Tweede blad. MENGELWERK. KLINKERTS. I. Das Schone ist höher als das Gute, Das Schöne schliezt das Gute in sich. goethe . [st aren Aan Mejuffrouw S. S. - r Welaan, zij die in Schoonheids luister durven En niet verblind de oogen wenden moet, in 't [diep gemoed Der Schoonheid zaad tot rijpheid komt [t'ontwaren En voelt in 't groeien dan den weelderijken [gloed, Wanneer de ziel ontroerd, uit 't aardsche [óp wil varen Het lichter licht dan d'aardsche zonne ~ [tegemoet, Waar dichters stem bij stem hun eeuwig loflied [paren Des lemens schoon en diep geheim in God, [ten groet, lichtvuur schroeien vanj [ve rlangen, Als zij met sidderend armen willen r eiken lotwaar in 't nachteveld de hemelbloemen [prijken. Hen zal het gloêuden d^fic) En toch... O, dorste menschenziel van [ongestild verla ngen, Gij kunt niet voor den glans van 't Eeuwig[God'lyk wijken, Want gij zijt als de bloem, die zongloed komt [verryken. n. AVOND IN 'T WOUD. , _ De denneboomen gaan als schimmen rijzen,\ Getopt in 't rood-verbloedend avondlicht; Ze zijn als tuilen, die hoog opwaarts wijzen Tot waar het nachtkleed sluiert dicht. - Nu lyken zjj weer drommen grijze wijzen, Dia staan verstomd in Wysheids evenwicht, Tot harmonieën ruischen hun gepeijen En wordt hun droomend denken een gedicht^ Hun avond-vrede zang ^ru iacht rustig in de ziele Van 't eenzaam menschenkind, aan hunne [voeten staand, En als in later stónd der sterren dropp'len [vieleH In 's droomers dorste ziel, dan had hij willen [ knielen , En van al 't aardsch één oogenblik zich weg [gewaand: Van d'adem Gods, Natuur, kunt gij den [mensch bezielen!... H. v. R. g FANTASIE. Door Janus v. d. A, Y ldsghbim , 21 J uni 1975. Lieve Ouder», Reeds twee dagen ben ik nu de gast van oom Dorus. Het woidt dus tijd u een en ander uitvoeriger te vertellen van mijn reis en mijn verblijf bij den lieven oom, die alles doet om 't mij zoo aangenaam mogelijk te maken. Ik kan n waarlijk niet zeggen, hoe goed het .... . t . ri u i_ j , • hier bevalt. De keuken, de conversatie, de natuurschoone omgeving, een aardig nichtje, alles werkt mee, om mij in den waan te brengen, dat ik in een hemelsch paradijs vertoef, Doch laat ik van meet af beginnen, en eergt mi j n Zooals heenreis vertellen. gij weet, was het prachtig weder, toen ik laat in den namiddag wegvloog. Yan de groote hitte, die 't onder wel een l beetje pafferig maakte, had ik op 500 Meter h 00 gt e n iet den minsten hinder. , De nieuwe motor werkte uitstekend, de luchtI beweging was zoo gering en de machine zweefde zoo regelmatig, dat ik, eenmaal koers genomen hebbend, richtings- en snelheidshandles vastzette, een sigarette opstak en op mijn gemak in m Ü n bak J a 8 in g "gg 6 " ea de laatste afle " vering van jVoor de Aëroeoupé* uit mijn zak ; haalde. Tusschen twee haakjes merk ik op, dat die lectuur ook al wat te laag en te vunzig begint ïte worden voor de hooge en fijne atmosfeer Ik daif die nove u e aan Betsy Realité mijn lief nichtje niet te laten lesen. Ongeveer een hoofdstuk had ik doorgewerkt, toen ik met een geweldig en draai uit m^jn koers werd geslingerd. Een a)ic i ere p| a no had de mijne aangevlogen. Ge■ lukkig hadden we elkaar slechts met de punten van de vleugels geraakt, maar ik hoor nog den afschuwelyken vloek van mijn evenmensch, omdat ik verzuimd had uit te wijken. Beiden hadden we echter geen avery van beteekenis gekregen. Alleen een lapje linnen was aan mijn macliine gescheurd, en ik zon £ waarschijnlijk direkt gedaald zijn om het te herstellen, ware ik niet boven een grooten akker geweest, waarover de boeren overal piikkeldraad hadden gespannen om hun rogge te beschermen. Weshalve ik doorvloog. Deze lichte aanvaring was echter een waarschuwing om beter op mqn qui-vive te blijven, wat ook hoog noonig ging worden, want de schoone zomeravond had velen het luchtruim ingelokt, zoodat daar boven veel drukte kwam. In dezen tyd heet het toch oppassen, want de nieuwe reglementen voor het uitweken brengen heel wat verwarring. Sommige aëristen vlogen nog de oude. aardsche regels j „Links—rechts", de meesten echter gaan mee met de nieuwe van f Aëroclub Universel' : »Boven—onder." Rond uit gezegd, blijf ik de eerste beter dan de laatste vinden, ofschoon men met recht beweert, dat bij de laatste riehtiag meer ruimte voor uitwijken is. Toevallig ontmoette ik op 750 M. mijn vriend Peter, dien ik in geen jaar meer gezien heb. Zijn regenboogkleurige machine was m\j al haast voorby gesnord, eer we elkaar herkenden en Peter mij toeriep! *Halt even, Ouwe I" Ik moest sterk remmen, want ik had er een 100 K.M.