ^ door den honger weid ge dreven Meer praktisch dan wraakzuchtig aangelegd imeende de mooi Miss Burton : _ En 't is zooveel verloren tijd, wanneer men moet getuige iis gaan ComIllilgaliMt , ..,. i k wou afleggen op het dat ik mijn paard maar weer had, dat zou me veel aangenamer zijn. Deze opmerking deed haar redder een rasch besluit nemen. — Maak dat je uit de voeten komt, ellendige booswicht 1 Ik wil aannemen, datje niet meer dan de helft liegt. Terwijl de kerel de vlucht nam door het kreupelhout, stelde de jongman Miss Burton voor hem te volgen op zoek naar haar paard en presenteerde zich als de burggraaf van Adel berg. Lucy noodigde den jongman uit haar te ko. men opzoeken, doch toen zij haar naam had genoemd op hare beurt, stond ze verbaasd te vernemen, dat de burggraaf met eene niet verwachte koelheid de uitnoodiging van de hand wees. Hij verontschuldigde zich met eene zeer in 't oog loopende verlegenheid. Hij was een arm edelnun en als zof danig wilde hij niet door 't bezoeken van het hotel eener rijke Amerikaansche gelijk gesteld worden met zoovelen uit zijne klasse, die om Miss Burton heenfladderden, in de hoop zoo een rijk huwelijk uit sluwe berekening te kunnen sluiten. Zeer galant voegde hij er bij, dat hij er niet aandacht toe te geven aan de liefde voor eene al te bekoorlijke en al te rijke jongedame, waaraan de toestand zijner fortuin hem niet toeliet te denken. Ken maand later waren de beide jongelieden verloofd. Vol bewondering voor de zeldzame belangeloosheid van Jacques d'Adelberg en den moed hem zoo eenvoudig mogelijk lentoongewaai aan zij dagelijks blootstond. spreid, had Miss Lucy al haar schrupels en al [ iuar weerstandsvermogen overwonnen. Zij ge--'zal voelde zich gelukkig bemind te worden om ■ haar zelve en door een onverdacht huwelijk loovele begeerlijkheden den bodem in te slaan,' Enkele dagen voor de plechtigheid bood zich een glad geschoren jongman in het hotel B'ir?'ton aan, uiet aandrang verzoekend door Miss geeu;Lucy te worden toegelaten. f Monsieur Jules, stond op zijn kaartje, kaj merdienaar. uit het Bosch l In hare nieuwsgierigheid ontving hem het jonge meisje. Een kreet van verbazing ontsnapte aan hare borst, zoodra zij binnentrad. Waar had zij reeds vroeger dit mager gladgeschoren gelaat gezien, met het groote lidteeken op het voorhoofd P... O ja, zij herkende wel dien man, den apache — Ik merk, dat Mejuffrouw mij nog niet vergeten heeft, zei de kerel, en ging dan op een toon van welbehagen voort: 't Zal haar echter moeilijker zijn te begrijpen, wat ik hier heden kom doen, en dat nog wel als een eerzaam kamerdienaar. Mejuffrouw zal wel begrijpen, dat men niet in een paar dagen het uiterlijk kan machtig worden van een goed gestileerd bediende en dat ik bij mijne andere ontmoeting in een vreemde vermomming stak. Dat was de truc van den burggraaf.... O, ik vergat nog te zeggen, dat ik de kamerdienaar ben van den burggraaf d'Adelberg.... Doch laat mij mijne geschiedenis wat hooger ophalen, Mejuffrouw. Reeds vijf jaren ben ik dienst van den burggraaf. Hij is mij vijftienhonderd franken loon schuldig. De burggraaf is volkomen geraïneerd ; toch wordt hij nog zeer goed gezien, daar hij van den echten adel is en met zooveel chic weet op te treden. Er bleef mij slechts een middel over om in 't bezit te komen van mijn geld, en daarom zei ik ook vaak: Mijnheer de Burggraaf moest een rijke jonge dame trouwen in stede van zich maar al door te vermaken. En dan had hij de gewoonte te antwoorden : Gij moet niet denken, mijn beste Jules, dat dit zoo gemakkelijk gaat 1 Er is heden o zooveel concurrentie in alle standen en vakken 1 De huwelijksstand is nog 't meest overladen van alle overige Wij zouden iets nieuws moeten trachten uit te vinden, eenige goed doordachte combinatie, in staat eene verbeeldingskracht van twintig jaren te misleiden, en dan heeft de Burggraaf aan Mejuffrouw gedacht. Met het oog op de gewoonte van Mejuffrouw, die er van houdt hare wandeling in de eenzaamheid uit te strekken, te midden van weinig bezochte wegen en paden, is het o zoo gemakkelyk een valechen aanval te organiieeren. De Burggraaf wist voortreffelijk de rol van den armen edelman te spelen, en ik, alvorens in dienst te treden, ben ik als acteur opgetreden in de kleine volkstheaters der voorsteden. Wanneer men te Belleville op de planken heeft verkeerd, dan is men ook wel in staat den apache te spelen in het Bosch van Boulogne .... Mejuffrouw moet zich afvragen, waarom ik dit alles kom verraden ? ... Zij gelieve nog even te luisteren: Boven de 1500 franken, die hij achter was, was mij vijfduizend franken beloofd voor de rol, die ik had te spelen. Dat was wel niet te veel, wanneer men in aanmerking neemt, dat er vele millioenen waren te winnen.... Eu bovendien heeft Mejuffrouw my een meesterlijken zweepslag toegediend, waarvan ik mijn leven lang despoten _ hebben te dragen en deze was in 't geheel niet voorzien. Ten slotte moest ik my schandelijk ten gronde laten neerwerpen om den ■ burggraaf de mcoia rol te laten spelen. En in. 