- vaartje inzitten. Toen echter eenmaal onze horizontale beweging gebroken was en wij de vertikale schroeven aanzetten, bleven [we nagenoeg op hetzelfde punt hangen, zoo | stil was 't. — Peter vertelde mij, dat hjj reeds getrouwd was, doch eerstdaags een verzoek om echtscheiding zou indienen. Hij had zich leelqk vergist Tusschen haar en hem bestond niet de minste affiniteit Hjj verzocht my u van zijnentwege de groeten te doen. Toen ik mijn koers vervolgde, bemerkte ik, dat het reeds laat begon te worden. Beneden lag de schemering al, en de lichtseinen van de landingsplaatsen werden ontstoken. Dat was voor mij het teeken om ook mijn lampen aan te steken en het mistsignaal te laten werken. Ik begin daar nooit te laat mee, want men kan in den avond niet te voorzichtig zijn. Wat was 't een prachtige avond! Als een gouden schijf zonk de zon weg, de witte vleugels van mijn machine als de vlokkige wolken rood kleurend. Warme luchten, vol zomergeuren, die de afkoelende aarde uitstraalde, stegen op naar boven. En daaronder lagen honderden lichtjes als gloeiende steentjes over een donker vlak gezaaid. Ik verken den omtrek door acht te geven op de lichtseinen van de publieke landingsplaatsen. En als ik dan weer naar het Westen kijk, is de zon verdwenen. rNeen, zonne, dat kan niet,' zeg ik, „zonder mijn avondgroet laat ik u niet heengaan*. En snel grijp ik het hoogte-handle en na enkele seconden glanst weer zacht de volle schijf mij tegen. rAdieu, o Phoebus, tot morgen I' zoo luidt mijn groet, en dan verlaat ik de hooge sferen en daal in de luchten, waar, in de stralen der volle maan, het metaal van mijn machine zacht glimmert. Nog enkele oogenblikken. en ik daal op de publieke landingsplaats van de stad, waar oom woont. Hoe jammer, niet waar, dat hy te eng behuisd is om een eigen hangar te hebben. Doch in het oude gedeelte der stad missen de bewoners overal dat gerief, maar in de nieuwe wijk wordt daarvoor, als voor een eerste behoefte gezorgd. Ik zwijg van de hartelijke ontvangst en het blijde weerzien bij mijn oom, alsmede van de innemende goedheid van rnjjn lief nichtje, en de oprechte belangstelling, waarmee men naar U informeerde. Laat mij u ook even zeggen, dat oom al heel spoedig bemerkt had, dat ik een upto-date aërist was. — Precies als Nelly, zei hij lachend. O, Nelljr is een lief meisje, op en top modern in alles. Oom heeft in de publieke hangars een plano-tandem, en daarmee hebben we gisteren, Nelly en ik reeds een tochtje over de omstreken gemaakt. Nelly stuurt uitstekend en couverseert zoo onderhoudend, dat ik al myn aandacht aan haar schonk, en nauwelijks lette op den fraaien gang der machine; we waren bijna #en plein vol' in botsing gekomen met een zware aëro-omnibus. De kerels daarin hoorden we lachen, ik weet niet waarmee Gisteren avond vertelde oom, dat hier in de stad ook een museum is van oudheden op het bed der aërotechniek. Daar zijn wij dezen middag heen geweest. Prachtig zoo'n museum I We hebben daar gezien de eerste vliegmachines, zooals ze vroeger, jaren geleden, in gebruik kwamen. Daar waren z.g. biplanes en momoplanes, van Wright, Earman, Blériot en andere uitvinders. " Wat waren dat rare dingen 1 Ik kan me niet; voorstellen, hoe men daarmee vroeger de lucht in durfde, en 't is te verwonderen, dat de eerste vliegeniers daarmee niet allen den nek hebben gebroken I Doch wat smaal ik P Eere den mannen die de eerste poging ter verovering van de lucht deden 1 Met bewondering heb ik m\jn blik op hun beeltenis geworpen. Ofschoon ik nog veel te vertellen heb, vooral van oom en mijn lief nichtje, eindig ik vandaag want over 10 minuten vertrekt de luchtpost, en daarmee wil ik dezen brief verzenden. Adieu, Lieve Ouders, morgen schrijf ik weder. Je Zoon J anus t. d . A. --- Het Maartzaad. Naar het Fransch van de GI. Toen de oude Réol voelde, dat spoedig zijn laatste uur komen zou, — hij had bij een vorst van 10 graden den mestput opgeredderd en zich daarmee een longontsteking op den hals gehaald — liet hij met dezelfde gelijkmoedigheid, waarmee een koopman, die zich uit de zaken terugtrekt, zijne eindbalans opmaakt, nog eens de herinneringen uit zijn leven in den geest voorbijtrekken. De som dier herinneringen was vlug genoeg samen te tellen: zeven jaar dienst onder 't keizerrijk, tegen zijn dertigste getrouwd, 12 jaar later weduwnaar en werk in overvloed. Schulden liet hij niet na. Eenig geld was veilig bewaard in de muurkast. Van uit zijn bed kon hij door 't openslaande venster zyne twintig hectaren akker- en weiland overzien. Dat venster had hij enkel en alleen in den muur laten uitbreken om by 't ontwaken 's morgens de vreugde van dat uitzicht te smaken. Zijn land glooide langzaam tot aan een boschje, waar het hout hem bovendien aardig wat opbracht. Réol wachtte den naderenden dood af met de gemoedsrust, eigen aan menschen, die zich bewust zijn hun plicht ruim volbracht en niets voor de afreis vergeten te hebben. Twee gedachten echter lieten zijn koortsig brein niet tot rust komen en maakten 't hem eenigszins moeiljjk, zich met gelatenheid aan zijn lot over te geven; nog eenmaal had hij zoo gaarne 't groote braakveld willen gereed maken, dicht achter de twee rijen noteboomen, dat wachtte op 't Maartzaad ; — en dan had hij gaarne zijn dochter getrouwd gezien, of tenminste geweten, wie haar trouwen zou. Er was nog niet gezaaid, omdat het koren bij den aanhoudenden regen vóór 't kiemen al bedorven zou zijn ; en wat 't huwelijk van Charlotte betrof, daarover was nog niet ernstig gedacht, omdat ze, hoewel haar aardig figuur reeds voor den tijd in boersche plompheid dreigde te ontaarden, nauwelyks 20 jaar oud was. Réol had wel bemerkt, dat Pascal en Tournebise, twee stevige knapen uit 't dorp, die samen bij 't vijfde dragonders hadden gestaan, sedert ze terug waren, als twee hommels rond een bloem, om zijn dochter heengonsden; maar tot nu toe had noch de een noch de ander hem over zijne voornemens gesproken. En hg zon juist over een of ander voorwendsel, waardoor hy hun gelegenheid kon geven bij hem te komen, toen Pascal na 't avondeten uit zich zelf verscheen. — Nu, Baas Réol, hoe gaat 't? Nogal niet beter ? — Och ja, 't gaat goed, tot 't gedaan is. — Onzin I Men moet den moed niet verliezen. — Ik weet, wat me scheelt J Over den dood zou ik me niet opwinden, als ik Charlotte maar naar m\jn en haar zin getrouwd wist. De bezoeker meende te begrijpen, dat Réol hem den appel aanbood, en gebruik makend van de afwezigheid van Charlotte verzocht hij om de hand van 't meisje. — En wat zal je beginnen, aangenomen dat dat ik sterf P vroeg Réol. — Oh! — Zeg me dat. — Kijk, Baas Eéol, ik kryg een baantje bij 't Tolkantoor; dat is zoo zeker als ik hier zit. Onze afgevaardigde heeft me nog eergisteren verzekerd, dat mijn benoeming niet lang meer kan uitbly ven. Dan zal ik 't land verpachten In en Charlotte kan leven als een dame, zonder zich af te sloven. 't Gezicht van den ouden man vertrok. Toen kwam even een slim lachje over zijne trekken. — Ja, zeker, dat zou veel aangenamer zijn dan altijd op 't veld te moeten werken 1 Wees gerust, ik zal niet heengaan, zonder haar raad te geven. — Wel bedankt.... en tot weerziens I De jonge man ging heen met een gevoel van innige voldaanheid, dat hij echter zorgvuldig'twee verborg, over den uitslag van 't onderhoud. Den volgenden dag verscheen Tournebise. Hij had 't bezoek van zijn medeminnaar vernomen en maakte gebruik van den tijd, dat 't meisje de koeien hoedde, om bij Kéol binnen te sluipen. Deze jammerde precies als den vorigen dag: — Als ik maar wist, dat Charlotte zich niet zoo zal hoeven af te sloven als ik, voor haar stukje brood, dan zou ik geruster heengaan, Net als Pascal, meende Tournebise, dat 't juiste oogenblik daar was om edelmoedig aan te bi oden met Charlotte een leven te gaan leiden, dat aangenamer was dan dat van een boer. Tournebise had een oom in Parijs, die grooteJ zaken deed en een post als boekhouder voor hem open hield. 