'stede van mjj thans te betalen, zendt Mynheer mij heen, zonder ook maar eenige zijner verplichtingen na te komen, terwijl hij me bovendien als een oplichter durft behandelen. Waar zal ik nu mijne klachten gaan uiten P... O, men heeft mij leelijk te pakken gehad I... Dan heb ik besloten mij te wreken. De bruiloft is nog niet gehouden.... Niet dat ik my .vermeten durf Mejuffrouw een raad te geven, doch..... • * * Tengevolge van dit bezoek wilde Miss Burton haar vader raadplegen, alvorens een besluit te nemen. Zoo verdwenen haar mooiste illusies en wellicht hield de jongedame zich volkomen overtuigd, dat eenig ander verloofde even hebzuchtig zou wezen, zonder daarom meer opreaht te zijn. Zoo dacht zij na over het versje van den Franschen dichter, dat vrij vertaald in de volgende woorden kan worden weergegeven : Gezegend zij de Opperheer, Al rust op 't arme kind Het euvel van zoo rijk te zijn, Dat niemand het bemint. Toen Jacques haar volgens gewoonte het hof kwam makeu, liet zij zich in 't geheel niet uit over de openbaringen, die Jules haar gedaan had. Zij toonde zich integendeel bijzonder lief en vroolijk gestemd en stelde voor een bezoek te gaan afleggen in het kleine hotel dat zij na hun huwelijk zouden betrekken. Edward Burton had dit huis gekozen in een elegant en eenzaam stadsgedeelte te Neuilly, wel geschikt om daar in de grootste intimiteit de vriendelijke wittebroodsweken door te brengen. Miss Burton opende zelf de deur. — De bedienden zijn nog niet hier, zei ze. De behangers hebben pas gisteren hun werk geëindigd en we zijn nu geheel alleen om alles eens goed op te nemen. Toen zij door de groote hall stapten en den bekoorlijken salon, meende Jacques op de verdieping een gerucht van stappen en van stemmen te vernemen. — Zijt gij zeker, dat er niemand in huis is? vroeg hij aan zijne verloofde. Luister eens even I Hoort gy daarboven niets? Miss Lucy leende het oor en moest wel bekennen, dat daar blijkbaar iemand bezig was. — Een paar werklieden misschien, zei ze, die met hun arbeid in vertraging zijn. Laten wij de trap opgaan en ons zelf gaan overtuigen. Zoodra zij echter een deur op de verdieping optrok, slaakte Lucy een luiden gil. Drie kerels waren daar bezig, wier wijze van handelen duidelijk genoeg het vak verried dat zij uito fenden j twee van hen wikkelden een aantal zeer verscheiden voorwerpen in groote stukken paklinnen, terwijl de derde bij de deur had post gevat, dreigend met een revolver in de hand. — Dieven 1 kreet Lucy. Dieven ! O, Jacques, wat zou ik bang zijn, iadien gij niet hier waart om mij te verdedigen ! * * • Op hetzelfde oogenblik richtte de kerel, die blijkbaar op den uitkijk stond, zijn gevaarlijk wapen op den Burggraaf d'Adelberg. — Ga heen, of ik schiet u een kogel in den kop 1 sprak hij op dreigenden toon. Jacques aarzelde een oogenblik met het oog op Lucy, doch tegenover de vastberaden houding der drie boosdoeners, die hem alles boden te vreezen, kon hij den angst, die zich van hem meester maakte, niet langer bedwingen en den rug plotseling wendend, sprong hij met drie treden tegelijk de trap at, Miss Barton schan- delijk in de handen der misdadigers overlatend, 't Bonsde den jongman geweldig in het hart Een luidruchtig gelach, zich parend aan de vroolijke stem zijner verloofde deed hem het hoofd wenden, overtuigd reeds, dat hij hier met eenige mystificatie te doen had. Miss Lucy met het hoofdje neigend over de trapleuning, riep hem een zilveren stemmetje toe: — Mijnheer d'Adelberg 't is niet noodig hunger te wachten. Gij kunt gaan I Wij hou den u niet langer op. Hebt gij dan myn vader niet herkend en mijn beide broers onder hunne zonderlinge vermomming P Was 't de angst, die u verhinderde helder uit de oogen te zien P Of wiBten zij zich even goed onkenbaar te maken als uw kamerdienaarP ... Gij weet uslecht te redden, Mijnheer d'Adelberg 1 Ik had u de kans gelaten alles weer goed te maken, indien gij mij maar verdedigd had in de ure des gevaars ... De moed kan veel doen vergeven en vergeten, doch uw moed was slechts een theaterre quiaiet, dat wordt opgeborgen, zoodra de klucht gespeeld is. Adieu, mijn beste Manheer l En laat u thans nog een raad geven : Zoo ge nog ooit een jong meisje reit in het Bosch uit de handen van een baanstrooper, betaal dan uw apache vooruit 1 ---