't Zelfde slim spottende lachje speelde om de bloedlooze lippen van den ouden man. — Goed, mijn jongen .... weest gerust.... ik zal met mijn dochter spreken.... Zoodra Tournebise de deur uit was, wrong de oude Eéol de handen boven de grove deken. Die twee jongelui hadden zich dus in de kaart laten kijken I Beiden wilden ze 't platteland, verlaten, de 20 hectaren bruidschat verslingeren, om de gemakken van 't stadsleven te genieten. Hij zag 't braakland achter de noteboomen zich uitstrekken tusschen de zoo; zorgvuldig verzorgde akkers. Clément, de knecht, zou 't bezaaien, als de regen ophield; maar' wie zou er oogsten ? Wie zou de gouden garven met de ritselende aren naar de deel brengen ? Wie 't lieve koren op den dorschvloer zuiveren P Zijn schoonzoon P Die schoonzoon moest nog gevonden worden. 's Avonds zag hij door den nevel, die over de eenzame heuvels lag, de gestalte van Clément, die met een spade op den schouder door de velden schreed. Daar rees eene herinnering in zijn verhit brein op, de herinnering aan een warmen Septembernamiddag, toen hy zijn dochter en zijn knecht, | teeder als een verliefd paartje, achtereen hooi-ij berg hed betrapt. Zijn toorn had zich toen in 1 een storm van verwenschingen en bedreigingen lucht gegeven. Er was zelfs sprake van g e ~| weest, Clément zonder genade naar den drom-" mei te laten loopen, zonder St. Jan af te wachten, op welken datuin zijn contract afliep.... En nu dansten een menigte verwarde gedachten door zjjn koortsig hoofd. Hy dacht aan zekere gebaren, vreemde blikken, woorden in 't voorbijgaan gemompeld, kleine voorvallen, die voor zqne oogen waren afgespeeld, zonder dat hij er veel acht op had geslagen, en welke hem nu in deze uren tot bewijs strekten, dat die twee, zonder zich te storen aan zijne bedreigingen, elkaar nog steeds lief hadden. Eéne gedachte deed zijn bloed sneller Btroo men, hy had geen testament gemaakt — zijn dochter kon trouwen met wien ze wilde, of de' verbintenis hem aangenaam was of niet. 't Instinct van den mensch, die meent en wenscht voort te leven in zijne nakomelingen, deed hem >t zweet op 't voorhoofd komen, Maar de nacht verdreef deze aanvallen van opgewondenheid; hy sliep in en droomde: hij zag zijn braakveld kaal, smachtend naar 't koren ! Hij zag de forsche gestalte van zijn knecht, den korf onder den linkerarm, zich wiegend in 't rythmus van den zaaier en de korrels met halfkringvormigen armzwaai in den weeken schoot der sluimerende aarde strooiend... De morgenwind trok de kiemen naar boven, en als een zwerm vermoeide sprinkhanen bedekten ze plotseling 't veld — in den loop van den dag, van de morgenschemering tot 't vallen van den avond... De voorjaarswind woei over de reeds opschietende halmen.... De aren vormden zich en rijpten in de hitte der hondsdagen... En altijd zag hij er tusschen door Clément, Clément, die den overvloedigen oogst naar de schuren reed. — Vergeet 't Maartzaad niet, Clément! Zoo dra de regen ophoud, zaai je vlug 't koren! Vooral niet te diep ploegen .... de grond is los genoeg In zijne koortsige droomen zei hij dat herhaaldelijk, hardop, en zijn stem was vast en] rustig, zonder zorg, alsof hij wist, dat hij alles gens ingaf, kennis; men niet halen zou, gerust aan zijn knecht kon overlaten. Een geneesmiddel, dat men hem des morbracht hem eenige minuten had gedacht dat hij den nacht Charlotte en Clément stonden bij zijn bed. Een oogenblik dwaalden zijn holle oogen langs de zware oogleden door 't vertrek naar het braakland; toen keerde hij zich op zij, en zijne sterke, gerimpelde vuisten beefden van de inspanning, die hij zich gaf om handen in de zijne te vereenigen. Met eene laatste verheffing van zijn zwakke stem, mompelde hij, den knecht scherp aanziend : — Jij zult hier de baas zijn l... . En toen, naar zijn dochter ziende: — Ik geef je haar I Vergeet 't Maartzaad niet ---